*
SHARTIE AART DEKKER
Echt, ik ken ze; verstokte CDA-stemmers die dachten dat het CDA weer hun Oude Vertrouwde Christelijke Sociale Centrumpartij...
...zou worden als ze maar op Pieter Omzigt stemden...
Tsja...
Ik zei en schreef het al langer en vaker: de Meest Christelijke Partij van Nederland is de SP..!
En het CDA van Hoekstra is gewoon Conservatief Rechts, niet Christelijk en al helemaal niet Sociaal..!
(AD)
*
De
Zuidas-dominee is geen CDA-lid meer
Het was opeens stil geworden op het CDA-congres, afgelopen
zaterdag in de Brabanthallen. Bij een van de microfoons had Ruben van
Zwieten (38) zijn partijlidmaatschap opgezegd: predikant en oprichter
van een bezinningscentrum, de Nieuwe Poort, tussen de
advocatenkantoren, verzekeraars en banken op de Amsterdamse Zuidas.
Na twintig jaar. Hij had in CDA-commissies gezeten en hij had,
zoals hij zelf zegt, „de pijn” met zich meegedragen van 2010,
toen het CDA was gaan meedoen aan het kabinet-Rutte I, met steun van
de PVV.
Nu wilde Wopke Hoekstra niet aan één tafel zitten met GroenLinks
en de PvdA. In de partijtop leek er vooral opluchting te zijn over
het vertrek van Tweede Kamerlid Pieter Omtzigt. En op het congres had
een raadslid uit Groningen nauwelijks mogen uitpraten over het CDA
dat net als de Barmhartige Samaritaan veel vaker van zijn ezel moest
stappen om mensen te helpen.
Vanaf dat moment wist Ruben van Zwieten dat hij met één ruk aan
het theatergordijn, en dus in die zaal, een eind zou maken aan zijn
lidmaatschap. Drie dagen na het congres zegt hij: „Ik wilde aan al
die lieve mensen die het zo goed bedoelen laten weten: gá wég. Het
CDA is al lang geen partij meer met oog voor de medemens.”
Hij was bij de microfoon de enige die zijn naam niet noemde, hij
was „een dertiger uit Amsterdam”. Het ging er niet om, vond hij,
dat mensen hem misschien kenden van DWDD of Nieuwsuur.
Het CDA wil graag kiezers aantrekken uit grote steden, en ook
jongeren. Maar hém waren ze kwijt.
Heel even werd er geklapt, maar dat leek een vergissing. De stilte
daarna had Van Zwieten verbijsterend gevonden. „Ik had nooit
gedacht dat ik de enige zou zijn die dit zou zeggen.”
En toen was het, zegt hij, alsof in zijn hoek van de zaal twee
stripfiguren verschenen. „Barbapapa en Barbamama.” De
CDA-ministers Ank Bijleveld en Ferdinand Grapperhaus. Dat Bijleveld
met hem kwam praten, was een idee van oud-CDA-strateeg Jack de Vries.
Grapperhaus was meegegaan, hij was zelf advocaat geweest op de
Zuidas.
Bijleveld vroeg waarom hij weg wilde bij het CDA, ze was ook over
andere dingen begonnen. „En toen zei Grapperhaus: ‘Je kijkt me
niet aan hè. Ik weet waarom je me niet aankijkt, Ruben.’”
Van Zwieten zegt dat hij „Zuidas-taal” hoorde: bedoeld om een
stevige indruk te maken. Van Zwieten was Bijbeltaal gaan terugpraten.
„Als de Heer naar Abel kijkt, kan hij niet óók naar Kaïn
kijken.” Het punt van dat verhaal, zegt Van Zwieten, is dat Gods
aandacht voor de zwakkere is: Abel.
Maar hij dacht niet dat Bijleveld en Grapperhaus het hadden
begrepen. Ze moesten maar eens verder praten, zei Grapperhaus. „Ik
zei: ‘Je hebt m’n nummer, Ferd.’ En hij zei: ‘Jij hebt ook
míjn nummer.’ Moest ik hém dan gaan bellen?”
Dat deed Van Zwieten niet. Grapperhaus belde ook niet.
Petra de Koning
(p.dekoning@nrc.nl;
@pdekoning)
schrijft elke donderdag op deze plek een column.
*
Posts
