SHARTIE AART DEKKER / NRC-PROFIEL / MUZIEK(-ONTWIKKELING & -GESCHIEDENIS) & ACTIVISME: Billy Bragg: ‘De beste protestsongs van vandaag gaan vermomd als entertainment’ / LEZING (Met Fantastische Muzikale Intermezzo's)OVER JAZZ, BLUES, PUNK...SKIFFLE E.V.A.) /

Billy Bragg - Milkman of Human Kindness on 'Wistle Test'

 *

SHARTIE AART DEKKER

Dankzij NRC...weet ik nu wie Billy Bragg is, en...

...veel meer over de ontwikkeling van de Muziek

Eerlijk gezegd had ik  - tenminste bewust  -  nog niet gehoord van Billy Bragg, al vermoed ik dat sommige van zijn songs wel voorbij zijn gekomen. 

Maar, zoals wel vaker als je op internet gaat zoeken, kwam van het een het ander; de songs en het Profiel van NRC maakten me al wat wijzer, maar de lezing onderaan deze post zijn een Homerun als je geïnteresseerd bent in Muziek, de Ontwikkeling van Muzieksoorten als Jazz, Blues, Protestmuziek, Folk, Punk, etc, etc. Bragg blijkt bovendien iemand die er vol vuur en humoristisch over kan vertellen en legt hij heel veel verbanden. 

 

Weleens van 'Skiffle' gehoord?.

 

De moeite waard dus..!

(AD)

 *

NRC Profiel

Billy Bragg: ‘De beste protestsongs van vandaag gaan vermomd als entertainment’

Billy Bragg Ooit noemde de Britse popmuzikant Billy Bragg zichzelf een socialist en bestreed hij Thatcher. Maar hoewel hij het marxisme nu achter zich heeft gelaten, activistisch is hij nog altijd. „Deze tijd vraagt meer dan ooit om kunstenaars die hun protest laten horen.”

• Jan Vollaard 19 mei 2021  Leestijd 6 minuten(Originele Profiel van NRC   ---  Hier  ---
  

Punkrocker, folkmuzikant, protestzanger. Billy Bragg was het allemaal en geen van drieën dekken ze de lading. Toen hij veertig jaar geleden stopte met zijn punkband Riff Raff en als soloartiest verder ging, voelde hij zich nog geen activist, nu draagt hij zijn activisme als een embleem op zijn borst. Soms in de vorm van een button, bijvoorbeeld die waarmee hij vorig jaar de stakende University & College Union (UCU) steunde. Dan weer met een oude badge van The Clash, de band die hem in 1978 op het idee bracht om zijn politieke denkbeelden in popteksten te verwerken. 

Protestzanger 'Billy Bragg'

Steven William Bragg, 

geboren op 20 december 1957 in Barking, Essex

1977-1980 punkband Riff Raff

1981 dient drie maanden bij het Britse leger

1983 solodebuut Life’s a Riot with Spy Vs. Spy

Zijn mix van pop en politiek werd niet door iedereen gewaardeerd, zong hij in ‘Waiting for the Great Leap Forwards’ (1988). Het staat nog steeds op zijn repertoire en blijft een onverwoestbare protestsong, te meer omdat de 63-jarige zanger de tekst telkens aanpast aan actuele situaties. Bragg zingt nog altijd even graag in concertzalen als bij manifestaties met een politiek of maatschappelijk thema. De Amerikaanse folkzanger Woody Guthrie (1912-1967) ging hem daarin voor. „Woody kwam met zijn muziek naar de mensen toe”, zegt Billy Bragg via Zoom vanuit zijn huis in Zuid-Engeland. „Zingen bij een protestbijeenkomst was niet zomaar een hobby. ‘This is my job’, zei hij als hij stakende mijnwerkers een hart onder de riem kwam steken.”

Billy Bragg begon in 1983 letterlijk als solist. Met een elektrische gitaar om zijn schouder en een draagbare geluidsinstallatie op zijn rug, zong hij voor iedereen die hem wilde horen. Op plaat debuteerde hij met de EP Life’s a Riot With Spy Vs. Spy, inmiddels een folkpunk-klassieker. Stem, gitaar en een forse dosis galm waren Braggs gereedschap om romantische en maatschappelijke thema’s in compacte songs te vangen. ‘A New England’ werd zijn bekendste nummer, niet in het minst door de hitversie van Kirsty MacColl. ‘I don’t want to change the world’, zo begint het refrein, ‘I’m not looking for a new England’.

Hoe zag dat nieuwe Engeland er in zijn optiek uit? „De mijnwerkersstaking in 1984 opende mijn ogen”, zegt hij. „Voordien was ik wel redelijk politiek bewust, maar dit was het moment waarop ik een duidelijke ideologie begon te formuleren. Het Thatcher-regime had het land in een verstikkende greep en ik had het naïeve idee dat ik de wereld kon veranderen met muziek. Ik was fan van The Clash en door hen was ik opmerkzaam gemaakt op de Rock Against Racism-beweging. Achteraf moet ik vaststellen dat de politiek van The Clash vooral een pose was. Ze riepen de juiste slogans, maar er was geen sprake van oprecht activisme. Punk werd vrij naadloos opgevolgd door de oppervlakkige New Romantics-beweging. Bands als Spandau Ballet en Duran Duran wierpen een barrière op tussen popsterren en fans. Ik was niet blij met de richting die de popmuziek was ingeslagen. Mijn eenmansmissie bestond eruit dat ik met mijn gitaar op de barricaden sprong.”

Billy Brag zingt 'Waiting for the Great Leap Forwards' bij 'Letterman'

eclecticalchemy

'Waiting for the Great Leap Forwards’ en het bijbehorende album Workers Playtime waren zijn reactie op de herverkiezing van Margaret Thatcher. Met de Red Wedge-tournee hadden Bragg, Paul Weller, Jimmy Sommerville en andere links georiënteerde artiesten zich achter de Labourpartij geschaard om stemmen te winnen. Het mocht niet baten. „Onze teleurstelling was groot. Ik was vastbesloten om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Mijn activisme richtte zich in eerste instantie op de platenindustrie. De punkbeweging had ons geleerd dat je niet op een platencontract hoefde te wachten, maar dat je alles zelf kon doen via onafhankelijke labels. Do it yourself werd het motto. Ik liet me door niemand vertellen of ik wel of niet muziek met een politieke lading mocht maken.”

Red Wedge was Billy Braggs manier om zijn muziek te verbinden met de alledaagse politiek. „Activisme in welke kunstvorm dan ook heeft alleen zin als je de link kunt leggen met de mainstream. The Clash weigerde in Top Of The Pops op te treden. In mijn optiek was dat een onvergeeflijke fout, want juist met zo’n goed bekeken televisieprogramma kun je een groot publiek bereiken. Het heeft geen zin om je denkbeelden hoog vanuit een ivoren toren te roepen. Kom liever naar de mensen toe, dan komt de boodschap beter aan.”

Eilandgevoel

In de jaren tachtig van de vorige eeuw schaarde hij zich met andere muzikanten achter Rock Against Racism en Artists United Against Apartheid. Hoe heeft Billy Bragg de onderwerpen van muzikaal activisme in de loop der jaren zien veranderen? „Natuurlijk heb je er belangrijke zaken als Occupy en Black Lives Matter bij gekregen. Maar als ik de Brexit beschouw, zie ik geen grote verschillen met de tijd van Thatcher en de Falklandoorlog. Brexit komt even goed voort uit het ouderwetse eilandgevoel dat in Groot-Brittannië heerst. Wij tegen de rest van de wereld. Een soort misplaatste trots op iets wat er niet meer is. Politici worden niet meer ter verantwoording geroepen voor hun daden. Dat is een internationaal probleem. Trump, Bolsonaro en Boris Johnson zijn eersteklas voorbeelden van politici die zich aan hun verantwoordelijkheden onttrekken en alleen hun eigen agenda najagen. Deze tijd vraagt meer dan ooit om kunstenaars die hun protest laten horen.”

Pessimisme kan ik me niet veroorloven

Billy Bragg

In zijn boek The Three Dimensions of Freedom (2018) verdedigt Bragg de nieuwe drie-eenheid van vrijheid, gelijkheid en verantwoording (accountability). Ooit noemde hij zich een socialist, maar daar wil hij nu liever van af zijn. „In de laatste decennia heb ik de grote ideologieën als het marxisme en het socialisme achter me gelaten. Ze boden een raamwerk voor maatschappelijke discussie, maar ze gingen aan hun eigen regels en rigide denkbeelden ten onder. Tegenwoordig ben ik meer geïnteresseerd in de bredere uitgangspunten van de democratie. Mijn persoonlijke politiek richt zich op zaken als empathie, compassie en de verantwoordelijkheid die mensen nemen voor hun daden. Cynisme is de grootste vijand van alle krachten die tot een betere wereld kunnen leiden. Mijn activisme bestaat uit het bestrijden van cynisme en onverschilligheid.”

 

Billy Bragg - A New England

QPAC

@QPAC Thursday 25 October, 2012

 

Billy Bragg put hoop uit de opkomst van Black Lives Matter, Extinction Rebellion en de #metoo-beweging. „Het is veelzeggend dat de krachtigste politieke bewegingen van de laatste jaren allemaal draaien om het afleggen van verantwoording. Vrijheid van meningsuiting is een loze term geworden, nu iedereen de grootste onzin kan uitkramen op sociale media. Daar staat tegenover dat je met een camera en een internetaansluiting de autoriteiten ter verantwoording kunt roepen, zoals het gebeurd is bij de dood van George Floyd. Een vrouw van zeventien richtte haar camera op de politie en deelde het filmpje met de wereld. Jonge mensen wijzen de weg naar een maatschappij waarin machthebbers niet meer wegkomen met wangedrag.”

Oplading van activisme

‘There will be a reckoning’, zong hij op het album Tooth & Nail in 2013. Hoe gaat die afrekening zich volgens hem voltrekken? „Iedereen die progressieve denkbeelden aanhangt moet geloven in de goedheid van de mens. De mensheid heeft een zelfreinigend vermogen. Er komen oplossingen voor racisme, seksisme, klimaatverandering en de uitwassen van het kapitalisme. Als zanger met het credo ‘dood aan het cynisme’ kan ik het me niet veroorloven om pessimistisch te zijn. Soms is dat best moeilijk. Ik woon aan zee en in de afgelopen twintig jaar heb ik van nabij ondervonden hoe het klimaat verandert. Het is harder gaan stormen. De temperatuurverschillen zijn extremer. Maar ik bevind me in een bevoorrechte positie. Als ik ergens pissed off over ben, schrijf ik er een lied over. Ik zing het voor een zaal vol mensen, iedereen klapt en ik voel me gelijk een stuk beter. Wanneer ik van het podium kom is mijn activisme opnieuw opgeladen. Het mijn taak om het publiek naar huis te sturen met datzelfde gevoel.”

Gelooft hij nog steeds dat hij met muziek de wereld kan veranderen? „Daar ben ik realistischer in geworden. Toen ik opgroeide was popmuziek de kunstuiting waarmee je je onderscheidde; die je persoonlijkheid reflecteerde. Voor mij was er geen andere optie dan een gitaar omhangen, liedjes schrijven en daar een plaat van uitbrengen. Nu zijn er zoveel andere media. Activisme in de popcultuur heeft zich verlegd naar andere plekken. Toch speelt muziek nog steeds een rol. Jonge artiesten komen met nieuwe invalshoeken. ‘Your Power’ van Billie Eilish is een krachtig statement over machtsmisbruik en seksuele intimidatie. De Engelse zanger Declan McKenna hekelt in ‘British Bombs’ het feit dat wij wapens verkopen aan Saoedi-Arabië. Dat is geen ouderwetse protestsong met een drammerige boodschap, maar een aantrekkelijk popliedje dat uitnodigt tot meezingen. Als je het voor het eerst hoort heb je misschien niet eens in de gaten dat er een misstand wordt aangeroerd. De beste protestsongs van vandaag gaan vermomd als entertainment.”

Meer over KUNST & ACTIVISME op NRC.nl:

Er is onder kunstenaars, muzikanten en theatermakers weer een toenemend engagement zichtbaar. In deze serie artikelen vraagt NRC zich af waar de grens ligt tussen kunst en activisme. Kan kunst de wereld redden?

• Activisme en esthetiek Nuttig of kunst is geen tegenstelling meer
• Kunstenaarscollectieven Samen sterk. De kracht van het collectief
• Activistisch theater Kunst kan een revolutie ontketenen
• Konstruktivistische Internationale Ruzie om vierkanten
• Schrijven en activisme Schrijven is een activistische daad
• Protestzanger Billy Bragg: ‘De beste protestsongs van nu zijn ook entertainment’
• Kunst tegen het systeem Kan kunst de wereld redden?
• Docu-concerten Muziek tegen de eenzaamheid

 *

Lezing in the Libary of the American Congress

Billy Bragg, 'Roots, Radicals and Rockers'

Library of Congress

 

The roots of skiffle as a musical genre and its influence on popular music is discussed in this book talk presented by singer and guitarist Billy Bragg at the Library of Congress in the Mumford Room, located on the sixth floor of the James Madison Memorial Building, 101 Independence Ave., S.E., Washington, D.C. 

 

In his book, “Roots, Radicals and Rockers: How Skiffle Changed the World,” Bragg examines the moment in history following World War II when British teens transformed the country’s pop music from a jazz-based musical form into the guitar-led sound that changed the world of music. The event is co-sponsored by the Library’s American Folklife Center and the Folklore Society of Greater Washington. 

 

 

 

NRC-SPORT / NBA: Necrologie Jerry Sloan(1942-2020)-'Chicago Bull van het eerste uur die een Amerikaanse Foppe de Haan werd' & Documentaire / ICOON UTAH JAZZ / VIDEO-DOCU(50min) /

09.11.09 - Jerry Sloan, Mr. Chicago Bull, enters the Hall of Fame_Chicago Bulls(Foto: nba.com)

Necrologie Jerry Sloan (1942-2020)

Chicago Bull van het eerste uur die een Amerikaanse Foppe de Haan werd

Jerry Sloan (1942-2020) In zijn woonplaats Salt Lake City overleed vrijdag de oud-basketballer die uitgroeide tot een van de beste en meest gerespecteerde coaches in de NBA, Jerry Sloan.

• Ward op den Brouw

23 mei 2020

Leestijd 4 minuten 

Lang voordat Michael Jordan zijn successen vierde met de Chicago Bulls, dit voorjaar nog eens overgedaan in de documentaireserie The Last Dance, was Jerry Sloan een van de sterspelers bij dat team in de National Basketball Association (NBA). De bijna twee meter lange guard uit Illinois was de eerste speler bij de club wiens nummer (4) na zijn vertrek in 1976 nooit meer op de rug van een andere Bull zou prijken, als eerbetoon. Zoals dat met Jordans nummer 23 gebeurde toen die eind jaren negentig vertrok. Sloan behield de rest van zijn carrière de bijnaam die hij in Chicago verworven had: The Original Bull.

Maar het was als coach dat boerenzoon Gerald Eugene Sloan zijn grootste faam verwierf. Toen hij in februari 2011 stopte als hoofdcoach van de Utah Jazz, was hij de langstzittende coach in het Amerikaanse basketbal; drieëntwintig jaar (met in totaal 1.223 gewonnen wedstrijden) leidde hij het NBA-team uit Salt Lake City, de stad waar hij vrijdag op 78-jarige leeftijd overleed; volgens een verklaring van de Utah Jazz als gevolg van Parkinson en dementie, die beide bij hem in 2015 werden vastgesteld. Bij zijn afscheid roemde toenmalig NBA-bass David Stern hem als ,,een van de beste en meest gerespecteerde coaches in de geschiedenis van de NBA’’.

Toen Sloan negen jaar geleden met pensioen ging – zijn laatste wedstrijd was er toevallig één tegen zijn oude club Chicago Bulls - was er in geen van de grote Amerikaanse teamsporten (American football, honkbal en basketbal) een hoofdtrainer die het zo lang bij één club had volgehouden. Die beide records zijn inmiddels in handen van de coach van de San Antonio Spurs, Gregg Popovich (71).

Eind ’84 werd Sloan assistent van coach Frank Layden, in december 1988 nam hij het over bij de Jazz, de ploeg die in 1979 van New Orleans naar de mormonenstad Salt Lake City was verhuisd. In vijftien opeenvolgende jaren (1989-2003) leidde Sloan de club naar de play-offs, met als ‘hoogtepunten’ de twee (verloren) finales tegen de Chicago Bulls van Jordan.

Van 1966 tot in 1976 basketbalde Sloan bij de Bulls, in de staat waar hij in 1942 werd geboren, Illinois. Daar bezat hij een boerderij, waar hij buiten het basketbalseizoen veel tijd doorbracht. Sloan voelde zich nog verbonden met de streek waar hij als boerenzoon opgroeide, als de jongste van tien kinderen. Hij was vier toen hij zijn vader verloor, en samen met zijn broers en zussen hielp hij zijn moeder met het draaiende houden van de boerderij. Als tiener stond hij om half vijf op om daar allerlei klussen te doen, vervolgens liep hij een paar kilometer naar school om zich daar om zeven uur bij de basketbaltraining te melden. Sloans grootste hobby had agrarische wortels: lange tijd verzamelde hij oude tractoren, en knapte ze zonodig op, vooral van het merk John Deere. Bijna tien jaar geleden, nadat er één bijzonder exemplaar was gestolen, verkocht hij bijna zijn hele collectie van 70 trekkers – twee hield hij er zelf.

Als speler moest Sloan het niet van zijn talent hebben. Hij was een harde werker, een bikkelharde guard die het vooral in defensief opzicht goed deed en voor niemand opzij ging. Hij debuteerde in 1965 in de NBA bij de Baltimore Bullets en ging in ’66 naar de Bulls, in het jaar dat de club was opgericht. Sloan speelde elke wedstrijd alsof het zijn laatste was en haalde tweemaal het All Star Team, met de beste spelers uit het oosten van de VS. In het seizoen van de club, 1966-’67, leidde hij de Bulls naar de play-offs. Het was in een periode dat de Boston Celtics van sterspeler Bill Russell de dienst uitmaakten.

Het artikel gaat verder onder deze Documentaire:

Vintage NBA: JERRY SLOAN (Complete)

 

ginoongkamote

Jerry Sloan is an American former National Basketball Association player and head coach, and a member of the Basketball Hall of Fame. Former NBA commissioner David Stern called Sloan "one of the greatest and most respected coaches in NBA history". Sloan had a career regular-season win–loss record of 1,221–803, placing him third all-time in NBA wins at the time he retired.[3] Sloan was only the fifth coach in NBA history to reach 1,000 victories and is one of two coaches in NBA history to record 1,000 wins with one club (the Utah Jazz). He also coached for one team longer than anyone in NBA history. The 2009–10 season was his 22nd season (and 21st full season) as coach of the Jazz. Sloan coached the Jazz to 15 consecutive playoff appearances from 1989 to 2003. Although he never won a Coach of the Year award, he is one of only four coaches in NBA history with 15-plus consecutive seasons with a winning record (Gregg Popovich, Pat Riley and Phil Jackson are the others). He led Utah to the NBA Finals in 1997 and 1998, but lost to the Chicago Bulls both times. After Tom Kelly stepped down as manager of the Minnesota Twins in Major League Baseball in 2001, Sloan became the longest-tenured head coach in American major league sports with their current franchise. He resigned on February 10, 2011. On June 19, 2013, the Utah Jazz announced that Sloan was returning as an adviser and scouting consultant.

Vervolg NRC-artikel:


Nadat basketballer Sloan in 1976 als gevolg van knieblessures was gestopt, werd hij in 1977 coach van het collegeteam waar hij speelde toen hij aan de Universiteit van Evansville studeerde. Bij de Evansville Purple Aces hield hij het nog geen week vol – hij wilde een profteam coachen. In december van dat jaar kwam de hele ploeg van Evansville, inclusief de trainersstaf, om bij een vliegtuigongeluk. Naar eigen zeggen was het die ervaring die Sloan voorgoed leerde dat er meer in het leven was dan basketbal. Hij ging aan de slag als scout bij de Chicago Bulls, werkte zich op tot assistent-coach en in de periode 1979-1982 was hij hoofdcoach. In zijn tweede seizoen leidde hij de Bulls naar de play-offs. Toen in Chicago de vette jaren met Jordan aanbraken, was Sloan al aan het werk in Salt Lake City, ook daar aanvankelijk als assistent-coach.

Glamour en publiciteit konden Sloan gestolen worden – zo droeg hij vaak een pet van John Deere, zijn favoriete tractor. Hij sprak ook liever over ‘the game’ dan dat hij woorden vuilmaakte aan zijn bijzondere staat van dienst. Hij leek in dat opzicht op drie Europese voetbaltrainers en generatiegenoten: Foppe de Haan met een twintigtal dienstjaren bij SC Heerenveen de langstzittende trainer bij dezelfde club in het betaalde voetbal), de Fransman Guy Roux (44 jaar aan één stuk bij AJ Auxerre) en de Schot Alex Ferguson (27 jaar bij Manchester United). Clubiconen voor wie spelers door het vuur gaan. Karl Malone, met zijn maat John Stockton de beste spelers met wie Sloan in Utah werkte, dreigde begin 1998 zijn club de rug toe te keren als het contract van Sloan niet zou worden verlengd. „Als de coach weg moet, dan ga ik ook. We zijn hier samen iets begonnen en ik wil het ook samen met hem afmaken.”

‘The Mailman’ doelde op het winnen van de titel. In 1997 had Utah Jazz voor het eerst de finale gehaald. En was daarin verslagen door de Bulls. Een jaar later herhaalde de geschiedenis zich, toen beide teams elkaar opnieuw in de finale troffen. In de halve finale pakte Sloans strijdplan tegen de Los Angeles Lakers (met sterspeler Shaquille O’Neal en de negentienjarige Kobe Bryant) perfect uit: de Utah Jazz wonnen de best-of-sevenreeks met 4-0. Maar de hoofdprijs ging weer naar Chicago, waar Sloans profcarrière begon. De coach verschuilde zich niet achter excuses. Oprecht gaf hij zijn oude club alle credits.

Ook toen hij in 2008 in zijn twintigste jaar als hoofdcoach met de Utah Jazz zijn 1000ste overwinning had behaald, als eerste trainer in de NBA, cijferde Sloan zichzelf weg. „Ik ben geen onemanshow en dat heb ik ook nooit willen zijn”, zei hij tegen persbureau AP. „Er zijn veel fantastische coaches. Ik reken mezelf daar niet toe. Ik heb gewoon een heel goede staf.” Hoewel hij de kampioensring nooit om zijn vinger kon schuiven, werd Jerry Sloan in 2009 opgenomen in de Basketball Hall of Fame, in Springfield (Massachusetts), tegelijkertijd met John Stockton. Karl Malone volgde een jaar later. Coach Sloan en zijn sterspelers leven voort als de drie-eenheid van de Utah Jazz.

Dit is een bewerking van een artikel dat verscheen in NRC Handelsblad van 11 december 2008.

Het originele artikel met foto's op NRC.nl lees je   ---  Hier  ---

Meer Basketball op NRC.nl   ---  Hier  ---

NBA UTAH JAZZ ACTIE GOED DOEL / MOOI INITIATIEF

Jazz, Qualtrics partner on jersey sponsorship for charity

Feb 13, 2017 7:52 PM ET

SALT LAKE CITY (AP) -- The Utah Jazz will add a corporate sponsorship patch to their jerseys next season and use it to raise money for cancer research.

The team has partnered with Qualtrics to put a patch on the upper left-hand corner of the uniform that reads "5 FOR THE FIGHT ." The 5 For The Fight charity encourages people to donate $5 to cancer research through its website 5ForTheFight.org with the goal of raising $50 million.

The NBA is allowing teams to begin wearing corporate logos on jerseys beginning with the 2017-18 season.