maandag 4 april 2016

CITAAT INTERVIEW / ACHTERGROND / REFERENDUM EU UKRAINE / POLITIEK: Informatieve Artikelen bij het Referendum EU & Oekraïne

Mijn eigen partij - de SP - staat 'Nee' voor bij het Referendum. Daarmee is zij consistent over langere tijd, en dat begrijp ik dus. Maar ik zelf ben voor 'Ja', omdat ik vind dat we op dit moment de Oekraïners - na alles wat er is gebeurd - niet meer in de steek kunnen laten; het is een gepasseerd station. Hieronder een aantal artikelen die ik las, en die geheel verschillend zijn wat betreft insteek en positie.; alles kom wel zo'n beetje aan bod denk ik...


CITAAT (NRC.nl, 2 maart 2016), Karel de Gucht:

Een referendum is niet democratisch, bedoelt u?
„30 procent opkomst is genoeg, heb ik begrepen. Stel dat 51 procent daarvan ‘nee’ zegt. Wat heb je dan? Net iets meer dan 15 procent van de Nederlanders die tegen het akkoord is. Noemt u dat democratie?”
In de nee-campagne wordt gewaarschuwd voor de corruptie in Oekraïne. Wat trof u bij de onderhandelingen aan?
„De oude generatie politici in Oekraïne vertegenwoordigt een heel ander land: een land dat op geen enkele manier kan integreren in Europa. Maar het akkoord kwam er met het oog op de jonge, goed opgeleide elite die aansluiting wil met ons, en niet met Rusland. Als Nederland het associatieverdrag ter zijde schuift, zou dat een historische vergissing zijn. Je stoot die jonge elite, die de toekomst van Oekraïne in handen heeft, van je af.”


Het hele interview lees je hieronder, de link naar het originele interview  ---  Hier  ---


‘Ik mag hopen dat de Nederlandse regering de uitslag van het referendum negeert’

Karel De Gucht Architect van het EU-verdrag met Oekraïne. Referenda zijn ondemocratisch, vindt de voormalig eurocommissaris.


De Gucht was Belgisch minister van Buitenlandse Zaken, vicepremier en doceert tegenwoordig Europees recht aan de Vrije Universiteit Brussel.
Tussen 2010 en 2014 was hij in de Europese Commissie van José Manuel Barroso verantwoordelijk voor handel. De Gucht was hoofdonderhandelaar namens de EU in de gesprekken met Oekraïne over het associatieakkoord waar Nederlanders op 6 april in een referendum over stemmen.



Een referendum: goed idee?
„Nee. Ik heb nooit in referenda geloofd. Je kunt democratisch bestuur niet constant laten doorkruisen door referenda. Dat is een gevaarlijke zaak.”
Een referendum is niet democratisch, bedoelt u?
„30 procent opkomst is genoeg, heb ik begrepen. Stel dat 51 procent daarvan ‘nee’ zegt. Wat heb je dan? Net iets meer dan 15 procent van de Nederlanders die tegen het akkoord is. Noemt u dat democratie?”
In de nee-campagne wordt gewaarschuwd voor de corruptie in Oekraïne. Wat trof u bij de onderhandelingen aan?
„De oude generatie politici in Oekraïne vertegenwoordigt een heel ander land: een land dat op geen enkele manier kan integreren in Europa. Maar het akkoord kwam er met het oog op de jonge, goed opgeleide elite die aansluiting wil met ons, en niet met Rusland. Als Nederland het associatieverdrag ter zijde schuift, zou dat een historische vergissing zijn. Je stoot die jonge elite, die de toekomst van Oekraïne in handen heeft, van je af.”
Wat adviseert u premier Rutte, lid van uw Europese politieke familie van liberalen?
„Ik mag hopen dat zijn regering de uitslag van het referendum op 6 april negeert.”
Heeft u geen zorgen over de berichten over aanhoudende corruptie in Oekraïne?
„Het is een akkoord dat perspectief biedt op een ander, nieuw Oekraïne. Een Oekraïne dat zich richt op de Europese markt en samenleving. Tegelijk is het voor Europa een belangrijk strategisch akkoord – niet voor niets dat Rusland het er zo moeilijk mee heeft.”
Een argument in de nee-campagne is: ‘Waarom corrupt Oekraïne erbij, ten koste van nog meer ruzie met Moskou?’
„Mijn akkoord ís geen bedreiging voor Rusland. En Oekraïne wáárbij? Er zijn landen, zoals Polen, die het associatieverdrag beschouwen als een EU-voorportaal voor Oekraïne. De Polen krijg je daar niet meer vanaf, dat is historisch bepaald: delen van Oekraïne behoorden ooit tot Polen. Maar míjn Europese Commissie heeft die toetreding nooit beloofd. Tijdens mijn leven zie ik Oekraïne nooit lid worden van de EU. Ik zou daar ook fel tegen zijn.”





Een uitgebreid artikel met antwoorden op allerlei mogelijke vragen van NRC.nl, met Index:


INHOUDSOPGAVE

Klik op een vraag om direct naar dat punt in het stuk te springen.
1. Waarom is er op 6 april een referendum over het associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne?
2. Wat staat er in dat associatieverdrag van de EU met Oekraïne?
3. Is het associatieverdrag met Oekraïne anders dan andere associatieverdragen die de EU heeft afgesloten?
4. Wat willen de organisatoren bereiken met het referendum?
5. Wat zijn tot nu toe de gevolgen van het associatieverdrag?
6. Wie zijn de tegenstanders van het associatieverdrag?
7. Wat zijn de belangrijkste argumenten van de tegenstanders?
8. Wat is er waar van deze argumenten?
9. Wie zijn de voorstanders van het associatieverdrag?
10. Wat zijn de belangrijkste argumenten van de voorstanders?
11. Wat is daarvan waar?
12. Hoe luidt de vraag tijdens het referendum op 6 april?
13. Wat gebeurt er als ‘ja’ wint?
14. Wat gebeurt er als ‘nee’ wint?
15. Moet je gaan stemmen als je tegen referenda bent?
16. Moet je gaan stemmen als je vóór het associatieverdrag bent?
17. Moet je gaan stemmen als je tegen het associatieverdrag bent?

Het hele artikel met links, video, graphics, etc, vind je   ---  Hier  ---


Meer Info/Artikelen:



Achtergrond-artikel van 'de Groene Amsterdammer' - originele artikel --- Hier --- :

"woensdag 16 maart 2016










Oekraïne: touwtrekken om de toekomst

Ingeklemd tussen Oost en West

Oekraïne is economisch uitgeput en politiek instabiel. De post-Maidan-elite ziet een associatieverdrag met Europa als een reddingsboei. ‘Europa heeft last van Oekraïne-vermoeidheid. Ik hoop dat ze daar snel van geneest.’

