#TrumpVSCanada #Wildfire #DrillBabyDrill https://t.co/5sPrjUJ9eT
— Aart Dekker (@AartDekker) July 21, 2026
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
In @nrc : @FIFAcom #WK2026 tóch nog NIET AFGELOPEN! #TrumpOut2026 #Cartoon @fokkesukke https://t.co/axYJ10jEmD
— Aart Dekker (@AartDekker) July 20, 2026
het IPCC Maandag verschijnt een nieuw rapport van het VN-klimaatpanel IPCC, waarin de meest recente kennis over klimaatverandering wordt beschreven. Hoe werkt dit Intergovernmental Panel on Climate Change en hoe komen die rapporten tot stand?
Paul
Luttikhuis 6
augustus 2021 Leestijd 5 minuten Originele artikel op NRC.nl --- Hier ---
Het VN-klimaatpanel IPCC werd in 1988 opgericht. In 1990 verscheen het eerste rapport. Het rapport dat komende maandag verschijnt is het zesde. Het panel werkt met consensus, dus geen land kan de conclusies nog in twijfel trekken.
Washington zuchtte in 1988 onder één van de heetste zomers sinds mensenheugenis. Het was een graad of 36 toen James Hansen op 23 juni in een hoorzitting in de Senaat zijn zorgen uitte over klimaatverandering. Hansen, directeur van het Institute for Space Studies van ruimtevaartorganisatie NASA, hield zijn verhaal op uitnodiging van de Democratische senator Timothy Wirth.
Later vertelde Wirth dat hij speciaal voor de gelegenheid de ramen in het zaaltje de hele nacht had opengezet waardoor de airco op tilt sloeg en het er stikheet was. Zo konden leden van de commissie Energie en grondstoffen volgens hem al vast aan den lijve ondervinden wat klimaatverandering voor de wereld in petto had.
Hansen hield de politici voor dat ze het probleem niet langer mochten negeren. „Het is de hoogste tijd om te stoppen met het gewauwel en te erkennen dat het bewijs dat het broeikaseffect bestaat nogal sterk is”, zei de klimaatexpert volgens een verslag in The New York Times. De kop boven het artikel luidde: ‘De opwarming van de aarde is begonnen’.
In de jaren tachtig groeide de vrees voor klimaatverandering. Maar hoe sterk was het bewijs? Hoe erg zou het nog worden? Was het nodig om er iets tegen te doen? En wat dan? Het waren vragen waarop eerst een duidelijk antwoord moest komen, voordat politici het zouden aandurven om in actie te komen. Die vragen waren in 1988 de aanleiding voor de oprichting van het IPCC, het intergouvernementele panel voor klimaatverandering.
1 Wat is het IPCC?
Het IPCC is vooral heel veel niet. Het is geen wetenschappelijk instituut dat zelf onderzoek doet. Het is geen grote organisatie van klimaatwetenschappers met duurbetaalde banen. Het is eigenlijk niet veel meer dan een bescheiden, in Bonn gevestigd secretariaat dat valt onder twee organisaties van de Verenigde Naties, namelijk de Wereld Meteorologische Organisatie en het VN-milieuprogramma UNEP.
Het doel is om regeringen op de hoogte te houden van alle ‘beleidsrelevante’ kennis over klimaatverandering, maar zonder voor te schrijven wat er moet gebeuren. Daarvoor doet het IPCC een beroep op (duizenden) klimaatwetenschappers, die als vrijwilligers vaak jaren werken aan rapporten waarin de stand van zaken op het gebied van klimaatverandering wordt opgemaakt. Eens in de vijf tot zeven jaar wordt verslag uitgebracht.
Komende week verschijnt, voor de zesde keer sinds de oprichting van het IPCC, het eerste deel van een nieuwe cyclus van drie rapporten. Dat deel gaat over de natuurwetenschappelijke basis van klimaatverandering. De twee andere delen, die in het najaar en begin volgend jaar verschijnen, beschrijven mogelijkheden om klimaatverandering te voorkomen en de (sociaal-economische) gevolgen van klimaatverandering in verschillende regio’s op de wereld.
