Op @nrc Fotoserie: "Verschroeide aarde, vernielde huizen: de ravage van de natuurbranden in Europa en Noord-Afrika in beeld" https://t.co/NusK9REX44
— Aart Dekker (@AartDekker) July 30, 2026
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Op @nrc Fotoserie: "Verschroeide aarde, vernielde huizen: de ravage van de natuurbranden in Europa en Noord-Afrika in beeld" https://t.co/NusK9REX44
— Aart Dekker (@AartDekker) July 30, 2026
In @nrc : Fokke & Sukke ien in finale @F1-race het Schrödingers Car Principle... https://t.co/1NXmV5iqRE
— Aart Dekker (@AartDekker) December 7, 2025
De Expeditie Zuiderwaterlinie is een wandeltocht langs historische plekken en door mooie natuur. © Jeffrey Groeneweg
Op zaterdag 20 september organiseert de gemeente Hoeksche Waard samen met de Zuiderwaterlinie drie evenementen in Numansdorp. Bezoekers kunnen wandelen, kunst bekijken en deelnemen aan gesprekken over de toekomst van het landschap.
Regioredactie 16-09-25
De Expeditie Zuiderwaterlinie is een wandeltocht langs historische plekken en door mooie natuur. Onderweg ontdekt men Fort Buitensluis, oude kreken en locaties die herinneren aan de Watersnoodramp.
De wandeling start en eindigt bij Fort Buitensluis en heeft varianten van 2, 5 en 7,5 km. Starten kan tussen 10.00 en 16.00 uur. Het kunstwerk ‘Inzicht / Uitzicht’ van Tijs Rooijakkers is te zien bij Fort Buitensluis. Dit kunstwerk reist langs de route die vestingbouwer Menno van Coehoorn 325 jaar geleden aflegde.
Om 12.00 uur begint de LinieChallenge. Dit evenement combineert een culinaire reis door de tijd met gesprekken over klimaatverandering en waterbeheer. Chef-kok Michka Chel en kunstenaar Paul Staring begeleiden de activiteit.
Geplaatst op 27 juni 2019
Het rolt over elkaar heen. Eerst was er de uitspraak van de Raad van State, die met een streep door de PAS (Programmatische Aanpak Stikstof) een einde maakt aan een systeem dat ons land geen resultaat bracht in de strijd tegen de stikstofuitstoot. Daarna volgde minister Schouten met haar te weinig concrete plan voor kringlooplandbouw. En afgelopen dagen werd duidelijk, dat het kabinet in het kader van het klimaatakkoord fors wil investeren in vergroening van de landbouw. Volgende week vergadert de kamer over een initiatief van GroenLinks en D66 over vernatting van de veenweidegebieden. Het is bijna niet bij te benen.
Maar alles wijst in één richting: dit is hét moment om een echte omslag voor natuur en milieu te maken in de landbouw. De oplossing kan namelijk niet meer worden gevonden in het nog iets verder oprekken van de marges in het huidige landbouwsysteem. De impact op onze leefomgeving, de natuur, het milieu en het klimaat is simpelweg te groot. Alles wijst dan ook één richting op: een forse krimp van de veestapel is noodzakelijk. Zonder die inkrimping gaan we de door vrijwel iedereen opgehemelde duurzame, natuurinclusieve, kringlooplandbouw nooit bereiken.
Minder koeien en varkens draagt bij aan het oplossen van een aantal grote problemen waar ons land – en de wereld – zich voor gesteld ziet. Om te beginnen de vogels. De dramatische achteruitgang van boerenlandvogels zoals de grutto en veldleeuwerik heeft alles te maken met de veel te intensieve landbouw, vooral de grootschalige melkveehouderij. De eindeloze groene raaigrasakkers geven voer veel koeien die allemaal heel veel melk geven, maar voor de weidevogels is er geen insect meer te vinden. Die intensieve landbouw draagt met miljoenen dieren voor zo’n 40 procent bij aan de stikstofuitstoot en daarmee aan de allerbelabberdste toestand waarin onze natuur verkeerd.
Minder koeien biedt ook mogelijkheden om in veenweidegebieden te komen tot extensieve landbouw met een hoger waterpeil: goed voor weidevogels en voor het tegengaan van uitstoot van CO2 door verdroging en oxidering van het veen. Het hogere waterpeil is dus goed voor het tegengaan van klimaatverandering en levert zo nog een reden om de stap te zetten naar minder vee.
Minder koeien is op zichzelf ook een stap waarmee we klimaatverandering tegengaan. Runderen dragen onder andere bij aan de uitstoot van broeikasgassen door het methaan dat vrijkomt bij de vertering van het gras. Het terugdringen van het aantal stuks vee heeft nog heel veel meer voordelen: schoner water, minder fijnstof, een mooier landschap….
Ondanks al deze voordelen van het terugdringen van de nationale veestapel en de alsmaar toenemende maatschappelijke en juridische druk ontbreekt het de politiek nog aan voldoende moed om de omvang van de veestapel echt serieus aan te pakken. Het regeerakkoord legde een taboe op de krimp van de veestapel en dat heilige huisje is nog niet weg.
Maar de tijd is er rijp voor. Voor de toekomst van onze natuur, ons leefmilieu én de boeren van de toekomst moet het echt anders. Ja, ook voor de boeren. Alleen een minder intensieve en natuurvriendelijke landbouw kan voor boeren op de lange termijn een toekomst en een rendabel inkomen bieden. Een toekomst zonder de voortdurende druk van uit de maatschappij om schoner te produceren. Heel veel boeren zien dat ook zo. Dus politiek: toon lef. Dit is het moment!
Lees nieuws en de mooiste artikelen op onze site. En ontvang maandelijks een selectie van de beste artikelen in je mail.
Er is helaas bijna geen geschikt leefgebied meer
voor typische boerenlandvogels zoals de grutto, kievit of patrijs.
Vogelbescherming is vastberaden om te investeren in de volle rijkdom van
het Nederlandse landschap. Vol drassige, bloemrijke weides
en natuurrijke akkers.
14 feb 2025 #BNNVARA #VroegeVogels #kraanvogels Ze zijn er weer! Na een periode van afwezigheid zijn de kraanvogels weer terug in Nederland. Ze worden de afgelopen tijd steeds vaker waargenomen. Dit levert allerlei prachtige beelden op vanuit het Oosten van het land.
Baltsende kraanvogels
In Twente werd vorige week een bijzonder moment tussen twee kraanvogels gefilmd door Art Wittinger. Het vrouwtje neemt een pose aan waarin ze haar vleugels spreidt en bijna als een standbeeld blijft stilstaan. Het mannetje benadert haar vervolgens kalmpjes en binnen een paar seconden is de poging tot paren alweer voorbij.
Twee volwassen vogels en een kleiner exemplaar werden gefilmd door Milou Schothuis. Het kleintje blijkt een andere soort te zijn: de Canadese kraanvogel. Deze is zichtbaar kleiner en heeft een lichter verenkleed. Het dieet van een kraanvogel bestaat voornamelijk uit plantaardig materiaal. Maar ook insecten en kleine zoogdieren staan op het menu, het zijn namelijk omnivoren.
Kraanvogel neemt een bad
Reinder Ymker stuurde een filmpje op van een kraanvogel die duidelijk aan het genieten is van een verfrissend bad. De vogels houden van rustige plekken zonder al te veel verstoringen. In Nederland zoeken ze open gebieden op zoals akkers, weilanden en hoogvenen.
Jan Born filmde eind januari zelfs al baltsende kraanvogels in het Wisselse Veen in Gelderland. Er wordt driftig heen en weer gesprongen en gefladderd. “Het is het tweede jaar dat de kraanvogels hier zitten. Wie weet gaan ze hier zelfs broeden”, vertelt hij. “Vorig jaar was het niet duidelijk of er hier uiteindelijk is gebroed”. Als dat wel is gebeurd, is dat erg bijzonder. Er zijn in 2023 namelijk maar 49 broedparen vastgelegd in heel Nederland.
Broeden in Nederland
Na eeuwen afwezigheid keerde de vogel in 2001 officieel terug als broedvogel in ons land. Na het eerste succes in Fochteloërveen volgden al snel meer locaties. Het aantal broedparen in Nederland is klein, maar groeit langzaam. Ook in de rest van Europa is de populatie kraanvogels de afgelopen jaren sterk toegenomen.
Toch zijn de meeste kraanvogels hier niet om te broeden. Het grootste deel dat we in Nederland zien, is namelijk bezig met een lange trektocht. Ze broeden in Scandinavië, maar overwinteren in Zuid-Europa en Noord-Afrika. Nederland is dan slechts een tussenstop. Elk jaar leggen tiendduizenden kraanvogels deze lange tocht af. Daarvan komen er 200 tot 1000 per jaar voorbij Nederland. De beste maanden om hier kraanvogels te zien zijn maart, oktober en november.
Bron: Vogelbescherming Nederland
Meer video's op Zelf Geschoten van Vroege Vogels
Volg 'Vroege Vogels" via de website: --- Hier ---
24 april 2024 – verschenen in nr. 17 Originele artikel --- Hier ---
Vroege vogels op het strand van Vlieland © NPO / BNN VARA
Sanne Rovers’ documentaire Groenkijkers deed beseffen dat ik lang niet naar Vroege vogels had gekeken – wat ik toch ooit ‘nodige, heerlijke, onmisbare, gewone televisie’ noemde. Op buis/scherm begonnen in 1989. Op de radio bestaat het, aanvankelijk Weer of geen weer geheten, al sinds 1955. Voorspelbaar lijkt me dat het doorgaat tot in de eeuwigheid, tenzij Wilders de publieke omroep de nek omdraait of de mensheid zichzelf heeft uitgeroeid. Over dat laatste gaat het, meestal indirect, ook in Vroege vogels, want ze kijken daar niet alleen in nestkastjes, vossenholen en naar nieuwkomer zeearend, maar volgen ook klimaatverandering, het verdwijnen van soorten en pogingen dat te voorkomen. Dus krijgen we veel natuurprofessionals: boswachters, biologen, ecologen, natuurfotografen.
Tot mijn vreugde bleek de eerste aflevering van dit seizoen, Zelf geschoten, juist gewijd aan audiovisuele ‘groenkijkers’ – amateurs die fotograferend en filmend al wat leeft in tuintje, weiland, buurt of eiland vastleggen. En de resultaten opsturen naar het programma, dat wekelijks een blokje reserveert voor kijkersbijdragen. Hopend ermee in de uitzending te komen: eer, bevestiging van bestaan, maar oprecht ook om anderen mee te laten genieten. Waarvoor dank.
Menno Bentveld, op aarde voor dit programma, bezocht en portretteerde individuen en stellen. Hartverwarmend door hun liefde en toewijding. Zoals Hilde en Oscar, woonachtig in Doodstil, Noordoost-Groningen. Toen ze hun huis kochten hadden ze, nog voor er een keuken in stond, een vijver gegraven – over prioriteiten gesproken. Huis en tuin vol dierenkeramiek van haar en ijzeren dierenbeelden van hem. ‘Ik ben van het roest’, zegt hij zelfspottend, want vergeet pretentieus artistiek gedoe: prachtig amateurwerk. Dat op Oscars ijsvogelbeeld zowaar een ijsvogel kwam zitten die ze rustig konden vastleggen (als je die ooit te zien krijgt, dan in een flits, waarna je je afvraagt of je hem echt gezien hebt – is mijn ervaring) lijkt me een grandioze beloning.
Andere ijsvogels: Renzo uit Rhoon filmde een echtpaar dat van alles probeert om hun jongste spruit eindelijk te lozen. Die blijft doorbedelen, terwijl zij juist nodig aan een nieuwe lichting willen beginnen. Als alle verjaagpogingen vergeefs zijn moet de kleine het zelf maar weten: ze gaan over tot de daad, enigszins gehinderd door het visvragend kind. Vertaal het maar niet naar de mens. Ach, de natuur kent maar één opdracht: instandhouding van de soort – eten en paren. En gegeten worden. De havik in Hilde’s tuin heeft de huismus in zijn klauwen en begint het beestje, nog levend, te plukken. Renzo is trouwens kraanmachinist in de Rotterdamse haven en geniet van zomerse nachtdiensten als rond 04.00 uur de zwarte roodstaarten gaan zingen. Ik bewonder hem. Waar Menno bij is ziet Gerard, al jaren filmend op zijn Vlieland, voor het eerst zeehonden paren op het strand. ‘Met consensus’, stelt hij, grappend, vast. Maar hij is ook licht geroerd.
Vroege vogels, BNNVARA, zondags, NPO 2, 19.25 uur. Terugkijken: NPO Start
Zo'n beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming is, toch hebben we in Absurdistan Nederland nu minimaal twee partijen die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met maatregelen...
Penny-wize and Pound-foolish...
En dan hebben we het nog niet over Trump en de fikkies in LA gehad...
Wat een ramp! Kan onze Lieve Heer niet de 7 Plagen over Mar-el-Lago heensturen?
https://www.groene.nl/artikel/eindige-behoeften
16 oktober 2024 – verschenen in nr. 42
Vijftienduizend klimaatwetenschappers waarschuwden vorige week voor onomkeerbare klimaatschade. De uitstoot neemt nog steeds toe, het zeewater warmt op, ijskappen smelten verder. In dezelfde week – alsof het zo afgesproken was, maar uiteraard toevallig – stelde een team van 59 biologen vast dat in de laatste halve eeuw zestig procent van alle dieren op aarde verdwenen is. Dit volgde (was het toeval?) op een bezoek van Jason Hickel aan Nederland.
Hickel, hoewel bekend van het begrip degrowth, stelt in zijn boek Less is More toch niet voor de economie te doen krimpen. Hij bepleit groei van sommige zaken en krimp van andere. Meer schoon vervoer, betaalbare behuizing en gezondheidszorg, minder uitstoot. Onrealistisch, werd hem in Nederland van verschillende kanten verteld, zonder bpp-groei stort de boel in. Hickel roept veel ergernis op, net als de klimaatwetenschappers.
De reden van die ergernis heeft alles te maken met bankiersbonussen die, toevallig natuurlijk, juist die week ook in het nieuws waren. Het kabinet wil de regels ervoor versoepelen, anders vertrekt toptalent. Denk aan iemand als Ralph Hamers, die in 2020 wegging bij ING om bij het Zwitserse UBS vier keer zoveel te gaan verdienen, zo’n tien miljoen euro per jaar. Of neem topman Jamie Dimon van JP Morgan Chase, 36 miljoen dollar per jaar. De Londense bankiers van JP Morgan Chase krijgen sinds kort bonussen tot tienmaal het salaris, ‘een van de meest evenwichtige beloningsstructuren in de sector’ liet de bank weten, blijkbaar zonder ironie.
Dit is allemaal toch niet toevallig, ik neem dat terug. Hickels suggestie is een antwoord op het verdwijnen van dierenpopulaties en het klimaatevenwicht dat zoek is. En de ‘evenwichtige’ beloningsstructuur van JP Morgan Chase verklaart de afwijzing van dit idee dat we schadelijke zaken kunnen doen inkrimpen en nuttige doen groeien.
We kunnen dat niet, en dat is echt niet omdat het bbp-groei zou kosten. Uit onderzoek is zonneklaar dat de exorbitante groei van de financiële sector – groei in krediet en in beloningen – slecht is voor bbp-groei. Meer bank, minder economie. Zo simpel bleek het te zijn na de financiële crisis van 2008, en zo simpel is het nog steeds. Maar als de financiële sector blijft uitdijen, spreekt niemand over de gevaren van bbp-krimp die dit met zich meebrengt. Die zorg komt pas ter tafel als onze verlangens bevraagd worden – bijvoorbeeld als bonussen worden ingeperkt.
Want de reden dat Hickel c.s. zoveel weerstand oproepen, is de vraag die ze centraal stellen: wat heeft een mens materieel nodig om goed te kunnen leven? Vervolgens rekenen ze voor dat dit feitelijk bereikbaar is door verstandige krimp en groei.
Onrealistisch, inderdaad. Onwerkelijk, in de werkelijkheid van Ralph Hamers en Jamie Dimon, die menen aan enkele miljoenen per jaar niet genoeg te hebben voor een fijn leven. Hun vermeende verlangens, en het idee dat geld die kan verwezenlijken, hebben volledig de overhand genomen over hun behoeften in de meest ruime zin van het woord. Het is ook onze werkelijkheid. Ook de modale Nederlander verlangt steeds meer en andere kleding, gadgets en reizen, om de materiële status veilig te stellen. Hij kan slechts dromen van de miljoenen van Hamers en Dimon. Wat hen verbindt is precies die droom.
Het is in die zin dat Hickel onrealistisch is. Hij wil het over materiële behoeften hebben en niet over verlangens. Behoeften zijn eindig, verlangens en status niet. Het goede leven is wellicht te realiseren, maar materiële status wordt steeds weer bevochten, of eigenlijk gekocht, en dat voelt fijn. Die ervaring – jouissance, volgens Lacan – is existentieel geworden, ze gaat boven alles.
Daarom is Hickels voorstel een existentiële bedreiging. Serieus berekenen met hoeveel we toe kunnen: iets engers is er niet, want wat gaan we daarna doen? Ook de klimaatwetenschappers morrelen aan het primaat van verlangens als ze over planetaire grenzen beginnen. Die dreiging roept onzekerheid en ergernis op.
De bankiers roepen geen ergernis op, maar herkenning en afgunst: heerlijk! We willen ons daarom best druk maken voor of tegen bonusbeperking, maar niet over inperking van onze verlangens tot behoeften. Dat is onrealistisch. Daarom ook hebben we een ministerie van Groene Groei. Niet van Duurzaamheid, en zeker niet van Verstandige Krimp en Groei.
Reageren? bezemer@groene.nl
Ewald Engelen 19 april 2023
© Milo-Cartoon van 'Milo' voor 'de Groene'
Tsja...
Wie gelooft er nog in?
Zou hij er echt zelf nog in geloven?
Het kabinet zou op zoek gaan naar wat wèl kon, en framede dat als 'Hoop, lef en trots'...
vulde het in door moeizaam onder Rutte tot stand gekomen plannen EN budgetten weg te strepen zonder alternatief, iedereen wist al dat het geen stand zou houden bij de rechter...
en dat is dus nu zover...
Hieronder een column van de Groene Amsterdammer uit oktober; zoals wel vaker nogal vooruitziend...
Jaap Tielbeke beeld Milo
– verschenen in nr. 42
Oud-premier Mark Rutte (kent u hem nog?) vergeleek het eens met de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Net als toen staan we nu voor ‘een van de grootste transformaties van Nederland’. Hij doelde op het streven om binnen een paar decennia klimaatneutraal te zijn. Het klinkt ver weg, 2050, maar een groene economie is niet in één regeerperiode gefikst: voor je het weet ben je tien kabinetten verder, rijden er nog steeds benzineauto’s door de binnenstad en blijft een nieuwe kerncentrale alleen op papier bestaan.
‘Nederland staat voor grote uitdagingen die vragen om een langetermijnperspectief op beleid’, schrijft het Centraal Planbureau in Kiezen voor later. In dat onlangs verschenen rapport gaat het niet alleen over de energietransitie. Er is ook nog sprake van een woningtekort. Een personeelstekort. Ruimtetekort. Om nog maar te zwijgen over de geopolitieke onrust. Wil Nederland in zo’n wereld overeind blijven, dan is er behoefte aan een heldere koers en consistent beleid, adviseert het cpb.
Natuurlijk bestaat er niet één juiste route. Het planbureau schetst vier verschillende scenario’s. Kiezen we voor meer markt? Voor meer autonomie? Voor solidariteit? Of zetten we duurzaamheid voorop? Vraag een vvd’er hoe hij wil dat Nederland er over dertig jaar uitziet en je krijgt een ander antwoord dan als je diezelfde vraag voorlegt aan een SP’er. Dat het beleid binnen een democratie om de zoveel jaar van richting verandert, is dan ook onvermijdelijk. We worden nu eenmaal niet bestuurd door planbureaus, maar door volksvertegenwoordigers met botsende ideologieën.
Kwalijker is het dat het beeld dat onze bestuurders uitdragen lang niet altijd strookt met de realiteit. De vvd, nsc en zelfs de bbb zeggen vast te willen houden aan de doelen uit het klimaatakkoord van Parijs. Dat staat ook braaf in het regeerakkoord. Maar het beleid dat het kabinet-Schoof voert staat haaks op die ambities. Subsidies voor elektrisch rijden worden afgebouwd, terwijl het openbaar vervoer duurder wordt. De warmtepompplicht is van tafel, net als de plannen voor rekeningrijden, en ondertussen ging de energiebelasting voor gas omlaag. Voor de vervuiling van de veehouderij is helemaal geen overtuigende oplossing.
Politici stellen Nederland graag voor als een hightech kenniseconomie met innovatieve ondernemingen en hersenwerkers. Maar achter dat mooie plaatje gaat een lagelonenland schuil, zo beschrijft Koen Haegens. Een groot deel van de maakindustrie mag dan verhuisd zijn, de dienstensector drijft evengoed op onderbetaalde flexwerkers. Op papier heeft Nederland een relatief hoog minimumloon, maar voor bedrijven bestaan er allerlei legale en illegale trucs om toch te beknibbelen op de salariskosten. ‘Welkom in de anti-kenniseconomie’, aldus Haegens. Wie wil weten hoe dat er in de praktijk uitziet, leest het onderzoek van Jochem van Staalduine over de huisvesting van arbeidsmigranten in de nieuwe Groene.
Het sluit aan bij wat in het cpb-rapport het ‘scenario Markt’ heet: een economie met meer materiële welvaart en veel internationale handel, waarin de ongelijkheid toeneemt en de immigratie doorgaat, want hoewel de grootste partij van Nederland het liefst de grenzen sluit, kunnen veel ondernemingen niet zonder goedkope krachten uit het buitenland. Het kan natuurlijk dat een kabinet bewust voor dit scenario kiest, maar het minste dat je mag verwachten is dat het daar dan eerlijk over is. Je kunt niet kiezen voor dit scenario én vasthouden aan de klimaatdoelen én zeggen dat je bestaanszekerheid heel belangrijk vindt én dat je een heel streng migratiebeleid gaat voeren. ‘Niet alles kan, en zeker niet tegelijkertijd’, aldus het planbureau. Partijen die anders beweren houden hun kiezers voor de gek.
Koen Haegens 16 oktober 2024
24 aug 2018
Young Sheldon doesn't believe in the God and questions Church Pastor Jeff's Logic behind the existence of God. His family is afraid that he is going to embarrass the Priest, therefore, it makes for a super funny scene. This short clip is taken from the sitcom Young Sheldon S01E03 - "Poker Faith and Eggs."
Ik ben een Science Fiction liefhebber; zo'n beetje van mijn 10e t/m mijn 15e las ik in een tempo van 4 boeken per week/per 2 weken, de bibliotheek wat betreft dat genre leeg.
Denk trouwens niet dat het het enige was wat ik las; er waren nog een paar genres die ik 'er nog bij deed', maar zo breed als mijn interesse aan onderwerpen nu is, was deze in mijn jeugd en jonge jaren nog niet.
Op mijn 15e ontdekte ik basketball als serieus virus voor mij, en dat nam een forse hap uit mijn voor lezen beschikbare tijd, al las ik de echte klassiekers in het Sci-Fi nog wel een tijdje door. Ook namen mijn fondsen iets toe - dat had dan trouwens weer niets met basketball te maken; in tegendeel! - waardoor ik in toenemend tempo boeken kon gaan kopen...
Zo vanaf mijn 25e werd mijn vrije tijd schaarser, vanaf mijn 30e halveerde door chronische ziekte mijn energie & werd mijn leessnelheid door oogproblemen gedecimeerd, bovendien verbreedde mijn interesse zich nogal..resultaat: ik heb nog een paar duizend ongelezen boeken staan...of ik die ooit nog 'uit' krijg..?
Ik ben gelovig opgevoed, al was dat maar de helft van de leidende principes in ons huishouden - mijn vader was een klassieke liberaal en had helemaal niets met geloof en kerk - dus in mij huizen diep christelijke principes naast die liberale, en ik ben bepaald geen 'YoungSheldon', maar toch: het bepaalt allemaal mede de persoon die ik ben en 'vrij denken en associëren', filosoferen, vragen stellen, proberen te begrijpen en debatteren...het bepaalt een fors deel van wie ik ben geworden.
Goed na deze korte inleiding, maar direct naar de crux van dit stukje.
Vooral de laatste 10-15 jaar willen de uitvoerige debatten die ik voer met mijn oude coach en vriend Maarten van Gent - het Orakel van Porkuni, Estland - nog weleens de kant opgaan van: bestaat er een God? Wat is Geloof? Wat is de Essentie van Leven & dood? en meer van dat al.
Van Gent is een bijzonder intelligent man - al doet hij alle moeite om eenieder te doen geloven dat juist het tegendeel waar is! - en bovendien nauwelijks van zijn stuk te krijgen. Omdat mijn sociale wereld in diezelfde 10-15 jaar aanzienlijk kromp, hij in die periode niet zoveel meer coachte, ik dus niet meer zoveel kon lezen als ik graag wilde en ik het debat steeds meer met hem aan durfde/aan kon, kon dat nogal clashen. Iets wat hij stilletjes - denk ik - wel aardig vond - al zal hij dat niet snel toegeven - want mijn indruk is dat er niet zo heel veel mensen een debat met 't Orakel vol kunnen houden, laat staan kunnen winnen... Ik wel, maar god, wat kost het veel energie...
Wat ik er wel van leerde is dat juist die christelijke opvoeding - gecombineerd met die voorliefde voor Sci-Fi - mij wel veel opgeleverd hebben in vermogen 'Out of the Box' te denken, me in te leven in andere denk- en mensbeelden en een soort van 'Can do'-mentaliteit. In dat laatste vinden Maarten en ik elkaar dan weer wel.
Zonder dat één van ons zich ook maar voor een procent kunnen vinden in de Nep-Can-do-mentaliteit van het kabinet Wilders/Schoof, want die is - tenminste dat is mijn inschatting - gedoemd te mislukken en levert ons land alleen maar weer jaren vertraging op in wat er toch noodzakelijk is, als het niet zelfs achteruitgang zal brengen, maar dat is niks nieuws; de lijn van echte progressie in Nederland is al jaren geleden afgebogen naar beneden...
Maar goed, dat geloof, dat vrije en Out-of-the-Box-denken, en mijn debatjes met Maarten van Gent.
Dat alles komt samen in het onderstaande Knipsel uit de Oude Doos (van de Volkskrant, 2017) over waar het denken in de astronomie en over de kern van het leven en het bestaan: 'Leven we/Zijn we eigenlijk in een hologram?'
Had ik trouwens al gemeld dat ik in mijn werkende bestaan ICT'er en Informatie-architect was, en dat ik ook een groot liefhebber van comedy ben?
Toeval bestaat niet!
Terwijl ik bij het (terug-)kijken van Young Sheldon - de Prequel van de Big Bang Theory - alleen nog in het begin van serie-2 wat afleveringen niet heb gezien, aankwam bij bovenstaand en onderstaand fragment, sloot er zich weer een cirkeltje...
Nu maar hopen dat ik Maarten ervan kan overtuigen dat hij deze fragmenten - liefst meer - nog ff zou moeten bekijken - zolang het nog kan - het zou onze gesprekken op een hoger plan kunnen krijgen...
O ja, en natuurlijk ff het artikel lezen, of - als dat teveel gevraagd is - tenminste de fragmentjes ervan bovenaan...
“...Theoretisch fysicus Erik Verlinde (UvA) begint zijn voordrachten tegenwoordig zelfs vaak met een plaatje van de befaamde dwarrelende groene kriebeltekentjes uit The Matrix. 'Ik geloof wel dat we uiteindelijk zijn opgebouwd uit informatie', zegt hij. 'En dat de werkelijkheid zoals we die zien daarvan is afgeleid. En dan kun je je terecht afvragen: zijn we hier nou aanwezig, ja of nee?'
De denkstap valt te verenigen met wat we nu denken te weten over het heelal
Natuurkundejournalist George van Hal
Die vraag is zo oud als de mensheid zelf. Al in de 4de eeuw voor Christus overwoog Plato of de wereld misschien de slagschaduw is van een of andere hogere, 'echtere' wereld; en in China vroeg Zhuangzi zich rond diezelfde tijd filosofisch af of hij droomde dat hij een vlinder was, of een vlinder die droomde dat hij Zhuangzi was....”
“...Waarom wiskunde?
Dat is meteen al de eerste aanwijzing: waarom wiskunde? Een heelal met mooie rechte muren waarlangs je een meetlat kunt leggen, het lijkt hier verdorie wel een kunstmatig ding. Of neem de natuurconstanten, de vaste 'kengetallen' zoals de lichtsnelheid of de gravitatieconstante die de basis vormen onder de natuurkunde. Veel van de constanten lijken precies goed 'ingeregeld' om ons heelal mogelijk te maken, constateerden vele, vaak religieus ingestelde kosmologen nadat astronoom Fred Hoyle er in de jaren vijftig als eerste op had gewezen. Raar. Waarom zou dat zo zijn?...”
Is het heelal eigenlijk een hologram? Bent u een computersimulatie? Klinkt als voer voor sciencefiction (en dat is het ook), maar het idee wint ook stevig terrein in academische kringen - en in Silicon Valley. Wat is hier aan de hand?
Beeld
Aïsha Zeijpveld
Het apparaat ziet eruit zoals natuurkundige apparaten er al snel uitzien: een rommelige explosie van slangen, snoeren, knoppen en buizen, samengepropt in een krappe ruimte bij het vermaarde Fermilab nabij Chicago. En toch: als er één apparaat is dat onze kijk op de wereld drastisch kan veranderen, is het deze opstelling wel. De 'Holometer', zoals het apparaat heet, is namelijk in het leven geroepen om iets ongelooflijks te onderzoeken: of de werkelijkheid misschien een projectie is.
De Holometer doet dat met twee haaks op elkaar geplaatste
laserbundels, die heen en weer schieten door twee 40 meter lange
tunnels. Door die laserbundels te laten versmelten kan de machine
zeer minieme wiebelingen registreren in de spiegels waardoor de
lasers vallen. En die verstorinkjes, miljarden malen kleiner nog dan
de kern van een waterstofatoom, dáár zit het hem in. Het zou een
fenomeen zijn vergelijkbaar met de pixels die opdoemen als je een
bioscoopscherm van heel dichtbij bekijkt. De gruizigheid zou een
sterke aanwijzing zijn dat de realiteit zoals we die kennen een
hologram is - een driedimensionale projectie vanaf de rand van het
heelal.
Ik zal u vertellen waarom dit artikel u aantrekt. Uw
hele leven heeft u al het gevoel dat er iets raars is met uw bestaan.
U kunt er niet goed de vinger op leggen wat het is, maar het knaagt,
waar u ook gaat. En nu is de keuze aan u. U kunt doorbladeren, dit
artikel overslaan, en geloven wat u wilt. Of u kunt verder lezen, en
zien hoe diep het konijnenhol reikt.
Tekst gaat verder
onder de foto.
In het konijnenhol: Neo (Keanu Reeves) in The Matrix.Beeld Warner Bros
In ongeveer die woorden ging het in The
Matrix, de legendarische sciencefictionfilm waarin (spoiler
alert) de werkelijkheid een enorme computersimulatie blijkt.
Hoofdpersonage Neo kiest voor het konijnenhol, neemt een rode pil en
wordt ruw wakker in een andere werkelijkheid: een wereld waarin
robots de macht hebben gegrepen en mensen zijn ondergedompeld in een
computer-gegenereerde, niet van echt te onderscheiden
droom.
Sciencefiction natuurlijk. Maar opmerkelijk genoeg wél
een idee dat ook in de academische wereld steeds wijdere kringen
trekt. In New York was The Matrix onlangs gespreksthema van een
publieksdebat met prominente natuurkundigen zoals Max Tegmark, Lisa
Randall, James Gates en Neil deGrasse Tyson. In Washington baarden
drie fysici opzien met een technisch vakartikel over de 'grenswaarden
aan het heelal als numerieke simulatie'. En in een curieus
expertrapport signaleerde de Bank of America Merrill Lynch afgelopen
herfst dat de kans 20 tot 50 procent is dat de mens leeft in 'een
fotorealistische 3D-simulatie'.
Alles om u heen, een illusie van bordkarton. Misschien is het
beter als u even een slokje water neemt. Want als je weet waar je
moet kijken, en je kijkt goed, kun je de kiertjes zien zitten.
'Ik
kan me best voorstellen dat iemand zegt: we zien hier aanwijzingen
van een computersimulatie', zegt in Nijmegen hoogleraar
radioastronomie Heino Falcke. 'De denkstap valt te verenigen met wat
we nu denken te weten over het heelal', zegt natuurkundejournalist
George van Hal van New Scientist, die zowel een boek schreef over de
wetenschap achter sciencefiction als een over de hogere natuurkunde
van de kosmos.
Theoretisch fysicus Erik Verlinde (UvA) begint
zijn voordrachten tegenwoordig zelfs vaak met een plaatje van de
befaamde dwarrelende groene kriebeltekentjes uit The Matrix. 'Ik
geloof wel dat we uiteindelijk zijn opgebouwd uit informatie', zegt
hij. 'En dat de werkelijkheid zoals we die zien daarvan is afgeleid.
En dan kun je je terecht afvragen: zijn we hier nou aanwezig, ja of
nee?'
De denkstap valt te verenigen met wat we nu denken te weten over het heelal
Natuurkundejournalist George van Hal
Die vraag is zo oud als de mensheid zelf. Al in de 4de eeuw voor
Christus overwoog Plato of de wereld misschien de slagschaduw is van
een of andere hogere, 'echtere' wereld; en in China vroeg Zhuangzi
zich rond diezelfde tijd filosofisch af of hij droomde dat hij een
vlinder was, of een vlinder die droomde dat hij Zhuangzi was.
In
recentere tijden begon dat idee ook door te lekken naar de
natuurkunde. Geen wonder: fysici zitten immers met een heelal vol
geestverruimende zaken zoals onzichtbare krachten, ongrijpbare
deeltjes en in zichzelf opgerolde dimensies. Een heelal, dat allang
niet meer is te snappen met het boerenverstand, maar waarmee de
rekenregels van de wiskunde wonderlijk genoeg wél uit de voeten
kunnen.
Dat is meteen al de eerste aanwijzing: waarom wiskunde? Een heelal
met mooie rechte muren waarlangs je een meetlat kunt leggen, het
lijkt hier verdorie wel een kunstmatig ding. Of neem de
natuurconstanten, de vaste 'kengetallen' zoals de lichtsnelheid of de
gravitatieconstante die de basis vormen onder de natuurkunde. Veel
van de constanten lijken precies goed 'ingeregeld' om ons heelal
mogelijk te maken, constateerden vele, vaak religieus ingestelde
kosmologen nadat astronoom Fred Hoyle er in de jaren vijftig als
eerste op had gewezen. Raar. Waarom zou dat zo zijn?
Het was
de Brits-Zweedse filosoof Nick Bostrom die tien jaar geleden de
hypothese nieuw leven inblies en hem cultstatus gaf. In vakblad
Philosophical Quarterly opperde Bostrom dat het zelfs waarschijnlijk
is dat we in een simulatie leven. In de verre toekomst zullen onze
nakomelingen ongetwijfeld geavanceerde, niet van echt te
onderscheiden computersimulaties maken, redeneerde hij. Die
simulaties zullen de wereld nabootsen, zoals Civilization en The Sims
dat ook al doen. En dat betekent dat we, statistisch gezien, 'zo goed
als zeker in een simulatie leven'. In een wereld waar iedereen
massaal computergames speelt, is de kans dat je een digitale Mario
bent immers veel groter dan dat je een échte Mario bent.
Veel natuurconstanten lijken precies goed 'ingeregeld' om ons heelal mogelijk te maken. Raar
Ook in de kosmologie is er een heropleving. Altijd al waren er
kosmologen die het heelal voorstellen als een eindeloze
opeenstapeling van pixelachtige blokjes, schetst theoretisch fysicus
Gerard 't Hooft (Universiteit Utrecht). 'En de achterliggende
gedachte, dat je het heelal kunt opvatten als een soort rooster
waarin de punten beïnvloeden wat hun buur doet, is ook helemaal niet
zo gek.'
Inmiddels, signaleert Verlinde, maakt de theoretische
natuurkunde een omslag van klein naar groot. 'De 20ste eeuw was de
eeuw van het reductionisme, waarbij alles uit deeltjes en krachten
moest bestaan. Maar de taal van de 21ste eeuw is een heel andere',
zegt hij. 'We zijn anders aan het nadenken, hebben het over
verbondenheid en over emergente eigenschappen die spontaan uit de
losse onderdelen tevoorschijn komen. Dat maakt de aandacht voor
projecties en computersimulaties misschien een teken des tijds.'
Je kunt ook prima rekenen aan elektromagnetische velden, zonder dat iemand ooit veldlijnen door zijn huis ziet lopen
George van Hal
Zelf hoort Verlinde tot de groeiende stroom natuurkundigen die
meent dat je het heelal het beste kunt beschrijven als opgebouwd uit
informatie. Nullen en enen, ook de zwarte lege ruimte bestaat eruit,
het hele heelal is informatie. Het is uit het gewriemel en gekronkel
van die nullen en enen dat de natuurkunde opdoemt, denkt hij. En dat
opdoemen gaat nogal letterlijk: als een hologram, omdat de nullen en
enen een met elkaar 'verstrengeld' weefsel vormen dat voortdurend
informatie doorsluist van en naar de rand van het heelal. 'Zodat
alles wat zich in het universum afspeelt een soort afspiegeling is
van wat er gebeurt op een schil aan de buitenkant', zegt hij.
En
ja, daar snappen gewone mensen natuurlijk niets meer van en begint de
grote spraakverwarring, denkt onder meer Van Hal. 'Het gaat in de
natuurkunde vooral om die wiskunde. Als we het zus en zo opschrijven,
werkt het beter', zegt hij. 'Je kunt ook prima rekenen aan
elektromagnetische velden, zonder dat iemand ooit veldlijnen door
zijn huis ziet lopen.'
Tekst gaat verder onder de foto.
Beeld
Aïsha Zeijpveld
Verwarrend dus dat het woord 'hologram' onmiddellijk associaties
oproept met... nou ja, 3D-projecties. Nep. Toen de Grieks-Britse
fysicus Kostas Skenderis vorige maand bewijs presenteerde dat het
heelal kort na de oerknal uitstekend valt te beschrijven als
hologram, spraken de nieuwskoppen boekdelen: het eerste bewijs dat
ons universum een hologram is! 'Hier stuit je echt op een van de
grotere vragen die we aan het stellen zijn', vertelt Verlinde.
'Kunnen we wat we zien in de ruimte opvatten als echt of niet? Ik
denk eerlijk gezegd dat we het antwoord nog niet hebben
gevonden.'
't Hooft, die het holografisch principe in de jaren
negentig introduceerde, benadrukt dat het hologram vooral een soort
boekhoudkundige truc is om de natuur te beschrijven. Op zeer kleine
schaal, veel kleiner dan een atoom, blijken ruimte en tijd namelijk
niet meer spiegelglad, maar begint de ruimtetijd te krommen, als
krullende golfkoppen op een stormachtige zee. Om die zee te overzien,
is het nuttig hem van bovenaf te bekijken - alsof het een plat vlak
is.
'Dat was het idee van holografie', schetst 't Hooft. 'Het
is gewoon een efficiënte manier om de werkelijkheid te beschrijven.
En hoewel er een beetje een waas van geheimzinnigheid omheen hangt,
is dat idee bruikbaar in allerlei modellen. Eigenlijk in alle
situaties waarbij je merkt dat een theorie in een lager aantal
dimensies wiskundig gezien een getrouwe afspiegeling is van die
theorie in een hoger aantal dimensies.'
Holografie is gewoon een efficiënte manier om de werkelijkheid te beschrijven
Theoretisch fysicus Gerard 't Hooft
Zo denken ze er ook over bij het Holometer-experiment in de VS.
Terwijl de Holometer een zekere cultstatus verwierf in de
nerd-o-sfeer van sciencefictionliefhebbers en toekomstmijmeraars,
brachten de eerste metingen nog niet de gehoopte quantumgruizigheid
aan het licht die zou kunnen duiden op een projectie. Maar zelfs als
die korreligheid wél opduikt, is onduidelijk wat dat precies
betekent, benadrukt Fermilab op zijn website.
Daar staat het
als de bijsluiter bij een financieel product: 'Als fysici zeggen dat
het heelal in het echt tweedimensionaal is, betekent dat nog niet dat
de derde dimensie niet bestaat. Bovendien impliceert de gedachte dat
ons driedimensionale heelal op de een of andere manier is gecodeerd
in twee dimensies nog niet dat er iets of iemand is die de illusie
projecteert of de simulatie draait.' Ook 't Hooft gelooft niet dat we
een afspiegeling zijn. 'Juist het tegenovergestelde: ik denk dat we
heel concreet in een driedimensionale structuur leven', zegt hij.
En de nullen en enen? Die informatie waaruit het heelal voortkomt
- wat ís dat precies? Verlinde zet de knop van de natuurkundige
weirdheid nog een tandje hoger: 'Als ik microscopisch denk, dan denk
ik dat de bouwstenen van het universum vergelijkbaar zijn met wat je
een quantumcomputer kunt noemen. Maar dan op een vreselijk kleine
schaal. En de werkelijkheid die we zien is daarvan afgeleid. Of we
zijn het gevolg van een of andere ingewikkelde berekening.'
't
Hooft ziet het universum als een soort meerdimensionale
superspreadsheet van getallen die voortdurend op elkaar inwerken,
'als het rekenboek van een superwiskundige', zoals hij verwoordt. 'Ik
kan me een nog extremere visie op ons heelal voorstellen: misschien
ís het heelal niets anders dan de wereld van getallen, met al hun
bijzondere eigenschappen', stelt hij. 'Getallen geven hun
eigenschappen door aan andere, nog grotere getallen, via de wiskunde.
Het zou zomaar kunnen zijn dat de getallen op zichzelf een heelal
vormen. Ons heelal? Het lijkt me denkbaar, maar echt begrijpen doen
we dit nog helemaal niet.'
Dat doet toch al aardig denken aan
de slierten computercode uit The Matrix. Van Hal drukt zich
behoedzaam uit: 'Ik weet het gewoon niet. En bewijs het maar eens.
Waar staat die quantumcomputer waarop de simulatie zou draaien
eigenlijk?'
Waar staat die quantumcomputer waarop de simulatie zou draaien eigenlijk?
Uit de simulatietheorie spreekt een grote heilsverwachting voor de technologie, zoals men die vroeger verwachtte van God of Jezus
Hoogleraar radioastronomie Heino Falcke
'Een miljard tegen één', zo schatte Tesla-oprichter Elon Musk
afgelopen zomer in een voordracht de kans dat we in een computergame
leven. En hij is de enige niet. Vooral in Silicon Valley is er sprake
van een heuse 'obsessie met de simulatiehypothese', noteerde The New
Yorker. Redacteur Tad Friend sprak zelfs twee miljardairs die de hulp
van de wetenschap hebben ingeroepen om ze uit de simulatie te
bevrijden. 'Helaas heb ik moeten beloven hun namen geheim te houden',
mailt Friend desgevraagd.
Maar ja, ons hele universum als een
technische gadget - waar anders dan in Silicon Valley kun je
verwachten dat zo'n idee aanslaat? 'Uit die simulatietheorie spreekt
een grote heilsverwachting', signaleert Falcke. 'Een heilsverwachting
voor de technologie, zoals men die vroeger verwachtte van God of
Jezus. Zelfs op datzelfde spirituele niveau.'
Tekst gaat
verder onder de foto
Het windmolenstelsel.(Wikipedia)
En zoals ook bij God het geval is: bewijs maar eens dat we écht
in The Matrix leven. Hoogleraar wijsgerige antropologie Jos de Mul
(Erasmus Universiteit Rotterdam) begint over Ockhams scheermes: roep
niet allerlei verklaringen aan die helemaal niet nodig zijn. 'Als het
gras groeit, kun je daar ook allerlei bovennatuurlijke verklaringen
voor bedenken. Maar waarom zou je?'
Bovendien is er ook wat
tégen de simulatie in te brengen. 'Je zou een computer nodig hebben
die groter is dan het heelal', zegt 't Hooft. 'Dat moet dus gebeuren
in een ander heelal, eentje dat groter is dan het onze. Ik heb enige
moeite om mij dat voor te stellen.'
Raar is ook dat onze
werkelijkheid nergens compressie lijkt te bevatten, zoals je in games
ziet: je zoomt in op een verre ster, om te ontdekken dat het gewoon
wat losse pixels zijn, opgehangen ter decoratie. Misschien is dat wel
het beste argument tégen de Grote Simulatie, vindt Verlinde: de
werkelijkheid is te perfect. 'In de film The Matrix zag je op een
gegeven moment een kat een stukje verspringen: een hapering! Maar in
werkelijkheid word je nou nooit eens wakker om te ontdekken: hee, ze
hebben de verkeerde dag gestart.' Zo'n foutje lijkt hem het
overtuigendste bewijs voor een simulatie: 'Dat er iets onverwachts
gebeurt. Een soort foutmelding. Als we in een simulatie leven, is de
code wel érg goed geschreven.'
Officieel is The Matrix een gevalletje 'brein in een vat'. Dat is een filosofisch gedachtenexperiment, waarbij een echt bestaand brein een nepwerkelijkheid krijgt voorgeschoteld door het aan te sluiten op een simulatie. Een 'echte' gesimuleerde werkelijkheid komt volledig uit de computer: deeltjes en atomen zijn dan opgebouwd uit een of andere exotische omzetting van informatie naar tastbare materie.
Misschien wel het beste argument tégen de Grote Simulatie: de werkelijkheid is te perfect
Ontoetsbaar, onkenbaar, geen wetenschap meer. Een 'leuk
gedachtenexperiment', zegt De Mul, 'niet natuurwetenschappelijk te
onderzoeken', vindt Falcke. 'Een fantastisch idee dat erg op
speculaties berust', constateert 't Hooft.
Of wacht. In elk
geval één onderzoeksgroep denkt daar nadrukkelijk anders over.
Misschien is de simulatie wel degelijk te kraken, door te kijken naar
het gedrag van langsrazende kosmische deeltjes, oppert de Amerikaanse
fysicus Silas Beane samen met twee collega's in alweer een vakartikel
dat wereldwijd Matrix-achtige nieuwskoppen opleverde. Een
computersimulatie zal op heel kleine schaal immers een onderliggend
rooster hebben, zoals millimeterpapier op een tekentafel. En
hoog-energetische kosmische deeltjes zouden die structuur
blootleggen: ze zullen de neiging hebben om de lijntjes te volgen,
'op een manier die de structuur van het onderliggende rooster
reflecteert', aldus de drie in Physical Review Letters. 'We hebben
nog veel meer gegevens nodig', zei Beane op een presentatie in
Californië. 'Maar als de simulator eindige bronnen heeft, zou zo'n
effect er moeten zijn.'
De grote simulator, verraden door zijn
ruitjespapier. Misschien moet u het glaasje water toch nog even bij
de hand houden.
Of het nu gaat om vallende appels of de beweging van het elektron: met de juiste natuurkundige vergelijkingen is het heelal prima te behappen. Dat is ergens ook raar. Waarom 'klopt' het heelal zo goed? Alsof het universum is uitgetekend op het millimeterpapier van de wiskunde.
Fysicus Gerard 't Hooft.Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant
Uit de natuurkundevergelijkingen volgen zo'n 26 onveranderlijke, vaste, 'dimensieloze' getallen, zoals de massa van het elektron of de lichtsnelheid. Veel zouden problemen geven als ze groter of kleiner waren: atomen zouden instabiel zijn, sterren te kort leven. Dat kan betekenen dat er nog veel meer heelallen zijn, met iets anders afgestelde constanten. Of heeft iets of iemand ons heelal ingeregeld?
Een bizarre en controversiële bewering van de vooraanstaande theoreticus James Gates van de Universiteit van Maryland: verstopt in de vergelijkingen van de snaartheorie vond hij, in zijn woorden, 'foutcorrecties zoals je die ook hebt in een browser'. De correcties zouden de werkelijkheid stabiliseren. Huh?
De kleinste lengteschaal in het heelal is de zogeheten Plancklengte, 10 tot de min 35ste meter. Maar als het heelal een projectie is, zou die schaal een stuk minder miniem moeten zijn - ongeveer zoals een projector pixels uitvergroot. In diverse experimenten zoekt men daarom naar zulke 'hologrampixels'.
Theoretici merken de laatste jaren dat allerlei wiskundige begrippen uit de informatietheorie van pas komen ter verklaring van raadselachtige zaken uiteenlopend van donkere materie tot het schijnbare informatieverlies in zwarte gaten. Is het gewoon een teken des tijds dat uitgerekend onze generatie computerachtige eigenschappen in het heelal herkent, of zit er meer achter?
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .