De vraag was of ze in het Overijsselse Geesteren nog eens wilden uitleggen hoe je intimidatie van vluchtelingen beëindigt. Buiten het dorp zit de klad erin. Veel mensen lijken bevroren in behoedzaamheid en afgrijzen.

Aan ‘je uitspreken’ op sociale media doen ze in Geesteren niet zo. En ze zijn ook niet van plan er in dit stukje mee te beginnen. Hebben ze helemaal geen zin in, want daar hebben de Syriërs niets aan. Als je auto in brand staat nadat drie keer stenen en een dreigbrief door de ruiten vlogen, dan heb je wat aan een nieuwe auto.

Geesteren was allang bij de Syriërs wezen kennismaken. Ze gaven bloemen namens het dorp en een kaart met ‘Welkom’ erop. Niet omdat Syriërs nou zo speciaal zijn. In dit dorp met 4200 inwoners en 55 verenigingen krijgt iedere nieuwkomer altíjd bloemen en een kaart.

Maar toen die auto was uitgebrand, was er meer nodig. Dus kwamen ze namens de zwijgende meerderheid spontaan samen in het dorpshuis. Dertig mannen en vrouwen zorgden er daar op een maandagavond in een half uurtje voor dat het dorp de auto ging vergoeden, via crowdfunding. Ze regelden ook alvast een leenauto. ‘En klaar ermee.’ Daar kunnen de hooligans het mee doen.

Er kwamen die maandag ook drie lokale politici langs. Die wilden zien hoe het zou gaan. Alsof je sterk maken hogere wiskunde is. Ik wilde er ook meeluisteren, maar het mocht niet. Na lang zeuren kon ik alleen de ochtend erna langskomen, vooruit dan maar, mits op ‘neutraal’ terrein (weer het dorpshuis). En op voorwaarde dat de twee mannen en een vrouw die me te woord stonden anoniem konden blijven. 

Hun namen zijn op de redactie bekend. Potsierlijk zinnetje, in dit verband. Niet vanwege angst, hou toch op. Wel omdat ze vastbesloten zijn de kwestie ‘politiek te neutraliseren’. Ze wijken geen millimeter. Het politieke gekkenhuis in Den Haag, al die opvattingen, ‘dat hoort hier niet’.

‘Ik vind ook wat van het asielbeleid’, zei de jongste. ‘Maar daar kunnen vluchtelingen dus niets mee.’

‘Zolang we onze namen niet noemen, kunnen mensen ons ook niet in een kamp trekken.’

‘Die samenleven-poster. Daar creëer je ook wel een wij en zij mee.’

Ze vertelden over de hier legendarische pastoor Mulder. Niet dat ze hem zelf hebben gekend, de man is al decennia dood. Maar zijn gevleugelde woorden fladderen kennelijk nog steeds door Geesteren. Elke nieuwe generatie krijgt er wel wat van mee. Scheelde er iets in het dorp, had iemand hulp nodig? Dan bulderde Mulder op zondag ‘GEESTEREN AAN DE SPITS!’ En dan werd het een erezaak voor het dorp om daadwerkelijk iets te doen.

Want soms moet je voor de troepen uit lopen en niet er achteraan. Kan nog steeds.

Reageren? oostveen@gmail.com

Lees verder: