Ik zou wel willen dat ik zo kon tekenen...
vrijdag 24 mei 2013
Vrijheid geef je door (de PvdA/VVD-manier)...
Wat een goede, wrange, harde cartoon maakte Collignon in de Volkskrant; het is precies wat ik zei toen, op 5 Mei bij het Vrijheids-Concert in Amsterdam, de Nederlandse vlag werd doorgegeven: "Au! Wat heeft die vlag met Vrijheid te maken, als wij vreemdelingen opsluiten, puur en alleen omdat ze Vreemdeling zijn zonder het juiste papiertje?"
Ik zou wel willen dat ik zo kon tekenen...
Ik zou wel willen dat ik zo kon tekenen...
Ruud Sparreboom Jeugd Toernooi bij Hurricanes in Spijkenisse
Ruud Sparreboom Jeugdtoernooi 2013
Zaterdag 25 mei 2013 organiseert the Hurricanes het 1e Ruud Sparreboom Jeugdtoernooi.
De leidraad voor het jaarlijks terugkerende Ruud Sparreboom Jeugdtoernooi zal zijn sportiviteit en respect. De op 26 maart 2012 overleden oud voorzitter van the Hurricanes had deze 2 motto's hoog in het vaandel staan.
10:00 - 13:00 uur U10 13:00 - 16:00 uur U12
House of Basketbal zal op 25 Mei (Ruud Sparreboom toernooi) en 8 juni (All star gala) in den Oert aanwezig zijn met een stand vol met basketbalartikelen.
Direct na afloop van het toernooi wordt een clinic verzorgd door:
Henk Pieterse
Oud Speler van Den Bosch en Den Helder,
101-voudig international
Winnaar van de schotwedstrijd tijdens
de clinic wint een prijs van Pioneer !!
Voor deze dag zoeken wij scheidsrechters en tafelaars aanmelden via toernooicommissie: toernooi@thehurricanes.nl
Toernooi is vol !
maandag 20 mei 2013
Tijden van weleer en Ik heb ieders hulp nodig bij mijn 'Droom voor de Toekomst'
Het zal wel zijn omdat ik zo'n oude lul word, maar na mijn recente column 'Apollo bedankt' ga ik het deze keer alweer hebben over 'die goede oude tijd'; het korte tijdperk waarin basketball in Nederland boomde, alles leek te kunnen, en we op weg leken naar een echte 'Gouden Tijd' voor het Nederlandse Basketball...
Ik heb het dan natuurlijk over eind jaren 70, begin jaren 80. Een tijd ook waarin de Maaspoort werd gesticht, toen nog -geloof ik tenminste - als Nationaal Basketbal Centrum (iets wat niet zo heel lang duurde, als ik me niet vergis...)
De Maaspoort was natuurlijk uniek, en is dat in zekere zin eigenlijk nog steeds natuurlijk, al komt het Sportcentrum van Landstede Zwolle er nu dichtbij. Elders in Nederland had je zo'n dertig jaar geleden de Martinihal, maar die kon zowat rondjes draaien in de huidige Martini-Plaza. De HBW verhuisde van de Beyneshal (min of meer 'standaard Nederlandse sporthal'), naar de Kennemerhal, die wel groter was, maar toch ook alweer decennia geleden eigenlijk te klein werd voor de toen uit dat jasje barstende HBW. Daarop volgde de zwerftocht van de HBW: van Haarlem, naar Ahoy in Rotterdam, terug naar Haarlem, via Amsterdam naar (in 2012) Groningen, we weten allemaal wat die queeste tot nu tot heeft opgeleverd... Ook ABC Amsterdam speelde een jaar of 10 in een grote zaal (de Sporthallen Zuid), maar daar kwam door diverse oorzaken maar heel af en toe substantieel publiek.
Nu er voor het eerst sinds lange tijd geen Groningen, Den Bosch of ABC Amsterdam Basketball in de Finale staat, zijn we met de Finale-serie van de Play-Offs terug in het type sporthal van weleer, al is de Vijf-Mei-hal van Zorg&Zekerheid Leiden sinds enkele jaren al een beetje uitgebouwd, en zijn de zalen van beide finalisten een stuk fraaier aangekleed dan in de 70'er-jaren het geval was. Maar in de essentie spelen zowel Z&Z Leiden en Aris Leeuwarden beiden nog in 'de Standaard Nederlandse Sporthal', met een vloeroppervlak van drie basketballvelden en verder zeer beperkte faciliteiten. Ik ben het niet geheel eens met de uitspraak (al zou die al waar zijn, -dan getuigt het nog steeds niet van veel gevoel voor respect-) van de over het paard getilde import-turk Semih Erden, toen hij vorig jaar voor een EuroCup Challenge-wedstrijd in Leiden de zaal binnenkwam: '...dit is een schuur!' Ik vind namelijk dat juist Leiden een fantastische job doet in het aankleden van de zaal tot een sfeervolle basketball-accommodatie. Ook Sporthal Kalverdijkje ziet er een stuk mooier uit, en voelt een stuk prettiger aan dan de gemiddelde 'Typisch Nederlandse Sporthal'.
Maar dat alles neemt niet weg dat, wat afmetingen betreft en wat betreft faciliteiten er omheen, de mogelijkheden van vrijwel al 'onze zalen' toch zeer beperkt zijn, zeker als je ze bekijkt door de bril van een (Semi-) Professionle Sportorganisatie die de vleugels verder uit wil slaan...
Laat ik het eerste deel van deze column positief afsluiten. Klein? Ja! Beperkt? Ja, ook! Maar ook: zeer sfeervol met, zoals in 'de Gouden Tijd', van publiek uitpuilende en hete zalen die hartstochtelijk meeleven met hun teams. Vandaar mijn gevoel dat het wel lijkt alsof 'de tijden van weleer' in 2013 herleven...
Maar niet voldoende dus voor Professionele Sportteams; en daaruit valt dan meteen (deels) te verklaren dat we bezig zijn met een Finale-serie om het Nederlands Kampioenschap Basketball Mannen met een deelnemer die fantastisch boven zichzelf uitstijgt, en laat zien dat zelfs in het dunbevolkte kleine Friesland (slechts ongeveer 10 clubs en clubjes in de hele provincie!) de Basketballsport inmiddels 'Leeft', maar die niet zeker is van haar voortbestaan als professionele club voor het volgend seizoen, omdat al een jaar zonder Hoofdsponsor wordt geopereerd, terwijl ook de accommodatie nauwelijks mogelijkheden biedt op alternatieve en aanvullende wijze financiële middelen te genereren...
De schrijver van deze column in zijn 'beste dagen'; Tear-drop in de wedstrijd GOBA vs. Werkendam (1980), met verder zichtbaar Hans Cussell (GOBA, rechts op de rug gezien) en van L->R Theo Vos, Gerrit van Buren, Greg Floyd, 2e amerikaan ?? en ?? Valkenburg (Werkendam) in de van Rappardhal in Gorinchem, toendertijd een exacte kopie van de 5-Mei-hal in Leiden voor de recente verbouwing.
En eigenlijk speelt dit probleem op alle niveaus van het Nederlandse Basketball of, breder nog, de gehele Nederlandse Zaal-/Bal-Sporten; van de Top tot de Basis, en bijna alles er tussenin. Werd immers nog niet zolang geleden Rotterdam Volleyball-Kampioen, om direct daaropvolgend te verdwijnen uit de hoogste klasse?! Maar ook onder de gewone 'clubs en clubjes', de Verenigingen van de NBB, die inmiddels voor een groot deel van de financiering van de NBB-activiteiten moeten zorgen omdat Overheden en NOC*NSF zich steeds meer terugtrekken op een beperkt scala aan activiteiten, en vinden dat 'niet-Medaille-sporten'(OS) zichzelf maar moeten zien te bedruipen, maar anderzijds wel steeds meer verwachten van diezelfde verenigingen dat zij 'hun maatschappelijke rol spelen'. En dat wringt dus, en brengt steeds meer, en steeds vaker, verenigingen in de problemen...
Er is dus structurele verandering nodig, ook op het gebied van Zalen en Accommodaties.
Lezers die mij al langere tijd en nauwgezet volgen, weten dat 'mijn Grote Basketball Project', mijn eerste Basketball-Droom die verder ging dan mijn eigen Basketbal, mijn eigen Teams, en de ('gewone') clubs waarvan ik deel uitmaakte, BV Team Ten Dreamers The Hague was, en alle nevenactiviteiten die daar mee te maken hadden, zoals Pleintjes-/Straat-Basketball.
TTD was zeer succesvol in de acht jaar dat de club actief 'draaide'; we waren binnen vier jaar, volgens de definities van de NBB nu, 'Groot', met 200+ leden, bijna allemaal jong tot zeer jong en voor 80% allochtoon, en dan zat er ook nog een schoolvereniging aan vast van zo'n 70 personen, en waren er heel wat mensen die graag bij TTD kwamen, maar nooit lid werden.
Maar uiteindelijk werd m.n. De afhankelijkheid van de Gemeentelijke Overheid en haar Accommodaties ons fataal; onvoldoende mogelijkheden en VEEL TE DUUR! Er waren nog wel meer aspecten die ons parten speelden, maar daar wil ik nu niet verder over uitweiden.
Een les voor ons: “Nooit meer op deze manier, we willen alleen maar opnieuw beginnen als we een EIGEN ACCOMMODATIE kunnen verwerven!”
En dan kom ik op mijn 'Kreet om Hulp/Support' uit de kop boven dit stukje:
al een hele tijd ben ik, samen met wat andere mensen, aan het werken aan een Concept: 'de Buurt Basketball Club' (BBC). Dat concept moet een deel van het 'Accommodatie-Probleem' voor (nieuwe en bestaande) Basketball-Verenigingen helpen oplossen. Niet allen voor TTD dus, maar voor veel meer clubs, in principe moet het op vele plaatsen in Nederland mogelijk zijn op basis van dit concept te gaan werken.
En toen kregen wij Nederlanders een Nieuwe Koning en Koningin. Een heus Inhuldigings-comité verzon activiteiten om het Feest te vieren en kracht bij te zetten.
Een van de Projecten is: 'Mijn Droom voor Nederland, Inspiratie voor de Koning'.
We weten allemaal dat Willem-Alexander I en Maxima veel hart voor de SAMENleving en voor de Sport hebben, dus deze titel past naadloos op ons Concept.
Dus diende ik 'MIJN DROOM' ook in, in de hoop met dit Concept het uiteindelijke Boek zou gaan halen. Maar teneinde dat waar te maken moeten wij nog wel wat steun/support zien te verwerven;
het doel is toch tenminste in de Top-100 van ingezonden 'Dromen'm terecht te komen, en daar hebben we nog een week, hooguit twee, de tijd voor.
Op: https://deeljouwdroom.nl/participants/15103
vindt u Mijn/Onze Droom voor (Basketballend) Nederland. Wij hopen er mijn naamgenoot, Koning Willem-Alexander (want voluit heet ik Aart Alexander, vandaar dat ik mijn Droom onder de naam Alexander Dekker postte) mee te inspireren...
Ik hoop dat u allen wilt helpen!
Steunen gaat heel eenvoudig:
-u hoeft alleen maar even te registreren (u zult begrijpen dat daar geen (nadelige) consequenties voor u aan vastzitten bij een keurig instituut als 'het Nationaal Comitee Inhuldiging'!)
-daarna kunt u de grote Oranje Knop 'Steun deze Droom' aanklikken, en 'Klaar is Kees'!
Een korte versie van ons Concept staat op de 'Dromensite'.
Natuurlijk is er veel meer over ons Concept te vertellen, en natuurlijk kunnen wij, bij het verder uitwerken ervan, nog heel veel mensen gebruiken. Dat is dus mijn tweede vraag: “Lijkt ons Concept u iets waaraan u graag mee zou werken? Meldt u dan bij mij...”
Ik ben benieuwd, maar reken stilletjes toch een beetje op veel steun van mijn lezers!
Verder hoop ik, voor het Nederlandse Basketball, dat de Finale-serie van de Play-Offs Mannen niet alleen in uitslagen van de individuele wedstrijden, maar ook in de stand van de Serie Spannend wordt en blijft; zou het niet mooi zijn als er over een kleine twee weken weer eens een Game-7 zou komen, liefst met veel TV-tijd en Verlengingen!?
Veel plezier!
En alvast bedankt voor de Steun!
AART DEKKER
Ik heb het dan natuurlijk over eind jaren 70, begin jaren 80. Een tijd ook waarin de Maaspoort werd gesticht, toen nog -geloof ik tenminste - als Nationaal Basketbal Centrum (iets wat niet zo heel lang duurde, als ik me niet vergis...)
De Maaspoort was natuurlijk uniek, en is dat in zekere zin eigenlijk nog steeds natuurlijk, al komt het Sportcentrum van Landstede Zwolle er nu dichtbij. Elders in Nederland had je zo'n dertig jaar geleden de Martinihal, maar die kon zowat rondjes draaien in de huidige Martini-Plaza. De HBW verhuisde van de Beyneshal (min of meer 'standaard Nederlandse sporthal'), naar de Kennemerhal, die wel groter was, maar toch ook alweer decennia geleden eigenlijk te klein werd voor de toen uit dat jasje barstende HBW. Daarop volgde de zwerftocht van de HBW: van Haarlem, naar Ahoy in Rotterdam, terug naar Haarlem, via Amsterdam naar (in 2012) Groningen, we weten allemaal wat die queeste tot nu tot heeft opgeleverd... Ook ABC Amsterdam speelde een jaar of 10 in een grote zaal (de Sporthallen Zuid), maar daar kwam door diverse oorzaken maar heel af en toe substantieel publiek.
Nu er voor het eerst sinds lange tijd geen Groningen, Den Bosch of ABC Amsterdam Basketball in de Finale staat, zijn we met de Finale-serie van de Play-Offs terug in het type sporthal van weleer, al is de Vijf-Mei-hal van Zorg&Zekerheid Leiden sinds enkele jaren al een beetje uitgebouwd, en zijn de zalen van beide finalisten een stuk fraaier aangekleed dan in de 70'er-jaren het geval was. Maar in de essentie spelen zowel Z&Z Leiden en Aris Leeuwarden beiden nog in 'de Standaard Nederlandse Sporthal', met een vloeroppervlak van drie basketballvelden en verder zeer beperkte faciliteiten. Ik ben het niet geheel eens met de uitspraak (al zou die al waar zijn, -dan getuigt het nog steeds niet van veel gevoel voor respect-) van de over het paard getilde import-turk Semih Erden, toen hij vorig jaar voor een EuroCup Challenge-wedstrijd in Leiden de zaal binnenkwam: '...dit is een schuur!' Ik vind namelijk dat juist Leiden een fantastische job doet in het aankleden van de zaal tot een sfeervolle basketball-accommodatie. Ook Sporthal Kalverdijkje ziet er een stuk mooier uit, en voelt een stuk prettiger aan dan de gemiddelde 'Typisch Nederlandse Sporthal'.
Maar dat alles neemt niet weg dat, wat afmetingen betreft en wat betreft faciliteiten er omheen, de mogelijkheden van vrijwel al 'onze zalen' toch zeer beperkt zijn, zeker als je ze bekijkt door de bril van een (Semi-) Professionle Sportorganisatie die de vleugels verder uit wil slaan...
Laat ik het eerste deel van deze column positief afsluiten. Klein? Ja! Beperkt? Ja, ook! Maar ook: zeer sfeervol met, zoals in 'de Gouden Tijd', van publiek uitpuilende en hete zalen die hartstochtelijk meeleven met hun teams. Vandaar mijn gevoel dat het wel lijkt alsof 'de tijden van weleer' in 2013 herleven...
Maar niet voldoende dus voor Professionele Sportteams; en daaruit valt dan meteen (deels) te verklaren dat we bezig zijn met een Finale-serie om het Nederlands Kampioenschap Basketball Mannen met een deelnemer die fantastisch boven zichzelf uitstijgt, en laat zien dat zelfs in het dunbevolkte kleine Friesland (slechts ongeveer 10 clubs en clubjes in de hele provincie!) de Basketballsport inmiddels 'Leeft', maar die niet zeker is van haar voortbestaan als professionele club voor het volgend seizoen, omdat al een jaar zonder Hoofdsponsor wordt geopereerd, terwijl ook de accommodatie nauwelijks mogelijkheden biedt op alternatieve en aanvullende wijze financiële middelen te genereren...
De schrijver van deze column in zijn 'beste dagen'; Tear-drop in de wedstrijd GOBA vs. Werkendam (1980), met verder zichtbaar Hans Cussell (GOBA, rechts op de rug gezien) en van L->R Theo Vos, Gerrit van Buren, Greg Floyd, 2e amerikaan ?? en ?? Valkenburg (Werkendam) in de van Rappardhal in Gorinchem, toendertijd een exacte kopie van de 5-Mei-hal in Leiden voor de recente verbouwing.
En eigenlijk speelt dit probleem op alle niveaus van het Nederlandse Basketball of, breder nog, de gehele Nederlandse Zaal-/Bal-Sporten; van de Top tot de Basis, en bijna alles er tussenin. Werd immers nog niet zolang geleden Rotterdam Volleyball-Kampioen, om direct daaropvolgend te verdwijnen uit de hoogste klasse?! Maar ook onder de gewone 'clubs en clubjes', de Verenigingen van de NBB, die inmiddels voor een groot deel van de financiering van de NBB-activiteiten moeten zorgen omdat Overheden en NOC*NSF zich steeds meer terugtrekken op een beperkt scala aan activiteiten, en vinden dat 'niet-Medaille-sporten'(OS) zichzelf maar moeten zien te bedruipen, maar anderzijds wel steeds meer verwachten van diezelfde verenigingen dat zij 'hun maatschappelijke rol spelen'. En dat wringt dus, en brengt steeds meer, en steeds vaker, verenigingen in de problemen...
Er is dus structurele verandering nodig, ook op het gebied van Zalen en Accommodaties.
Lezers die mij al langere tijd en nauwgezet volgen, weten dat 'mijn Grote Basketball Project', mijn eerste Basketball-Droom die verder ging dan mijn eigen Basketbal, mijn eigen Teams, en de ('gewone') clubs waarvan ik deel uitmaakte, BV Team Ten Dreamers The Hague was, en alle nevenactiviteiten die daar mee te maken hadden, zoals Pleintjes-/Straat-Basketball.
TTD was zeer succesvol in de acht jaar dat de club actief 'draaide'; we waren binnen vier jaar, volgens de definities van de NBB nu, 'Groot', met 200+ leden, bijna allemaal jong tot zeer jong en voor 80% allochtoon, en dan zat er ook nog een schoolvereniging aan vast van zo'n 70 personen, en waren er heel wat mensen die graag bij TTD kwamen, maar nooit lid werden.
Maar uiteindelijk werd m.n. De afhankelijkheid van de Gemeentelijke Overheid en haar Accommodaties ons fataal; onvoldoende mogelijkheden en VEEL TE DUUR! Er waren nog wel meer aspecten die ons parten speelden, maar daar wil ik nu niet verder over uitweiden.
Een les voor ons: “Nooit meer op deze manier, we willen alleen maar opnieuw beginnen als we een EIGEN ACCOMMODATIE kunnen verwerven!”
En dan kom ik op mijn 'Kreet om Hulp/Support' uit de kop boven dit stukje:
al een hele tijd ben ik, samen met wat andere mensen, aan het werken aan een Concept: 'de Buurt Basketball Club' (BBC). Dat concept moet een deel van het 'Accommodatie-Probleem' voor (nieuwe en bestaande) Basketball-Verenigingen helpen oplossen. Niet allen voor TTD dus, maar voor veel meer clubs, in principe moet het op vele plaatsen in Nederland mogelijk zijn op basis van dit concept te gaan werken.
En toen kregen wij Nederlanders een Nieuwe Koning en Koningin. Een heus Inhuldigings-comité verzon activiteiten om het Feest te vieren en kracht bij te zetten.
Een van de Projecten is: 'Mijn Droom voor Nederland, Inspiratie voor de Koning'.
We weten allemaal dat Willem-Alexander I en Maxima veel hart voor de SAMENleving en voor de Sport hebben, dus deze titel past naadloos op ons Concept.
Dus diende ik 'MIJN DROOM' ook in, in de hoop met dit Concept het uiteindelijke Boek zou gaan halen. Maar teneinde dat waar te maken moeten wij nog wel wat steun/support zien te verwerven;
het doel is toch tenminste in de Top-100 van ingezonden 'Dromen'm terecht te komen, en daar hebben we nog een week, hooguit twee, de tijd voor.
Op: https://deeljouwdroom.nl/participants/15103
vindt u Mijn/Onze Droom voor (Basketballend) Nederland. Wij hopen er mijn naamgenoot, Koning Willem-Alexander (want voluit heet ik Aart Alexander, vandaar dat ik mijn Droom onder de naam Alexander Dekker postte) mee te inspireren...
Ik hoop dat u allen wilt helpen!
Steunen gaat heel eenvoudig:
-u hoeft alleen maar even te registreren (u zult begrijpen dat daar geen (nadelige) consequenties voor u aan vastzitten bij een keurig instituut als 'het Nationaal Comitee Inhuldiging'!)
-daarna kunt u de grote Oranje Knop 'Steun deze Droom' aanklikken, en 'Klaar is Kees'!
Een korte versie van ons Concept staat op de 'Dromensite'.
Natuurlijk is er veel meer over ons Concept te vertellen, en natuurlijk kunnen wij, bij het verder uitwerken ervan, nog heel veel mensen gebruiken. Dat is dus mijn tweede vraag: “Lijkt ons Concept u iets waaraan u graag mee zou werken? Meldt u dan bij mij...”
Ik ben benieuwd, maar reken stilletjes toch een beetje op veel steun van mijn lezers!
Verder hoop ik, voor het Nederlandse Basketball, dat de Finale-serie van de Play-Offs Mannen niet alleen in uitslagen van de individuele wedstrijden, maar ook in de stand van de Serie Spannend wordt en blijft; zou het niet mooi zijn als er over een kleine twee weken weer eens een Game-7 zou komen, liefst met veel TV-tijd en Verlengingen!?
Veel plezier!
En alvast bedankt voor de Steun!
AART DEKKER
Het kan dus wel! Wat een (Basketball-) Feest(-je)…
We zitten in Play-Off-time, dus er gebeurt veel, en (dus) is er veel inspiratie om stukjes te schrijven. In mijn vorige verhaal gaf ik aan wat mij, en volgens mij vele anderen in ons kleine basketball-wereldje, in toenemende mate dwars zit; de veel te vaak matige tot slechte arbitrage. Zo schreef ik o.a. dat ik er soms zo van baal hoe sommige refs (mijn plezier in) wedstrijden verpesten, dat ik nog niet helemaal wist of ik G4 van de Serie Eiffel Towers Den Bosch vs. Aris Leeuwarden zou gaan bijwonen. Ik moest het risico dat ik de lange reis naar het Hoge Noorden zou maken, om eenmaal daar -vroeger of later- te constateren dat de refs er weer een vervelende toestand hadden gemaakt, afwegen tegen het risico, dat ik een wedstrijd die potentieel basketball-geschiedenis zou kunnen schrijven -en die ook nog eens aantrekkelijk zou kunnen zijn om naar te kijken- zou laten lopen, en e.e.a. dus zou missen.
De kramp in mijn vingers van het schrijven van het vorige lange verhaal was nog niet geheel geweken, maar we schrijven alweer de dag na G4, die inderdaad historisch bleek te zijn en bovendien ‘Een Groot Feest’, al zullen de meeste Bossche fans over dat laatste met mij van mening verschillen.
Ik ben geen Jakob Bergsma, dus met absolute zekerheid kan ik het niet stellen, maar ik vermoed dat G4 inderdaad de belangrijkste en meest legendarische wedstrijd is geworden uit de Friese Basketball-geschiedenis!(?)
In deze serie had ik eigenlijk geen persoonlijke voorkeur wat betreft uiteindelijke winnaar. Den Bosch was het hele seizoen het meest regelmatige en beste team, en kondigde al aan met de nieuwe sponsor weer Europees te gaan spelen (daar ben ik altijd erg voor!)’, dus had ik hen de titel graag gegund. Maar Leeuwarden zit w.b.t. sponsoring in de knel, speelt al jaren leuk basketball, heeft een leuk jong team, en deed het fantastisch in G1+2. En aangezien ik vind dat Basketball een ‘Feest’ moet zijn, en ik me er vaak op betrap dat ik het toch wel erg leuk vind als underdogs zichzelf overtreffen, moet ik toegeven dat de wedstrijd, de entourage, en het geweldige spel van Aris mij veel plezier deden. Dat de beste maar mocht winnen’ dus…
En waar ik mijn vorige verhaal afsloot met de hoop dat iedereen een leuke wedstrijd te zien zou krijgen, en dat dit zeker ook zou gelden voor het scheidsrechterlijke trio, ben ik blij te kunnen constateren dat de drie mannen in Oranje/Zwart het goed deden, en volgens mij ook een leuke wedstrijd gehad moeten hebben. Daarover later meer.
Laat ik het eerst nog even over Eiffel hebben. Hoe ik me ook geamuseerd heb bij de wedstrijd, en genoot van de vreugde bij alles en iedereen die iets met Aris te maken had, ik kon meevoelen met de pijn in het Bossche kamp; het is hard als je het hele seizoen soeverein de beste bent geweest, en dan eigenlijk in een wedstrijd, en de laatste seconden van de tweede, je kansen op de ultieme seizoensprijs in rook ziet opgaan en achter de feiten aanloopt. Aan de andere kant: Den Bosch heeft na enkele moeilijke jaren alles weer goed op het spoor staan, inmiddels sportief alweer twee goede seizoenen onder de riem, en zelfs na het vertrek van de sponsor van vele jaren, een nieuwe geldschieter gevonden -die ook nog eens Europa in wil-; geen Kampioenschap dus, maar wel de Beker, en men kan met enig vertrouwen de toekomst tegemoet zien!
Dan de Winnaar; Aris Leeuwarden. Ik geloof dat het wel eerder is gebeurd dat een (hoofd-)sponsor-loze club de Finale van de Play-Offs heeft gehaald, maar het blijft bijzonder, zeker als het een club betreft die nog niet heel lang bestaat, gevestigd is in een relatief kleine Provincie-(hoofd-)stad, en speelt met een team dat voornamelijk bestaat uit jonge ‘no-names’ (voor het grote publiek en de media dan; zo repte ‘Langs-de-Lijn over Tjoe de Pala’, en dan hebben we het ook nog eens over precies de enige International van de club…). Dan moeten ze daar een aantal dingen heel goed doen!
Dat staat voor mij dan ook buiten kijf: Gert Schurer, Erik Braal, en vast nog wel een aantal ‘Unsung Heroes’ hebben sowieso wonderen verricht, en ik ben onder de indruk van de onverstoorbaarheid (als het even wat minder gaat), het enthousiasme van het hele team, en het vermogen tot teamspel van Aris Leeuwarden.
Maar er is meer. Nog niet zolang geleden hoorde ik van iemand die het weten kan, dat er in Leeuwarden sprake was van een ‘serieus minderwaardigheidscomplex’, met andere woorden, dat er (ook) bij het Aris-publiek weinig vertrouwen was in het eigen kunnen. Ik kon dat zelf vaststellen toen ik, eind 2012, een wedstrijd (ook toen al ging het om Aris-Eiffel) bijwoonde; de Friezen hadden geen schijn van kans, scoorden de eerste helft eigenlijk geen enkel punt uit goed uitgespeelde aanvallen en schoten, en gingen kansloos de bietenbrug op met 4-+ verschil. Om mij heen hoorde ik slechts gegriep en andere negatieve uitingen…
Maar dat lijkt dus, in slechts een klein halfjaartje, flink veranderd! Waar het gaat om sport heeft Friesland/Leeuwarden niet langer slechts de 11-Stedentocht om trots op te zijn (Heerenveen is nog een behoorlijk eind weg van de Friese Hoofdstad); ruim een week geleden was het Cambuur dat de harten verwarmde in Leeuwarden, en nu is daar dus ook Aris! En dat wilden ze weten in het Kalverdijkje; de sfeer was erg goed en Den Bosch was eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut kansloos.
Kort nog wat over het team. Dat Samme Givens (F, 1.95) een goede speler is begon ook buiten Friesland al best een beetje door te sijpelen, en de kenners hadden ook al best door dat Whit Holcomb-Faye (G, 1.85) een sterk leidende PG is ook. Persoonlijk heb ik Tjoe de Paula (G, 1.85) een voor Nederlandse maatstaven goede speler gevonden, die lang niet altijd en overal het respect genoot dat hij verdiende. Dat Craig Osaikhwuwuomwan (PF/C, 211) en Sjors Poels (C, 2.09) tot veel in staat waren wist ik, maar het moest er ooit eens consequent uit gaan komen. Maar voor alle anderen gold toch vooral dat ze onbekend, of -door de bank genomen onbemind-, waren door het overgrote deel van (zelfs) de Nederlandse Basketball-community. In Friesland zagen Schurer en Braal heil in al deze jongens, en ze speelden ook allemaal regelmatig. Het resultaat is nu dus een Finale! Het is een mooi stel, en dat lieten ze op hartverwarmende wijze blijken toen Leon Kersten vlak na de wedstrijd de Paula wilde interviewen voor Lang de Lijn, hij deed dat in het piepkleine gangetje tussen kleedkamer en zaal; https://soundcloud.com/leonkersten/tjoe-en-de-arisband (Langs de Lijn knipte het eraf, maar dankzij Leon is het toch nog te vinden.
Nog een speler wil ik niet ongenoemd laten: ‘Arie de Aris’ is een mooie Mascotte, hij deed zelfs een Jaap Eden-act op skates (hoe toepasselijk, vlak bij de Bonkevaart!)
Mijn dag was goed besteed; tijdens de lange rit naar Ljouwerd mooi weer en prachtige bollenvelden onderweg. Toen ik , al in Friesland, het bord ‘Antio Sinternicolaasscha’ meende te ontwaren, smolt ook het laatste restje twijfel dat ik had bij het aangaan van de reis nog had, weg…natuurlijk zou de Scheidsrechterssommissie de wijsheid hebben Antio aan te stellen, en dan zou het allemaal wel goed komen…
En zo ging het ook: de wedstrijd was ‘Het feest(-je)’ dat Basketball hoort te zijn, mede dankzij het goed leidende trio (de anderen waren Zwiep en de Vries). Het kan dus wel! Ben blij dat ik toch gegaan ben…
Op naar een prachtige Finale-Serie!
AART DEKKER
De kramp in mijn vingers van het schrijven van het vorige lange verhaal was nog niet geheel geweken, maar we schrijven alweer de dag na G4, die inderdaad historisch bleek te zijn en bovendien ‘Een Groot Feest’, al zullen de meeste Bossche fans over dat laatste met mij van mening verschillen.
Ik ben geen Jakob Bergsma, dus met absolute zekerheid kan ik het niet stellen, maar ik vermoed dat G4 inderdaad de belangrijkste en meest legendarische wedstrijd is geworden uit de Friese Basketball-geschiedenis!(?)
In deze serie had ik eigenlijk geen persoonlijke voorkeur wat betreft uiteindelijke winnaar. Den Bosch was het hele seizoen het meest regelmatige en beste team, en kondigde al aan met de nieuwe sponsor weer Europees te gaan spelen (daar ben ik altijd erg voor!)’, dus had ik hen de titel graag gegund. Maar Leeuwarden zit w.b.t. sponsoring in de knel, speelt al jaren leuk basketball, heeft een leuk jong team, en deed het fantastisch in G1+2. En aangezien ik vind dat Basketball een ‘Feest’ moet zijn, en ik me er vaak op betrap dat ik het toch wel erg leuk vind als underdogs zichzelf overtreffen, moet ik toegeven dat de wedstrijd, de entourage, en het geweldige spel van Aris mij veel plezier deden. Dat de beste maar mocht winnen’ dus…
En waar ik mijn vorige verhaal afsloot met de hoop dat iedereen een leuke wedstrijd te zien zou krijgen, en dat dit zeker ook zou gelden voor het scheidsrechterlijke trio, ben ik blij te kunnen constateren dat de drie mannen in Oranje/Zwart het goed deden, en volgens mij ook een leuke wedstrijd gehad moeten hebben. Daarover later meer.
Laat ik het eerst nog even over Eiffel hebben. Hoe ik me ook geamuseerd heb bij de wedstrijd, en genoot van de vreugde bij alles en iedereen die iets met Aris te maken had, ik kon meevoelen met de pijn in het Bossche kamp; het is hard als je het hele seizoen soeverein de beste bent geweest, en dan eigenlijk in een wedstrijd, en de laatste seconden van de tweede, je kansen op de ultieme seizoensprijs in rook ziet opgaan en achter de feiten aanloopt. Aan de andere kant: Den Bosch heeft na enkele moeilijke jaren alles weer goed op het spoor staan, inmiddels sportief alweer twee goede seizoenen onder de riem, en zelfs na het vertrek van de sponsor van vele jaren, een nieuwe geldschieter gevonden -die ook nog eens Europa in wil-; geen Kampioenschap dus, maar wel de Beker, en men kan met enig vertrouwen de toekomst tegemoet zien!
Dan de Winnaar; Aris Leeuwarden. Ik geloof dat het wel eerder is gebeurd dat een (hoofd-)sponsor-loze club de Finale van de Play-Offs heeft gehaald, maar het blijft bijzonder, zeker als het een club betreft die nog niet heel lang bestaat, gevestigd is in een relatief kleine Provincie-(hoofd-)stad, en speelt met een team dat voornamelijk bestaat uit jonge ‘no-names’ (voor het grote publiek en de media dan; zo repte ‘Langs-de-Lijn over Tjoe de Pala’, en dan hebben we het ook nog eens over precies de enige International van de club…). Dan moeten ze daar een aantal dingen heel goed doen!
Dat staat voor mij dan ook buiten kijf: Gert Schurer, Erik Braal, en vast nog wel een aantal ‘Unsung Heroes’ hebben sowieso wonderen verricht, en ik ben onder de indruk van de onverstoorbaarheid (als het even wat minder gaat), het enthousiasme van het hele team, en het vermogen tot teamspel van Aris Leeuwarden.
Maar er is meer. Nog niet zolang geleden hoorde ik van iemand die het weten kan, dat er in Leeuwarden sprake was van een ‘serieus minderwaardigheidscomplex’, met andere woorden, dat er (ook) bij het Aris-publiek weinig vertrouwen was in het eigen kunnen. Ik kon dat zelf vaststellen toen ik, eind 2012, een wedstrijd (ook toen al ging het om Aris-Eiffel) bijwoonde; de Friezen hadden geen schijn van kans, scoorden de eerste helft eigenlijk geen enkel punt uit goed uitgespeelde aanvallen en schoten, en gingen kansloos de bietenbrug op met 4-+ verschil. Om mij heen hoorde ik slechts gegriep en andere negatieve uitingen…
Maar dat lijkt dus, in slechts een klein halfjaartje, flink veranderd! Waar het gaat om sport heeft Friesland/Leeuwarden niet langer slechts de 11-Stedentocht om trots op te zijn (Heerenveen is nog een behoorlijk eind weg van de Friese Hoofdstad); ruim een week geleden was het Cambuur dat de harten verwarmde in Leeuwarden, en nu is daar dus ook Aris! En dat wilden ze weten in het Kalverdijkje; de sfeer was erg goed en Den Bosch was eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut kansloos.
Kort nog wat over het team. Dat Samme Givens (F, 1.95) een goede speler is begon ook buiten Friesland al best een beetje door te sijpelen, en de kenners hadden ook al best door dat Whit Holcomb-Faye (G, 1.85) een sterk leidende PG is ook. Persoonlijk heb ik Tjoe de Paula (G, 1.85) een voor Nederlandse maatstaven goede speler gevonden, die lang niet altijd en overal het respect genoot dat hij verdiende. Dat Craig Osaikhwuwuomwan (PF/C, 211) en Sjors Poels (C, 2.09) tot veel in staat waren wist ik, maar het moest er ooit eens consequent uit gaan komen. Maar voor alle anderen gold toch vooral dat ze onbekend, of -door de bank genomen onbemind-, waren door het overgrote deel van (zelfs) de Nederlandse Basketball-community. In Friesland zagen Schurer en Braal heil in al deze jongens, en ze speelden ook allemaal regelmatig. Het resultaat is nu dus een Finale! Het is een mooi stel, en dat lieten ze op hartverwarmende wijze blijken toen Leon Kersten vlak na de wedstrijd de Paula wilde interviewen voor Lang de Lijn, hij deed dat in het piepkleine gangetje tussen kleedkamer en zaal; https://soundcloud.com/leonkersten/tjoe-en-de-arisband (Langs de Lijn knipte het eraf, maar dankzij Leon is het toch nog te vinden.
Nog een speler wil ik niet ongenoemd laten: ‘Arie de Aris’ is een mooie Mascotte, hij deed zelfs een Jaap Eden-act op skates (hoe toepasselijk, vlak bij de Bonkevaart!)
Mijn dag was goed besteed; tijdens de lange rit naar Ljouwerd mooi weer en prachtige bollenvelden onderweg. Toen ik , al in Friesland, het bord ‘Antio Sinternicolaasscha’ meende te ontwaren, smolt ook het laatste restje twijfel dat ik had bij het aangaan van de reis nog had, weg…natuurlijk zou de Scheidsrechterssommissie de wijsheid hebben Antio aan te stellen, en dan zou het allemaal wel goed komen…
En zo ging het ook: de wedstrijd was ‘Het feest(-je)’ dat Basketball hoort te zijn, mede dankzij het goed leidende trio (de anderen waren Zwiep en de Vries). Het kan dus wel! Ben blij dat ik toch gegaan ben…
Op naar een prachtige Finale-Serie!
AART DEKKER
dinsdag 14 mei 2013
Column voor iBasketball.nl: Respect
'Respect' is een term die, in mijn ogen tegenwoordig wat te vaak, dus te pas en te onpas, gebruikt wordt. Het is iets wat je beter kunt verdienen, dan opeisen. Iets wat zich moeilijk laat afdwingen, al hebben met name stoere mensen, zoals nogal wat politici (zeker rechtse, maar zij niet alleen), de neiging om te denken dat 'een harde hand wonderen kan doen (voor het respect in de samenleving)', om dan vervolgens door de mand te vallen als blijkt dat de strenge normen die zij anderen op wensen te leggen, voor henzelf toch heel anders blijken te liggen.
Met als gevolg dat ze alle respect wat ze daarvoor nog genoten, als sneeuw voor de zon wegsmelt...
Ik heb er lang over nagedacht of ik me nu (weer eens) op dit gladde ijs moet begeven, ook omdat steeds meer mensen zeggen “...ik wil me er niet meer me vermoeien...” of “...ik wil me er niet meer door laten frustreren...het is toch zinloos; het helpt toch niet!” Die instelling erop na houden is, rationeel gezien, eigenlijk het enige wat je als individu kunt doen, want in je eentje verander je er inderdaad weinig aan. Hoogstwaarschijnlijk zal ook deze column dat lot beschoren zijn, maar goed, ik heb nu eenmaal de neiging de (basketball-)wereld een beetje, hoe klein dan ook, te willen verbeteren, ook door middel van deze stukjes en door (heel af en toe) het woord te nemen op bijvoorbeeld ALV's binnen de NBB...
In de Kwart-finale van de Play-Offs bekroop de neiging me ook al mijn tanden er toch maar weer eens in te zetten, en wel tijdens (en na afloop) van de wedstrijd Landstede Zwolle vs. Aris Leeuwarden. Naar mijn mening (als geheel neutrale toeschouwer) een leuke, zeer sportieve wedstrijd, waarin alle spelers (en coaches) zich zeer beschaafd gedroegen, maar die ontsierd werd door een stortvloed aan onnodig gefloten T's en U's. Ik wil de discussie hier niet overdoen, ik heb me er bewust een flink aantal dagen geheel buiten gehouden, maar mensen die hem nog niet gelezen hebben, kunnen e.e.a. hier nalezen. Ik was dus niet de enige met aanvechtingen, zullen we zeggen.
Gisteren, bij wedstrijd-3 in de serie Eiffel Towers Den Bosch vs. Aris Leeuwarden, was het weer (eens) zover. Wat mij betreft dan, want diverse mensen die ik hoorde of sprak stelden 'dat het ook tussen deze twee wedstrijden iedere keer hetzelfde was'. Ik was er niet bij, kan er dus niet over meepraten.
Maar wat zich afspeelde tijdens deze voor beide clubs erg cruciale Game-3 tergde veel, zo niet alles. Cruciaal, want voor de onbetwiste Nummer-1 (Eiffel) van dit seizoen dreigde uitschakeling (en dus een deceptie, zowel sportief, maar ook in financiële zin!), terwijl voor Leeuwarden (al een jaar zonder (hoofd-)sponsorinkomsten, en dus wellicht een 'shaky' toekomst), een nieuw hoogtepunt, binnen handbereik lijkt. En daarmee wellicht navenant stijgende aantrekkelijkheid voor potentiële sponsoren, en dus grotere kansen op voortbestaan als Topsport-organisatie.
De Maaspoort zat goed vol met fans die hun ploeg echt aan wilden vuren; een paar duizend Bosschenaren, maar ook een flink contingent Friezen, meer dan ik er ooit bij een uitwedstrijd heb gezien. Een prachtige entourage voor een mooie pot Play-Off-basketball dus.
Maar dat was dus buiten de waard gerekend, in de persoon van de drie scheidsrechters van dienst... Nu wil ik niet zover gaan, dat de refs de uitslag van de wedstrijd waar het gaat om winnen/verliezen hebben beïnvloed, al kon ik enig begrip opbrengen voor de Friese fans (waar ik tussen zat) waar, naar mate de wedstrijd vorderde, toch wat geluiden opkwamen in de zin van “thuisfluiters!”, “omgekocht”, etc. Daarvoor speelde Den Bosch te goed, en schoten de Leeuwarders van meet af aan te slecht. In deze termen was het optreden van de drie arbiters ook niet te duiden, daar geloof ik weinig van. Wel leek het me duidelijk dat het drietal voor de wedstrijd had afgesproken 'de wedstrijd kort te houden, je weet immers maar nooit...', iets waarvan je al bij voorbaat weet dat ze het geen 40 minuten consequent vol kunnen houden, al was het maar omdat er dan aan het eind van de wedstrijd te weinig spelers over zijn. En dat is dan nog maar een manier van hoe een wedstrijd dan uit de hand kan lopen...
Maar, het doet me pijn het weer te moeten schrijven, ik kan alleen maar concluderen dat het slecht was, BAR SLECHT! Dat is erg, want die kleine drieduizend man publiek kregen weinig waar voor hun dure geld; ze kregen niet alleen geen spannende wedstrijd, daar konden de refs maar beperkt op aangekeken worden, en hun bijdrage aan het grote verschil is moeilijk hard te maken of te kwantificeren, scheidsrechters lopen bovendien niet op het veld om een wedstrijd 'spannend te houden'.
Maar het talrijke publiek kreeg ook maar een halve wedstrijd te zien, vanaf zo'n beetje de 25e minuut was 'het niet meer om aan te zien', ik (nog steeds als neutrale toeschouwer) had echt de neiging om weg te lopen, om me maar niet meer te hoeven ergeren aan de lawine aan verkeerde calls, overtrokken of onnodige calls, en de veelheid aan no-calls die dan ook nog vaak een aanslag vormden op de frustratie-tolerantie van alle betrokkenen, vanwege het ontbreken van enige lijn op het gebied van consequent fluiten.
Uit de keer op keer weer heftig oplaaiende discussies over dit onderwerp, blijkt (m.i.) dat we dus echt een probleem hebben! Mensen die de eerder genoemde discussie n.a.v. de wedstrijd Zwolle-Aris hebben gelezen, zullen zich wellicht herinneren dat in die discussie nogal wat bij de scheidsrechterij betrokkenen flink werd bijgedragen. Ik stond werkelijk paf toen ook nog eens een van de reageerders een in die wedstrijd actieve ref bleek te zijn (onder de naam 'anoniem'; reageer dan niet!)
Ik citeer: “Ik denk te voelen dat jullie denken dat wij scheidsrechters het leuk vinden om een T te moeten geven. Nou, ik in ieder geval niet. Ik hou er helemaal niet van. Maar soms heb ik gewoon geen keus. Als ik belachelijk word gemaakt of respectloos wordt behandeld en iemand gaat over mijn grens heen dan moet ik hem wel geven. En absoluut niet om in de belangstelling te komen of even te laten zien wie er bepaalt. En als een collega in de wedstrijd ergens een T voor geeft en aan de andere kant gebeurt hetzelfde voor mijn neus, dan moet ik wel consequent zijn en hem dus ook geven, snap je? Anders krijg je scheve gezichten. Soms kunnen we gewoon niet anders. Als we al dat gedrag niet afstraffen kan het ook de spuigaten uit gaan lopen.”
Hieruit maak ik op dat van tweeën een:
1) Deze ref is blijkbaar erg onzeker, want (zoals ik al schreef) de betreffende wedstrijd was juist erg sportief een respectvol (ik weet, dat is mijn kijk erop, maar ik geloof er helemaal niets van dat er in die wedstrijd spelers waren die dachten “kom, laat ik die ref eens te kakken zetten”, door zo iets te stellen maak je jezelf echt te belangrijk; de spelers kwamen om te spelen en dat deden ze met hart en ziel (die hadden echt geen tijd voor dat soort onzin).
2) Deze ref is een fantastische psycholoog, of denkt dat te zijn, maar ik durf de stelling wel aan dat er in die hele hal maar weinig mensen waren, die zijn/haar mening wat betreft die attitude van de betreffende speler(s) deelden. En ik prefereer dan toch maar het principe van 'the wisdom of the crowd' boven het psychologische inzicht van die ene (of die paar) refs...
Ook vandaag waren er, zeker in het laatste deel van de wedstrijd, weer een behoorlijk aantal beslissingen die, wat mij betreft ongetwijfeld, wortelen in deze instelling of denkwijze van scheidsrechters. Op een moment dat de wedstrijd al geen wedstrijd meer is vanwege de stand, de coaches hun bank leegmaken en de starters en andere belangrijke spelers zo veel mogelijk sparen, nog een barrage aan zware beslissingen nemen, waaronder ook weer diverse T's, is gewoon erg onverstandig; niemand is erbij gebaat, het respect voor de scheidsrechters, waar het dus blijkbaar om gaat, nog wel het minst...
Even terzijde: het moet mij ook van het hart, dat ik ook de reactie van een groot deel van het Bossche thuispubliek niet erg begrijp en waardeer. Natuurlijk snap ik dat de opluchting, of zelfs vreugde groot was. Maar ik denk dat het Bossche publiek redelijk basketball-inzicht heeft. Als je dan het ene moment sterk reageert op de missers van de refs jegens je eigen team, moet je niet het volgende moment, als de jeugdige tegenstanders een serie zwakke calls en zwaar overtrokken 'disciplinerende' T's over zich heen krijgen, dit gaan vieren alsof de zoveelste titel voor Den Bosch nakend is; 'wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet', zou een passender gedragslijn zijn... Bovendien: ook de Bossche fans werd een potentieel aantrekkelijke tweede helft door de neus geboord. Of geldt dan ineens: 'als je maar wint, het maakt niet uit hoe?'
Het is me nog nooit overkomen, maar ik heb me in de uren na de wedstrijd serieus afgevraagd of ik, a.s. Donderdag, Game-4 maar niet beter aan me voorbij kan laten gaan...'t is dan we weer een 'elemination-game', wellicht zelfs een unieke voor het Nederlandse Basketball, en zeker voor het Friese(!), maar het is toch weer een slordige 4 uur autorijden, met als risico dat er weer een paar koekenbakkende (en/of zelfkickende) refs me weer het plezier in een leuke pot basketball gaan ontnemen..! Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik bij de eerste blik op de refs, bij het herkennen van een deel van hen, denk “oh, nee he!”, of juist “gelukkig, vandaag kan het weleens wat worden”. En het is ook al wel een aantal malen voorgekomen dat ik dacht “misschien kan ik maar beter gelijk naar huis gaan, 't zal wel weer niks worden vandaag”. Eigenlijk zou het heel rationeel zijn, om thuis te proberen uit te vogelen wie er ingepland staan bij potentieel te bekijken wedstrijden, en dan pas te beslissen wel/niet af te reizen; maar ja, waar ben je dan mee bezig?!
Ik ben dan altijd ook nog zo dat ik denk “als ik zo denk, dan zijn er wellicht meer mensen die vanwege dit soort overwegingen (dreigen) af te haken. En dat is het punt: ik ben (meestal) gewoon een neutrale basketball-liefhebber. Ik kom voor een leuke wedstrijd, niet om mijn club te zien winnen. En als ik zo begin te denken, dan is het heel wel mogelijk dat er alle reden voor is ons met zijn allen zorgen te maken; afhakend publiek is wel het laatste wat we in deze moeilijke tijden kunnen gebruiken!
De scheidsrechters (en aanpalende percelen) kunnen dan wel stellen dat 'het echt niet aan hen ligt', maar 'aan de spelers, coaches, en het publiek', maar zo zit de wereld niet in elkaar.
Uitleggen helpt hier echt niet bij, maakt het waarschijnlijk zelfs alleen maar erger.
Ik weet hoe moeilijk fluiten is. Ik heb respect voor mensen die er veel tijd en energie in steken om deze ondankbare rol te spelen. Je moet ook vooral niet gaan fluiten om jezelf populair te maken; refs doen het eigenlijk alleen maar 'goed' als ze weinig opvallen, terwijl de wedstrijd goed verloopt. En zelfs een foutloze ref (als die al zou kunnen bestaan) moet toch een ietwat dikke huid hebben; er is altijd kans op een heetgebakerde fan die je voor rotte vis uitmaakt (of zelfs meer dan een), en er zullen ook altijd spelers en coaches zijn die bepaalde beslissingen niet kunnen, of willen, delen.
Maar het is met 'Respect' net als met 'Vertrouwen'; het komt te voet, en het gaat te paard. Met andere woorden: een gerespecteerd scheidsrechter worden, kost veel tijd, bloed, zweet en tranen. Maar eventueel eerder gewonnen respect kwijtraken, dat kan heel snel gaan.
En respect krijgen voor de gedane inspanningen en moeite, is niet ongelimiteerd.
We mogen op Eredivisie-niveau echt wel wat meer verwachten dan dat:
1) Een redelijke kwaliteit bijvoorbeeld.
2) Respect van de refs jegens spelers, coaches, want respect dient wederzijds te zijn. En, eerlijk gezegd, zie ik ook regelmatig respectloos gedrag van sommige scheidsrechters jegens spelers/coaches.
3) Last, but not Least, respect van de refs jegens het publiek; het publiek betaalt fors voor een kaartje, besteedt er ook (steeds weer) een middag of avond aan (zo niet meer als het gaat om verre uitwedstrijden), en als het kijkgenot dan danig wordt verstierd door een of meer mensen in zwart/oranje, dan wordt een vervelende vicieuze cirkel in beweging gezet. We pretenderen bezig te zijn met professionele (top-)sport; die heeft slechts recht van bestaan bij kwaliteit, en optimale inzet en attitude van alle betrokkenen, zeker ook van de drie (of twee) mensen die zijn aangesteld e.e.a. in goede banen te leiden!
Ten slotte, voor alle zekerheid, al vind ik het vanzelfsprekend: slechts wie de schoen past... Er zijn echt ook goede refs, en (iets) minder goede die door hun uitstraling en houding een en ander vergeven wordt.
Maar je laat ook geen 16 jarige beginneling, met wat talent, 30 minuten per wedstrijd spelen in de Eredivisie. Natuurlijk moet iedereen een keer voor de leeuwen worden gegooid voor de laatste fase van opleiding en het opdoen van ervaring op het hoogste niveau, maar er zijn grenzen...
Daarom herhaal ik mijn voorstel: laten we nu eens terug gaan naar twee refs per wedstrijd.
Ik kom hier nog op terug.
Misschien tot donderdag,
in ieder geval:
Veel plezier bij Game-4 toegewenst (en dan heb ik het tegen publiek, teams EN refs..!
AART DEKKER
Met als gevolg dat ze alle respect wat ze daarvoor nog genoten, als sneeuw voor de zon wegsmelt...
Ik heb er lang over nagedacht of ik me nu (weer eens) op dit gladde ijs moet begeven, ook omdat steeds meer mensen zeggen “...ik wil me er niet meer me vermoeien...” of “...ik wil me er niet meer door laten frustreren...het is toch zinloos; het helpt toch niet!” Die instelling erop na houden is, rationeel gezien, eigenlijk het enige wat je als individu kunt doen, want in je eentje verander je er inderdaad weinig aan. Hoogstwaarschijnlijk zal ook deze column dat lot beschoren zijn, maar goed, ik heb nu eenmaal de neiging de (basketball-)wereld een beetje, hoe klein dan ook, te willen verbeteren, ook door middel van deze stukjes en door (heel af en toe) het woord te nemen op bijvoorbeeld ALV's binnen de NBB...
In de Kwart-finale van de Play-Offs bekroop de neiging me ook al mijn tanden er toch maar weer eens in te zetten, en wel tijdens (en na afloop) van de wedstrijd Landstede Zwolle vs. Aris Leeuwarden. Naar mijn mening (als geheel neutrale toeschouwer) een leuke, zeer sportieve wedstrijd, waarin alle spelers (en coaches) zich zeer beschaafd gedroegen, maar die ontsierd werd door een stortvloed aan onnodig gefloten T's en U's. Ik wil de discussie hier niet overdoen, ik heb me er bewust een flink aantal dagen geheel buiten gehouden, maar mensen die hem nog niet gelezen hebben, kunnen e.e.a. hier nalezen. Ik was dus niet de enige met aanvechtingen, zullen we zeggen.
Gisteren, bij wedstrijd-3 in de serie Eiffel Towers Den Bosch vs. Aris Leeuwarden, was het weer (eens) zover. Wat mij betreft dan, want diverse mensen die ik hoorde of sprak stelden 'dat het ook tussen deze twee wedstrijden iedere keer hetzelfde was'. Ik was er niet bij, kan er dus niet over meepraten.
Maar wat zich afspeelde tijdens deze voor beide clubs erg cruciale Game-3 tergde veel, zo niet alles. Cruciaal, want voor de onbetwiste Nummer-1 (Eiffel) van dit seizoen dreigde uitschakeling (en dus een deceptie, zowel sportief, maar ook in financiële zin!), terwijl voor Leeuwarden (al een jaar zonder (hoofd-)sponsorinkomsten, en dus wellicht een 'shaky' toekomst), een nieuw hoogtepunt, binnen handbereik lijkt. En daarmee wellicht navenant stijgende aantrekkelijkheid voor potentiële sponsoren, en dus grotere kansen op voortbestaan als Topsport-organisatie.
De Maaspoort zat goed vol met fans die hun ploeg echt aan wilden vuren; een paar duizend Bosschenaren, maar ook een flink contingent Friezen, meer dan ik er ooit bij een uitwedstrijd heb gezien. Een prachtige entourage voor een mooie pot Play-Off-basketball dus.
Maar dat was dus buiten de waard gerekend, in de persoon van de drie scheidsrechters van dienst... Nu wil ik niet zover gaan, dat de refs de uitslag van de wedstrijd waar het gaat om winnen/verliezen hebben beïnvloed, al kon ik enig begrip opbrengen voor de Friese fans (waar ik tussen zat) waar, naar mate de wedstrijd vorderde, toch wat geluiden opkwamen in de zin van “thuisfluiters!”, “omgekocht”, etc. Daarvoor speelde Den Bosch te goed, en schoten de Leeuwarders van meet af aan te slecht. In deze termen was het optreden van de drie arbiters ook niet te duiden, daar geloof ik weinig van. Wel leek het me duidelijk dat het drietal voor de wedstrijd had afgesproken 'de wedstrijd kort te houden, je weet immers maar nooit...', iets waarvan je al bij voorbaat weet dat ze het geen 40 minuten consequent vol kunnen houden, al was het maar omdat er dan aan het eind van de wedstrijd te weinig spelers over zijn. En dat is dan nog maar een manier van hoe een wedstrijd dan uit de hand kan lopen...
Maar, het doet me pijn het weer te moeten schrijven, ik kan alleen maar concluderen dat het slecht was, BAR SLECHT! Dat is erg, want die kleine drieduizend man publiek kregen weinig waar voor hun dure geld; ze kregen niet alleen geen spannende wedstrijd, daar konden de refs maar beperkt op aangekeken worden, en hun bijdrage aan het grote verschil is moeilijk hard te maken of te kwantificeren, scheidsrechters lopen bovendien niet op het veld om een wedstrijd 'spannend te houden'.
Maar het talrijke publiek kreeg ook maar een halve wedstrijd te zien, vanaf zo'n beetje de 25e minuut was 'het niet meer om aan te zien', ik (nog steeds als neutrale toeschouwer) had echt de neiging om weg te lopen, om me maar niet meer te hoeven ergeren aan de lawine aan verkeerde calls, overtrokken of onnodige calls, en de veelheid aan no-calls die dan ook nog vaak een aanslag vormden op de frustratie-tolerantie van alle betrokkenen, vanwege het ontbreken van enige lijn op het gebied van consequent fluiten.
Uit de keer op keer weer heftig oplaaiende discussies over dit onderwerp, blijkt (m.i.) dat we dus echt een probleem hebben! Mensen die de eerder genoemde discussie n.a.v. de wedstrijd Zwolle-Aris hebben gelezen, zullen zich wellicht herinneren dat in die discussie nogal wat bij de scheidsrechterij betrokkenen flink werd bijgedragen. Ik stond werkelijk paf toen ook nog eens een van de reageerders een in die wedstrijd actieve ref bleek te zijn (onder de naam 'anoniem'; reageer dan niet!)
Ik citeer: “Ik denk te voelen dat jullie denken dat wij scheidsrechters het leuk vinden om een T te moeten geven. Nou, ik in ieder geval niet. Ik hou er helemaal niet van. Maar soms heb ik gewoon geen keus. Als ik belachelijk word gemaakt of respectloos wordt behandeld en iemand gaat over mijn grens heen dan moet ik hem wel geven. En absoluut niet om in de belangstelling te komen of even te laten zien wie er bepaalt. En als een collega in de wedstrijd ergens een T voor geeft en aan de andere kant gebeurt hetzelfde voor mijn neus, dan moet ik wel consequent zijn en hem dus ook geven, snap je? Anders krijg je scheve gezichten. Soms kunnen we gewoon niet anders. Als we al dat gedrag niet afstraffen kan het ook de spuigaten uit gaan lopen.”
Hieruit maak ik op dat van tweeën een:
1) Deze ref is blijkbaar erg onzeker, want (zoals ik al schreef) de betreffende wedstrijd was juist erg sportief een respectvol (ik weet, dat is mijn kijk erop, maar ik geloof er helemaal niets van dat er in die wedstrijd spelers waren die dachten “kom, laat ik die ref eens te kakken zetten”, door zo iets te stellen maak je jezelf echt te belangrijk; de spelers kwamen om te spelen en dat deden ze met hart en ziel (die hadden echt geen tijd voor dat soort onzin).
2) Deze ref is een fantastische psycholoog, of denkt dat te zijn, maar ik durf de stelling wel aan dat er in die hele hal maar weinig mensen waren, die zijn/haar mening wat betreft die attitude van de betreffende speler(s) deelden. En ik prefereer dan toch maar het principe van 'the wisdom of the crowd' boven het psychologische inzicht van die ene (of die paar) refs...
Ook vandaag waren er, zeker in het laatste deel van de wedstrijd, weer een behoorlijk aantal beslissingen die, wat mij betreft ongetwijfeld, wortelen in deze instelling of denkwijze van scheidsrechters. Op een moment dat de wedstrijd al geen wedstrijd meer is vanwege de stand, de coaches hun bank leegmaken en de starters en andere belangrijke spelers zo veel mogelijk sparen, nog een barrage aan zware beslissingen nemen, waaronder ook weer diverse T's, is gewoon erg onverstandig; niemand is erbij gebaat, het respect voor de scheidsrechters, waar het dus blijkbaar om gaat, nog wel het minst...
Even terzijde: het moet mij ook van het hart, dat ik ook de reactie van een groot deel van het Bossche thuispubliek niet erg begrijp en waardeer. Natuurlijk snap ik dat de opluchting, of zelfs vreugde groot was. Maar ik denk dat het Bossche publiek redelijk basketball-inzicht heeft. Als je dan het ene moment sterk reageert op de missers van de refs jegens je eigen team, moet je niet het volgende moment, als de jeugdige tegenstanders een serie zwakke calls en zwaar overtrokken 'disciplinerende' T's over zich heen krijgen, dit gaan vieren alsof de zoveelste titel voor Den Bosch nakend is; 'wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet', zou een passender gedragslijn zijn... Bovendien: ook de Bossche fans werd een potentieel aantrekkelijke tweede helft door de neus geboord. Of geldt dan ineens: 'als je maar wint, het maakt niet uit hoe?'
Het is me nog nooit overkomen, maar ik heb me in de uren na de wedstrijd serieus afgevraagd of ik, a.s. Donderdag, Game-4 maar niet beter aan me voorbij kan laten gaan...'t is dan we weer een 'elemination-game', wellicht zelfs een unieke voor het Nederlandse Basketball, en zeker voor het Friese(!), maar het is toch weer een slordige 4 uur autorijden, met als risico dat er weer een paar koekenbakkende (en/of zelfkickende) refs me weer het plezier in een leuke pot basketball gaan ontnemen..! Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik bij de eerste blik op de refs, bij het herkennen van een deel van hen, denk “oh, nee he!”, of juist “gelukkig, vandaag kan het weleens wat worden”. En het is ook al wel een aantal malen voorgekomen dat ik dacht “misschien kan ik maar beter gelijk naar huis gaan, 't zal wel weer niks worden vandaag”. Eigenlijk zou het heel rationeel zijn, om thuis te proberen uit te vogelen wie er ingepland staan bij potentieel te bekijken wedstrijden, en dan pas te beslissen wel/niet af te reizen; maar ja, waar ben je dan mee bezig?!
Ik ben dan altijd ook nog zo dat ik denk “als ik zo denk, dan zijn er wellicht meer mensen die vanwege dit soort overwegingen (dreigen) af te haken. En dat is het punt: ik ben (meestal) gewoon een neutrale basketball-liefhebber. Ik kom voor een leuke wedstrijd, niet om mijn club te zien winnen. En als ik zo begin te denken, dan is het heel wel mogelijk dat er alle reden voor is ons met zijn allen zorgen te maken; afhakend publiek is wel het laatste wat we in deze moeilijke tijden kunnen gebruiken!
De scheidsrechters (en aanpalende percelen) kunnen dan wel stellen dat 'het echt niet aan hen ligt', maar 'aan de spelers, coaches, en het publiek', maar zo zit de wereld niet in elkaar.
Uitleggen helpt hier echt niet bij, maakt het waarschijnlijk zelfs alleen maar erger.
Ik weet hoe moeilijk fluiten is. Ik heb respect voor mensen die er veel tijd en energie in steken om deze ondankbare rol te spelen. Je moet ook vooral niet gaan fluiten om jezelf populair te maken; refs doen het eigenlijk alleen maar 'goed' als ze weinig opvallen, terwijl de wedstrijd goed verloopt. En zelfs een foutloze ref (als die al zou kunnen bestaan) moet toch een ietwat dikke huid hebben; er is altijd kans op een heetgebakerde fan die je voor rotte vis uitmaakt (of zelfs meer dan een), en er zullen ook altijd spelers en coaches zijn die bepaalde beslissingen niet kunnen, of willen, delen.
Maar het is met 'Respect' net als met 'Vertrouwen'; het komt te voet, en het gaat te paard. Met andere woorden: een gerespecteerd scheidsrechter worden, kost veel tijd, bloed, zweet en tranen. Maar eventueel eerder gewonnen respect kwijtraken, dat kan heel snel gaan.
En respect krijgen voor de gedane inspanningen en moeite, is niet ongelimiteerd.
We mogen op Eredivisie-niveau echt wel wat meer verwachten dan dat:
1) Een redelijke kwaliteit bijvoorbeeld.
2) Respect van de refs jegens spelers, coaches, want respect dient wederzijds te zijn. En, eerlijk gezegd, zie ik ook regelmatig respectloos gedrag van sommige scheidsrechters jegens spelers/coaches.
3) Last, but not Least, respect van de refs jegens het publiek; het publiek betaalt fors voor een kaartje, besteedt er ook (steeds weer) een middag of avond aan (zo niet meer als het gaat om verre uitwedstrijden), en als het kijkgenot dan danig wordt verstierd door een of meer mensen in zwart/oranje, dan wordt een vervelende vicieuze cirkel in beweging gezet. We pretenderen bezig te zijn met professionele (top-)sport; die heeft slechts recht van bestaan bij kwaliteit, en optimale inzet en attitude van alle betrokkenen, zeker ook van de drie (of twee) mensen die zijn aangesteld e.e.a. in goede banen te leiden!
Ten slotte, voor alle zekerheid, al vind ik het vanzelfsprekend: slechts wie de schoen past... Er zijn echt ook goede refs, en (iets) minder goede die door hun uitstraling en houding een en ander vergeven wordt.
Maar je laat ook geen 16 jarige beginneling, met wat talent, 30 minuten per wedstrijd spelen in de Eredivisie. Natuurlijk moet iedereen een keer voor de leeuwen worden gegooid voor de laatste fase van opleiding en het opdoen van ervaring op het hoogste niveau, maar er zijn grenzen...
Daarom herhaal ik mijn voorstel: laten we nu eens terug gaan naar twee refs per wedstrijd.
Ik kom hier nog op terug.
Misschien tot donderdag,
in ieder geval:
Veel plezier bij Game-4 toegewenst (en dan heb ik het tegen publiek, teams EN refs..!
AART DEKKER
donderdag 9 mei 2013
Wonderschoon doelpunt en commentaar...
...het is niet mijn gewoonte om hier voetbal te laten zien, dat zien we al vele malen teveel -dag in dag uit-, maar het navolgende doelpunt (met dank aan NRC.nl) is zo onnavolgbaar mooi, net als het Arabische commentaar erbij, dat ik graag een uitzondering maak:
Nabil Ghilas Vs Sporting Braga-- هدف خرافي لنبيل غيلاس
Nabil Ghilas Vs Sporting Braga-- هدف خرافي لنبيل غيلاس
Abonneren op:
Berichten (Atom)