WEINIG NEDERLANDERS zullen bekend zijn met Jevhen Konovalets, die op de Rotterdamse begraafplaats Crooswijk begraven ligt. Hij was aanvoerder van een nationalistisch verzetsleger in het westen van Oekraïne dat tijdens de Russische burgeroorlog vocht tegen de bolsjewieken. In 1938 werd hij met een gerichte bomaanslag gedood op de Coolsingel in Rotterdam. De bom, verstopt in een doos bonbons, was het werk van de Russische veiligheidsdiensten die de militante Oekraïense diaspora in Europa de kop in wilden drukken.
Het Konovalets-incident (ik las er voor het eerst over in Grensland: Een geschiedenis van Oekraïne van historicus Marc Jansen) is een illustratie van de permanente spanning die de geschiedenis van Oekraïne bepaalt: hoe het land zich afzet tegen Rusland. Die spanning zie je terug in discussies over de vraag of Rusland of Oekraïne de culturele erfgenaam is van Kiev Roes, het middeleeuwse Oost-Slavische rijk met Kiev als centrum. Het speelde in de eerste decennia van de Sovjet-Unie toen er ruimte leek te bestaan voor de ontwikkeling van een Oekraïense culturele identiteit, totdat russi­ficatie werd doorgedrukt. De kwestie lag voor in december 1991 toen Oekraïne naar de stembus ging voor een referendum dat resulteerde in een overweldigende keuze voor onafhankelijkheid van Rusland.
Ook de recente geschiedenis bewijst dat Oekraïne scharniert tussen Oost en West. De massa’s die in de winter van 2014 vrieskou en politiegeweld trotseerden tijdens de Euro­Maidan werden gedreven door twee wensen: het beëindigen van het pro-Russische, van corruptie doortrokken regime van president Janoekovitsj en aansluiting bij Europa.
Wat begon als vreedzaam protest mondde uit in een veldslag in de straten van Kiev tussen oproerpolitie en milities, waarbij sluip­schutters tientallen slachtoffers maakten. Uiteindelijk resulteerden de protesten in een halsoverkop-­vlucht van Janoekovitsj en het uiteenvallen van politie en leger. De post-Maidan-verwarring bood Rusland de gelegenheid een plan uit te voeren waarvan de Oekraïense veiligheidsdiensten zeggen dat het al jaren klaarlag: het annexeren van de Krim en delen van Oost-Oekraïne. Met slechts vijfduizend overgebleven militairen kon Oekraïne nauwelijks tegenstand bieden.
De Maidan is voor velen de stichtingsmythe van een nieuw Oekraïne geworden. In publieke gebouwen sieren fotoseries van de protesten de wanden. Het Maidanplein zelf is een plek van herinnering geworden, omringd door geïmproviseerde monumenten voor de ‘hemelse honderd’, de doden die vielen onder de demonstranten. Ook heeft de Maidan een nieuwe politieke elite gebaard. Sleutelposities worden in veel gevallen bekleed door figuren die een prominente rol speelden tijdens de protesten. De meesten van hen kunnen maar moeilijk begrijpen dat de poorten van Europa mogelijk alsnog dichtgaan vanwege een volkspeiling in Nederland die wordt aangegrepen als een gelegenheid om zand in de machinerie van de Europese Unie te gooien.
TIJDENS EEN RECENT bezoek aan Kiev vroeg ik aan Andriy Parubiy waarom Nederland, in zijn ogen, zou moeten warmlopen voor een verdere verbintenis met Oekraïne, dat bekendstaat als corrupt en bovendien verwikkeld is in een gewapend conflict met Rusland. Parubiy is parlementariër en was tot voor kort secretaris van de Nationale Raad voor Veiligheid en Defensie. Het antwoord op die vraag duurde ruim tien minuten en bevatte een historisch exposé dat begon met de Mongoolse horden die in de twaalfde eeuw door Oekraïne een halt waren toe­geroepen en eindige met het huidige conflict met Rusland. Poetin zou niet alleen de ambitie koesteren om Oekraïne in te lijven, maar ook Polen – daar was Parubiy van overtuigd. Europa moest Oekraïne in haar familie opnemen, zei hij met veel nadruk, omdat die twee altijd aan dezelfde kant van de geschiedenis hadden gestaan.
De woorden van Parubiy zijn tekenend voor hoe er in Oekraïne tegen het EU-­associatieverdrag wordt aangekeken. Terwijl de Nederlandse regering probeert het debat te reduceren tot een kwestie van economie en handel zien veel Oekraïners vooral een historisch en geo­politiek belang. De voorstanders van aansluiting bij Europa (meer dan de helft van de bevolking van Oekraïne, blijkens recente peilingen van het Kiev International Institute of Sociology) gaat het om doorgaan met waar de Maidan om begon: ontsnappen aan de Russische invloedssfeer. De associatieovereenkomst tussen de EU en ­Oekraïne is lange tijd in de maak geweest, met brede instemming van de Europese lid­staten. Het was juist Russische druk die toen­malig president Janoekovitsj deed besluiten om te elfder ure het akkoord niet te ondertekenen. Dat was de vonk die de protesten deed ont­branden. Een ‘nee’ in het Nederlandse referendum zou met terugwerkende kracht de demonstranten op de Maidan de reden van hun opstand ontnemen, meende Parubiy.
‘We hebben gestreden tijdens de Maidan. Voor een verkiezingsstrijd hadden we geen energie meer over’
