vrijdag 23 februari 2018

Erben Wennemars: 'Kjeld, wat een Held!!'


ITALIE VS. NEDERLAND VRIJDAG OP TV: ZiggoSport(kanaal 14) - 20h15 / WK 2019 QUALIFIERS / ORANGE LIONS / ORANJE BASKETBALL

De wedstrijd Italië – Nederland is vrijdag vanaf het begin te volgen op het spor…

De wedstrijd Italië – Nederland is vrijdag vanaf het begin te volgen op het sportkanaal van Ziggo. De uitzending is een half uur vervroegd. Om 20.15…
… – Website: zie de link hierboven; of check de bron op Facebook

NA 23 JAAR EINDELIJK WEER...EEN ELFSTEDENTOCHT? NEE (Nog niet) - Wel: Topbasketball Terug in Mechelen (Belgie)

Deze post stond al een tijdje klaar om af te maken en te plaatsen. Tijdgebrek, andere prioriteiten...

Er waren in de Elfsteden-kringen en onder schaatsliefhebbers nogal wat redelijk beargumenteerde stellingen dat 2018 weer een strenge winter een een Elfstedentocht zou brengen. Helemaal niet zo fout gedacht als je de weersontwikkelingen van deze winter bekijkt, en...het kan nog steeds, alleen wordt het dan december 2018. Maar misschien ook niet, want je ziet dat het aan onze kant van de Noordpool steeds later gaat vriezen, ook in het Hoge Noorden, en dan denk ik meer aan Lapland, Finland -die richting- dan aan Groningen.

Maar dan toch; het is bijna maart en het gaat heel hard vriezen, iets wat ik me niet kan herinneren. Wel dat het in maart flink vroor, maar dan kwam dat na een toch al lange, koude winter...en dat is nu natuurlijk totaal niet het geval...

Meer over het actuele weer: 'Nieuws.weeronline.nl/18-02-2018-als-de-dagen-lengen-gaan-de-nachten-strengen/' En over de staat van het Schaatsijs:  'http://ijsverwachting.blogspot.nl/'

***

Maar dat was helemaal niet het beoogde onderwerp van deze post. Die was opgehangen aan eerst een bericht dat er -na ook al iets van 23 jaar zonder- weer Topbasketball (door een fusie van clubs) terug komt in Mechelen, België. 

Voor basketballers van zo ongeveer mijn generatie was Racing Maes Pils Mechelen een Legendarische naam in het Basketball; toen een Europese Topper, met als een van de vele Sterren, de ook al Legendarische naam Rick Samaey. Maar daar bleef het niet bij; en de weken nadat ik er voor het eerst over las, kwamen er steeds meer berichten van verhuizende en/of fuserende clubs.

Dus vroeg ik me af: is er (misschien) sprake van een trend? En: waar komt die vandaan, en waar gaat het naar toe?

Voor mezelf -maar dat terzijde- zit er ook nog een persoonlijk tintje aan 'Racing Maes Mechelen'; als ik het me goed herinner speelden we er ooit een oefenwedstrijd, dat ik een of enkele malen tegen Willebroek speelde weet ik wel zeker. Die club verhuist nu naar Mechelen, brengt dus hoog niveau basketball terug in die plaats met de legendarische naam, maar verdwijnt dus van de kaart als zelfstandige club op het landelijke niveau.

Misschien dat een van mijn Belgische lezers eens een licht kan laten schijnen op deze trend? Het ontbreekt mij aan tijd om er flink in te duiken... Heeft het met Zalen te maken? Met Publiek misschien?

AART DEKKER


Zomaar wat andere berichten met fusie-achtige ontwikkelingen:

'Hhbvl.be/cnt/dmf20180123_03315914/limburg-united-en-cuva-houthalen-helchteren-fuseren'

**

Kangoeroes Basket ruilt Willebroek voor Mechelen

do 25/01/2018 - 20:27 Vanaf volgend seizoen heeft Mechelen weer een basketbalclub op het hoogste niveau. Kangoeroes Basket maakte vandaag bekend dat het zal verhuizen naar Mechelen. "Dankzij het positieve onthaal van de stad", klinkt het.

Licentievoorwaarden

"Na 5 seizoenen (sinds 2013-2014) in de Pro Basketbal League verhuist Kangoeroes Basket van de gemeente Willebroek naar de stad Mechelen vanaf het seizoen 2018-2019", meldt de club in een persbericht.
De belangrijkste beweegreden: de licentievereisten waarvoor de club in zijn eerste seizoenen uitstel verkregen had. In Willebroek werd geen alternatief gevonden om "op korte termijn aan de vereisten van de Pro League te voldoen, het bestaan van de club te blijven verzekeren en verdere groei te verwezenlijken".
"De uiteindelijke beslissing om de club te verhuizen naar Mechelen komt er dankzij het zeer positieve onthaal vanuit de stad Mechelen, waar men nog steeds kan terugblikken op de successen van het toenmalige Racing Mechelen en waar men een zeer goed draaiende (jeugd)werking van Pitzemburg Basket Mechelen heeft."

Nieuwe topsporthal

Hoe zien de verhuisplannen er concreet uit? "Vanaf de start van het seizoen 2018-2019 zal Kangoeroes Basket Willebroek omgedoopt worden tot Kangoeroes Basket Mechelen. Er zal bovendien een fusie plaatsvinden met Pitzemburg Basket Mechelen. Als club zullen we onze gezamenlijke werking behouden in zowel Willebroek als Mechelen, met respectievelijk onze eigen Academies."
"Op middellange termijn zullen de wedstrijden in Mechelen verhuizen van de Winketkaai naar de nog te bouwen topsporthal in de Arsenaal wijk op de Ragheno-site achter het station van Mechelen."
"Nu Kangoeroes Basket als club heeft toegezegd om topbasketbal weer naar Mechelen te brengen, heeft de club nu ook de mogelijkheid om een A-Licentie aan te vragen en zo op termijn te kunnen streven en meedingen naar Europees basketbal, iets wat ook de jeugdwerking ten goede komt", klinkt het nog.

Geschiedenis in Mechelen

De Winketkaai, die zo'n 1.500 toeschouwers kan ontvangen, ademt basketbalgeschiedenis. Het was jarenlang de thuisbasis van RC Mechelen, dat 15 keer Belgisch kampioen werd en 9 keer de Beker won.

Onder het bewind van Lucien Van Kersschaever domineerde de club met spelers zoals Rik Samaey, Eric Struelens, Marc Deheneffe en Bill Varner het Belgische basketbal. In 1995 volgde een fusie met Sobabee tot Basket Antwerp, de voorloper van de huidige Antwerp Giants.

**

http://sporza.be/cm/sporza/zaal/basketbal/1.3132756

https://news.google.com/news/story/http:%2F%2Fwww.nieuwsblad.be%2Fcnt%2Fdmf20180125_03321514?hl=nl&ned=nl_nl&gl=NL

http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180125_03321508

https://www.hln.be/sport/meer-sport/basketbalclub-kangoeroes-willebroek-verhuist-naar-mechelen~a4499bf0

http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180125_03321514

http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180124_03319249

http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180123_03317080

donderdag 22 februari 2018

WAAR VIND IK HET ORANGE LIONS EQUIVALENT VAN DIT BERICHT?

Belgian Lions @Sarajevo

Vooraleer de Belgian Lions het vliegtuig opstapten richting Sarajevo, met een tussenstop in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen, was er op Brussels Airport nog een ontmoeting met Joachim Gérard. De rolstoeltennisser die op de Paralymische Spelen in Rio 2016 de bronzen medaille won en in 2015 zegevierde op de Masters.
Op de luchthaven van de Bosnische hoofdstad Sarajevo werden de Belgian Lions opgewacht door Damir Krupalija. Krupalija, momenteel general manager van Bosna Sarajevo,  was ploegmaat bij Spirou Charleroi van sports manager Jacques Stas en kapitein Jonathan Tabu.
De selectie van veertien van bondscoach Eddy Casteels nam zijn intrek in het mooie Malak Regency hotel.  Aan het hotel is een prachtige zaal en fitness. De Belgian Lions kunnen zich dan ook in ideale omstandigheden voorbereiden op de WK-kwalificatiewedstrijden van vrijdag tegen Bosnië en zondag in Frankrijk. Maandagavond werden Pierre-Antoine Gillet en zijn ploegmaats al onder handen genomen door fysical trainer Gauthier Nicaise.   #Basketbelgium  #RoadtoWC

BESTE IDEE TRUMP OOIT! ... MAAR DAN WEL.... #Trump4Guns (on schools)

Trump wordt aangevallen vanwege zijn schandalige (non-)anti-gun-beleid, wat natuurlijk eigenlijk een Pro-guns-beleid is. Maar ja, tegen jonge meisjes die in actie komen en die net een slachtpartij ontlopen hebben vechten...dat is een PR-nachtmerrie voor de amerikaanse grote blonde leider... Tom Poes verzin een list dus...

Toen kwam hij met dit briljante idee:




Trump wil leraren bewapenen om schietpartijen te voorkomen
© AFP

Trump wil leraren bewapenen om schietpartijen te voorkomen

Wapenwetgeving VS

President Donald Trump heeft woensdag gezegd dat hij denkt dat het bewapenen van leraren ertoe kan bijdragen dat schietincidenten zoals op een school in Florida afgelopen week voorkomen kunnen worden. Daar schoot een oud-leerling vorige week zeventien mensen dood.



De leraren zullen het denk ik een minder goed idee vinden, maar ik zeg: 'Doen!'

Maar dan passen we het ook over de volle breedte toe, en dat betekent dus:

-geen beveiliging meer voor de president, zijn familie en vrienden - gewoon zelf een gun!
-niet voor Wilders, parlementariërs en senatoren - gewoon zelf een gun!
-niet voor Verdonk, Baudet, of andere rechtse brullende idioten - gewoon zelf een gun!
-dit lijstje kan eindeloos verder uitgebreid worden; bedenk eens wat dat aan geld kan besparen!

En waarom zou je als armzalige zielepiet -die zich denkt te manifesteren door kleine kinderen, highschool-leerlingen of studenten
af te slachten- nog voor die weerloze slachtoffers gaan, als je de hoofdprijs neer kunt gunnen - de President Zelf?

Volgens mij is dit het 'Ei van Columbus de tweede'!

Doen!
Gewoon doen!

AART DEKKER
Cartoon overgenomen van 'Progressillinois.com/images/2016/05/24/cartoon-day-52416-trump-gun-schools'
***

Het Hersenloze Gebrul/Getweet ook zo zat?

Behoefte aan even stoom afblazen,
of om te kunnen lachen om alle idioterie,
of op reacties van gelijkgestemden?

Sluit je aan bij 'Counting Down Trump': dat kan, 'gratis en voor niets' --- Hier ---

CITAAT / NRC COLUMNIST BAS HEIJNE / EVEN NADENKEN OVER DE NEDERLANDSE IDENTITEIT: 'Afscheid van Camiel'

Op dezelfde NRC-pagina....
CITAAT:(NRC Column Bas Heijne, 6-1-2018: 'Afscheid van Camiel'):

"Iemand zou eens sociaal-cultureel moeten onderzoeken waarom in Nederland lege narcisten zo snel omhoog kunnen vallen, onder luid, aanhoudend applaus – in de politiek, in de showbizz, in de zakenwereld, overal eigenlijk. Is het gebrek aan eigen overtuiging? Is het luie onwil om je ergens serieus in te verdiepen, kritische vragen te stellen? Is het een ziekelijke hang naar de oppervlakte, een lui meelopen met waar iedereen al achteraan loopt?

Camiel Eurlings is altijd een wonder van opportunisme geweest – de man heeft veel met zichzelf, maar niks met politiek, niks met het zakenleven – en ook niet veel met vrouwen, lijkt het. Toch werd hij hoog opgetild en jarenlang bejubeld, deze kroonprins, de inspirerende zakenman, de minnaar van topmodellen. Nu hij op de grond ligt, is het gemakkelijk trappen. Maar voor we zo haastig en zo eensgezind afscheid van Camiel nemen, kan het geen kwaad even va-banque in de spiegel te kijken."

Zo dus..! Hoort u het ook eens van een ander...had het niet beter kunnen formuleren...

Nog een minder fraai nieuwtje van dezelfde week -het lijkt al weer zo lang geleden, maar kan geen kwaad om het nog eens te zien en tot je te nemen (en te hopen dat we in Nederland het nooit zo bar zullen maken):


(AD)









Een jaar of drie geleden kwam ik bij een diner naast de vrouw van een hooggeplaatste CDA’er te zitten. Ze babbelde er gezellig op los. Onder andere over de partij van haar man.
Buma, verzuchtte ze. Die heeft toch geen charisma.

Ik knikte begrijpend.

Niet zoals Camiel, zei ze. Ze keek een beetje verliefd.

Ik was even stil. Maar die komt toch niet terug in de politiek, opperde ik. Eurlings was er toen net onceremonieel uitgeflikkerd bij KLM.

Nee. Ze aarzelde. Nou ja, misschien als burgemeester.

Nu alle pijlen op Camiel Eurlings gericht zijn, en hij zojuist is aftreden als IOC-lid, is het misschien goed even terug te kijken. In zijn dagen als CDA-politicus werd Eurlings steevast bejubeld als ‘kroonprins’. Hier en daar gingen wenkbrauwen omhoog toen hij de politiek plotseling inruilde voor Air France-KLM, waar hij eerst directielid en vrijwel meteen daarna president-directeur werd. Dat was politiek opportunistisch en ethisch gezien niet in de haak – de man was minister van Verkeer en Waterstaat geweest. Maar vooral verbaasde het dat iemand zonder enige ervaring in het zakenleven op zo’n hoge positie werd gekatapulteerd.

Het jubelkoor zwol nog verder aan. Een half jaar voor zijn val werd Eurlings gekozen tot „de meest inspirerende bestuurder van 2014”. In een poll onder duizend Nederlandse zakenmensen kwam hij als duidelijke winnaar naar voren. „In veel opzichten is Eurlings een afwijkende topman”, slijmde de business-site MT.nl. „Afwijkend in loopbaan, leeftijd en ook stijl: bijna on-Nederlands open en enthousiast. Dingen gaan snel bij hem.”

Zo snel, de Old Boys konden het nauwelijks bijbenen. In 2013 werd Eurlings verkozen tot enig Nederlands IOC-lid. Opnieuw gingen er wenkbrauwen omhoog – wat had Eurlings in godsnaam met sport te maken? „Fantastisch nieuws”, juichte oud-tennisser Richard Krajicek. „Ik denk dat we nu een heel goede en waardige opvolger van onze koning krijgen in het IOC. Camiel is jong, sportief, intelligent en heeft een geweldige carrière in het zakenleven. Hij heeft precies de uitstraling die we willen.”

Toen het misging met Camiel gingen de dingen ineens een stuk minder snel. Tweeënhalf jaar nadat hij zijn voormalige vriendin in elkaar had gerost, kwam hij met een voorgekookte spijtverklaring, onder andere in de vorm van een te weinig kritisch interview in deze krant.

Het was vreselijk old school crisismanagement, en natuurlijk werkte het niet. Integendeel, het was juist die opzichtige berekening, dat doorzichtige opportunisme, dat zich nu tegen Eurlings keerde. Te laat, te weinig, te achterbaks weer. „Ik moet va-banque in de spiegel kijken”, zei Eurlings. Waarschijnlijk een freudiaanse verspreking: wie va-banque speelt in het casino, zet alles in één keer in om zichzelf te redden.

Alles kwijt.

Leerzaam was het – je zag een wanhoopspoging van de kringen rondom Eurlings om hem in het zadel te houden, volgens een recept dat vroeger altijd wél werkte – op moeilijke momenten snel een foto aan het strand met een „topmodel” op de voorpagina van De Telegraaf, of grijnzend naast Mark Rutte op een boot in de Amsterdamse grachten.

Het is de #MeToo-beweging die Eurlings definitief liet struikelen. Wat eerst met veel aftandse spin werd weggemoffeld (Eurlings deed eerst nog brutaal aangifte tegen zijn ex wegens smaad en laster), kon ineens niet langer. Zijn omgeving – de politiek, de zaken- en de sportwereld – heeft hem zo lang mogelijk de hand boven het hoofd gehouden. Men neemt nu razendsnel afstand van hem, omdat het niet anders kan – maar men had het maar wat graag anders gewild.

Iemand zou eens sociaal-cultureel moeten onderzoeken waarom in Nederland lege narcisten zo snel omhoog kunnen vallen, onder luid, aanhoudend applaus – in de politiek, in de showbizz, in de zakenwereld, overal eigenlijk. Is het gebrek aan eigen overtuiging? Is het luie onwil om je ergens serieus in te verdiepen, kritische vragen te stellen? Is het een ziekelijke hang naar de oppervlakte, een lui meelopen met waar iedereen al achteraan loopt?

Camiel Eurlings is altijd een wonder van opportunisme geweest – de man heeft veel met zichzelf, maar niks met politiek, niks met het zakenleven – en ook niet veel met vrouwen, lijkt het. Toch werd hij hoog opgetild en jarenlang bejubeld, deze kroonprins, de inspirerende zakenman, de minnaar van topmodellen. Nu hij op de grond ligt, is het gemakkelijk trappen. Maar voor we zo haastig en zo eensgezind afscheid van Camiel nemen, kan het geen kwaad even va-banque in de spiegel te kijken.

Bas Heijne schrijft elke week een column op deze plaats.

VVD'ers en CDA'ers 'in de problemen' komen nogal eens met taalvondsten, die van 'ons Camiel' was natuurlijk: 'Va-banque-in-de-spiegel-kijken'
***

Veel meer Columns van Bas Heijne op NRC.nl --- Hier ---

NRC NIEUWS: 'In Zuid-Soedan is alle hoop vervlogen.' - ‘Ik huilde om mijn zonen tot mijn ogen het begaven’ - Burgeroorlog in Zuid-Soedan


Ik weet niet hoe het bij mijn lezers -u, jij, jullie dus- werkt...maar bij mij werkt het als het om de vele Buitenlanden van onze Nederlandse Postzegel op de Wereldbol gaat -vele andere landen dus, maar als het om omvang gaat nog veel meer Buitenland; want er zijn Onmetelijk Grote Buitenlanden!- bij mij werkt het zo: als ik eenmaal ergens 'echt geweest' ben -en daarmee bedoel ik: niet alleen maar 'ik ben er geweest, heb een week aan het strand gelegen, op een terrasje lekker gegeten, en toen weer naar huis gegaan', maar dus wel 'er gereisd, rondgekeken naar hoe het er echt is (en dus niet alleen aan een of andere Costa, of in het Centrum van een Metropool de toeristische attracties geconsumeerd), met de mensen gepraat, ze meegemaakt in hun normale leven- dan 'zit zo'n land bij mij dieper, hoe vaker ik er geweest ben, hoe meer ik het leven daar (een beetje) begrijp, hoe meer... En aangezien ik -vooral door het Basketball- in (vooral heel veel Europese) landen ben geweest, zit er nogal wat betrokkenheid bij veel landen.

Maar er zijn nog andere manieren waardoor je veel betrokkenheid met landen of streken kan krijgen. Mijn omgekomen vriend Rob Meurs -degene waardoor ik veel meer landen heb bezocht dan op mijn eigen tempo zou zijn gelukt- wilde mij naar Afrika hebben, het continent waarmee hij zelf meer betrokkenheid voelde dan welk ander -buiten Europa- dan ook. "Jij gaat het daar fantastisch vinden" zei hij me -als hij me weer eens zover probeerde te krijgen dat ik ook (mee) zou gaan- meer dan eens. Ik hield de boot af, ook al was ik ervan overtuigd dat hij hoogstwaarschijnlijk gelijk zou krijgen als ik een keer toe zou geven. De reden? Ik was er een beetje bang van vanwege mijn gezondheid; zat er niet echt op te wachten dat die weer een extra knal zou krijgen door een of andere bacterie of virus, of voorzorgmaatregel om zo'n bacterie of virus bij voorbaat te bestrijden. Maar ik had ook een veel pragmatische argument; zijn (Rob's) zaken gingen op zijn zachts gezegd niet zo florissant, en ik meende dus dat het eerst zaak was die zaken goed op de rails te krijgen, en volgens mij kon dat in eerste instantie beter in Europa gebeuren. En Afrika? Ach dat zou er ook nog wel zijn als ik er een jaar of tien later wellicht eens naar toe zou gaan. Helaas...Rob is niet meer, en ook om andere redenen denk ik dat van het toenmalige uitstel, heel goed definitief afstel zou kunnen komen...jammer, maar helaas...

Toch heb ik best veel affiniteit met 'het Zwarte Continent'; door de vele Afrikanen binnen en buiten het Basketball tegen ben gekomen, en door de problemen waarmee de mensen van dat Continent -meer dan gemiddeld genomen vergeleken met van andere continenten- te kampen hebben. En ook door een zeer persoonlijke indirecte link die ik ermee ontwikkelde om redenen waar ik nu niet over uit wil weiden, mensen die mij echt goed kennen weten waarschijnlijk wel waarom... Maar het heeft met Sudan te maken, het land waar het onderstaande NRC-artikel over gaat. Want er zijn oorden waar de mensen het bijzonder niet getroffen hebben met de plek waar hun wieg -voor zover je daarvan kan spreken- stond, en -vooral Zuid- Sudan is er daar zeker een van. En omdat dat immens grote land ook nog eens verstoken is van gangbare routes, je er dus nooit zelfs maar toevallig een beetje in de buurt kunt komen, horen wij alleen maar van South Sudan als onze media er weer eens iemand hadden, of een verhaal overnemen van een buitenlands medium dat er iemand naartoe stuurde, of een verhaal oppikte van iemand die er op eigen beweging naar toe ging...niet iets wat 'iemand zomaar eventjes doet' trouwens...

Het is er weer eens goed mis, en dat is al vele decennia het geval, maar nu misschien nog flink erger. En dat is diep triest, en daar zouden zowel wij burgers van een land waar het velen (zeer) goed gaat, maar zeker ook onze overheid(!), weleens wat meer aandacht voor mogen hebben, en -nog belangrijker- meer betrokkenheid bij mogen ontwikkelen. Want als je wieg in Zuid Soedan stond, en je er nog niet in bent geslaagd om er weg te komen, dan heb je het niet echt getroffen in het leven!

Vandaar dat ik het onderstaande verhaal maar weer eens deel, met nog wat links naar meer...je kunt ook gelijk naar het originele NRC-artikel, met veel foto's   ---  Hier   ---

AART DEKKER

‘Ik huilde om mijn zonen tot mijn ogen het begaven’

Burgeroorlog in Zuid-Soedan


 
In Zuid-Soedan is alle hoop vervlogen. Ontheemden in het provinciestadje Akobo wachten op nieuwe verschrikkingen. Diplomaten in hoofdstad Juba spreken van „genocidale trekken” bij stammenstrijd.






 
Angstig omklemt Nyaruch Kuon de stok waarmee haar kleindochter haar door oorlogsgebied naar de basisschool in Akobo heeft geleid. Na een week zwerven zakt de oude vrouw uitgeput op de grond tussen de andere ontheemden in een schoollokaal. Wild wrijft ze over haar doffe ogen in haar gerimpelde gezicht. „Ik huilde en huilde maar over de dood van mijn zonen, tot mijn ogen het begaven”, zegt ze. 

Vorige maand, toen regeringssoldaten haar huis in brand staken, stierven drie zonen. Gisteren verloor ze haar jongste zoon, gedood door een militie gelieerd aan de regering.

Nooit eerder is Zuid-Soedan zo diep gezonken, was de misère zo groot. Tussen 1955 en 1972 en opnieuw tussen 1983 en 2005 vochten de Zuid-Soedanezen voor afscheiding van het gearabiseerde noorden van Soedan. Eenmaal onafhankelijk gingen ze elkaar met zoveel venijn te lijf, dat er een ongekende humanitaire tragedie uitbrak: honderdduizenden mensen zijn gedood, 4 miljoen mensen sloegen op de vlucht, de helft van de 12 miljoen Zuid-Soedanezen raakte afhankelijk van buitenlandse voedselhulp. 

Er bestaat geen hoop op een politieke oplossing. Zowel regering als rebellen vallen verder uiteen, de economie is kapot en ook de buitenwereld weet niet hoe de gewelddadige implosie te stoppen.
Akobo is een stadje op een zinderende vlakte waar vluchtelingen neerstrijken in afwachting van nieuwe verschrikkingen. Overal in het land vechten opstandelingen tegen de regering van Salva Kiir. Laatste bastion van de grootste rebellengroep, het Soedanese Volksbevrijdingsleger in oppositie (SPLA-IO) van Riëk Machar, is Akobo aan de grens met Ethiopië. Het regeringsleger SPLA opent naar verwachting de komende dagen de aanval op Akobo, als het peil van een nabijgelegen rivier is gedaald.






Bij dit artikel horen heel veel meer foto's; bekijk ze (met toelichting) ---  Hier  ---

Plunderingen

Onverbrekelijk verbonden met de oorlog in Zuid-Soedan zijn de buitenlandse hulporganisaties, die geheid bij elke veldslag worden geplunderd. Het handjevol achtergebleven hulpverleners in Akobo heeft het aantal auto’s en andere spullen tot een minimum teruggebracht. „Over enkele dagen is ons erf kaalgeplukt”, voorspelt een hulpverlener. „We hebben onze paspoorten en harddrive altijd bij ons, klaar om weg te wegrennen”.


Hoge bomen in Akobo bieden bescherming tegen de hitte van boven de veertig graden. Vliegen op de markt zoemen rond het vlees van wilde gazelle’s en gedroogde vis, naast hoopjes zout, pruimtabak en zeep. Meer valt er niet te kopen, het isolement heeft Akobo teruggevoerd naar de donkere tijden van de bevrijdingsoorlog. Net als toen is de enige uitweg een vlucht met een hulporganisatie vanaf een onverharde landingsbaan. 

Voor het smoezelige kantoortje van de bestuurders nippen ambtenaren van de SPLA-IO aan kopjes thee. Een ezel schopt tegen de plastic tafel van gouverneur Koang Rambang die overlegt met het stamhoofd Yien Chwol. „Ik ren niet opnieuw weg”, zegt de gouverneur over de aanstaande aanval op Akobo. „Als kind doolde ik tijdens de oorlog tegen de Arabieren maanden door de bush. Altijd op de vlucht, altijd verloren. Tot ik in buurlanden een opleiding kreeg. Daarna schopte ik het tot een hoge functie en nu is het aan mij om de bevolking te motiveren terug te vechten.”





Bij dit artikel heel veel meer foto's; bekijk ze bij het org.art:---  Hier  ---

 

Tribale sentimenten 


Tijdens de langdurige bevrijdingsoorlog tegen het gearabiseerde noorden trokken de Zuid-Soedanese Dinka, Nuer, Shiluk en kleinere stammen gezamenlijk op, verenigd in hun afkeer van de vijand. Maar in de huidige burgeroorlog bespelen krijgsheren tribale sentimenten en hun krijgers begaan verschrikkelijke wreedheden. Diplomaten in hoofdstad Juba spreken van „genocidale trekken” bij de stammenstrijd. Tienduizenden mensen zijn vermoord op basis van hun stam-afkomst.

Gouverneur Koang Rambang windt er geen doekjes om: de boerenpummels van de guerrillabeweging tegen de Arabieren veranderden na de onafhankelijkheid in 2013 in incapabele en schaamteloos ongevoelige regeerders. „Onze leiders hadden geen idee hoe ze na de bevrijding het land moesten besturen”, zegt hij. „Hoofdoorzaak van onze problemen is slecht bestuur. Gevolg is dat de stam-tegenstellingen tussen Dinka en Nuer worden aangewakkerd”. De meeste clans van de Dinka staan achter president Salva Kiir, de meeste Nuer steunen oppositieleider Machar.Onze leiders zijn de weg volledig kwijt geraakt. Als deze strijd ooit eindigt, moeten ze zich verantwoorden voor hun wanbeleid en corruptie. Ook Riëk Machar dient rekenschap af te leggen want hij maakte ooit onderdeel uit van de regering”, zegt gouverneur Rambang.

Het stamhoofd Yien Chwol knikt instemmend. In het neergedaalde stof op de plastic tafel voor de gouverneurs tekent hij met zijn vinger zijn verdedigingslinie tegen de regeringssoldaten. De meeste strijders van Zuid-Soedan zijn ongedisciplineerde jongeren. „Ik mobiliseer de jeugd om de aanval af te slaan. Wij Nuers zijn nog nooit door de Dinka’s verslagen”, pocht het stamhoofd.
In de rivier die langs Akobo stroomt, dobberen pelikanen tussen vissers en vrouwen die hun potten wassen in het modderige water. Luid loeiende koeien zwemmen de rivier over, begeleid door naakte, maar goed bewapende jongens. De tijd stond hier stil. Koeien, geweren, een eeuwenoude krijgscultuur, chronische onderontwikkeling en een onbarmhartig landschap maakten Zuid-Soedan tot een archaïsche samenleving die gemakkelijk valt te manipuleren door krijgsheren. 

Buiten het stadje zetten hulpverleners langs de rivier een noodbasis op om de verwachte duizenden ontheemden van de aanval op Akobo te kunnen opvangen.

Voormalig minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, Lilianne Ploumen noemde de Zuid-Soedanese leiders eens „klootzakken”. De Amerikaanse VN-ambassadeur Nikki Haley bestempelde president Kiir onlangs tot een „minderwaardige partner”. Donorlanden hebben na 2005 miljarden in het land gepompt zonder dat er enig bewijs tegenover stond dat de hulp voor ontwikkeling is gebruikt, klagen diplomaten in de hoofdstad Juba. Na jaren onder moeilijke omstandigheden in de bush gingen de SPLA-commandanten gretig stelen, toen ze ministers werden. „Zuid-Soedan is niet een land met een leger, maar een leger met een land”, schimpt een hoge diplomaat. 

In de bevrijdingsoorlog beslechtte het SPLA onderlinge geschillen eerst door wapens, maar daarna door vredesberaad en het uitdelen van geschenken. Eenmaal aan de macht in Juba zette president Salva Kiir die bazaarpolitiek voort en kocht hij ontevreden politici en milities om. Hij beschikte over voldoende geld, want miljarden dollars stroomden binnen uit de oliewinning. Maar na het dalen van de olieprijzen werkte deze patronagepolitiek niet langer, want Kiir had niets meer te vergeven. Het kaartenhuis stortte ineen en de burgeroorlog begon.

Nadat hij zijn vicepresident Riëk Machar in 2013 had ontslagen en tienduizend Nuer in de hoofdstad Juba waren vermoord, ging de president louter op zijn eigen Dinka-stam vertrouwen. De Nuer onder Riëk Machar vermoordden als wraak honderden Dinka. Voor het eerst werd bij oorlogsgeweld verkrachting gebruikelijk. Kiirs legerleider Paul Malong deed het vuile werk voor de president en breidde de oorlog uit naar de zuidelijke regio Equatoria, waarna een miljoen burgers naar Oeganda vluchtten. Totdat Malong zo arrogant en machtig was geworden, dat de president hem vorig jaar ontsloeg.

„Er heeft een grondige machtswisseling plaats”, legt een westerse diplomaat in Juba uit. Niet Malong en het SPLA maar de inlichtingendienst speelt nu de hoofdrol. „De veiligheidsdienst onder Akol Koor maakt tegenwoordig de dienst uit. De veiligheidsagenten hebben toegang tot de laatste oliegelden, dat maakt ze machtig. Het kleine beetje dat er nog binnenkomst aan staatsinkomsten gaat naar het presidentiële paleis en naar de veiligheidsdienst”. 

Van regeren is nauwelijks sprake meer. Roept de minister van Gezondheid een vergadering bijeen, dan doet hij dit buiten want zijn ministerie zit zonder stroom. Buitenlandse hulporganisaties bekostigen 90 procent van de gezondheidssector. Ambtenaren ontvangen geen salaris en politieagenten en soldaten in Juba beroven burgers na zonsondergang. Somalische zakenlui verzorgen de distributie van benzine in de hoofdstad, Oegandezen de aanvoer van verse groenten en Kenianen houden de banken draaiende. „En wij Zuid-Soedanezen verzorgen de problemen”, lacht een Zuid-Soedanese journalist zuurtjes.

Oorlogseconomie

De noodhulp groeide zo uit tot de belangrijkste sector van de economie. De regering heeft een begroting van 350 miljoen dollar. Buitenlandse donoren hoesten jaarlijks 1,7 miljard dollar voor hulp op. Dat roept de vraag op of de donoren niet helpen een oorlogseconomie in stand te houden. Is humanitaire hulp onderdeel geworden van de logica van de krijgsheren?

David Shearer is hoofd van de VN-operatie in Zuid-Soedan met 16.000 blauwhelmen. Hij knikt. „Ja, de Zuid-Soedanese leiders rekenen op hulp van buitenaf om het volk in leven te houden”, zegt hij. „Ze weten dat er voor de bevolking wordt gezorgd. Misschien maken zij zich minder druk om de bevolking dan om hun eigen portemonnee.” En, vervolgt hij: „De regering zelf erkent dat er op grote schaal corruptie is”.

***