Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Dirk-Jan Cartoons - @AD Cartoon Meer Dirk-Jan op de site --- Hier ---
#SHARTIE AART DEKKER
Je kunt het uittekenen
GISTEREN BIJ DE #Landmacht van #Defensie:
Planning van de (Brand-)Oefeningen op de Veluwe
VRIJ NAAR de #CARTOON Dirk-Jan #AD(2025)
De Nederlandse natuur staat - nota bene in april al! -in de fik. ´Dom Rechts´ brult weer in koor: `Dat dit niets te maken heeft met Klimaatopwarming; het is immers weleens eerder gebeurd.`
Tsja...
Maar dat is niet het punt dat ik aan de hand van de bovenstaande cartoon wil maken.
De grootste brand - die op de Veluwe, hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door een militaire schietoefening, terwijl er al dagen gewaarschuwd werd voor toenemend brandgevaar vanwege de extreme droogte - leverde gisteren ongekende beelden op voor ons kikkerlandje. Deze brand is - een dag later - ook nog steeds niet onder controle terwijl het nieuws daar gisteravond laat toch veel optimistischer over was.
Dus Dilan Yesilguz is krap twee maanden in functie als Minister van Defensie - naar nu blijkt allemaal onder regie van Mark Rutte, die haar nog steeds wekelijks van instructies voorziet, je hoort het --- Hier --- en nu al blijkt dat ze weer andere beleidsterreinen in vuur en vlam zet. Je doet stoer - en daar zijn alle middelen bij geoorloofd; ´minder regels! Onze veiligheid is in gevaar!´- of je doet het niet...
In het nieuws werd gisteren ook al gerept ´Dat Defensie alle protocollen had gevolgd, maar dat er natuurlijk een grondig onderzoek zal volgen´.
Natuurlijk!
Dus over een jaar - na een onderzoek dat dan tonnen, zo niet miljoenen, zal hebben gekost, en de aandacht van media en publiek al weer 365 rellen, schandalen en ander ´nieuwswaardige zaken´verder - zal bekend worden gemaakt dat det de schietoefening inderdaad de Veluwe in de fik zetten, dat er wel degelijk een bijbehorende brandbeheersing-oefening aan gekoppeld was, maar dat er ´wat communicatie misliep en - wellicht - een brandbluskanon niet werkte. Dat was dan weliswaar bekend, maar ook daar speelde een communicatie-probleempje...
Het rapport van het onderzoek besluit met tientallen nieuwe regels en aanbevelingen om natuurbranden zoals deze in de toekomst te voorkomen...
De vier Gouden Mannen #3X3 in Parijs; v.l.n.r: Jan Driessen, Worthy de Jong, Dimeo van der Horst en Arvin Slagter. Zouden ze het nog een keertje kunnen overdoen, en dan NBA-toppers als LeBron James, Stephen Curry, Kevin Durant en Chris Paul kunnen treffen? (Foto: #FIBA3X3)
*
7 jaar geleden, en ik had een Droom...7+4=11 jaar later → 2028; de Droom is weer actueel!
Het moet een jaar of zes, zeven geleden
zijn geweest en ik zag dat waar ik eigenlijk al vanaf de jaren '90
van droomde; dat #3X3 een Olympische Sport zou worden en serieus
genomen zou worden zo rond het Olympische jaar 2024 zich zou
ontvouwen.
Hoe #FIBA alle regels en systemen
precies zou gaan uitwerken, dat was mij toen nog lang niet tot op
detail duidelijk; eerlijk gezegd had ik ook héél andere dingen aan
mijn hoofd...het was voor mij toen dus een kwestie van grote lijnen.
Ik maakte toch wel wat rekensommetjes:
hoe oud zou LeBron James tegen 2024 zijn?
~39
Stephen Curry?
~38
Arvin Slagter – toen op zijn
absolute top?
~37
Worthy de Jong?
~35
Er doemde een Droom op in mijn hoofd:
wat nou als die vier mannen, ik bedacht er nog een stuk of wat namen
van NBA-Legendes en Nederlandse spelers die mij geknipt leken voor
het spelletje om de viertallen vol te maken (die regel kende ik dan
net weer wel).
Ik schreef – net als nu – ff snel
een kort stukje in elkaar en gooide het on-line.
Waar?
Al sla je me dood...
Waar ik nog niet mee had gerekend,
waren de regels die FIBA invoerde om er een echte serieuze op
zichzelf staande sport van te maken, en wat ik toen – denk ik –
ook nog niet wist, was de doelstelling om het competitiesysteem zo in
elkaar te zetten dat (juist) ook kleinere Basketball-landen kansen te
geven op het hoogste niveau mee te laten strijden.
Dus Lebron en Steph?
2024 is nog te vroeg...
Mooi, want voor Dimeo van der Horst,
Arvin Slagter, Jan Driessen en Worthy de Jong was 2024 precies goed
blijkt nu!
Goud; The Netherlands!
En hoe zit het dan met die 7+4=11 uit
de kop?
Nou, ik denk dat voor The King, Steph,
Durant, CP III, en nog wel wat mannen, is 2028 – LA natuurlijk een
punt op de horizon dat ze zouden kunnen halen. Dan zijn ze gestopt in
de NBA, moeten ze nog wel ff investeren en de wereld rond om punten
te halen, maar...het zou zomaar kunnen!
En dat is dan weer misschien precies de
trigger die eerzuchtige, dromende Nederlandse Warriors – zoals
@BeWorthy, en Arvin Slagter – wat is eigenlijk zijn bijnaam? –
nodig hebben, om op hun beurt nog voor 4MoreYears te gaan...
Ik kan er nu al van watertanden!
AART
DEKKER
P.S. In de tsunami aan media-producties
die er sinds het Nederlandse 3X3-Goud loskwam, kwam ik ook het
volgende verhaal tegen..:
3x3 basketballers nog één keer gehuldigd, nu in Amsterdam: ‘Zal lastig worden dit succesteam bij elkaar te houden’https://t.co/5F3SUiBSRe
Als er een 'Unsung Heroe rondlopt bij de Mannen 3X3 Orange Lions van de Parijse OS, is het Jan Driessen wel!
*
SHARTIE AART DEKKER
NOG 15min tot Orange Lions Mannen 3X3 vs. USA Basketball (19h05):
10 minuten zuivere speeltijd of 21 punten voor een van beiden,
en we weten of NED direct in in Medal Game terecht komt!
Vanuit huis, met alle andere Olympische Sport die er op de diverse netten te zien is, is het niet eenvoudig om uit te maken waar 'onze'Mannen Orange Lions 3X3 precies staan, er zijn diverse scenario's, maar de wedstrijden volgen elkaar snel op.
Ronald van dam gaat het ons ongetwijfeld strak precies uit de doeken doen!
Hoe het ook zij: de Mannen staan op de drempel van een Medal Game op de Olympische Spelen en dat is op zich reden voor een heuse Orange Fever in ons Kikkerland..!
Kijken/luisteren dus, en nDUIMEN als je een Echte Nederlandse Basketball Liefhebber bent!
Het waren veertig jaar geleden dé helden van Den Bosch: de mannen die de finale van de Europacup 2 in het basketbal speelde. Een topprestatie die niet zomaar vergeten mag worden. Dus werd besloten, om tientallen jaren na die legendarische wedstrijd, het team met grootheden weer bij elkaar te halen. En met succes: bijna iedereen was er zaterdagavond bij.
...|...
...>...
...|...
...>...
...|...
...>...
...|...
...>...
2.250 weergaven per 11072024 2019 ( https://www.youtube.com/watch?v=Vt0Po8q6MhY )
Als gastzanger op het SP-congres in Maarssen (28-12-2015) opent Jan met de zojuist bekend gemaakte nieuwe nummer 1 in de Top2000.
De vertaling is ook te vinden op het album An + Jan Grootste Hits deel II uit 2005.
Voor een tientje in de Rotshop op http://www.janrot.nl/shoprot.html
of digitaal:
https://itunes.apple.com/nl/album/an-...
We sluiten onze tweede serie af met een van de mooiste hymnes uit de popmuziek. “Hallelujah” van Leonard Cohen. Hij schreef er meer dan zeven jaar aan, maar wat gebeurde er toen hij het nummer uitbracht? Helemaal niks. Totdat Bob Dylan het begon te spelen. En na hem Jeff Buckley, Rufus Wainwright, Bon Jovi en honderden anderen. Nu wordt het verhaal van dit lied verteld in de documentaire ‘Hallelujah: Leonard Cohen, a Journey, a Song’.
Jan Rot maakte de mooiste Nederlandse vertaling en zingt het samen met een honderdkoppig koor, samengesteld uit verschillende koren uit het hele land.
Door Rob de Keijzer, de originele post op de DBL-site --- Hier ---, en nog veel meer over het Event op de site van New Heroes Den Bosch. DEN BOSCH, 6 april 2019 - 40 jaar geleden; ik was nog geen tiener dus de wedstrijd en de hele weg ernaar toe heb ik niet bewust meegemaakt. Mijn hometown was Den Dungen en je ging vanuit dat dorpje onder de rook van Den Bosch, alleen naar de grote stad voor de markt of een nieuwe broek. Zaterdag 6 april was ik iets voor vieren in de Maaspoort. Alles en iedereen ademde al nostalgie uit en bij het testen van het geluid en licht kreeg ik al kippenvel. En dan heb ik, zoals gezegd, het destijds niet bewust meegemaakt. Wat moet dat doen voor de mensen die er destijds wel bij zijn geweest en nu alles nog een keer mogen beleven. De middag begon met de opkomst van de spelers. Kees Akerboom, Jan Dekker, Theo Kropman, Dan Cramer, Buff Kirkland, Al Faber, ze zijn de laatste weken allemaal al een keer de revue gepasseerd. Een voor een werden ze naar het podium geroepen door Ronald van Dam. Kippenvel bij iedereen, zelfs de jeugd had groot respect voor deze (oud) spelers. Na de speech van Bob van Oosterhout en anekdotes van Rob van Essen en Jan Dekker was het tijd voor Mart Smeets om wat te vertellen over die tijd. Rinus de Jong werd natuurlijk meerdere malen in het zonnetje gezet, en toen hij even later zelf aan het woord kwam werd het ‘de godfather van het Nederlandse Basketbal’ even teveel. Het was Ton Boot die de huldiging beëindigde met de woorden: “Dit was in die tijd een van de beste teams van de wereld. Je had Real Madrid, Maccabi Tel Aviv en noem ze maar op. Maar wij wonnen daarvan. We waren de beste van Europa. Na de NBA kwam Europa. Canada en Australië waren nog toplanden. Kroatië en Litouwen bestonden in die tijd nog niet. Je had de NBA, en dan kwam Europa. En daar stonden wij met dit team.” De spelers mochten het podium af en konden zich tussen de fans gaan mengen. Ongetwijfeld zal daar nog het een en ander besproken zijn uit vervlogen tijden en dan met name die legendarische halve finale wedstrijd in de Vinkenkamp tegen Sinudyne Bologna. Rond half zes begon de wedstrijd tussen Nashua en de oud-internationals. Starting five, zoals verwacht, waren Faber, Akerboom, Cramer, Kropman en Dekker. De oud-internationals begonnen furieus en hadden binnen een paar minuten reeds een 2-13 voorsprong genomen. Voor Nashua was het Jan Dekker die voor de score mocht tekenen, bij de oud-internationals liet met name Marco de Waard zien zijn vizier nog steeds op scherp te hebben. Bij 4-13 was het de oud-speler van de Indiana Pacers en Seattle Supersonics, Terrence Stansbury die met twee scores Nashua weer in de buurt van de oud-internationals bracht. Uiteindelijk bleef de ruststand steken op 14-19. Het tweede bedrijf werd ietwat ingekort zodat de avondwedstrijd op tijd kon beginnen. Nashua pakte deze tweede helft overtuigend met 13-8 waardoor er een mooie 27-27 stand op het bord stond aan het einde van de wedstrijd. Buff Kirkland kreeg halverwege de wedstrijd een banner aangeboden vanwege zijn verdiensten voor het Bossche Basketbal. Hij speelde in totaal vier seizoenen in Den Bosch en werd even zo vele malen uitverkozen tot het All Defense Team. Hij werd in die periode met Den Bosch drie keer kampioen. Tijdens de gewonnen avondwedstrijd, die New Heroes speelde in Nashua tenue, werd ook Rinus de Jong nog een keer in het zonnetje gezet. De tribune aan de businessclub zal voortaan door het leven gaan als de Rinus de Jong tribune. Een mooi eerbetoon aan een van de grootheden van het Nederlands Basketbal. Een memorabele dag kwam ten einde. Helden werden geëerd, anekdotes werden opgehaald, de spelers mengden zich nogmaals tussen de fans en zochten daarna de kleedkamer op en de fans verlieten zeer tevreden de zaal. Wat er deze dag in de Maaspoort op het veld stond, zal vele fans nog lang in het geheugen gegrift staan.
JAN WILLEM JANSEN roept niet naar zijn spelers, hij brult. Hij
maait met zijn armen om zijn ongenoegen uit te drukken of om het
publiek erop te attenderen dat het zich wat meer moet roeren. Er
staat een stoel voor hem klaar, maar die gebruikt hij slechts om af
en toe tegenaan te leunen. Jan Willem Jansen heeft geen zitvlees.
Onrustig beent de basketbalcoach van Finish Profiles AmsterdamAstronauts op en neer langs het veld.
Er staat een hoop op het spel. De Amsterdam Astronauts zitten in
de halve finales van de play-offs, maar er is veel meer te verdienen
dan alleen een plaats in de finale. Net nu Jansen topbasketbal heeft
teruggebracht in Amsterdam overweegt de sponsor zich terug te
trekken.
In de Apollohal, thuishaven van zijn club, maakt Jansen zich vlak
voor de tweede wedstrijd tegen het Groningse Donar verschrikkelijk
kwaad over de halflege tribunes. 'Er is weer veel te weinig aan
publiciteit gedaan. Het moet hier vol zitten, maar dat gebeurt niet
zomaar. Daar moet je wel in investeren.' Geagiteerd vliegen zijn ogen
over de toeschouwers.
Gaandeweg de verbeten strijd keert er een voorzichtige glimlach
terug op zijn gezicht. De tribunes lopen langzaam vol. En in de
laatste seconden staat het publiek, opgezweept door de geblesseerde
Ed de Haas, te springen op de banken wanneer Donar twee vrije worpen
mist en Amsterdam met een laatste schot van Milco Lieverts voorbij
Donar kruipt.
Jansen is de stuwende kracht achter het succes van de Amsterdam
Astronauts. Uit het niets heeft hij in twee jaar weer een topteam
opgebouwd. Hij motiveert, enthousiasmeert en stimuleert. Met een mix
van jong talent en ervaren krachten is Amsterdam de weg naar de top
ingeslagen.
Twee jaar geleden trok Finish Profiles, een bedrijf in dakplaten,
zich het lot aan van drie basketballers. Zij wilden met een
Amsterdamse club terug naar de eredivisie. Het vriendenclubje werd
geen succes. Het werd weliswaar toegelaten tot de hoogste divisie,
maar interne problemen kregen al gauw de overhand. Binnen een half
jaar werd een beroep gedaan op de hulp van Jansen. De coach, die was ontslagen bij Gent, zag er in eerste instantie
weinig in, maar hielp het team toch. Hij miste het basketbal in de
Apollohal. 'Ik heb er zelf altijd gespeeld. Ik vind het belangrijk
dat jeugdbasketballers in Amsterdam een voorbeeld hebben. Ik heb een
jeugdplan geschreven en de training op me genomen. Maar het coachen
zag ik nog niet zo zitten.'
De gedreven Jansen werd toch geraakt door het enthousiasme bij de
club. De sponsor was niet de beroerdste als er nieuwe spelers
aangetrokken moesten worden. 'Ik heb nog nooit zo'n sponsor
meegemaakt. De directeur is fan geworden. Er waren wat spelers
weggegaan, hij kocht nieuwe aan. Hij vroeg: wat is het probleem? Waar
schieten we te kort? En dan zorgde hij ervoor dat er weer een speler
aan het team werd toegevoegd. Hij heeft een ondernemersmentaliteit.
Hij wil winnen.'
En Jansen had geluk. Vasco Tonch, een Amerikaanse jongen uit
Suriname, bezocht zijn familie in Nederland en kwam zomaar de
Apollohal binnengelopen. Hij bleef. Hetzelfde gold voor Marco
Lieverts. In België werd de oud-international op medische gronden de
laan uitgestuurd. Hij vroeg aan Jansen of hij mee kon trainen en
bleef. Jerome de Vries, een 20-jarig talent, kwam beschikbaar, omdat
Goba op het laatste moment afhaakte. De Vries kon meer dan alleen
goed invallen.
Het zijn spelers die de ploeg sterker maken. En het succes kwam
dan ook snel. De doelstelling - een plaats bij de beste vier - is al
bereikt. Maar Jansen wil meer. 'Voor mezelf ligt het doel veel hoger.
Dat klinkt misschien streberig, maar ik wil alles winnen. Ik wil
kampioen worden. Of dat reëel is weet ik niet, dat zullen we de
komende dagen zien.
'De kracht van deze ploeg is wilskracht. De jongens spelen met hun
hart. We zijn geen ploeg die het van individuele klasse moet hebben,
maar, dat zeg ik in alle eerlijkheid, we zijn ook geen ploeg waar
saamhorigheid op de eerste plaats komt. De wil om te winnen houdt de
ploeg bij elkaar.'
Maar de basis is wankel. Spelers houden niet meer vast aan
clubliefde, maar aan salaris. Jansen is zich daar als geen ander van
bewust. 'Natuurlijk heb ik ambivalente gevoelens overgehouden aan de
periode dat ik bij de Canadians werkte. Het ene moment zit je in de
halve finale en twee weken later bestaat de club niet meer.
'Succes kan ook alleen aan de buitenkant zitten. Een holle ton,
waar je heel hard op blijft slaan. Het is nog een hele jonge
organisatie en het bestuur moet zich nog waanzinnig waarmaken. Er is
altijd een kans dat het volgend jaar weer over is. Als de sponsor
afhaakt en de boel uit elkaar valt, ben je terug bij af. Dat mag niet
gebeuren.
'Toch ben ik niet bang dat het team leeg zal lopen en dat daar
geen spelers voor terug zullen komen. Als stad heeft Amsterdam
aantrekkingskracht. Er spelen veel Amsterdammers in de rest van
Nederland. Die willen misschien wel eens terugkomen.'
Jansen is meer dan alleen coach. Ook voor het voortbestaan van de
club zet hij zich met ziel en zaligheid in. Met de Canadians, dat
problemen had om zijn jeugdselecties financieel te ondersteunen,
heeft de club een samenwerkingsverband gesloten. De Amsterdam
Astronauts zorgt voor vervoer, kleding, scheidsrechters en training.
Jansen is niet zelden op de trainingen van de jeugdteams te vinden.
'Op deze manier hoop ik de doorstroming veilig te stellen. Ik heb
twee jonge spelers in mijn team die nauwelijks speeltijd krijgen.
Voor hun opleiding moeten ze toch minimaal 25 minuten in het veld
staan. Ik hoop nog een satelietclub te vinden, waardoor we een team
in de promotiedivisie kunnen laten spelen. We hebben bij de Canadians
een juniorenselectie die de potentie heeft om door te stromen, maar
niet direct eredivisieniveau heeft. Die moeten ten minste een jaar
doorgroeien in de promotiedivisie.'
In zijn studententijd was Jansen een fervent popmuzikant. Hij was
de slaggitarist in bandjes met Henk Westbroek en Henk Temming, die
later bekend zouden worden met Het Goede Doel. Zijn wortels liggen in
de kelders langs de Utrechtse grachten, maar zijn hart heeft hij
verpand aan het Amsterdamse basketbal.
'Het zou voor mij zinloos zijn om mijn energie alleen in dit team
te stoppen en dan te roepen: dit is succes. Ik loop niet met mijn
borst vooruit als wij weer een wedstrijdje winnen. Ik geniet veel
meer als de junioren na drie, vier maanden enorm veel progressie
boeken, of wanneer er tweeduizend man op de tribune zitten.
'Dan heb ik wel duizend kaarten weggegeven, maar dat is de enige
manier om publiek binnen te krijgen. Als je wilt oogsten, moet je ook
zaaien. Ik speel liever voor duizend dan voor vierhonderd mensen. Er
gaan nu zelfs supportersbussen mee naar uitwedstrijden. Dat zijn de
krenten in de pap. 'Het is waanzinnig hoeveel kinderen geïnteresseerd zijn in
basketbal. In de Apollohal stonden vijftig kinderen op een
wachtlijst, die dus niet konden trainen. Ik ben zaterdagochtend toch
in de Apollohal en daar had ik nog wel een veldje over. Dus ik regel
twee spelers die training willen geven. Zijn die kinderen blij en de
spelers ook, want die krijgen er weer een vergoeding voor.
'Het is natuurlijk niet structureel, ik ben slechts een spinnetje
in een web, maar ze hebben nu wel één keer in de week training.
Liever kleinschalig, dan helemaal niet. Ik doe wat ik kan. Eigenlijk
heb ik daar helemaal geen tijd voor, maar misschien kunnen we al die
kleine dingen samen tot iets structureels maken. Van de universiteit
doen twee teams mee aan de studentenkampioenschappen, maar zij hadden
geen trainer. Belden ze mij. Ik kan dan geen nee zeggen.
'Mijn doel is het opbouwen van een structurele basketbalopleiding
in Amsterdam, die wordt gedragen door gekwalificeerde mensen. Als
iedereen zijn eigen tokootje nu goed doet, dan wordt het misschien
nog wel eens wat.'
'Plein Basketball': Reebok Blacktop series in Den Haag, 1993
iBasketball koestert de geschiedenis van de sport. Hier is het vijfde en laatste juweeltje uit het videoarchief. Unieke beelden van een enorm streetball evenement in Den Haag in 1993. De Reebok Blacktop Series namen bezit van Het Plein, pal voor de Tweede Kamer. In de jaren ’90, toen ene M. Jeffrey Jordan goddelijk goed basketball liet zien, het Dream Team de wereld in vuur en vlam zette, en iedereen de NBA via kabel-tv kon volgen, mocht je nog gewoon “pleintjesbasketball” zeggen. De toernooien schoten als paddestoelen uit de grond, en grote sponsors zoals Reebok (met Shaq!) en de NBA zelf pompten serieuze bedragen in het internationale 3-tegen-3.
Die vibe, gecombineerd met de tomeloze inspanningen van basketballorganizers zoals Aart Dekker, die honderden vrijwilligers wist te mobiliseren, zorgde voor spectaculaire basketballevenementen in Nederland.
Deze unieke video uit 1993, tijdens het toernooi op Het Plein in hartje Den Haag, is daar een voorbeeld bij uitstek van. De precieze datum was 12 juni 1993.
We zien beelden van een heuse Legends game, en de jeugd speelt om uiteindelijk kans te maken op de Europese finale in Milaan.
Met dank aan Aart Dekker voor de beelden. Productie: Elza van Swieten, geassisteerd door Christine Hordijk.
Arie Int Veld en ik delen een aantal visies op het Nederlandse Basketball, en alhoewel we decennia in leeftijd schelen, hebben we alle twee een ICT-achtergrond, die elkaar dan weer niet overlapt.
Ik had onder andere over vele jaren Video opgespaard -enkele decennia aan op aloude video-tapes aan Basketball-historie- precies over de periode die Arie niet of slechts deels heeft meegemaakt. Ik ben nauwelijks onderlegd als het om Video gaat, en dat is nou juist een van Arie's Specialismen.
Vanwege een noodzakelijke verhuizing heb ik veel van dat oude spul opgegraven, Arie maakt het mij mogelijk een en ander te Digitaliseren, en Arie brengt een deel daarvan dan weer On-line. En zo helpen we elkaar, en proberen we een bijdrage te leveren aan de mogelijkheden voor de Generaties Basketball Liefhebbers die nauwelijks toegang hebben tot de Nederlandse (en Internationale) Basketball Historie, om zich te verdiepen in die Historie.
Want: zonder Kennis over de Historie, is het heel lastig het Heden en de Toekomst goed te Begrijpen...
Maar het is natuurlijk niet alleen maar Educatief, het is ook gewoon Leuk, en heus niet alleen voor de Jeugd & Jongeren; van Jong tot Oud zullen er mensen zijn die het erg Leuk zullen vinden om terug te kijken naar dingen die zich in het (verre) Verleden afspeelden, want...
Basketball is Fun!!!
Iets meer dan mijn halve leven geleden kwam ik -voor een studie- naar Den Haag. Een stad waar de mooie Basketball-sport een roerig, en soms zelfs nogal negatief Verleden heeft. Er zijn misschien wel meer dieptepunten dan hoogtepunten, maar Den Haag is natuurlijk wel de Derde Grootste Stad van Nederland, en het Politieke Hart, een heel erg MultiCulti-stad met heel veel Diverse Jeugd, en dus met heel veel Talent. Daarnaast zijn er meerdere heel Bijzondere Gebeurtenissen op Basketball-gebied die zich juist in Den Haag voltrokken. En ik hoop dat ik als Import-Hagenaar een paar duwtjes in de goede richting heb gegeven. En dan is het moment waarop je weer vertrekt uit zo'n stad waar je 'Import' was, natuurlijk een mooi moment om nog eens op terug te kijken.
Toen ik uit Dordrecht -waar het Topbasketball teloor was gegaan door een gebrek aan Sponsoring- vertrok, speelde ik in eerste instantie een paar jaar bij BV Voorburg -nu CobraNova- daarna nog even bij HBV The Jumpers, en daar sloeg het fysieke noodlot voor mij toe; zelf basketballen was er in een klap niet meer bij. Dus wat doe je dan? Dan ga je in plaats van Spelen en daarnaast nog wat Coachen, en verleg je je focus van het Consumeren van de Sport naar het 'Giving Back' en 'Paying It Forward', en dan komt er ook weleens wat nieuws op je pad...
In Dordrecht kenden wij een sterke Pleintjes-Basketball-cultuur; de harde kern van de Generatie Basketballers die door Maarten van Gent in korte tijd werden opgestuwd richting Nationale en Internationale Top, brachten talloze uren door op de Pleintjes van Dordrecht. In 1992 was ik samen met Marcel van Sitteren -wie kan mij vertellen waar hij gebleven is?- Luc Reuvers en Ellen Gommers aanwezig bij het Pre-Olypische Toernooi voor de Spelen van Barcelona. Bij de Finale-ronde van dat Grootse Toernooi, bracht de NBA samen met een ander bedrijf het Amerikaanse 3X3 voor het eerst naar Europa. En wat ik daar zag, wilde ik graag overbrengen naar Nederland, naar Den Haag...want daar woonde ik nu eenmaal. Het toeval speelde trouwens ook een rol, maar daar zal ik nu niet over uitweiden...
Bij Jumpers zei Frans du Chatiniertegen mij "Wil jij niet eens met de gemeente gaan praten? Die willen van alles, en volgens mij kan jij daar wel wat in betekenen..." Dat deed ik, en dus organiseerden wij (mede) -Jan Lievaart en ik, met hulp van vele anderen en die hulp kwam ook van ver buiten Den Haag als het nodig was- om te beginnen de BlackTop Series Den Haag -van de NBB-reeks die een jaar of vier, vijf liepen- van 1993 en 1994, daarna volgden de Converse NBA 3-on-3 van 1994 en 1995, een NBA-Festival, een NBA Jam Session van negen dagen op de Megafestatie, in Samenwerking met de NBA, Converse, Sport Marketing Bureau's, en andere bedrijven en organisaties. En -ik geloof dat ik dat wel mag zeggen- veel van die Events waren best wel groot...zelfs in termen van vandaag de dag, al denk ik dat er misschien tegenwoordig wel vele malen meer geld mee is gemoeid. Voorbeelden? BlackTop Series: 2x 125 Teams/525 Deelnemers en vele tientallen Vrijwilligers. NBA 3-on-3: 70+ Velden, 600-700 Teams, 140 Vrijwilligers per dag, misschien wel enkele honderdduizenden Toeschouwers/Voorbijgangers. Ik zal hier stoppen; maar andere genoemde Events kwamen ook aan die soort aantallen, ook al lag de verdeling heel anders.Ik ben er nog steeds trots op... Nog een getal: $250.000, dat was in mijn geheugen de begroting voor een weekend NBA 3-on-3...en door onze fantastische Vrijwilligers-Crew kon het voor dat bedrag, anders was dat nog veel hoger geweest.
Dat -om deze soorten aantallen op de langere termijn te kunnen blijven bedienen, en dat was wel mijn doel- je onder andere Video nodig zou hebben om meer partijen te kunnen interesseren, dat was mij wel duidelijk. Maar een fatsoenlijke Video in elkaar draaien was toen heel wat moeilijker dan heden ten dage. De Haagse Ondersteunings-Functie Vrijwilligers(HOF) en Vrijwilligers Elza van Swieten, geassisteerd door Christine Hordijk, deden goed werk.
Het resultaat zag je hierboven. Velen zullen er glimpjes van hun (verre) Verleden in herkennen. Een voorbeeldje: wij hadden ook een U12-Divisie en ergens is daar een U12 Arvin Slagter zichtbaar. In de Video van 1994 -die volgt hopelijk later- is Dan Gadzuric een fractie van een seconde in beeld; die speelde -net als de veel in beeld komende Vincent Krieger- toen al in de NCAA, maar deed gewoon mee bij een van de edities.
En vele, vele, anderen dus...
Veel plezier!
En mochten er nog mensen zijn die ander materiaal -Foto's, of wat dan ook- hebben van deze Events, dan zou ik er graag kopietjes van krijgen.
Het is weer 4 Mei, dus vliegen de spotjes ons om de oren waarin wij
worden aangezet tot 'respect' voor de twee minuten stilte op Nationale
dodenherdenking. Ik kan me niet goed herinneren of dat soort spotjes
'vroeger' ook werden uitgezonden, en met vroeger bedoel ik dan voor het
moment waarop, zoals vaak, 'de Marokkanen' (en dan vooral de jongeren
onder hen) eropaan begonnen gekeken te worden omdat er op dat moment
enkele 'etterbakjes' ergens met rouwkransen van Dodenherdenking meenden
te moeten gaan voetballen.
Het gebeurde niet zo vaak, maar na jaren waarop Dodenherdenking altijd
op andere dagen viel dan op één van onze trainingsavonden, was het dan
zover: hij zou samenvallen met onze drukste, en meest massale
trainingsavond, de maandagavond in Sporthal de Houtzagerij. Natuurlijk
bespraken wij binnen ons kleine bestuur wat we die avond zouden doen.
Niet trainen was geen optie, dus moesten we op een of andere wijze de
twee minuten stilte inpassen in de avond. De vraag was natuurlijk of al
die jonge allochtonen, uit alle windstreken afkomstig die twee minuten
stilte goed op zouden pakken, of ze allemaal zouden begrijpen waarvoor
die twee minuten staan en of ze een pauze zouden accepteren. Het was
niet altijd gemakkelijk om de 80-90 aanwezigen op een bepaald moment
iets te laten doen wat afweek van waarvoor ze kwamen (meestal: gewoon
lekker ballen).
Met de coaches die om 8 uur hun training aan het afwerken waren was
afgesproken dat ze de training stil zouden leggen zodra daartoe centraal
het teken gegeven zou worden. Zij hielden daarmee rekening in de opzet
van hun training. Bij de Instuif was geen trainer die daarvoor kun
zorgen, dat was dus even spannend.
Tegen acht uur gaven Jan en ik gezamenlijk het sein: een lange harde
fluittoon met daarna met volle kracht de boodschap "Acht uur, twee
minuten stilte voor Dodenherdenking!". Iedereen kwam tot stilstand,
ballen werden weggelegd, de meesten zochten een plekje om te zitten, een
bank of gewoon op de grond. Anderen bleven staan. Maar er was meteen
rust en al snel een voor deze plaats en tijd ongewone diepe stilte.
Niemand maakte ook maar het kleinste geluid, het was niet anders dan een
Dodenherdenking bij welk monument dan ook. De hele hal verstilde en het
was indrukwekkend!
Tijdens de twee minuten kwam de ontroering bij mij binnen: wat was ik
trots op 'onze jongeren'!. Ik dacht ook: zie je wel, geen centje pijn!
Als je respect geeft, dan komt dat meestal ook gewoon terug! In onze
groep zaten allochtonen van 'iedere soort', er waren ook Marokkanen bij,
Turken, Antillianen, Surinamers, Afrikanen; je kon het (bij wijze van
spreke) zo gek niet bedenken of ze waren erbij, velen van hen ook niet
in Nederland geboren en/of opgegroeid. Maar het respect was er gewoon,
en het werd een mooie en bijzondere ervaring; ik denk voor (bijna)
iedereen...
AART DEKKER
Naast deze Blog heb ik er nog een paar waar ik slechts af en toe iets
opzet, maar die ik nog niet promoot. Eentje is geheel geweid aan onze
Basketball Vereniging Team Ten Dreamers The Hague(TTD), de club waar ik
-en met mij heel wat andere mensen- een jaar of tien mijn ziel een
zaligheid in stopte.
Al een paar jaar geleden schreef
ik de volgende herinnering op; en vanavond is het uitgelezen moment die
post onder de aandacht te brengen. Het Origineel van deze Post stond al langer op deze Blog: 'TTD the Legend of The Hague'. Daar staan nog een aantal verhalen over onze mooie club.
Heb je ook een Mooie Herinnering, een leuke Anekdote of een Verhaal dat je wilt delen op deze TTD-Blog? Laat het me weten; ik schrijf het wel voor je op, of werk jouw notities uit als je dat wilt. Kant en klare verhalen zijn natuurlijk helemaal welkom! Laat de Herinneringen aan onze mooie club niet langzaam uitdoven; blaas ze nieuw leven in door ze te delen!
Jan
Sikking maakte de gloriejaren van het Nederlandse basketbal mee en was
captain van het roemruchte Raak-Punch team dat in 1975 landskampioen
werd. (foto: Jesper Neeleman)
Jan Sikking, in mijn ogen een van de Echte Toppers in de Geschiedenis van het Nederlandse Basketball! Een leuk Interview in de 'Delft op Zondag'.
DELFT - Delft op
Zondag blikt wekelijks terug met oud-sporter op hun gloriejaren. Deze
week doen we dat met oud-basketballer en basketbalcoach Jan Sikking.
Door: Jesper Neeleman Jan Sikking heeft een indrukwekkend palmares. De nu 74-jarige
Delftenaar was captain van het roemruchte Raak-Punch team dat in 1975
landskampioen werd. Hij speelde bijna honderd interlands voor het
Nederlands basketbalteam en hij is al 48 (!) jaar trainer/coach van
Punch. Sikking hangt dit alles zelden aan de grote klok. En of zijn
huidige spelers weten dat hij in de jaren '70 een groot basketballer
was? Hij hoopt het. Maar verder. "Ik heb ook getwijfeld of ik wel mee
zou werken aan dit artikel", bekent hij. "Het wordt al gauw zo'n oude
lullen-verhaal. En het is allemaal al zó lang geleden."
Gelukkig mogen we toch langskomen. Met een beker in z'n handen komt hij
van de trap af. Die trofee stond tot voor kort ergens in een kelder. Via
enkele omzwervingen kwam hij bij Jan Sikking. Het blijkt dè beker te
zijn die de mannen van Raak-Punch kregen toen ze in 1975 landskampioen
werden. "En met het ouder worden, word ik ook wat nostalgischer", geeft
hij toe. Hij kijkt er eens goed naar. "Het is natuurlijk geen mooie
beker. Ik kan ook amper lezen wat erop staat. Maar die beker staat wel
voor het feit dat we in die tijd goed bezig waren. Recent speelden we
met Punch nog eens tegen Leiden 2. Schrijf dat maar niet op, althans...
Je moet zelf maar weten wat je opschrijft. Maar toen in Leiden kwam er
dus een man naar me toe. Die vertelde dat hij toentertijd zo had genoten
van de duels die ik uitvocht met spelers van Parker-Leiden. 'Wat een
mooie tijd was dat hé', zei hij. En dan praten we over wedstrijden van
40, 45 jaar geleden." Hoogtijdagen
Het staat de mensen die erbij waren in het geheugen gegrift. De jaren
'70 waren de hoogtijdagen van het basketbal in Nederland, maar ook in
Delft. Amerikanen werden voor de sport naar Nederland gehaald. De
tribunes van Sporthal de Buitenhof zaten volgepakt met toeschouwers als
Raak-Punch in actie kwam. Zij genoten van spelers als Toon van
Helfteren, Pieter van Tuyl, Eric van Woerkom. Jan Sikking was de
aanvoerder. Publiekslieveling was de Amerikaanse Terry Foster. "Die
sprong bijvoorbeeld op de jurytafel. Mensen vonden dat geweldig. Ik
herinner me verder dat we samen wel vaak op feestjes kwamen en zo. Ik
wil niet zeggen dat we één grote vriendenploeg waren, maar eigenlijk kon
je het zo toch ook wel zo noemen. De onderlinge binding in de groep was
groot. En die sfeer in Sporthal Buitenhof, dat zal ik nooit vergeten."
Jan Sikking groeide op in Amsterdam, waar hij bij 'een klein clubje' in
de eredivisie begon. Eind jaren '60 kon hij de TU Delft aan de slag als
sportdocent. Hij nam onder meer de Delftse studentenbasketbalploeg onder
zijn hoede. Dat bleef hij doen tot de dag vandaag. In 1971 scheidde de
hoofdmacht van Punch zich af van de TU Delft. "Daardoor was meer
mogelijk qua sponsoring", vertelt Sikking. Dat was te merken. Nadat
uitzendbureau Factotum er wat geld in stopte, kwamen spelers als Toon
van Helfteren en Pieter van Tuyl naar het Delftse. "En zelfs zonder
Amerikanen wonnen we in die beginjaren van ploegen met Amerikanen. En
eindigden we bij de eerste drie, vier ploegen van Nederland." Later
kwamen er wel Amerikanen, zoals Lace Strong, Harry Rogers en Billy
Tailor. Het waren de hoogtijdagen van Raak-Punch en de spelers van toen.
In 1975 werden ze landskampioen.
De jaren erop volgden andere sponsors als Rucanor en Triple Jeans. Punch
slaagde er niet meer in landskampioen te worden. Jan Sikking speelde in
totaal 23 jaar in de Eredivisie. Hij speelde bijna honderd interlands.
"Dat hadden er meer moeten zijn", zegt hij. Maar omdat hij de eerste
jaren bij een kleinere club in de hoofdstad speelde, was hij niet in
beeld bij de bondscoaches. Zelf was hij ook nog een tijdlang bondscoach
en assistent bondscoach. Zodoende kwam hij in landen over de hele wereld
en ook achter het ijzeren gordijn. Hij was in Roemenië voorafgaand aan
een groot toernooi getuige van een toespraak van dictator Nicolae
Ceausescu en hij zag vooral veel armoede. "Die landen in Oost Europa
waren toentertijd enorm achtergesteld. Gelukkig is dat nu wel
verbeterd."
Jan Sikking wil het verder vooral niet groter maken dan het is. "Ja, ik
ben heel blij dat ik de goede tijd van het Nederlands basketbal heb
meegemaakt. Want van 1970 tot 1985; dat was dè tijd van het Nederlands
basketbal. En ik was erbij, als speler en als coach. Dat is me in de
schoot geworpen. Of ik trots ben? Dat woord zou ik niet gauw gebruiken.
Maar ik ben toch wel tevreden dat ik dit mee heb mogen maken. We hebben
op sportgebied met ons team in 1975 toch wel wat bereikt. En dan was ik
nog aanvoerder ook. Maar, zoals ik al zei: met het ouder worden, word je
ook meer nostalgisch." Sportief
Hij speelde zelf door tot zijn 46ste, en stortte zich daarna nog meer op
z'n rol als coach. Hij was en bleef sportief. Ook nu nog. Jan Sikking
loopt hard, fietst graag op een racefiets of mountainbike, surft en gaat
graag op wintersport. En hij is dus nog altijd trainer-coach van het
eerste herenteam van Punch, dat in de promotiedivisie uitkomt. Het één
na hoogste niveau van Nederland. "Met mijn assistenten Virgil Ormskerk
en Bas Meeuwisse haal ik natuurlijk weleens herinneringen op. En
vroeger, in de auto onderweg naar uitwedstrijden, vertelde ik ook
weleens wat dingen aan m'n spelers. Hopelijk verveelde ik ze niet met
m'n verhalen." Dat doet hij nu niet meer. "Het zijn jongens van 19, 20
jaar. Het leeftijdsverschil is zo groot. Ik kan met oefeningen ook niks
meer voordoen.
Althans niet op een goede manier. Maar hopelijk weten ze
dat ik vroeger een basketballer was. Nee, dat ga ik niet vanuit mezelf
aan ze vertellen. En basketbal is, in tegenstelling tot voetbal, geen
sport waarin de jeugd van nu de bekende spelers van vroeger kent." Dat
is in het buitenland wel anders. Als hij in Italië vertelt dat hij tegen
Dino Meneghin heeft gespeeld, of in Griekenland vertelt dat hij nog
tegen Panagiotis Giannakis speelde, vallen de Zuid-Europese monden open
van verbazing. Ook de mensen die deze spelers nooit hebben zien spelen
kennen dergelijke spelers. "Maar in Nederland is basketbal gewoon een
kleine sport", weet Sikking.
Het was wél een sport waar hij ongelofelijk veel plezier aan beleefde,
"Ik zeg, als die jongens een partijtje hebben gespeeld, heel soms nog
weleens tegen ze: 'Dat was een lekkere partij. Dat mis ik nog steeds en
dat zullen jullie later ook gaan missen. Blijf daarom zo lang mogelijk
basketballen'. Er gaat toch niks boven zelf basketballen en die
bijzondere sfeer in de kleedkamer."
***
Eerdere Interviews met Delftse Basketball-mensen: 'Anton 'Toon' van Helfteren'
Eerdere Interviews met Delftse Basketball-mensen: 'Ruud Geelhoed'
Ik kan niet wachten op de volgende Interviews met Delftse Mannen/Vrouwen uit de rijke Basketbal-geschiedenis van Delft in de Delft op Zondag...Ed 'Lace' Strong, Pieter van Tuyl, Eric van Woerkom, Billy Taylor, en...en, ach het waren er zoveel! Delft op Zondag kan nog jaren vooruit!
Ex-International, Ex-Transol/RZ, Ex-Nashua-DenBosch-Speler&Coach Jan Dekker, in zijn rol als Dean of Instruction, Reedley College en Californië, zie het laatste verhaal van Mart Smeets in Trouw, onderaan deze post.
COLUMN Aart Dekker:
De eerstvolgende twee alinea's zijn vooral bedoeld voor de Jeugd...maar mensen die een beetje nostalgisch aangelegd zijn zullen er ook geen probleem mee hebben.
Er was een tijd dat wij 'Basketball-Liefhebbers' tussen Kerst en Oud & Nieuw -en soms al iets voor de Kerst, of juist nog dagen na Nieuwjaar- massaal naar Haarlem, Rotterdam of Amsterdam trokken om daar in een heerlijke sfeer heel goed basketball te bekijken; de Haarlem Basketball Week(HBW), Holland Basketball Week(HBW) en -op het laatst- de Amsterdam/Haarlem Basketball Week ((A)HBW).
En tussen de wedstrijden door schoof de compacte massa -in vroeger jaren nog compacter dan in latere, omdat de Brandweer steeds strenger werd wat betreft het maximaal toe te laten aantal toeschouwers- van de tribunes naar het Promodorp -later tot 'Experience' omgedoopt, omdat er steeds meer ruimte kwam voor de Jeugd van Toen om oom zelf ook een balletje te gooien-, en velen gingen dan bij het stalletje waar de onder leiding van Mart Smeets samengestelde en uitgegeven Basketball Jaarboeken te koop waren. Als je een fraai Jaarboek gescoord had, dan ging dat mee naar huis, en dan kon je tot diep in de nacht lezen wat er in het voorgaande seizoen allemaal was gebeurd, door wie, en waarom. Mensen die geen nachten wilden braken, konden nog tot lang na 'de Week' napret beleven aan die boeken.
Helaas, helaas; het is allemaal geschiedenis. Geen (A)HBW's meer, en langer geen Jaarboeken van Mart Smeets meer. En om aan te geven wat een groot gat dat heeft geslagen zeg ik weleens "dat een geslaagde HBW zo ongeveer voor de Helft van het Nederlandse Basketball stond", en ook de Jaarboeken droegen zeker bij aan de Basketball-Cultuur in ons land. En hoewel er her en der in het land met heel hard werken op allerlei aspecten zaken zijn gerealiseerd die het gemis een beetje compenseren; hoe kan je zoiets unieks van die omvang ooit compenseren?
Dat is nu natuurlijk allemaal anders; er zijn legio kanalen via welke mensen die het weten te vinden aan informatie over, en beeld van Basketball in al die uithoeken van de planeet kunnen komen. Maar dat is voor Insiders; het algemene sportpubliek weet dat allemaal niet, of doet er de moeite niet voor. En juist in die categorie Sportliefhebbers moet 'Ons Basketball' zieltjes zien te winnen, en dat lukt nog steeds maar in veel te beperkte mate. Niet in het minst doordat de Landelijke Dagbladen -die vroeger best wel aandacht aan Basketball besteedden, en zeker bij Evenementen zoals de (A)HBW- daar zo goed als helemaal mee zijn gestopt. Wie leest er vandaag de dag nog een krant? Zal je misschien denken. Steeds minder mensen, dat is waar. Maar toch nog steeds wel zoveel, dat het een groot gemis is dat de aandacht in al die kranten en bladen zo gedecimeerd is, dat is tenminste mijn overtuigen.
Maar juist Mart Smeets krijgt in Dagblad Trouw, waarvoor hij zo'n beetje zijn hele carrière schreef, met enige regelmaat ruimte voor flinke verhalen over onder andere het Amerikaanse Basketball.
Ook onlangs; de onderstaande twee verhalen laten dat zien. Stukken van Trouw zijn op Trouw.nl, maar ook via Topics.nl te vinden, naast natuurlijk in de papieren Trouw zelf.
AART DEKKER
Dus: in het kader van (weer) geen Basketball Week:
Het originele artikel van Trouw vind je --- Hier ---
Het
American Football bond onlangs in. Maar in het basketbal wordt een
hecht blok gevormd tegen president Trump. 'Hij verdient het
tegengeluiden vanuit onze sportwereld te krijgen.'
In
zijn 2 oktober-uitgave van dit jaar kwam het befaamde Amerikaanse
sportblad Sports Illustrated met een opmerkelijke cover. De titel
luidde: 'A nation devided, sports united', en als lezer zag je een
fotocollage van tien bekende sportpersoonlijkheden waar de
profbasketballers LeBron James, Stephen Curry, Steve Kerr en Green Bay
Packers-quarterback Aaron Rodgers de bekendsten waren.
Op
de voorgrond stond ook Roger Goodell, de baas van alle
NFL-football-spelers. Zes weken geleden nog had hij te dealen met
tientallen opstandige spelers die als protest knielden bij het aanhoren
van het Amerikaanse volkslied. In plaats van een escalatie, kreeg
Goodell zijn manschappen terug in hun hok.
De
footballwereld boog voor de eisen van de veelal conservatieve eigenaren
die, opgewarmd door 'hun vriend' president Donald Trump, een oude
strijdwijze oppakten en hoge boetes en ontslag boven hun league hingen.
"Ik ben wel jaloers op de NBA", zei footballer Rodgers. "Die jongens
worden gesteund door hun omgeving, wij helaas niet."
Terwijl
het van het front van de MLB (honkbal) en NHL (ijshockey) wat dit
onderwerp aangaat knetterend stil bleef, schroefde de NBA (basketbal) de
afgelopen dagen de acties op. Diverse prominente mensen uit die rangen
ageerden met niet alleen luide stem, maar ook met directe aanvallen op
Trump en de Amerikaanse samenleving die maar de andere kant blijft
opkijken bij rasgerelateerde onlusten, moorden en andere ontsporingen.
Steph Curry comments on LeBron James' critical tweet about President Donald Trump | ESPN
Warriors-coach
Steve Kerr (wiens vader Malcolm ooit in Beiroet werd vermoord door
Arabische sluipschutters) was in dezen fel en uitgesproken. Na een nogal
persoonlijk en vooral onvriendelijk Twitter-duel van Trump met de in
Amerika beroemde vader (LaVar Ball) van een jonge basketballer die in
China was opgepakt wegens een vermeende winkeldiefstal, richtte Kerr
zich tot de aanwezige pers rond zich en stelde: "Dit zijn twee mensen
die voortdurend aandacht zoeken en krijgen. Het zou prachtig en
wenselijk zijn als jullie, de pers in dit land, beide heren niet meer
willen quoten. Dat is beter voor het hele land."
Steve Kerr comments on President Trump saying Warriors are not welcome at the White House | ESPN
Een
scherpere zienswijze uit het sportkamp in de richting van het getwitter
van de Amerikaanse president was er nog niet geweest. Trump had in zijn
tweet gemeld: 'Als ik er niet was geweest, zaten de spelers nog vast in
China... nu ik deze reactie (van de vader, red.) lees, was het
misschien beter geweest als ik niets gedaan had... dan zouden ze nog
vele maanden in een Chinese cel hebben moeten zitten.'
Protest
Het
is opmerkelijk dat de ketting aan protestgeluiden bij voortduring uit
de NBA-hoek komt. Daar waar in 1996 nog speler Mahmoud Abdul-Rauf beboet
werd met 31.000 dollar per wedstrijd als hij niet 'recht stond' voor
het Amerikaanse volkslied (en na enkele maanden weggeschopt werd uit de
NBA en in de Turkse eredivisie zijn heil zocht), lijkt de
basketbalwereld een hecht blok in de opmerkelijke tegencultuur die de
sportwereld in Amerika thans oplevert.
Watch LeBron James defend calling Trump a bum on Twitter
Waar
LeBron James (ruim 38 miljoen Twittervolgers) al grote golven heeft
gemaakt toen hij openlijk stelde dat de protesterende footballer Colin
Kaepernick een moderne vorm van Martin Luther King voor hem was en
daarvoor geëerd diende te worden, stonden ook San Antonio-coach Gregg
Popovich en de Warriors-spelers Kevin Durant en Stephen Curry op.
Oklahoma Thunder-speler Carmelo Anthony durfde het moeiteloos aan in een
nogal grimmige sfeer mee te lopen in een protestmars in Baltimore, zijn
geboorteplaats.
Geen van allen hoorde
iets van repercussies, noch van hun club, noch van de NBA-leiding. De
zeer liberaal opgevoede president daar - Adam Silver, een advocaat van
huis uit - houdt al zijn spelers voor dat ze de vrijheid hebben zich ook
op politiek gebied uit te spreken.
De
eigenaren van de twee NBA-organisaties waar spelers en coaches zich het
meest roeren (Warriors en Spurs) in de debatten van heden, zijn beiden
hardcore Republikeinen die op ruime wijze Trump financieel steunden
tijdens diens verkiezingsstrijd. Tot nu toe hebben zij zich niet bemoeid
met de acties van de mensen die bij hen op de loonlijst staan als
speler.
Interessant is de reactie van
Stephen Curry op een uitspraak van zijn grootste privésponsor, Under
Armour-president Kevin Plank. Laatstgenoemde stelde in het openbaar dat
Trump 'an asset to America' was (vrij vertaald: een aanwinst voor de
Amerikaanse samenleving) waarop Curry zijn sponsor verbeterde door te
stellen: "Ik ben het daarmee eens als je de letters E en T weglaat."
Plank
moest in de rebound komen met een in vele grote kranten over een volle
pagina aangekochte advertentie, waarin hij uitlegt dat zijn woorden niet
zorgvuldig gekozen waren. Een driepunter extra voor Curry dus.
De
voortdurend op scherp staande en pratende LeBron James krijgt nu ook
volgers bij andere ploegen. Washington Wizzard-schutter Bradley Beal en
Memphis Grizzlies-ster Mike Conley zijn opgestaan, omdat ze van binnen
voelden 'dat het moest', om de Amerikaanse samenleving te tonen dat het
nu misgaat.
Conley is sociaal-actief in
de politiewereld van Memphis. In San Antonio uit coach Popovich zich.
Verleden week stelde hij: "Wij hebben als ploeg al jaren gesprekken over
deze zaken, maar hebben die altijd binnen de kleedkamer gehouden.
Totdat Trump hier president werd. Toen kwamen we moeiteloos naar voren
met onze protestgeluiden. Een man die zijn voorganger in diskrediet
brengt en hem openlijk vernedert is dezelfde man die protesterende
sporters 'sons of bitches' noemt en voorstelt hen te ontslaan. Hij
verdient het tegengeluiden vanuit onze sportwereld te krijgen."
Goed, en waar waren dit dan allemaal reacties op? Onder andere dit:
President Donald Trump Withdraws Invitation To White House From Stephen Curry | NBC Nightly News
***
Gregg Popovich highly critical of President Trump in interview | First Take | ESPN
***
Als Bonus nog een verhaal van Smeets in Trouw uit 2008, van 29 november nog wel(ik heb hem toen gemist, misschien wel vanwege dat het 29 november was)...:
Mart Smeets een paar jaar geleden, voor bewegend beeld van Jan Dekker, kijk onderaan.
Jan Dekker &Mart Smeets
Twee mannen, een bal, een basket en veel herin-neringen
De
manager van het Burgess Hotel in Reepley, California, wenste me een
’Happy Thanksgiving’. Ik hield in en wenste hem hetzelfde. Hij keek me
even aan en zei: „Hebben jullie deze feestdag ook?" en ik schudde mijn
hoofd. Nee, de Amerikanen hadden het alleenvertoningsrecht op deze bijna
heilige feestdag.
Ik
vroeg de man waarom ze deze dankdag vierden en hij haalde zijn
schouders op. Hij was al een jaar of 45, maar waarom hij op de laatste
donderdag van november gevulde kalkoen moest eten wist hij eigenlijk
niet. Het was immers ieder jaar zo, dus vanavond ook weer.
„Omdat
de mensen uit mijn wereld naar dit land kwamen, daarom eten jullie nu
gevulde kalkoen. Het waren de pelgrimvaders, weet u nog”, zei ik. Hij
keek me verheugd aan, want hij kon het zich het weer herinneren. Hij
had het ooit geleerd.
Tien minuten later begon ik mijn
Thanksgivingdag. Jan Dekker, ooit topbasketballer in Nederland en nu
scheikundeleraar en decaan in dit kleine, onbekende stadje waar bijna
zeventig procent van de bevolking van Mexicaanse afkomst is, nam me
mee naar zijn school.
Hij had de sleutel van de grote sportzaal en
opende een deur; een grote, donkere basketbalzaal lag voor ons. Tien
minuten later gooiden twee Nederlandse kerels, vrienden van vroeger,
een balletje. Alsof het nooit anders was geweest. Samen waren we 119
jaar oud, samen debuteerden we lang geleden in het Nederlands team.
Dat
gebeurde in het toenmalige West-Duitse Giessen, nu bijna veertig jaar
geleden. Dekker herinnerde zich nog hoe hij tijdens één van de
wedstrijden zo opgefokt en nerveus was dat hij een misselijkheid op
voelde komen en vanuit het speelveld in één lange sprint naar het
toilet moest rennen.
Dat was toen, inmiddels hing de basket flink
hoog. Dekker was nog actief, speelde in een amateurafdeling en
verdraaid, hij had nog dezelfde bewegingen. Dribbeltje naar links,
inademen, afdrukken, iets naar de zijkant vallen en scoren. Hij
speelde ooit tijdens grote toernooien voor Oranje en werd later coach
van Den Bosch.
Totdat hij de gang van de pelgrims volgde.
Onverwacht voor velen van zijn vrienden en bekenden, maar het avontuur
lokte en hij ging. En hier stonden we dan: Still crazy after all
those years. Hij schoot veel raak, ik had moeite met de ring, maar het
gevoel samen in die grote, lege zaal bezig te zijn gaf zoveel
adrenaline dat de ballen ineens gingen vallen.
Het was
donderdagochtend en tevreden dronken we koffie en kletsten we over ons
verleden. Over de toernooien van Bremerhaven en Oostende. Daar, in
België, speelde Dekker samen met Akerboom en Woudstra de Spanjaarden
naar huis tijdens het EK. Spanje stond dit jaar in de olympische
finale, Nederland mag nergens meer meedoen in de basketbalwereld.
Hij
raadde me aan me als Amerikaan te gedragen in de avonduren. En dus at
ik ’s avonds in San Francisco kalkoen met zoete aardappelen en nam
pompoentaart met koffie toe.
En ik had staan ballen met een
vriend van toen in een lege zaal. Twee kerels die in 1969 tegenover
elkaar stonden in de Nederlandse competitie. Twee mannen, een bal, een
basket en duizenden herinneringen, die niemand ons ooit kan afnemen.
De originele versie van dit artikel vind je --- Hier ---
***
Een vrij recent Interview met Jan Dekker t.g.v. Legends Game in Den Bosch.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Posts