Tegelijk zijn het types als Andriy Parubiy waar Rusland het over heeft als ze spreekt over ‘de fascistische junta’ die in Kiev de macht heeft gegrepen. Eind jaren tachtig was Parubiy mede-oprichter van de Sociaal-Nationale Partij van de Oekraïne, een radicaal nationalistische beweging. Als symbool voerde de partij de Wolfsangel-rune, die ook door de SS werd gebruikt. Hij werd parlementariër in 2007 namens een coalitie van nationalistische partijen. In 2012 heeft Parubiy zijn banden met de extreem-rechtse fracties doorgesneden en zichzelf getransformeerd tot een meer mainstream politicus die beloond is voor zijn rol in de revolutie (tijdens de EuroMaidan was hij aanvoerder van het vrijwilligersbataljon).
DE FASCISTENHYPOTHESE klinkt nog steeds uit de Russische propagandakanalen, en wordt ook in stelling gebracht tegen het EU-­associatieverdrag. Maar aan politieke invloed heeft de verre rechterflank juist ingeboet. In Kiev ontmoette ik Andriy Mochnik, kopstuk van Svoboda (‘vrijheid’ in het Oekraïens), de partij die zichzelf ziet als de erfgenaam van de ­Oekraïense partizanen die vochten voor een onafhankelijk Oekraïne en in de Tweede Wereldoorlog de kant van de nazi’s kozen in de hoop dat Duitsland ze van de sovjets zou bevrijden. Svoboda, aan wie nog steeds de kwade reuk van antisemitisme kleeft, stond in de voorste linies tijdens de EuroMaidan, maar schoof daarna politiek naar de zijlijn. Vóór de verkiezingen van 2014 had Svoboda 37 zetels in het parlement. Met twee leden die onlangs uit de partij stapten, staat het zetel­aantal inmiddels op vijf. ‘We hebben gestreden tijdens de Maidan, we hebben als vrijwilligers gevochten in het oosten van het land tegen de Russische invasiemacht’, zegt Mochnik. ‘Voor een verkiezingsstrijd hadden we geen energie meer over.’
Er klinkt gekrenktheid door in zijn woorden. Mochnik was zelf minister van Milieu totdat aantijgingen van corruptie in 2014 een einde maakten aan zijn positie. Hij heeft weinig goeds te zeggen over de regering van president Poro­sjenko die volgens hem een smeercampagne tegen zijn partij voert. ‘Er is nog niet één rechtszaak tegen mij gevoerd, ik ben niet veroordeeld, en ik ben niet het land ontvlucht.’ Op één punt deelt Mochnik de ambities van de huidige regering van Oekraïne: ook hij wil aansluiting bij Europa. ‘We lijden zwaar onder de keuze de banden met Moskou te doorbreken, maar als natie willen we zelf over onze toekomst kunnen beslissen. Met hulp van Europa kan dat.’ Dat zijn partij standpunten huldigt die zich slecht verdragen met wat in veel Europese landen als norm geldt, bijvoorbeeld wat betreft abortus en het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht, is volgens Mochnik geen obstakel: ‘We zijn traditionalistisch. Maar het is een Europese waarde dat iedereen zijn eigen mening mag uitdragen.’
Het lijden waar Mochnik het over heeft is merkbaar aanwezig in Oekraïne. Het conflict met door Rusland gesteunde separatisten heeft een zware wissel getrokken op het land. De Grivna, Oekraïne’s nationale munt, is ingestort en de levensstandaard is gehalveerd. Oekraïne hangt aan een monetair infuus van het imf en zag zich genoodzaakt pensioenen en ambtenaren­salarissen te bevriezen. Tegelijkertijd bijt de regering liever op de tong dan de economische betrekkingen met Rusland, traditioneel Oekraïne’s belangrijkste handelspartner, aan te halen. De regering is er trots op dat 2015 het eerste jaar was dat Oekraïne geen gas uit Rusland importeerde, een politieke beslissing die het land de Europese energiemarkt op dwong, waar de prijzen dertig procent hoger liggen.
De politieke elite doet er tegelijk alles aan om de dynamiek uit te stralen die Oekraïne Europa-­fähig moet maken. ‘Toon mij een voorbeeld van een land dat sneller hervormt dan Oekraïne’, zei premier Arseny Jatsenjoek onlangs tijdens een discussiebijeenkomst met journalisten en denktanks die ik bijwoonde. Achter hem stond zowel de Oekraïense als de Europese vlag opgesteld, ter illustratie van de wens die de politieke klasse in Oekraïne openlijk koestert: onderdeel worden van zowel de Europese Unie als van de Navo. In hoog tempo somde Jatsenjoek op waarom hij vond dat zijn land het vertrouwen van Europa verdient: in twee jaar tijd zijn honderden staatsbedrijven geprivatiseerd, zonder dat ze voor een vriendenprijsje in de handen van oligarchen terechtkwamen, het leger en het politie­apparaat zijn vernieuwd en het begrotings­tekort is teruggebracht. ‘Na bijna twee jaar recessie is er nu zicht op bescheiden economische groei’, zei Jatsenjoek. Een afwijzing van de EU zou het opkrabbelende Oekraïne volgens hem opnieuw onderuithalen: ‘Ik zie dat Europa last heeft van Oekraïne-vermoeidheid. Ik hoop dat ze daar snel van geneest.’
Maar het is niet enkel Europa dat tekenen van vermoeidheid vertoont. Het vertrouwen in de huidige regering bevindt zich, deels vanwege de verwoeste economie, op een dieptepunt. Driekwart van de bevolking ziet Jatsenjoek liever vertrekken. Eind februari overleefde hij ternauwernood een motie van wantrouwen, enkel omdat een aantal parlementariërs die banden zouden hebben met de rijke ondernemersklasse vlak voor de stemming de zaal verlieten. Velen zien hierin het bewijs dat de politiek in Oekraïne aan de touwtjes van oligarchen hangt. Eerder stapte de minister van Economische Ontwikkeling en Handel op, omdat corrupte regeringsfunctionarissen volgens hem hervormingen consequent tegenhouden. Minder dan twee procent van de Oekraïners durft het aan om hun land als ‘politiek stabiel’ te kwalificeren. En al zei Jatsenjoek er niets van te willen weten, iedereen houdt ernstig rekening met vervroegde verkiezingen of een kabinetswissel in 2016.
‘Met het associatieverdrag gaat Oekraïne verplichtingen aan die boven de politiek van het moment staan’
IN DE SCHADUW van de politieke chaos probeert een jongere generatie Oekraïners te voorkomen dat hun land verder afbuigt richting corruptie en oligarchie. Ook zij behoren tot de Maidan-­elite, voor wie de val van Janoekovitsj een opening bood. Met zelf opgerichte ngo’s proberen ze hun land vooruit te helpen. Ze proberen werk te organiseren voor de anderhalf miljoen zielen die op drift zijn geraakt als gevolg van het geweld in het oosten van het land, bijvoorbeeld. Ze houden bij of er vaart gemaakt wordt met het benoemen van nieuwe rechters, een van de eisen waar Oekraïne aan moet voldoen om in aan­merking te komen voor stevigere betrekkingen met Europa. Anderen voeren campagne voor wetten die de positie van homoseksuelen en transgenders in Oekraïne moeten verstevigen.
Oleksandra Matvichuk behoort tot die ngo-jeugd, die voor hun werk voor een belangrijk deel afhankelijk zijn van buitenlandse donoren. Ze is oprichter van een organisatie die straf­zaken probeert te openen in naam van slachtoffers en gewonden die vielen tijdens de ­EuroMaidan – een van de onderwerpen waar het huidige bewind met een boog omheen loopt. Matvichuk verwoordde de situatie in Oekraïne op een manier die wel eens dicht bij de waarheid zou kunnen liggen: ‘Het maatschappelijk midden­veld in Oekraïne is op dit moment betrouwbaarder dan de politiek.’
Jonge hervormers als Matvichuk klampen zich vast aan alles waaruit blijkt dat het de goede kant op gaat met Oekraïne: de plaatsen die het land is gestegen in de doing business ranking van de Wereldbank, de paar plaatsen lager op de lijst van corrupte landen. Een nieuw anticorruptie­bureau met zeventig opsporings­ambtenaren die corruptie in de hoogste politieke echelons moeten onderzoeken. Een online-­systeem waarin alle overheidsuitgaven terug te vinden zijn. De verplichtingen die het EU-­associatieverdrag met zich meebrengt op het gebied van corruptie­bestrijding, economische hervorming en versterking van de rechtsstaat zijn voor hen een instrument om druk te kunnen uitoefenen op de politieke macht­hebbers.
Ook Adriy Shpakov is onderdeel van de jonge elite die zijn tijd besteedt aan de publieke zaak. Samen met een aantal vrienden verzamelde hij drieduizend cv’s van generatiegenoten die in het buitenland waren opgeleid. Op die manier probeerden ze een reservoir aan te leggen waar het nieuwe bewind uit kon putten bij het zoeken naar personeel. Zelf ging hij aan de slag bij Easybusiness, een organisatie die wil snoeien in het woud van regels dat nog groten­deels de erfenis van het sovjettijdperk is. De politieke omwenteling deed hem besluiten om zijn kantoorbaan bij een Franse multinational te verruilen voor zijn huidige werk: het schrijven van wetsvoorstellen en die bij beleidsmakers onder de neus duwen. En dat gaat met redelijk succes, vertelt hij in een café om de hoek van de Maidan. ‘Onze voorstellen zijn opgenomen in vijftien wetten die onder meer de voedsel­industrie, de IT-sector en de bouwsector dereguleren.’
Op het oog is het werk van dit maatschappelijk middenveld klein bier vergeleken met het machtspolitieke spel waarin de EU, Oekraïne en Rusland verwikkeld zijn. Maar deze clubs verrichten belangrijk werk dat de regering laat liggen, door gebrek aan middelen en kennis, maar ook omdat delen van de politiek en ambtenarij eerder geneigd zijn om de belangen van de zakenelite te dienen. Van alle groepen die touwtrekken om de toekomst van het land hebben de Maidan-jongeren misschien nog wel het meest hun hoop gezet op een verbintenis tussen Oekraïne en de EU. De politici met wie de EU zaken doet kunnen zomaar verdwenen zijn, vervangen door een nieuwe lichting die zich warmloopt voor een eventuele machtswisseling. ‘Met het associatie­verdrag gaat Oekraïne verplichtingen aan die boven de politiek van het moment staan’, zegt Andriy Shpakov. Hij heeft ook nog een vraag: ‘Is het echt waar dat in Nederland wc-rollen worden uitgedeeld als protest tegen het associatieverdrag?’
Casper Thomas nam deel aan een serie gesprekken georganiseerd door het Institute for World Policy in Kiev. Daarbuiten hield hij op eigen gelegenheid interviews met beleidsmakers, politici en burgers in Oekraïne


Beeld: 12 maart, Kiev. Kadetten met een tweehonderd meter lange Oekraïense vlag tijdens de dag van de eenheid. (Vladimir Shtanko/Anadolu Agency/Getty Images)"

NRC 22-3-2016:

In Kiev vreest men een ‘nee’


Een Kamerdelegatie bezoekt Kiev ter voorbereiding van het referendum. Niemand verandert van mening.
Oekraïnereferendum
Door onze redacteur Mark Kranenburg | pagina 4 - 5
KIEV.
Alsof ze speciaal voor de delegatie van Nederlandse Tweede Kamerleden waren opgehangen: de felgekleurde borden bij de paspoortcontrole op het vliegveld van Kiev waarop met grote letters staat: „Stop corruptie. Oekraïne zonder corruptie.” Maar dat zou een vergeefse actie zijn geweest. Want de zeven leden van de Vaste Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken die zondagavond arriveerden voor een visite aan de Oekraïense hoofdstad kregen een vipbehandeling en hoefden zodoende niet langs de normale controleposten.
Het moest er maar eens van komen: op ‘factfinding mission’ naar Oekraïne. De uitnodiging van het Oekraïense parlement dateerde al van afgelopen oktober. Nog even en hét referendum zou al achter de rug zijn. Dus koos de Kamer voor een bliksembezoek van een dag. Was het nuttig geweest? Ja, zeiden ze allemaal na afloop. Had het meningen veranderd? Nee, zeiden ze eveneens allemaal. Meningen werden bevestigd en soms gesterkt.
Harry van Bommel (SP) en Raymond de Roon (PVV) – altijd al tegen het associatieverdrag tussen de Europese Unie en Oekraïne – waren na afloop nog steeds tegen. En de voorstanders, Han ten Broeke (VVD), Michiel Servaes (PvdA), Sjoerd Sjoerdsma (D66), Rik Grashoff (GroenLinks), waren op hun beurt nog altijd voor het verdrag dat de banden tussen Oekraïne en de Unie moet verstevigen.
Commissievoorzitter Angelien Eijsink (PvdA) moest vanwege haar functie een neutrale positie innemen.
Geen gewijzigde opvattingen. Ze hadden ook niet anders verwacht. Bijvoorbeeld de PVV’er Raymond de Roon: kon hij nog overtuigd worden dat het toch goed was om op 6 april tijdens het referendum voor het associatieverdrag te stemmen? „Dat lijkt me niet”, zei hij gistermorgen gedecideerd op weg naar de eerste afspraak in Kiev. Maar het was volgens hem altijd goed om ergens „even de thermometer in te steken”.
Die thermometer had hem aan de eind van de dag na gesprekken met parlementariërs, ministers, ambassadeurs, mensen van de OVSE en de NAVO, plus vertegenwoordigers van non-gouvernementele organisaties geleerd dat het associatieakkoord inderdaad geen goede zaak was. De Roon: „Ik heb gezegd: de EU heeft een probleem, Oekraïne heeft een probleem. Niet doen dus dat verdrag.”
En ook Harry van Bommel legde tegenover een Oekraïense tv-zender uit dat het niet in het belang was van Oekraïne en niet in dat van de Europese Unie om het verdrag van kracht te laten worden. Het zou vanwege het Russisch ongemak over de samenwerking met de EU maar leiden tot verdere destabilisatie van Oekraïne. „We zien dat het bestand in Oost-Oekraïne elke week wordt geschonden en mensen worden gedood. Het verdrag zal er absoluut niet toe bijdragen dat het conflict wordt opgelost.”

Slag voor de Oekraïeners

Hoe anders wordt daarover gedacht bij het Nederlandse bedrijf Controlpay dat met 150 overwegend jonge medewerkers in een modern glazen kantoorgebouw aan de rand van de stad is gevestigd. Het bedrijf legt zich toe op wereldwijd betalingsverkeer voor de logistieke sector. Het is een nichemarkt. Wel of geen verdrag, zal voor dit bedrijf weinig uitmaken. „We blijven hier zitten”, zegt de Nederlandse managing director Bram Wegh. Maar een ‘nee’ in Nederland zal wel een slag zijn voor de mensen in Oekraïne die in 2004 tijdens de Oranjerevolutie of twee jaar geleden op het Maidanplein voor hun vrijheid hebben gestreden, meent hij.
De kantoortuin vol met niet-stemgerechtigde Oekraïeners is ter gelegenheid van het bezoek van de Kamerleden vol gehangen met A4’tjes met de tekst: ‘6 april Stem Voor’. Weinig goede woorden heeft de directeur over voor de campagne zoals die in zijn vaderland wordt gevoerd. „Er werken hier allemaal jonge mensen. En die moet ik gaan uitleggen waarom in Nederland op wc-rollen campagne tegen het verdrag wordt gevoerd.”
Tijdens de gesprekken met parlementariërs en ministers hebben de Nederlandse Kamerleden vooral vragen over de bestijding van de corruptie. De voorstanders van het verdrag zijn onder de indruk van de resultaten die al bereikt zijn. Is dat alleen vanwege het verdrag met de EU, vragen ze. Nee, is het antwoord maar het helpt wel. Andersom leven bij de Oekraïense politici zorgen over de gevolgen van een Nederlandse afwijzing. „Het zal in de hele wereld de discussie over Oekraïne ondermijnen”, zegt Svitlana Zalisjtsjoek, lid van de parlementscommissie voor buitenlandse zaken.
Voor Kamerlid Rik Grashoff was het zijn eerste bezoek aan Oekraïne. „Je schaamt je bijna voor de situatie in Nederland waarbij we vanuit onze leunstoel aan het kijken zijn of we dit land de les kunnen lezen. Het heeft haast iets paternalistisch. Mogen de mensen in Oekraïne misschien zelf kiezen?”
Mogen de mensen in Oekraïne misschien zelf kiezen?
Rik Grashoff Tweede Kamerlid (GroenLinks)

Tweede Kamerleden reizen naar Kiev om zelf poolshoogte te nemen

Nederland stemt op 6 april over het Associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. NRC publiceert in opmaat een reeks artikelen. Vandaag: Tweede Kamerleden reisden naar Kiev om zelf poolshoogte te nemen. Alle delegatieleden zijn voorstander van het politieke instrument van het raadplegend referendum. Tegelijkertijd bestaan er over de inhoud, voor of tegen handelsrelaties tussen de EU en de voormalige Sovjet-republiek, meningsverschillen. Tegenstanders menen dat het verdrag voorportaal is van ongewenste toetreding tot de EU. Voorstanders benadrukken het zelfbeschikkingsrecht van Oekraïne.

‘Burgemeester prijst voordelen associatieverdrag’

Een positief stemadvies voor het referendum over Oekraïne heeft de gemeente Hendrik-Ido-Ambacht in opspraak gebracht, meldt het Algemeen Dagblad. In een brief, gericht aan 18-plussers die voor het eerst gaan stemmen, schrijft burgemeester Jan Heijkoop : „Het associatie-akkoord geeft Oekraïne de mogelijkheid (...) een stabiel en welvarend land te worden.”
Ook voor Nederland heeft het akkoord voordelen, aldus de burgemeester: „Voor Nederland en Europa leidt het akkoord tot meer veiligheid, stabiele grenzen en handelsmogelijkheden zonder dat Oekraïne lid wordt van de EU. ”
De Kiesraad zei maandag in ene reactie tegen het AD dat brieven van gemeenten over dit onderwerp „op geen enkele manier sturend” mogen zijn. De Kiesraad gaat navraag doen bij de gemeente.

Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Dinsdag, 22 maart 2016, pagina 4 - 5








Burgerforum EU:






Richard Dekker heeft het bericht van BurgerforumEU gedeeld.
12 uur

BurgerforumEU
Prachtige open brief aan Rutte over het referendum:
Geachte heer Rutte,
Tot vandaag weigert u en de heer Juncker ons écht inhoudelijk te informeren over het handelsverdrag met Oekraïne. Het enige geluid dat jullie produceren blijken ridicule bedreigingen te zijn die samengevat aangeven dat het licht voor ons uit gaat als we Nee stemmen. Geen enkele reden wordt mij door u aangereikt om Ja zelfs maar te overwegen.
Waarom weerspreekt u bijvoorbeeld niet dat het associatieverdrag absoluut geen vrijhandelsverdrag is maar een integratieverdrag, een opmaat en voorportaal naar EU-lidmaatschap van Oekraïne, een door en door corrupt land in (burger)oorlog. In het verdrag wordt op p.3 letterlijk gesproken over: ‘de politieke associatie en de economische integratie van Oekraïne in de Europese Unie’.
Of waarom hoor ik van u niet dat de Oekraïense economie kleiner is dan die van Noord-Holland (!), verder krimpt door oorlog en corruptie en slechts 0,2% (!) van onze export gaat naar Oekraïne. Dit is een fractie van onze handel met Rusland. Door de redeloze confrontatie tussen EU, VS en Rusland verslechtert onze relatie met Rusland al jaren. Die wordt nog slechter door dit associatieverdrag. Ook vanuit economisch oogpunt is dit verdrag daarom een bijzonder slechte deal voor ons.
Waarom vertelt u ons niet eerlijk dat het associatieverdrag Oekraïne het recht verschaft op financiële steun door de EU, p. 259, artikel 453: ‘Oekraïne komt in aanmerking voor financiële bijstand via de relevante EU-mechanismen en -instrumenten voor financiering.’ De les van Griekenland moet zijn dat dit betekent dat die steun er ook komt, en ons land over de besteding van ons geld daar niets te zeggen zal hebben. Was het namelijk niet de heer Rutte die ons de verkiezingsbelofte deed dat er geen geld meer naar de Grieken ging? Die belofte brak u. Nu blijkt dat we via de EU en het IMF al meer dan 30 miljard euro in Oekraïne gepompt hebben". Oekraïne is feitelijk allang failliet!
Tot slot: Dit associatieverdrag geeft Oekraïne, een land in (burger)oorlog, militaire bijstand en steun, artikel 10, p.11: ‘De partijen onderzoeken mogelijke samenwerking op militair of technologisch vlak’. Daarmee raken we zonder dat hier enig Nederlands belang bij gediend is verder betrokken in een groot geopolitiek conflict.
Lijkt mij dat wij het recht hebben hier -volledig- over geïnformeerd worden over dit soort grote zaken. Mij ontgaat het compleet waarom ik u, de heer Rutte, als MP noch als EU voorzitter, zou moeten steunen hierin.
Vriendelijke groet,
Petra Krabman

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen