zaterdag 30 april 2016

BOEK RECENSIE AART DEKKER: Recensie van 'Ik zie je' van Matthijs Kleyn

Toen ik 'Ik zie je' begon te lezen kwam de associatie met 'Drank en Drugs' van 'Lil Kleine & Ronnie Flex' al snel bij me op; toen was het nog maar een kleine stap naar de gedachte “Zou het bedoeld zijn als de literaire tegenhanger van dat liedje?” Het gaat dan weliswaar niet over 'de tieners' uit de grootste hit van 2015 – maar over de twintigers en begin-dertigers – maar verder zou het zomaar geschreven zijn met die hype in gedachten. Maar dat was terwijl ik nog in het begin van het boek zat...

Waarschijnlijk was Kleyn toen al lang bezig met schrijven, want het is een heel knap boek; een gemakkelijk weglezende roman waarin veel grote thema's aan bod komen; verlies van familie en geliefden, verloren zijn, vastzitten in uitzichtloze bezigheden en/of zelfdestructief gedrag, liefde en verloren liefde, vriendschap, verslaving en vluchtgedrag, met daarnaast ook een soort van plot waarvan je steeds sterker voelt dat die eraan zit te komen, maar waarvan ik lang niet veel idee had wat die – verrassende? - uitkomst zou kunnen worden.

Elvis Presley en zijn al dan niet overlijden – dus muziek - en films spelen een belangrijke rol in het verhaal. Ze knopen de generatie waar het boek over gaat en de voorgaande generatie op een leuke manier aan elkaar, en daarbij komen er allerlei bekende en – tenminste mij – onbekende feitjes en en wellicht verzinseltjes voorbij, die het verhaal nog wat meer schwung geven dan het van zichzelf al heeft. Ik volsta met het noemen van twee titels: 'Spelling On The Stone' en 'Eye of the Tiger', de lezer moet zelf maar uitvinden welke functie ze hebben in het boek...

Zelfs voor mij als man van middelbare leeftijd – wat klinkt dat toch vreemd – is het niet moeilijk mezelf in te leven in de hoofdpersoon Fender en zijn belevenissen, gevoel, twijfels en vragen. Hij ontdekt een en ander over zichzelf en zijn nieuwe onstuimige liefde, en heeft het moeilijk met veel van wat het leven van zijn nieuwe vriendin Lisa met met zich meebrengt. Het gaat daarbij onder andere om de hedendaagse cultuur van Drank & Drugs & Sex & Rock-'n-roll, waar Fender geen deel van uitmaakt. Ook zijn enige vriend Philip en diens vriendin Stex – beste vriendin van Lisa – zitten wel in die scene, wat Fender eenzame momenten bezorgt waarin zijn gedachten soms met hem op de loop gaan.

Ik las het boek in kleine stukjes voor het slapen gaan. Als ik daar gelegenheid voor heb hoop ik het nog eens - maar dan zoveel mogelijk in een stuk – her te lezen, iets wat ik zelden doe. Dat zegt dus veel over hoe pakkend ik het vond.

Er komt in het boek nogal veel behoorlijk grof en expliciet taalgebruik voor, zoals het volgende citaat uit een telefoontje tussen Fender en Lisa:

"Is mijn fiets niet veel te hoog?" (Fender)
"Ja, ik klapte net al met mijn schaamlippen op je stang, maar dat gebeurt de laatste tijd wel vaker..." (Lisa)
Ik (Fender) lach ongemakkelijk. Ik weet niet zeker of ik zulke humor wel uit de mond van een meisje wil horen.

Maar daar moet je - als je er moeite mee hebt - even doorheen, want het past in dit verhaal, en is dus functioneel.

Al met al vind ik 'Ik zie je' van Matthijs Kleyn zeer de moeite van het lezen waard, en ik heb me dan ook al voorgenomen maar eens op zoek te gaan naar zijn eerste boek 'Vita' – wat gezien de jubelende recensies ook een mooi boek moet zijn. En ik ben natuurlijk ook benieuwd naar het volgende dat hij – hopelijk – gaat schrijven...


AART DEKKER

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen