Posts tonen met het label Klasse. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Klasse. Alle posts tonen

dinsdag 19 maart 2024

SP-verkiezingsprogramma Europese Verkiezingen 2024: ‘Samen voor de werkende klasse’; Minder macht naar Europa, meer macht voor de burger

 

SP-verkiezingsprogramma: ‘Minder macht naar Europa, meer macht voor de burger’

De Europese verkiezingen komen dichterbij en de verkiezingsprogramma’s beginnen langzaam vorm te krijgen. Hoe democratisch is de EU volgens de SP? En wat vindt de partij van de klimaatwetgeving en de aanpak van de migratie?

5 februari 2024 Yves Lacroix (Deze samenvatting is overgenomen van  ---  Hier  ---)

De belangen van het kapitaal domineren de Europese Unie. Dat stelt de Socialistische Partij (SP) in haar concept-verkiezingsprogramma voor de Europese verkiezingen: ‘Samen voor de werkende klasse’. Volgens de socialisten bevordert het kapitalisme de uitbuiting van mensen. Het zorgt voor een tweedeling in de samenleving en de vervuiling van het milieu.

En hoewel de SP internationale samenwerking belangrijk vindt, is daar geen Europese integratie voor nodig. De SP wil de macht van de EU aan banden leggen en de soevereiniteit van de landen behouden.

Gooi het roer om

Partijen als Volt of D66 willen een wijziging van de EU-verdragen om de EU meer macht te geven. Maar de SP wil een nieuw Europees verdrag om juist de zelfstandigheid van lidstaten te versterken. De verdragen van Maastricht (1993) en in Lissabon (2009) bepalen hoe de EU werkt. Als het aan de SP ligt, gaat er een streep door heel wat zaken.

De socialisten willen bijvoorbeeld dat de besluitvorming in Brussel transparanter wordt. Het is vaak moeilijk te achterhalen hoe de EU-ministers in raadsvergaderingen gestemd hebben. Daar moet een einde aan komen. Ook moeten de documenten openbaar worden. En in plaats van het Europees Comité van de Regio’s, de spreekbuis van regio’s en steden in de EU, wil de SP een volksraadpleging.

De SP wil ook de Europese Commissie afschaffen. In plaats daarvan moet het Europees Parlement meer macht krijgen. De nationale parlementariërs, in Nederland dus Tweede Kamerleden, krijgen de mogelijkheid tot een dubbelmandaat. Op die manier staan burgers dichter bij besluiten in Brussel.

Kapitalistisch klimaatbeleid

Dat de EU iets kan doen aan de opwarming van de aarde, ontkent de SP niet. Toch uit de partij kritiek op de Europese Green deal, een pakket aan wetgeving dat de EU in 2050 klimaatneutraal moet maken. De Green Deal steunt immers de belangen van de industrie en grote multinationals. Deze klimaatwetten houden geen rekening met de gewone burger, stelt de SP.

De partij wil zich ontfermen over de gewone Nederlander, die hard getroffen werd door de stijging van energieprijzen. Het allemaal maar overlaten aan de markt, vindt de SP geen goed idee. Door de energie-unie, waarin de concurrentie tussen energiebedrijven aangemoedigd wordt, zijn Nederlandse energiebedrijven geprivatiseerd. De democratische invloed op hun beleid is dus weggevallen, aldus de partij. De SP wil daarom een einde maken aan de energie-unie en lidstaten de kans geven energie publiek te maken.

Vrij verkeer van mensen

EU-burgers die in een andere EU-lidstaat willen werken, moeten weer een werkvergunning krijgen. De SP ziet problemen in het vrije verkeer binnen de Schengenzone. Door ongecontroleerde arbeidsmigratie, stelt de SP, worden werknemers uitgebuit en staan publieke voorzieningen zoals huisvesting onder druk. Jaarlijks moet er volgens de SP dan een vast aantal werkvergunningen beschikbaar zijn.

En vluchtelingen moeten vooral buiten de EU opgevangen worden. Bij voorkeur in de regio. Migratie-deals zijn daarom mogelijk, zolang de opvang op een menswaardige manier gebeurt. Landen in de buurt van conflictgebieden worden daarbij geholpen. De SP is het overigens niet eens met de recent afgesloten Tunesiëdeal. Die deal beantwoordt niet aan de voorwaarden volgens de partij.

Verder moeten vluchtelingen sneller weten of ze kans maken op asiel. Men moet ze sneller terugsturen, wanneer die kans er niet is. Landen die niet meewerken aan de terugkeer moeten sancties opgelegd krijgen, zegt de partij.

Gepost door Aart Dekker op 19:30 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , ,

zondag 22 oktober 2023

AANRADER! - NU IN DE WINKEL / EEN BIJZONDERE (DUBBEL-)EDITIE(42+43) VAN DE GROENE AMSTERDAMMER: 'We moeten het over klasse hebben' - Ron Meyer (ex-voorzitter SP) als gast-hoofd-redacteur / VERKIEZINGEN 2023 /

 

 

Nr. 42-43 /

 

Meer op de website van de Groene Amsterdammer  Groene.nl   ---  Hier   ---


INHOUD:

Achtergrond

Actueel

Kunst&Cultuur

Dichters&Denkers

Gepost door Aart Dekker op 22:09 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , , , , , ,

vrijdag 9 juli 2021

'DIT IS AMERIKA' / NRC BOEKEN-RECENSIES: 'Prachtige en schokkende (foto-)boeken over de onderklasse van Amerika' / KUDO 2020 /

 #ChildishGambino #ThisIsAmerica #GuavaIsland

Childish Gambino - This Is America (Official Video)

6 mei 2018

Official Video for "This Is America" by Childish Gambino 
 
Listen to Childish Gambino: https://ChildishGambino.lnk.to/listenYD 
Watch more Childish Gambino videos: https://ChildishGambino.lnk.to/listen...

 *

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/05/15/hoezo-is-amerika-so-great-a3999781

Recensie

Prachtige en schokkende boeken over de onderklasse van Amerika

Amerika Een fotograaf en een journalist schreven ieder een fascinerend boek over de Amerikaanse onderklasse. Het levert een heel ander Amerika op dan we meenden te kennen.

Een van de foto’s uit het boek Dignity van Chris Arnade.

Een van de foto’s uit het boek Dignity van Chris Arnade. Foto Chris Arnade

Het is me altijd onduidelijk geweest wat Hillary Clinton bedoelde toen ze in 2016 zei dat Amerika „already great” was. Het was vast bedoeld als opbeurende en patriottistische repliek op het door Trump neergezette beeld van Amerika als vermorzeld land, maar het klonk wereldvreemd, geprivilegieerd en, eerlijk gezegd, waanzinnig.

Hoe waanzinnig bedenk ik me al bladerend door Dignity. Seeking Respect in Back Row America van fotograaf Chris Arnade (1965). Hij is een voormalig Wall Street-bankier die eerst uit interesse afreist naar de zwakste buurten van Brooklyn en zich later, nadat hij zijn baan heeft opgezegd, helemaal stort op wat hij ‘back row America’ noemt, de onderkant van de samenleving. In Dignity combineert hij foto’s met essayistische reportages.

Hij laat zien dat er niets ‘great’ is aan Amerika. Niet aan de bovenkant, maar daar kom ik zo op, en zeker niet aan de onderkant.

Het pijnlijkst zijn Arnades foto’s van door drugs vernielde levens en gezichten. Jaarlijks overlijden ruim zestigduizend Amerikanen aan een overdosis – mede daardoor dáált de levensverwachting van witte Amerikanen, maar Arnade heeft zulke cijfers niet nodig om de crisis te laten zien. Hij fotografeert de verweesde gezichten van een gezin dat leeft uit een winkelwagen. Van een jong stelletje dat verslagen in de camera kijkt, in de hoek liggen bierblikjes, op de grond pleisters die het bloeden van de naald moeten stoppen.

Wat een armoedig, vervallen land. Wie dit Amerika wil begrijpen, schrijft hij, moet in de McDonald’s gaan zitten. Wat er nog over is van gemeenschappen zit dáár. McDonald’s als gemeenschapscentrum in steden waar het enige sociale verband nog ellende lijkt te zijn. Arnade praat er met, en fotografeert, daklozen, drugsverslaafden, tienermoeders, bingo-spelende bejaarden, enzovoort.

Dat is wat Dignity zo sterk maakt: het toont Amerika voorbij de verhulling van massacultuur als ware het nog steeds een ongekend rijk land, voorbij de pretenties van politici ook, voorbij de illusies dat het land al great is – of het zomaar weer kan worden. Om rapper Childish Gambino aan te halen: ‘This is America’, in al haar lelijkheid en ellende.

Het is even laf als onmogelijk om politiek uit zo’n verhaal te houden. Dit is geen boek dat de opkomst van Trump wil verklaren, schrijft Arnade aan het begin. Maar je kunt de sociale crisis in Amerika ook niet los zien van Trump (en van Clinton, trouwens), denk ik.

Diagnose

De diagnose van Arnade is dat ‘back row America’ en ‘front row America’, de culturele, politieke en economische elites, uit elkaar zijn gegroeid. De bovenkant kijkt met afgunst naar beneden, de onderkant returns the favour. Arnade pleit voor meer begrip tussen de twee. Maar zou ‘meer met elkaar praten’ echt de oplossing zijn voor de dramatische economische omstandigheden waarin mensen aan de onderkant leven? Die hebben weinig aan goede gesprekken en alles aan een hoger minimumloon, aan gemeenschappen die weer floreren en aan een overheid die zich om hen bekommert.

Dat brengt me bij Amity and Prosperity. Het is vast beroepsdeformatie, maar tijdens het lezen dacht ik steeds: hoe fantastisch moet het als journalist zijn om een boek te schrijven over thema’s als ‘vriendschap’ en ‘welvaart’ dat zich afspeelt in twee gehuchten die precies zo heten? Eliza Griswold (The New Yorker) had dat geluk en schreef een boek dat zich meet met de beste journalistieke boeken die de laatste jaren de teloorgang van Amerika beschreven, zoals Janesville en The Unwinding.

Griswold (1973) beschrijft verhalend de strijd van Stacey Haney, een verpleegster met twee kinderen, die in een oude boerderij woont in Amity, Pennsylvania. Rijd door staten als Pennsylvania en West Virginia en je ziet zulke gehuchten overal. ‘Small town USA’, romantiseert countryster Justin Moore het: ‘everybody knows me and I know them; and I believe that’s the way we were supposed to live’.

Evengoed is dat het Amerika van vervallen huizen en leegstaande fabrieken die als mausolea langs de weg staan. De banen verdwenen en daarmee de welvaart en, zou je met enige overdrijving kunnen zeggen, de Amerikaanse droom. Maar dan!

Boren en delven

Zoals in veel van dit soort gemeenschappen lijkt fracking, het met zware trillingen uit de aarde delven van schalieolie en -gas, uitkomst te bieden. Stacey Haney hoort het van buurtgenoten: laat frackingbedrijf Range boren op je land en je krijgt er goed voor betaald. Kan ze met dat geld dan wél de eindjes aan elkaar knopen?

Wellicht, maar je wordt er ook ernstig ziek van. Plots sterven de dieren van Haney en worden haar kinderen ziek. Het water, ontdekt ze, is vergiftigd.

Maar wie is verantwoordelijk? Het bedrijf Range ontkent alles, laat onderzoeken manipuleren en doet, gesteund door de overheid, niets voor ze.

Haney besluit terug te vechten en gaat een jarenlange juridische strijd aan om haar kinderen en haar gemeenschap te redden. Hoewel, ‘gemeenschap’; haar buren zijn minder enthousiast over haar strijd. Zij verdienen goed geld aan de vergoedingen die de fracking-industrie ze betaalt voor het gebruik van hun land. Daarmee gaat het boek eigenlijk over het tegenovergestelde van vriendschap en welvaart; om verraad en verval.

Amity and Prosperity is het verhaal van een gecorrumpeerde overheid die zich laat leiden door de belangen van grote bedrijven, van een economisch systeem dat zich niets aantrekt van de ecologische en sociale schade die het veroorzaakt – het verhaal van het moderne Amerika dus.

En dan zie je dat het Amerika dat Chris Arnade fotografeert en beschrijft grotendeels hetzelfde is als dat van Amity and Prosperity. Het zijn gebroken levens en gemeenschappen, in een gebroken samenleving, in een land waarvan je je kunt afvragen of het nog geheeld kan worden. Dat is waarom een politieke buitenstaander die belooft het systeem op te blazen voor veel Amerikanen aantrekkelijker is dan een kandidaat die al decennia tot de (gecorrumpeerde) politieke klasse behoort – een klasse die kiezers belooft de Amerikaanse droom weer tastbaar te maken, maar zich onderwijl onderwerpt aan de wensen van het kapitaal. De kracht van Dignity en Amity and Prosperity is dat ze precies dat verraad laten zien.

 

Chris Arnade: Dignity. Seeking Respect in Back Row America. Penguin Putnam, 304 blz. € 26,99

●●●●●

 

Eliza Griswold: Amity and Prosperity. One Family and the Fracturing of America. Headline Publishing Group, 336 blz. € 25,99

●●●●●

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 15 mei 2020

 

Gepost door Aart Dekker op 19:00 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

maandag 30 november 2020

MUST-SEE-TV / WEER EEN KLASSE-SERIE VAN HUMAN, HOPELIJK NIET DE LAATSTE: WORDT LID! A.s. Maandag 30 november - 'Klassen' / DE ROL VAN ONDERWIJS / RECENSIE GROENE AMSTERDAMMER /

 

Trailer | Klassen 

•26 nov. 2020 

Lukt het school om het verschil te maken? Dit is de vraag die Sarah Sylbing en Ester Gould, makers van de bekroonde serie Schuldig, zich voor hun nieuwe documentaireserie Klassen stelden. Wederom strijken ze neer in Amsterdam-Noord, dit keer richten ze hun pijlen op de kinderen van groep 8. Elf jaar zijn ze als het eindadvies voor de middelbare school valt dat de rest van hun leven zal beïnvloeden. Niet alle kinderen kunnen terugvallen op steun van hun ouders, sommigen staan er helemaal alleen voor. Gelukkig zijn er nog leraren die zich om hen bekommeren. Maar is dat genoeg?

*


 


 


Ik was al Lid/Vriend. Jij niet? Dan is het hoog tijd; kost bijna niets..!

Kan op zo:    Human.nl/wordvriend

* 


Dit zijn de hoofdrolspelers uit Klassen, over de strijd voor gelijke kansen.

Geplaatst door Human op Woensdag 18 november 2020
Een uitgebreide kennismaking met alle hoofdpersonen op de site van Human: --- Hier ---

SHARTIE AART DEKKER

WEER EEN KLASSE-SERIE VAN HUMAN, HOPELIJK NIET DE LAATSTE: WORDT LID!

Nog niet zo lang geleden kreeg ik een enquête van Human; wat ik van welke programma's ik (her-)kende, welke niet, welke ik miste, welke absoluut moesten blijven, etc, etc.

Ik vulde hem uit mijn hoofd in...om er niet al te veel later achter te komen dat ik een van mijn favorieten was vergeten...tenminste, ik had er niet aan gedacht dat het ook al een programma van Human was...

Toen ging ik eens verder kijken en kwam ik er achter hoeveel programma's zo'n Aspirant Omroep eigenlijk wel niet maakt.

En daaronder bij Human een onevenredig groot aandeel programma's  'Die er toe doen' !

Desondanks moet de omroep weer een flinke spurt inzetten om voor de deadline van eind dit jaar genoeg leden te hebben om weer een nieuwe periode zelfs maar Aspirant Omroep te mogen blijven...

Eigenlijk te gek voor woorden; dus misschien moet er toch iets veranderen aan het systeem.

Maar voor nu helpen alleen..MEER LEDEN..!

Het kost bijna niets; du wat houd je tegen?

(AD)

*

Recensie Kunst & Cultuur Televisie: ‘Klassen’

Walter van der Kooi

de Groene Amsterdammer, 25 november 2020 – verschenen in nr. 48

Viggo zit in Amsterdam-Noord op basisschool De Weidevogel, waar alle kinderen, gesteund of aangevuurd door ouders, naar het vwo willen, zullen. Zijn voorlopig advies, havo/vwo, valt wat tegen. ‘Dat advies is eigenlijk voor de rest van je leven, want het bepaalt naar welke school je gaat, welk werk je doet’, zegt hij, elf jaar oud. Daarmee een kern van de documentaire reeks Klassen formulerend. Waaraan de kijker toevoegt: hoeveel je verdient, waar je woont en naar wat voor school je je kinderen later stuurt, en hoeveel extra Cito-trainingen je betaalt als het advies lager dan vwo is.

Noord is een schoolvoorbeeld van een ‘kracht/pracht/zorgenwijk’ met snelle gentrificatie. De Weidevogel is daarin een bevoorrechte enclave. Dus krijgen andere scholen beduidend meer aandacht in deze Human-serie over onderwijs en ongelijkheid. Van Ester Gould en Sarah Sylbing, makers van de Nipkow winnende serie Schuldig (2017). Een fundament van Klassen is het onderzoeksgegeven dat kinderen van hoogopgeleide ouders overgeadviseerd worden en kinderen van laagopgeleide ondergeadviseerd. Oftewel klasse bepaalt naar welke schoolklassen een kind gaat. ‘Gefeliciteerd met het diploma van je ouders’, noemen de makers dat. Amsterdams wethouder Marjolein Moorman, van Onderwijs, Armoede en Schuldhulpverlening, concludeert: we selecteren veel te vroeg. Waarin een eventuele oplossing schuilt.

Naast Moorman zien we schoolbestuurders, onderwijskundigen, juffen en meesters, ouders en bovenal kinderen. Kinderen die je in je hart sluit, met wie je meeleeft, over wie je je zorgen maakt. Neem Anyssa (10), wier voorlopig advies havo/vwo tijdens de eerste twee afleveringen die ik zag, hard afkalft. Tot groot verdriet van gouden juf Jolanda. Anyssa woont bij oma en opa in Noord. Tot wederzijds genoegen. Er zijn niet meer zo veel mensen die gebitloos door het leven gaan; oma en opa wel, en dat tekent hun klasse. Net als hun Mokums en lage opleiding. Opa’s gezondheid is wankel, wat drukt op de kleindochter. Als dreigt dat mama Anyssa na zeven(!) jaar weer in huis neemt, ga je begrijpen waarom het vaak slapeloze kind minder en minder gaat presteren en geen opdracht meer afmaakt. Jolanda besluit met pijn in het hart tot havo-advies. De grootouders betreuren het, maar de eerst zo ambitieuze, trotse kleindochter doet onverschillig. En hoort dan dat haar moeder ooit ook zo goed kon leren maar het liet lopen.

In dit geval vraag je je trouwens af of dit onderadvisering is. Jolanda kan weinig anders en de puberteit moet nog komen. Als tegenwicht hebben we Yunuscan (10) met zijn vmbo-t/havo-advies. Hij vecht en wordt gesteund door zijn Turkse ouders: hij hoeft tot zijn opluchting niet mee naar een bruiloft en mag dan op de computer werken. Hij knokt zijn taal vooruit. Weer is de kracht van Gould en Sylbing dat ze macro- en microproblematiek behandelen en verweven, middels onvergetelijke portretjes. Juf Jolanda blijkt bepaald niet de enige van edelmetaal. Trouwens, bent u al ‘vriend’ van Human? Onder de vijftigduizend leden verdwijnt een onmisbare kwaliteitsomroep.

Ester Gould, Sarah Sylbing, Daan Bol, Klassen, Human, zeven delen vanaf maandag 30 november, NPO 1, 21.35 uur. Direct na elke aflevering Aftertalk Klassen op Nederland 1 Extra

Walter van der Kooi is tv-recensent van De Groene Amsterdammer. Hij beperkt zich niet louter tot drama. Meer


 


 


Gepost door Aart Dekker op 20:24 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)