2 Waarom is er zo’n internationale organisatie opgetuigd? Dat gebeurt op allerlei andere beleidsterreinen toch ook niet.
Daar zijn verschillende belangrijke redenen voor. Klimaatverandering was toen het IPCC werd opgericht een vrij abstract probleem, met gevolgen die een paar decennia achterlopen bij de oorzaken. De hittegolven, overstromingen en bosbranden van deze zomer – voor zover klimaatverandering daarbij een rol speelt – worden veroorzaakt door het teveel aan broeikasgassen dat tientallen jaren geleden in de atmosfeer is gedumpt. En als de wereld vandaag zou stoppen met het gebruik van fossiele brandstoffen, gaat de opwarming nog wel een tijdje door.
Bovendien kan de opwarming onomkeerbare veranderingen veroorzaken. Als het ijs op Groenland of het Noordpool-ijs eenmaal flink begint te smelten, is er op den duur geen houden meer aan. Datzelfde geldt voor het smelten van de permafrost.
Daar komt bij dat broeikasgassen zich niet aan grenzen houden. De mensheid kan klimaatverandering alleen gezamenlijk oplossen. Door de kennis van wetenschappers uit zoveel mogelijk landen te bundelen in rapporten die vervolgens door alle landen worden onderschreven, wordt de kans groter dat landen hun verantwoordelijkheid nemen.
3 Hoeveel invloed hebben landen op de uitkomst van de rapporten? Voldoen die nog wel aan wetenschappelijke criteria als de politiek zich ermee bemoeit?
De bemoeienis van de politiek blijft beperkt tot de samenvatting van de rapporten, die bedoeld is voor beleidsmakers. De rapporten maken uitsluitend gebruik van wetenschappelijk onderzoek en beslaan vaak meer dan duizend pagina’s. Ze worden vervolgens gelezen door expert reviewers die commentaren kunnen insturen. Al die commentaren worden stuk voor stuk beoordeeld en verwerkt. En na publicatie van het rapport worden ook de commentaren openbaar, en de reacties erop, zodat iedereen ze kan controleren.
De rapporten maken gebruik van onderzoek door de wetenschap en beslaan vaak meer dan duizend pagina’s
Een eerste voorlopige versie van het rapport dat maandag verschijnt, werd volgens het IPCC door 750 deskundigen nagelezen. Zij stuurden 28.462 reacties in. Een tweede versie had ruim 1.200 lezers (zowel wetenschappers als deskundigen namens regeringen) en leverde 51.887 commentaren op. De samenvatting die op basis van het rapport is gemaakt leidde nog eens tot ruim 8.000 commentaren uit 47 verschillende landen.
De afgelopen twee weken is de samenvatting van het rapport zin voor zin, en soms zelfs woord voor woord voorgelegd aan beleidsmakers en deskundigen uit de deelnemende lidstaten van de VN – de wetenschappers zitten erbij om te voorkomen dat de eindtekst afwijkt van wat er in het rapport zelf staat.
Vrijdag werd het eindresultaat goedgekeurd. Dat heeft het voordeel dat hierover consensus bestaat en niemand de wetenschap die erin beschreven wordt nog in twijfel kan trekken, ook een land als Saoedi-Arabië niet, dat zich vaak verzet tegen alarmerende uitspraken over de gevolgen van klimaatverandering.
Dat is vooral belangrijk voor de onderhandelingen over het internationale klimaatbeleid, waar de noodzaak van maatregelen niet ter discussie kan staan.
4 Toch heeft het IPCC in het verleden regelmatig zwaar onder vuur gelegen. Was dat dan niet terecht?
In 2009, twee jaar nadat het IPCC de Nobelprijs voor de Vrede ontving, werd de server van een Brits klimaatinstituut gehackt. Tienduizenden e-mails van klimaatwetenschappers lagen op straat, Climategate was geboren – mogelijk bedoeld om de belangrijke klimaattop in Kopenhagen, die kort daarna plaatsvond, te ontregelen.
Uit de e-mails doemde, volgens klimaatsceptici, een beeld op van wetenschappers die elkaar de bal toespelen en kritische denkers proberen buiten te sluiten. De frase ‘Hide the decline’ (verberg de afname) die een van de wetenschappers gebruikte om iets over een grafiek te beschrijven, werd gezien als bewijs dat klimaatwetenschappers bewust informatie achterhielden om de opwarming ernstiger voor te stellen dan die werkelijk was.
Er volgden diverse onderzoeken waarin uiteindelijk alle klimaatwetenschappers werden vrijgepleit. Zeker, er werden in sommige mails weleens onaardige dingen gezegd over sceptici, maar uit niets bleek dat er was gefraudeerd. Zelfs ‘Hide the decline’, dat door klimaatontkenners op muziek werd gezet, bleek in de context waarin het was opgeschreven een onschuldige opmerking.
Climategate leidde, in combinatie met een paar fouten in enkele rapporten, tot een onafhankelijk onderzoek naar de procedures van het IPCC. Het secretariaat had knullig en afhoudend gereageerd op cijfers die overduidelijk fout waren.
5 Waarom verschijnen er nog steeds nieuwe IPCC-rapporten, het is toch wel duidelijk dat klimaatverandering bestaat?
In het eerste IPCC-rapport, dat in 1990 verscheen, schreven de klimaatwetenschappers dat de gemiddelde temperatuur op aarde steeg, maar er bestond nog grote onzekerheid over de rol van de mens daarin. Toen in 1996 het tweede rapport verscheen leek het bewijs te duiden op „een waarneembare menselijke invloed op het wereldwijde klimaat”. In de drie rapporten daarna werd die duidelijkheid alleen maar groter. In 2001 heette het ‘waarschijnlijk’ (66 procent zeker) dat de recente opwarming het gevolg is van menselijke activiteit, zes jaar later ‘zeer waarschijnlijk’ (90 procent zeker).
De modellen krijgen meer details. Er kan een betere inschatting worden gemaakt van wanneer het klimaatsysteem kan kantelen
In het rapport uit 2014 was het zelfs ‘extreem waarschijnlijk’ (95 procent zeker) dat de mens de huidige klimaatverandering veroorzaakt. De Nederlandse klimaatwetenschapper Leo Meyer, een van de auteurs van het synthese-rapport dat in november van dat jaar verscheen, vatte de conclusies in een interview in NRC destijds als volgt samen: „De invloed van de mens op klimaatverandering staat glashelder vast. De gevolgen worden wereldwijd scherper zichtbaar. De prognoses daarover zijn toenemend ernstig. En nog steeds is er een mogelijkheid om de risico’s binnen de perken te houden. Maar naarmate we daar langer mee wachten wordt dat wel snel duurder.”
Het nieuwe rapport kan daar misschien niet zo gemakkelijk meer overheen. Maar intussen groeit de kennis over klimaatverandering snel. Er verschijnen onderzoeken naar de relatie tussen klimaatverandering en weer-gerelateerde gebeurtenissen zoals de recente hittegolf in het westen van Canada. De klimaatmodellen die voorspellen wat er kan gebeuren krijgen meer details, en er kan een betere inschatting worden gemaakt van het moment waarop klimaatsystemen kunnen kantelen. Al die toegevoegde kennis moet de beleidsmakers bij de les houden.
Kantelpunten in klimaatcrisis moeten leiden tot snellere actie
Canadese hittegolf was toevalstreffer, maar de kans erop groeit wel heel sterk
Heeft de rechter in de Shell-zaak de IPCC-rapporten goed gelezen?
In @nrc: @fokkesukke Fokke & Sukke vinden het schandalig..! #FIFAPeacePrize #MAGA #Iran https://t.co/PMOcZRymgn
— Aart Dekker (@AartDekker) July 11, 2026
In @nrc #BreakingNews @fokkesukke Fokke & Sukke gaan naar het meest #exclusive #feestje ooit! #Party #engagement #Trump #NetanyahuIsAwarCriminal https://t.co/b2G2SNRKDM
— Aart Dekker (@AartDekker) July 5, 2026
Ik was er dus niet bij – gisteravond in Almere – toen de Nederlandse Mannen 5X5 Orange Lions speelden voor definitieve kwalificatie voor de Tweede Ronde European Qualifiers voor het volgend jaar in Qatar te spelen Wereldkampioenschap – The Fiba World Cup 2027.
Waarom ik er niet bij was, ik volg het Nationale Mannen Team immers al sinds eind jaren ´70 zoveel mogelijk op de voet, en schrijf daar toch al zeker 20-25 jaar over?
Omdat de communicatieafdeling van de NBB vond dat er geen plaats was op de – zoals altijd overvolle – persplaatsen. Men wil het wel een beetje exclusief houden... Ik ben dus benieuwd in welke media ik straks wat kan vinden over de wedstrijd en het wel en wee van het boegbeeld van het Nederlandse Basketball... Vind u ergens iets? Stuur het me a.u.b. Ik zou niet graag iets missen..!
Omdat deze beslissing mij pas enkele dagen van te voren bereikte – nadat ik zelf navraag deed – kon ik ook geen kaart meer kopen; het was immers uitverkocht... Deze onverwachte beleidswijziging ontregelde me behoorlijk, en daarom kon ik de preview – waar ik al aan het schrijven was – niet goed afronden; het ontbrak me ten ene male aan informatie. Wellicht dat ik deze nog helemaal omgooi en dan maar later publiceer... Het zorgde er tevens voor dat ik de open training van de MU20 aan mij voorbij moest laten gaan; een andere categorie die ik al sinds 2004 intensief volg, en waar ik zeker 15 keer live bij aanwezig was en veel over schreef...maar ja, een uurtje of twee naar Almere rijden – er waren nogal wat files – en dan weer terug, dat zou ervoor zorgen dat ik de wedstrijd niet eens op livestream zou kunnen meemaken...
Ach, op basis van de livestream kan je toch ook best een beschouwing schrijven?
Dat vind ik eigenlijk niet; ik wil de sfeer proeven, voelen, ik kijk naar de bank wat daar en eromheen gebeurt, wil naar de scheidsrechters kunnen kijken, naar het publiek, ga altijd naar de persconferentie; al die zaken doen er voor mij toe, ik verwerk ze zowel in mijn verhaal als in mijn analyse. Waar het mij om gaat is de ontwikkeling van het team over de jaren heen.
Maar goed, ik lag dus met een notitieblokje op de bank naar de wedstrijd te kijken, maakte wat notities en dit is wat ik meende te zien.
Keye van der Vuurst de Vries – die bij mijn weten al zo´n maand geen wedstrijd meer gespeeld had – begon de wedstrijd met twee afstandknallers en onder andere dat gaf Nederland een aardige start. Toch geloof ik daar niet in; volgens mijn moet een spelverdelers eerst zijn team aan de praat zien te krijgen, als dat goed gelukt is komen er vanzelf kansen te over voor een Pointguard om zelf zijn punten mee te pikken.
Ondanks dat coach Johan Rooijakkers direct al flink doorwisselde, zag ik dat bij diverse spelers tegen het eind van Q1 het gas in de tank al op begon te raken. Dat was vooral te merken aan het schotpercentage van van der Vuurst; na die eerste twee driepunters miste hij tien keer op rij. Toen al had ik het gevoel dat het alweer een nipte nederlaag zou worden, om de simpele reden dat de vermoeidheid Nederland aan het eind weer parten zou spelen...
Maar Nederland sloot Q1 af met 26-18 en dat was zeker niet verkeerd.
Alhoewel dit Letland ook niet op volle kracht aantrad, beschikten de Letten over meer spelers die op niveau spelen, meer fysiek vermogen en ik denk ook wel meer ervaring. Toch zou je als Nederland zijnde met een 78-86 uitoverwinning op zak, deze wedstrijd voor eigen publiek – het zag er weer sfeervol uit! – gewoon moeten winnen. Dat zou hebben betekend dat je met 2 W´s tegen Letland naar de volgende ronde gaan, de kans dat je de Letten dan ook in die groep achter je zou houden zou dan fors zijn. Omdat Israël in de volgende groep ook zonder overwinningen – of hooguit eentje – zou beginnen zou je dan bij aanvang op plaats vier staan; toch een lekker gevoel..!
Maar zo ging het niet; Q2 was desastreus en werd afgesloten met een 7-23 kwartstand. Het was dus niet zo dat Letland ineens vleugels kreeg – wat bij een land dat het meestal van schieten van afstand moet hebben natuurlijk zomaar kan – maar de Orange Lions kregen er domweg geen bal meer in. Het team bleef wel gewoon hard werken in de verdediging, dus aan werklust ontbrak het niet; wel aan aanvallend vermogen tegen de Letse verdediging die wel wat tandjes bijzette.
Rust: 33-42. Dat is niet prettig, als je weet dat je – haast traditioneel – slecht wedstrijden afsluit en ergens in de eerste helft al conditioneel door het ijs zakt...
Als we het toch over ´tradities´ hebben; de Orange Lions verliezen wedstrijden nogal eens in Q3. Het pleit voor team en coach dat dat deze keer niet gebeurde. Letland leek te denken dat de buit al binnen was; nu waren het de Letten die ineens kwetsbaar oogden en stukken minder goed en scherp speelden dan in de eerste helft. ´Dus´ de 21-11 winst die Oranje pakte in Q3 was gewoon heel netjes en gaf weer hoop op het meenemen van die tweede winstpartij naar de Tweede Ronde.
Stand na Q3: 54-52. Voor de derde keer tegen de hoger gerankte tegenstanders in deze groep ging Nederland met voorsprong het beslissende kwart in... Maar ´ergens´ zat dus de gedachte ´Ja, maar in dat vierde kwart, of zelfs de eindfase van de wedstrijd gaat het meestal mis...´
Ik kon het op TV niet zo goed zien, maar op het oog en oor zou ik zeggen dat de twijfel bij zowel spelers als publiek er meer en meer inkroop...
Het werd dus alweer bloedspannend, maar niet nadat Nederland met hard werken toch weer een zes-punten voorsprong pakte. En...deze in de slotfase ook weer kwijtraakte... Het werd een puntje-puntje wedstrijd waarbij zowel Keye van der Vuurst en Marijn Ververs met driepunters de hoop lang levend hielden...maar Letland met 69-72 aan het langste eind trok. Wat betekent dat het onderling resultaat op doelsaldo nog gunstig blijft. Dat is tenminste iets!
Nederland schoot verrassend genoeg overall beter dan de Letten, een teken dat Oranje goed heeft verdedigd. De cijfers wijzen uit dat ook dit Nederland echt niet van een hoger gerankt land als Letland hoeft te verliezen; het verschil wordt alleen verklaard door een paar keer meer balverlies en 10 FT´s meer voor de Letten, wat de prijs is van zo intens verdedigen als coach Rooijakkers voorstaat en dus geen probleem is. Nederland speelde langer met voorsprong dan de Letten, er waren 5 leadchanges en 8 keer een gelijke stand. Dit zijn teams van dezelfde categorie, maar dat zie je pas terug in de Rankings en Loting als je eindtoernooien speelt en daar wedstrijden wint...
Ik zou echter graag initieel wat meer schoten zien van Sander Hollanders (11p uit 4:8 schot), Marijn Ververs (11p uit 5:9 schot) en vooral natuurlijk ook inside Kuta (10p, 3:7 schot en 4:4 FT´s). Nu namen deze drie samen nauwelijks meer schoten dan Keye van der Vuurst in zijn eentje (23p, 6:22 schot waarvan 4:16 3-punters, 7:8 FT´s). Dat kan volgens mij beter. Wel petje af voor Keye dat hij er altijd is, in tegenstelling tot zoveel andere spelers die op papier ´beter´ zijn dan de mannen die gisteren akte de présence gaven. Dus ook hulde voor deze 12 man en reserves...
Maar zoals het Nederlands Elftal de natie inmiddels zowat een nationaal trauma bezorgt; telkens weer strafschoppen, en tekens weer eruit voor de hoofdprijs wordt uitgedeeld, zo voorspelbaar worden de wedstrijden van de Oranje Basketball Mannen 5X5 – de Orange Lions – hard werken, leuk spelen, maar aan het einde rest een nipte nederlaag...
Telkens weer...
Maandagavond in Krakau, Polen de volgende wedstrijd die meetelt in Ronde-2!
AART DEKKER
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .