EERDER VANAVOND: BNXT Awards 2022 🏆 | Basketball

#ZiggoSport

BNXT Awards 2022 🏆 | Basketball

Ziggo Sport

 

De allereerste BNXT Awards ooit, live vanuit de AED Studios in Lint, België! Tijdens de award-show worden de beste basketballers uit Nederland en België verkozen. Van MVP (Most Valuable Player) tot Defensive Player of the Year: alle titels die je als basketballer of coach kan winnen worden verdeeld. Volg de spetterende show hier, vanaf 20:30 uur, live! 

 

De prestigieuze MVP-award gaat naar de beste speler van de BNXT League. Kanshebbers zijn Asbjorn Midtgaard (ZZ Leiden), Emmanuel Nzekwesi (Belfius Mons-Hainaut) & Levi Randolph (Filou Oostende). Alle andere jaarlijkse awards zijn: Player of the Year, Rising Star of the Year, Referee of the Year, Coach of the Year, Defensive Player of the Year, Sixth Man of the Year, het BNXT Dream Team & de Lifetime Achievement. 

 

De jury bestaat uit (assistent) coaches, media en teamcaptains van de BNXT League. Wie gaat er met de prijzen vandoor? 

 

Nog meer Ziggo Sport? Bekijk ook onze andere racing social media kanalen: 

⇨ Twitter | https://twitter.com/ZS_Racing 

⇨ Facebook | https://www.facebook.com/ZiggoSportRa... 

⇨ Instagram | https://www.instagram.com/ZiggoSportR... #ZiggoSport 

AANRADER! / #BNXT: NIEUWE PROFESSIONELE MANNEN BASKETBALL LEAGUE België & Nederland Trapt a.s. Zaterdag 20h00 af in de Bossche Maaspoort met Zorg en Zekerheid Leiden vs. Filou Oostende

 

ZZ Leiden & FILOU Oostende strijden voor BNXT Supercup trofee

Om het gloednieuwe BNXT League seizoen te luiden, staat een eerste klassieker op het programma: de Supercup. De Nederlandse en Belgische kampioen nemen het tegen elkaar op in de Maaspoort, 's Hertogenbosch (NL) op zaterdag 11 september om 20u00. Voor deze eerste editie strijdt de kampioen van de Dutch Basketball League Zorg en Zekerheid Leiden tegen de Belgische EMBL kampioen FILOU Oostende.

Tickets zijn vanaf vandaag te koop via bnxtleague.com/events!

Leiden won al vier Nederlandse titels in de geschiedenis van hun club. Zij spelen op maandag 13 september voor een ticket naar de FIBA Champions League groepsfase tegen Belfius Mons-Hainaut. In België kon Oostende afgelopen seizoen voor de tiende keer op rij de trofee heffen. De kustploeg heeft 21 kampioenschappen in totaal op hun naam staan. Zij zijn reeds gekwalificeerd voor de FIBA Champions League.

NIEUWS ORANJE BASKETBALL VROUWEN / BASKETBALL.NL: 'Lies van Straaten tekent eerste profcontract bij Franse club'

Lies van Straaten in actie voor Loon Lions.

7 mei 2020

Lies van Straaten tekent eerste profcontract bij Franse club

Door Luuk von Burg, voor de NBB-site  Basketball.NL

’s Ochtends werd Lies van Straaten haar eerste profcontract aangeboden, diezelfde avond tekende ze nog. Na de zomer wordt Van Straaten verwacht in het Franse dorpje Escaudain, dat twintig kilometer van de Belgische grens ligt. “Het is zo snel gegaan, ik besef het eigenlijk nog niet.”

“Ik wist niet echt wat ik volgend jaar zou gaan doen”, begint Van Straaten. De 20-jarige basketbalster is eind dit schooljaar klaar met haar opleiding Sport & Coaching aan het Johann Cruyff College. Al een aantal jaar speelt ze bij de Loon Lions. “Ik had het naar mijn zin in Landsmeer. Het voelde ondertussen als mijn tweede thuis. Ook kreeg ik steeds meer minuten in de eredivisie. Dus een reden om weg te gaan was er niet."

Totdat bondscoach Hakim Salem haar aanspreekt na de les. Salem is naast bondscoach ook docent op het Johan Cruyff College en Van Straaten is een van zijn leerlingen. “Hakim vertelde dat hij me wel aan een club in het buitenland wilde helpen”, zegt de geboren Utrechter. “Vanaf dat moment is het snel gegaan.”

Salem bracht Van Straaten in contact met een agentschap dat haar ging helpen met haar droom. “Natuurlijk was het altijd een wens om naar het buitenland te gaan, maar ik wist niet precies wanneer dat dan zou moeten. Maar nu deze kans zich voordeed, kon ik die natuurlijk niet laten liggen”, vertelt Van Straaten net nadat ze haar handtekening heeft gezet.

Interesse vanuit IJsland en Frankrijk
In de weken die volgden was er eerst interesse vanuit IJsland. Van Straaten stond op het punt om te tekenen, toen haar werd aangeraden om even te wachten. Er zou ook interesse vanuit Frankrijk zijn, van een club die ondanks de coronacrisis nog vrij stabiel is. Het bleek de juiste keuze, want Escaudain Basket had een goed contract voor Van Straaten klaarliggen. Er was alleen een voorwaarde: er moest nog dezelfde dag getekend worden.

Opnieuw klopte Van Straaten aan bij Salem. “Wat wist ik nou van contractonderhandelingen?”, vraagt ze zichzelf af. “Ik kom uit een familie van banketbakkers, mijn ouders konden ook niet echt helpen. Het was toevallig ook Koningsdag dus wij zaten aan de oranje tompouces. Nu moest ik ineens zo’n grote beslissing gaan maken.”


Salem raadde haar aan te tekenen. Het contract zag er goed uit. Ze zou een woning krijgen en het lag op maar drie uur rijden van het voormalige dorp De Meern, waar haar ouders woonachtig zijn.

“Mijn ouders vinden het net als ik maar moeilijk te bevatten. Het besef is er eigenlijk nog niet. Ik vond basketball gewoon leuk en nu mag ik dat gaan doen om er mijn geld mee te verdienen”, zegt de bakkersdochter enthousiast. “Mijn moeder vindt het wel lastig, ze heeft gezegd dat het niet twee jaar eerder had moeten gebeuren, maar natuurlijk is ze enorm trots. Mijn vader kan het al helemaal niet bevatten. Hij is altijd zó enthousiast! Ik betrapte hem toen hij een traantje moest laten.”

Club in Noord-Frans dorpjeDe club waar ze heen gaat komt uit op het tweede niveau van Frankrijk. Maar lag dit seizoen op koers om te promoveren naar de hoogste divisie. Dat is er door het vroegtijdig beëindigen van de competitie niet van gekomen. “Het is een familieclub uit een klein dorpje, is mij verteld”, en dat bevalt Van Straaten wel. “Als het goed is wordt er binnen het team Engels gesproken. Gelukkig maar, want van mijn Frans moet ik het niet hebben.”

De kersverse prof heeft enorm veel zin in haar nieuwe avontuur. “Het is heel dubbel. Ik kan eigenlijk niet wachten om te gaan. Maar aan de andere kant ben ik ook wel bang dat ik mijn vrienden en omgeving ga missen. Gelukkig is het niet heel ver. Mijn ouders zeiden al dat ze vaker zullen langskomen dan ik me kan voorstellen. Ik bof wat dat betreft echt met zulke lieve ouders.”

NRC-SPORT INTERVIEW / ORANGE LIONS VROUWEN: Emese Hof: ‘Als ik begon te janken ging het nooit over basketbal’ / BASKETBALL IN DE LANDELIJKE MEDIA / ANGELS /

Emese Hof in Salamanca, waar ze als prof speelt(Foto: NRC.nl/sport , James Rajotte)

Interview

‘Als ik begon te janken ging het nooit over basketbal’

Emese Hof | Basketbalster Emese Hof (23) speelde op jonge leeftijd collegebasketbal in Florida en is nu prof bij de beste club van Spanje. Leuk vindt ze dat sportleven lang niet altijd. „Als ik drie dagen vrij heb neem ik het vliegtuig naar Nederland.”

• Pepijn Keppel NRC-Sport

6 maart 2020

Leestijd 5 minuten  

Originele NRC-Sport Interview (met meer Foto's van James Rajotte)   ---  Hier ---

Ongeveer tweeënhalf uur rijden ten westen van Madrid ligt Salamanca. Een studentenstad met kronkelige straten, klassieke gebouwen en het beste vrouwenbasketbalteam van Spanje. Op loopafstand van het centrale plein woont de Nederlandse basketbalster Emese Hof (23) in een tweekamerappartement. Met haar blonde lokken en 1,90 meter valt ze tussen de kleinere Spanjaarden, zacht gezegd, op . 
„Soms denk ik: hoe ben ik hier terechtgekomen?”, zegt ze in haar woonkamer. „Ik vond het gewoon leuk om te basketballen, en nu zit ik opeens hier.” 

Afgelopen zomer verhuisde Hof naar de basketbalhoofdstad van Spanje. Bij Perfumerías Avenida speelt ze met vijf WNBA-speelsters, die na de Amerikaanse basketbalcompetitie de oceaan oversteken om een extra zakcentje te verdienen. Na vier jaar collegebasketbal bij Miami Hurricanes werd ze uitgenodigd voor een trainingskamp bij drievoudig WNBA-kampioen Phoenix Mercury. Daar trainde ze twee weken met wereldsterren als Diana Taurasi en Brittney Griner. Als laatste viel ze af. Haar agent wist op de valreep een plek te regelen in Salamanca, een buitenkans. 

Haar basketbalcarrière begon toen ze werd uitgenodigd om te spelen bij CTO Amsterdam, waar talentvolle sporters de kans krijgen voltijds met hun sport bezig te zijn. Om bij dat team te kunnen basketballen moest ze haar ouderlijk huis in Utrecht verlaten en gaan wonen in de hoofdstad. Ze was vijftien jaar oud. 
„Opeens moest ik koken, zelf boodschappen en de was doen, letten op mijn geld. In korte tijd maakte ik veel stappen. Niet alleen op het basketbalveld, maar ook persoonlijk. Ik werd een stuk volwassener. Je kan niet de hele week op yoghurtjes of de frituurpan leven.”

Tijdens haar jaren bij CTO toonden Amerikaanse colleges al interesse in de center. Dat ze na haar periode in Amsterdam vertrok naar Miami kwam dan ook voor weinig basketballiefhebbers als een verrassing. Met twee andere Nederlandse sporters en hond Buddy woonde ze tussen de palmbomen in een appartement. 
„Ik maakte reuzensprongen met basketbal. 

Hoe dat kwam? 
Dat weet ik niet zo goed. Het is een beetje hetzelfde als wanneer iemand gaat afvallen. In het begin was je dik en daarna niet meer. 

Wanneer ben je dan zoveel afgevallen? 
Ergens daar tussenin. In mijn laatste collegejaar leerde ik dat ik wedstrijden voor mijn team kon beslissen. Ik mocht doen wat ik dacht dat goed was. Steeds vaker bleek dat het goede te zijn.” 

Maar in de Sunshine State krijgt ze ook last van heimwee. 
„Ik heb er een geweldige tijd gehad, maar in het begin heb ik me er ook flink kut gevoeld. Het was een hele verandering om daar te gaan wonen. Daar ben ik in het algemeen niet goed in, dat ik afscheid moet nemen van mensen. Ook al doe ik het mezelf telkens weer aan.”

Wat vind je daar zo lastig aan?

„Het voelt alsof ik mijn treintje van spoor laat wisselen en het spoor waarop ik zat verder gaat. Zonder mij. Als ik dan weer eens de mensen spreek van wie ik onderweg afscheid heb genomen, denk ik toch: mis ik iets van het normale leven? Het leven waarin je gaat studeren na de middelbare school, het leven dat al mijn vrienden in Nederland leiden. Mijn leven wijkt zo af van die norm.”
„In Miami heb ik daarover veel met een sportpsycholoog gesproken. Als ik daar begon te janken, ging het nooit over basketbal. Als ik niet goed speel komt dat meestal door wat anders. Ik miste dingen in Nederland. Dingen waar ik het liefst bij had willen zijn. Maar dat doe ik mijn hele leven al, dingen missen voor mijn sport.” 

Dat vind je zwaar.

„Ja, dat vind ik altijd wel lastig. Het is het lastigst aan mijn leven als topsporter. Dingen missen, momenten missen. Zoals toen mijn broertje zijn middelbare school afrondde, of toen ik in Amerika zat en mijn ouders uit elkaar gingen. Ik heb van die scheiding niet zoveel meegekregen, want ik was er nooit. Mijn broertje woonde nog thuis en die moest het allemaal in zijn eentje doen. Dat had ik hem willen ontnemen.” 

Zou je zo’n ‘normaal’ leven willen leiden?

„Dat weet ik ook weer niet. Nu zit ik altijd in highs of lows. Je zit nooit in het stabiele midden, nooit in het grijze deel. Als basketbal slecht gaat, gaat het ook niet heel goed met Emese. Het is hier mijn eerste jaar, mijn eerste jaar professioneel basketbal ook.” 

Het klinkt alsof je zoekt naar zingeving.

„Dagelijks ben ik daarmee bezig.”

Wat is dat voor jou dan?

„Daar ben ik nog niet helemaal uit.”

Ben je gelukkig met het leven in Salamanca?
„Op dit moment wel. Maar als ik drie dagen vrij heb, neem ik het vliegtuig naar Nederland. Ik heb hier buiten basketbal om geen vrienden. Het zijn altijd je teamgenoten. Dat had ik in Miami in het begin ook, en daarvoor in Amsterdam. In het begin had ik het ook hier niet makkelijk. Een vreemde taal, een Spaanse coach [Miguel Ángel Ortega]. Dan liep hij met zijn handen in de lucht te schelden, en ik wist niet precies wat hij zei. Achteraf bleek dan dat ik het allemaal verkeerd begrepen had.”

Als dit topsportleven zo’n gevecht is met jezelf, waarom doe je het dan?

„Voor de sport, voor mijn carrière.”

Basketbal vind je leuk, maar alles eromheen niet.

„Hoe hoger je komt te spelen, hoe meer politiek. Dat vind ik wel jammer, maar het hoort erbij. Zo ben ik hier ook terechtgekomen, door diezelfde politiek. Ik ben er onderdeel van. Natuurlijk vind ik basketbal leuk. Ik heb er zoveel uren, jaren aan besteed. Nu kom ik eindelijk op het punt dat ik wat van de sport terug kan krijgen. Ik was een talent, maar op den duur komt er een moment dat je het ook moet gaan waarmaken. Je blijft geen talent, je blijft geen jonkie. In die fase zit ik nu.”

Wat voor fase is dat?
„Ik blijf leren, dat vind ik echt heel leuk. Het enige is dat ik in dit team toch nog een jonkie ben. Zo ga ik me dan ook gedragen en voelen. Eigenlijk zou ik daar los van moeten breken. Want qua talent en kunnen weet ik dat ik mee kan met de beste speelsters. Maar omdat ik denk dat mensen dat beeld van mij hebben, ga ik me er ook naar gedragen. Dat is niet expres, eerder een self-fulfilling prophecy.”

Je speelt in een ondergeschikte rol?

„Ja, ik vind het belangrijk dat andere mensen het naar hun zin hebben. Daar moet je in de topsport een beetje mee uitkijken. Want om in de WNBA te kunnen spelen, moet je niet alleen een goede basketbalster zijn. Je moet ook belangrijke wedstrijden voor je team kunnen winnen. Dat kan ik in dit team nu nog niet. Volgend jaar wil ik er klaar voor zijn en het opnieuw proberen in de WNBA te spelen. Als ik nu ga, wil ik het ook halen. Een heel andere mindset dan ik had toen ik op trainingskamp ging met Phoenix. Ik ga er niet meer heen omdat het leuk is dat ik mee mag doen als opvulling.”

Het naar je zin hebben is ook belangrijk, lijkt me.

„Toen ik net bij dit team kwam, werd de coach boos als ik moest lachen tijdens het basketballen. Daar was ik diep door geraakt, omdat ik nou eenmaal zo ben. Moet ik mezelf ook nog gaan veranderen om in dit systeem te passen? Lachen hoort bij mij. Ik probeer het voor mijn teamgenoten zo ook een stukje leuker te maken. Wat blijer en lichter. Als iemand een slechte dag heeft, wil ik diegene zijn die haar wat beter laat voelen. Uiteindelijk gaat het daar om. Niet om het basketballen. Gewoon om al deze mensen, al die individuen. Dat is lastig als je op professioneel niveau speelt. Dan is het helemaal niet meer de bedoeling dat het altijd leuk is. Het mag niet meer leuk zijn, het is je baan geworden. Daarin probeer ik mezelf te blijven.”

Emese Hof Center van het Nederlands basketbalteam

Emese Hof (1996) wordt geboren in een basketbalgezin in Utrecht. Op achtjarige leeftijd begint ze bij de Cangeroes. Daar valt ze op, waardoor ze mag komen trainen bij UBALL, het talententeam in de regio. Hof verhuist als vijftienjarige naar Amsterdam om te spelen bij CTO Amsterdam. In 2015 wint ze met het Nederlands team onder 20 jaar brons bij het EK, waar ze wordt gekozen tot All Star. Hof vertrekt die zomer naar de VS om te spelen als center voor het collegeteam Miami Hurricanes. Als ze ESPN Player of the Week wordt, staan WNBA-teams voor haar in de rij. Op een trainingskamp met drievoudig WNBA-kampioen Phoenix Mercury valt ze als laatste af. Nu speelt ze bij de Spaanse kampioen Perfumerías Avenida in Salamanca.
 

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 7 maart 2020

AANRADER! Veiling schoenen overleden Ex-International Paul Vrind voor een Bijzonder Doel / ACTIE GOED DOEL /

Paul en Evelien Vrind op hun bruiloft in 1998

Veiling schoenen overleden Ex-International Paul Vrind voor een bijzonder doel

Komende zomer is het alweer tien jaar geleden dat de basketballwereld werd opgeschrikt met het bericht dat Paul Vrind -op dat moment 40 jaar oud, en nog steeds op niveau actief als basketballer- bij het joggen met zijn vrouw Evelien aan een hartstilstand was overleden.

Paul kwam uit Den Haag, begon ooit met Basketball bij HBV The Jumpers, en was een alom geliefde speler en persoon, een Ex-international met 65 interlands op zijn naam. En als koppel met Evelien waren ze ook nog eens bijzonder; een erg goede match. Hij speelde College bij Villanova -en begon daar toen die Universiteit toen die Regerend Kampioen van de NCAA was- speelde in Nederland o.a. bij clubs als Amsterdam, Donar Groningen en Den Bosch en ook voor diverse clubs in meerdere landen in Europa, waarvan een aantal in België, waar hij 'in het harnas' stierf... Wat mij betreft was Paul Vrind een Echte Topper in het Nederlandse Basketball(TiNBB).

Anderen over Paul Vrind:

Coach Jan Willem Jansen: 

Quote: “Aan Paul heb ik als basketballer en als persoon de warmste herinneringen. Hij genoot als speler van begin af aan mijn bewondering, maar meer nog deed hij dit als mens!”

Hartelijke groet Jan Willem

**

Mede-speler en Ex-International Mario Bennes

Quote: “Paul was een bijzonder mens op het veld en buiten het veld. Zijn lach deed je lachen."

Groet, Mario

**

Mede-speler en Ex-International Milko Lievertz

Quote: “Paul word nog steeds gemist 10 jaar na dato. Wij zijn samen gestart in Amsterdam wat betreft onze professionele carrière als basketballers en daarna heeft onze vriendschap zich voortgezet. Eef was zijn alles, hun relatie was/is een inspiratie voor velen."

Paul word nog steeds gemist 10 jaar na dato wij zijn samen gestart in Amsterdam wat betreft onze professionele carrière als basketballers en daarna heeft onze vriendschap zich voortgezet Eef was zijn alles hun relatie was/is een inspiratie voor velen 

Weduwe Evelien benaderde mij met de volgende vraag of ik voor wat publiciteit kon zorgen om haar te helpen met een bijzondere actie.  

“Ik wil de basketball-schoenen van Paul opruimen, en zou ze het liefst veilen, met als bestemmingsdoel Paul's moeder..."

Paul met zijn moeder Paulien de Vries, nu dus het slachtoffer van Whatsapp-fraude...

"... (Paulien de Vries, AD) want die is door Whatsapp-fraude (waarin mijn naam werd gebruikt) veel geld kwijtgeraakt, en ik zou haar graag zoveel mogelijk van de geleden schade vergoeden..."

Dat doe ik bij deze natuurlijk graag.

De te veilen basketball-schoenen van Ex-International Paul Vrind

De schoenen zijn via Marktplaats te koop, je vindt ze: --- Hier ---

Het is ook mogelijk om direct donaties te doen om Evelien te steunen voor dit doel; rekeningnummer: BE06001296620622, t.n.v.  E. Vrind-van de Dobbelaere.

 

Het krantenartikel over de Whatsapp-fraude en Eve's actie:

AART DEKKER

Anderen over Paul Vrind en/of zijn vrouw/weduwe Evelien:

Zie het volgende krantenartikel, de originele versie --- Hier ---:

Baliebediende stadhuis mede-slachtoffer van WhatsAppfraude

“Ik wil het geld dat in mijn naam gestolen werd terugbetalen”

Op de balie van het stadhuis zal je ze niet zien liggen, maar bediende Evelien Dobbelaere verkoopt er wel: koekjes. “Mijn schoonmoeder werd slachtoffer van WhatsApp-fraude”, vertelt ze. “Ze kreeg berichten van mijn nummer met de vraag mij te helpen met een overschrijving. Zo werd haar 4.150,55 euro afhandig gemaakt, in mijn naam. Ik wil haar graag terug betalen.”

• Sabine Van Damme, 19 oktober 2018

Evelien Dobbelaere is al meer dan 9 jaar weduwe, maar met haar schoonmoeder onderhoudt ze nog steeds een innige band. “Afgelopen zomer kreeg ze een berichtje via WhatsApp, van mijn nummer, met de vraag of ze in mijn plaats een dringende overschrijving kon doen. Met haar grote hart ging ze daar op in, al zou ik zoiets nooit vragen, en zeker niet via WhatsApp. Maar ze schreef het geld over, en kreeg dan de vraag, nu ze toch bezig was, om nog een bedrag over te schrijven. Wat ze opnieuw deed. Zo werd haar 4.150,55 euro afhandig gemaakt, in mijn naam. Terwijl ik van niks wist.”

Koekjes met een waarschuwing(Foto Wannes Nimmegeers)




“Uiteraard voel ik mij schuldig, ook al heb ik hier niks mee te maken. Dus heb ik er nu een missie van gemaakt om mensen te waarschuwen voor dit soort van oplichterij. Ik roep mensen op om verdachte mails of berichten door te sturen naar verdacht@safeonweb.be. Maar ik wil ook mijn schoonmoeder terugbetalen. Daarom ben ik begonnen met de verkoop van koekjes. De aankoop neem ik voor mijn rekening, en ik verkoop de zakjes aan 5 euro. Om mijn schoonmoeder terug te kunnen betalen, moet ik 830 zakjes verkopen. Best wat werk dus. Maar ik heb het ervoor over. En stel dat ik meer geld inzamel dan nodig, dan gaat dat integraal naar een goed doel.”

Wie Evelien ziet in het stadhuis of daarbuiten, mag altijd naar de koekjes vragen. 

Wie haar wil steunen, mag ook altijd geld storten op BE06001296620622.

Einde artikel HLN.be