Aart Dekker was coach, voornamelijk in
het jeugd-basketball, totdat hij door zijn vriend Rob Meurs werd
overgehaald om Internationaal Jeugdbasketball te gaan scouten. Dat
deed hij tussen 1999-2011. Nadat Rob Meurs, pionier en een van de
guru's in de wereld van het Internationale, Amerikaanse College- en
Internationale NBA-basketball als scout en talent-evaluator, in 2010
omkwam bij een motorongeluk, deed hij een stapje terug op
scouting-gebied. Maar eens een scout, altijd een scout; Aart blijft
dus jonge spelers (ook) bekijken als scout, talent-evaluator en
talent-ontwikkelaar. En dat betekent: inschatten van het potentieel
van een talentvolle speler, en nadenken over wat ervoor nodig is dat
talent optimaal te ontwikkelen. Voor een optimale ontwikkeling is het
maken van goede keuzes essentieel, en juist daar gaat het heel vaak
mis...
Rob Meurs en Aart Dekker waren samen
vele honderden keren betrokken geweest bij het voorlichten van
spelers over die keuzes. Voor veel van die spelers pakte het goed
uit, zij hadden prachtige carrières, maar er zijn vanzelfsprekend
ook veel gevallen bekend waar die keuzes minder goed uitpakten. Van
beide soorten voorbeelden valt heel veel te leren voor mensen die hun
keuzes nog moeten gaan maken.
Dit verhaal, er zullen er nog veel
volgen, is bedoeld jonge spelers (en hun ouders!) na te laten denken
over het maken van die keuzes. Het dient ook als voorbeeld.
Afgelopen zomer werd Aart gevraagd of
hij kon Rik Pijp kon helpen, die graag naar Amerika zou gaan om
college-basketball te gaan spelen. Aart, Rik en zijn ouders zijn een
aantal maanden intensief bezig geweest met het beantwoorden van de
(o.a.) de volgende vragen: wat zijn mijn mogelijkheden, hoe krijg ik
zoveel mogelijk opties om mijn talent ten volle te ontwikkelen, en
hoe pak ik dat aan? Daarna maakte Rik samen met zijn ouders de keuze
om voor Rotterdam Basketball College te gaan spelen.
De columnist Aart Dekker en Rik Pijp
gingen onlangs bij elkaar zitten om het verhaal van Rik Pijp, en wat
zich allemaal heeft afgespeeld sinds een zekere dag in juni, op te
tekenen in een interview. Het verhaal is tevens het eerste interview
met deze jonge speler van Rotterdam Basketball College I en II, die
voor veel volgers van het DBL-basketball uit het niets kwam. Rik Pijp
speelt bovendien tijdens de Basketball Days in Zwolle (vanaf Tweede
Kerstdag) in Jong Oranje. Het verhaal is van Rik, de bewoordingen
(deels ook) van de hand van Aart Dekker.
Rik Pijp is 20 jaar oud, 2.07 lang,
speelt op de PF/C posities, en komt uit Groningen. Echt bekend was
hij nog niet in Nederland, en eigenlijk ook niet in Groningen, maar
hoopt daar de komende jaren verandering in te brengen.
Je zou
het raar kunnen noemen dat hij (nog) zo onbekend is. Tenminste, als
je ervan uit gaat dat een 20-jarige getalenteerde speler van 2.07m in
veel andere landen – of in ieder geval in andere plaatsen – ,
toch al wel enige bekendheid zou genieten. Immers vaak worden lange
en redelijk getalenteerde jonge basketballers in echte
basketball-landen een stuk beter gevolgd door media,
mede-basketballers, coaches, en zelfs ook door het
basketball-publiek, dan in Nederland en Groningen het geval
is.
Groningen gaat door voor 'Basketballstad Nr.1' in
Nederland, de locale GasTerra Flames zijn in het Noorden belangrijk.
Rik speelde 4 jaar in opleidingsteams van die club. Het lijkt logisch
dat zo'n club dan serieus met zo'n talent aan de gang gaat. De
realiteit is helaas dat er meestal wel enkele jeugdspelers een tijdje
meedraaien bij het vlaggenschip, maar dat er zelden of nooit iemand
echte kansen krijgt, laat staan dat een Groningse jeugdspeler zich
ontwikkelt tot een belangrijke speler bij 'de Flames'. Na vertrek uit
de stad blijken een aantal van die 'bankvullers' uit Groningen zich
elders wel degelijk tot nuttige, of zelfs goede DBL-spelers te
ontwikkelen. Rik heeft zelfs nooit maar een keer bij het Groningse
topteam meegetraind en een serieus gesprek over zijn toekomst als
basketballer in Groningen heeft ook nooit plaatsgevonden. Toen een
jaar of wat geleden de Catalaanse coach Pep Claros coach werd (als
opvolger van Ton Boot) hoopten Groningse talenten dat het beter zou
worden; “was hij immers niet afkomstig van Badalona, een van de
beste talent-ontwikkelende clubs in Europa, die voor een goed deel
speelt met zelf ontwikkelde spelers in het Eerste Team!?”
Die hoop vervloog snel, maar flakkerde
weer op toen Ex-Bondscoach Marco vd Berg, immers een Groninger die,
als NBB-voorman, jarenlang van de daken schreeuwde 'hoe hij baalde
van het beleid van de Nederlandse FEB-clubs?' Hij wilde kansen voor
de jeugd en minder 'middelmatige Amerikanen'! Nou daar kwam niet veel
van terecht; nog nooit waren er zoveel Amerikanen en zo weinig kansen
voor Nederlandse, laat staan Groningse, jeugdspelers als onder zijn
bewind!
Onder de laatste coach, Hakim Salem,
binnengehaald (zo hoopten de Groningse talenten) vanwege zijn
ervaring in het werken met, en inpassen van Jong Talent, werd het
nauwelijks beter. Rik heeft hem een keer gesproken, en wist dus wie
Rik Pijp was, dus had Rik hoop dat Salem hem in de gaten zou houden.
Het was het laatste dat hij hoorde; noch Salem, noch de club Flames
liet verder iets van zich horen...
Rik weet heel goed dat hij
een laatbloeier is. Het was hem al vele duidelijk dat hij lang zou
worden. En dat lange jongens vaak veel tijd nodig hebben om zich te
ontwikkelen wist hij ook; hij misschien nog wel een beetje meer dan
de gemiddelde 'Big'. Maar de andere kant: hij is lang, kan zich
redelijk goed bewegen, is niet echt langzaam en kan aardig springen.
Toen Aart Dekker navraag deed bij onder andere Rik's jeugdcoach Hein
Gert Triemstra, toch niet de eerste de beste, gaf die aan een zekere
mate van gelijkenis te zien tussen de 'Big-men Skills en Shooting
Touch, van Rik Pijp met die van een hele jonge Rik Smits. En uit de
mond van Triemstra betekenen deze woorden echt iets; hij zou namelijk
nooit 'zomaar iets' zeggen en is niet de eerste de beste. Toen Rik
Pijp hoorde dat Triemstra dat had gezegd, moest hij wel even slikken,
want uit zichzelf zou hij er niet over piekeren zichzelf te
vergelijken met de 'Levende Legende Rik Smits', maar uiteindelijk was
het natuurlijk wel leuk om te horen; een welkom steuntje in de rug!
Vier jaar speelde Rik in de MU18 en
MU20 van GasTerra Flames. Hij leerde er veel van coaches als
Triemstra, Bart Prak en Anjo Mekel, zegt 'hen ben ik veel dank
verschuldigd!' Maar hij voelde aankomen op een dood spoor terecht te
komen in Groningen; geen uitnodiging eens bij 'het Eerste' mee te
komen trainen, of zelfs maar eens te komen kijken, geen gesprek over
zijn toekomst...
De enige Groningse seniorencoach die de
moeite nam om met Rik te praten was Hans Nieboer, voormalig Assistent
Bondscoach en nu de coach van het Eerste van de studenten van Groene
Uilen. Die spelen Promotie Divisie, en toen Nieboer hem vertelde dat
Rik bij hem welkom was, had hij in ieder geval de zekerheid tenminste
Promotie Divisie te kunnen spelen; dat voelde in ieder geval als een
zeker steuntje in zijn rug. Maar eigenlijk wilde Rik toch meer: “elke
dag trainen, twee keer per dag als het maar even mogelijk is, en met
en tegen betere spelers spelen, spelers die de top willen halen, net
als ik, en dat wordt toch lastig in een studenten team waar de
prioriteiten anders liggen.”
Rik vertelde dat hij in 2011 al
bezig geweest om zich te oriënteren op de mogelijkheden om naar een
college/universiteit in de USA te gaan. “Ik ben op een
voorlichtingsavond van Ustudy geweest, en ik heb toen ook met coaches
en organisaties gesproken. Ben ook naar een kamp geweest in Spanje,
waar ook Amerikaanse collegecoaches waren. Er was wel wat interesse.
Maar het gevoel was nog niet (helemaal) goed; ik ging ook twijfelen
of ik er al aan toe was, zowel als basketballer als als persoon.
Uiteindelijk heb ik toen besloten eerst maar eens een jaartje op
mezelf te gaan wonen en een hogere studie op te pakken, dat werd
Sportmanagement aan de Hanze Hogeschool van Groningen.”
Na afloop van het seizoen 2011/2012
sprak hij uitgebreid met zijn ouders, en dacht eens goed na. Hij
zocht ook contact met een aantal coaches en spelers waarvan hij dacht
dat ze hem eerlijk zouden vertellen wat hun kijk op Rik, en zijn
mogelijkheden was. De conclusie? “Ik dacht wel klaar te zijn voor
te zijn voor 'een grote stap', zowel als speler als als persoon. Dus
hakte ik de knoop door: ik wil, als het kan, naar Amerika! Ik vroeg
toen aan Matthijs Groot (o.a. teammanager van het Nationale Heren
Team en co-coach van de mannen van Apollo Amsterdam), of hij mij kon
helpen. Hij verwees me naar jou (AD).”
Er volgden een aantal (telefoon-)
gesprekken. Rik: “Je vroeg me de oren van het hoofd! Wat ik wilde,
en waarom. Waarom ik gedaan had wat ik had gedaan, en waarom andere
dingen juist niet. Het werd me al snel duidelijk dat we er samen hard
aan zouden moeten werken. Je vertelde me direct heel duidelijk dat:
het erg laat was om deze zomer nog
goed ergens aan de bak te komen voor het seizoen 2012/2013 en dat,
zelfs als we er alles aan zouden doen, we nog geluk nodig zouden
hebben!
dat het geen kwestie zou zijn van
'even regelen' en dan 'nog goed terecht komen ook!'
dat ik, alhoewel ik dacht goed
nagedacht te hebben, nog veel beter op een rijtje moest zien te
krijgen wat ik nu eigenlijk (precies) wilde; je bestookte me met
vragen als 'Waar in Amerika of Canada wil je spelen? Op welk niveau?
Division 1, D2 of D3? Of ik er over had nagedacht naar een Junior
College te gaan? Hoe belangrijk het voor me was minuten te krijgen?
Bij wat voor een soort team en coach? Of ik er tegen dacht te kunnen
om (eerst) veel/vooral op de bank te zitten en pas later misschien
wat meer te gaan spelen? Welke studie ik wilde gaan volgen? En op
welk niveau dan? Op wat voor een soort school ik me thuis dacht te
gaan voelen? En op welk type niet? En zo nog veel meer! Dat viel wel
even tegen, maar ik wist al snel voor mezelf dat je vragen terecht
waren.
Je vroeg me ook: 'Wat ik kon laten
zien als coaches/scholen interesse zouden hebben in een speler van
2.07 lang'. Ik begreep dat er video nodig was.
En: 'Of mijn papieren in orde
waren?'
En of ik eventueel geholpen zou
zijn met een gedeeltelijke 'scholarship' full scholarship als
basketballer, en of mijn ouders eventueel ook een gedeelte zouden
kunnen bijbetalen?
Een confronterende vraag was:
"Stel nu eens dat het niet lukt (voor volgend seizoen) in
Amerika aan de bak te komen; wat dan?"
Rik kwam er (dus) achter dat hij op
veel van die vragen eigenlijk (nog) geen antwoorden had (geheel of
gedeeltelijk). Hij kwam op de proppen met een '5-minuten High-Light
filmpje' van zichzelf. Maar ik maakte hem direct duidelijk dat dat
niet voldoende was om coaches een goed beeld van Rik Pijp te geven.
Er bleek ook wel de nodige video van wedstrijden te zijn, maar geen
coach in Amerika gaat vele uren wedstrijdbeelden doorploegen voordat
hij al enige interesse in een speler heeft. Rik besloot om voor
zichzelf een webpagina te maken met info en video over zichzelf, en
om zijn beste wedstrijden samen te vatten in stukken video die wel
voor veel coaches te behappen zouden zijn. Dit kostte al met al een
flink aantal dagen. Rik vroeg mij om e.e.a. te bekijken en te
beoordelen of er nu wel voldoende materiaal was. Dat bleek niet
helemaal zo te zijn; er kwam o.a. niet voldoende duidelijk uit de
verf wat Rik allemaal in zijn mars had. Daarop besloten we dat we dan
maar extra video moesten maken:
video van een 'Work-out' waarin
allerlei technische en atletische vaardigheden de revue passeerden
meer beelden van partijtjes op een
instuif
Daarvoor kwamen Rik en zijn vader Henk
(die de video zou schieten), Aart Dekker en Camil Hadzic (die
helemaal geen video van zichzelf had, en deze net als Rik nodig had)
naar de Apollohal in Amsterdam, waar volgens Matthijs Groot wel
ruimte daarvoor was. Dit leverde wel bruikbare video op om een indruk
te geven van de 'skills' van Rik en Camil, maar de Instuif-partijtjes
waar beiden vervolgens in meededen waren niet van de benodigde
kwaliteit. Rik maakte een filmpje van zijn 'skills-session' en voegde
deze toe aan zijn webpagina.
Inmiddels waren weken verstreken. Dat
de juiste video essentieel was bleek toen ik (AD) een paar honderd
coaches in de USA en Canada mailde. Al eerder had ik een aantal goede
contacten, waarvan ik vermoedde dat ze interesse zouden kunnen
hebben, en waarvan ik wist dat ze veel waarde zouden hechten aan het
inmiddels door mij geschreven scoutingrapport over Rik Pijp zouden
hechten. Er de nodige interesse los, meerdere scholen waren nog op
zoek naar een speler van Rik's lengte en positie, maar de inmiddels
beschikbare video (vijf minuten High Lights, en wat stukken van/hele
wedstrijden bleken uiteindelijk voor de meeste coaches niet genoeg,
of een deel van de staf wilde 'de gok' wel nemen, maar kon vervolgens
de andere coaches niet overtuigen; dan werd toch liever de keuze
gemaakt voor een speler die ze al 'live' hadden zien spelen, die ze
al kenden, waarmee ze al eerder in contact waren. Er bleven een
beperkt aantal mogelijkheden over; in Canada, en op een lager niveau
dan D1 in de USA.
Ondertussen hadden we ook 'Plan-B'
verkend: ik had Rik doorgezaagd met vragen over studie en idee van
eigen kunnen, en hij had alles (in samenspraak met zijn ouders)
beantwoord. Mijn beeld van zijn mogelijkheden was dusdanig goed dat
ik hem andere opties voorlegde:
wat denken jullie van andere
mogelijkheden in Europa, en
zou spelen in Nederland, bij een
DBL-club die ook een Tweede Team in de Promotie-Divisie heeft een
optie zijn?
Daar kwam uit dat van deze twee opties,
de tweede als alternatief voor Amerika/Canada, de familie Pijp ook
goed in de oren klonk. Dus belde ik links en rechts wat rond, en gaf
Rik het advies om ook zelf een aantal hem bekende mensen bij een
aantal DBL-clubs te contacten.
Ondertussen was Rik in gesprek met de
overgebleven opties 'over de grote plas'. Een voor een vielen die af.
Soms omdat er kanten aan zaten die Rik en zijn ouders niet
aantrekkelijk vonden, soms omdat de interesse uiteindelijk niet sterk
genoeg bleek. Tenslotte waren er twee Universiteiten over in Canada
die echt serieuze interesse hadden, en waar Rik wel naartoe zou
willen gaan. Vice versa werden allerlei extra vragen gesteld en
beantwoord, en papieren en officiële stukken opgevraagd en door
gemaild. Inmiddels was de zomer al een heel eind op streek. Deze
Canadese scholen stelden aan nog wat extra voorwaarden te moeten
voldoen om Rik (snel) speelgerechtigd en aan de studie te krijgen.
Uiteindelijk duurde het Rik en zijn
ouders te lang voor er absolute duidelijkheid kwam. Als alternatief
was ondertussen Rotterdam Basketball College als aantrekkelijkste
mogelijkheid gekozen. Rik en zijn vader gingen het gesprek aan met de
toenmalige directeur Chris Vriens en Ruud Bijl, die namens Rotterdam
op jacht waren naar spelers die hun Eerste (en Tweede) Team zouden
kunnen bemannen met voldoende getalenteerde studenten. Deze
gesprekken verliepen voorspoedig, en er werd een afspraak gemaakt
voor een 'proefweek' met trainingen en oefenwedstrijden. In die week
kwam Colorado University, geen kinderachtige school(!), langs voor
een oefenpot. Rotterdam speelde met een bijeen geschraapte groep
spelers uit het Eerste en Tweede van vorig seizoen, nieuwe spelers
uit eigen jeugd en van elders. Rik was er daar een van. Na slechts
twee trainingen met die groep begon men aan de oefenwedstrijd. Rik
liet daarin zien dat hij echt mogelijkheden heeft (hij scoorde o.a.
een punt of 10, pakte wat rebounds en liet zich ook op andere
gebieden zien). Daarop besloot Rotterdam dat ze graag met Rik in zee
wilden, mits ook op studiegebied 'een match' te maken was, en Rik
bereid was vooral in het Tweede zijn minuten te verwachten en de
mogelijkheid dat hij wellicht nog niet (direct) zoveel speeltijd zou
krijgen in het Eerste Team te accepteren. Dit alles bleek het geval.
Rik hakte vervolgens de knoop door niet
langer te willen wachten op, en werken aan de Canadese opties, en
belde deze af.
De rest is geschiedenis!
Inmiddels is er zoveel tijd verstreken,
dat het ook mogelijk is om een voorlopige conclusie te trekken: is
Rik tevreden met de keuzes die hij heeft gemaakt? En hoe bevalt het
spelen, studeren en leven in Rotterdam hem?
Rik: “Ik ben meer dan tevreden met
hoe het gaat in Rotterdam. Ik had nooit verwacht in het begin van het
seizoen zelfs wedstrijden te moge starten. En ik had ook echt niet
verwacht soms zelfs bijna in de dubbele cijfers te scoren w.b.t.
punten, en ook mijn andere wapenfeiten waren boven de verwachtingen
die ik had voor het begin van het seizoen. In het Tweede speel ik erg
veel, en wordt een flinke inbreng van mij verwacht! Op een gegeven
moment kreeg ik wel wat overbelastingsverschijnselen, maar gelukkig
is de pijn aan mijn knieën vooralsnog tijdelijk geweest. Helaas
trainen we nog niet in de ochtenden, dat zou ik wel toejuichen...
Randy Wiel blijkt, zoals jij (AD) me al schetste een perfecte coach
voor mij te zijn; ik leer erg veel van hem, en zijn aanpak bevalt me.
Ik vind het natuurlijk wel jammer dat mijn speeltijd in Team-1, na de
komst van Echolls, een stuk minder en minder constant is. Soms heb ik
echt het gevoel dat, als ik er meer in zou staan, ik het team zou
kunnen helpen en mooie cijfers zou kunnen laten zien. Maar klagen
erover? Dat niet; de club en coach hebben me eerlijk verteld dat dit
waarschijnlijk zou gebeuren. Ik hoop coach Wiel er op de training van
te overtuigen dat hij me gerust meer in kan zetten. Wat betreft mijn
eigen spel zijn er een aantal punten waar ik me zo snel mogelijk moet
verbeteren: ik moet fysiek sterker worden, mijn voetenwerk moet
beter, en ik moet meer schotdreiging krijgen. Maar daar werk ik hard
aan!
“En”, zegt hij tenslotte, “ik had
nooit, maar dan ook echt nooit(!) verwacht dat ik zo snel al de kans
krijg om op een groot Internationaal Toernooi als de Basketball Days
in Zwolle te mogen spelen. Ik snap best dat als er een 'echt'
Nederlands Team zou zijn geselecteerd, ik die kans niet zou hebben
gekregen. Maar nu hij er is...grijp ik deze natuurlijk dankbaar aan!
Even is hij stil, en dan zegt hij: “Heb
je op Basketballplus.nl gezien dat er een poll voor 'Rookie van het
seizoen' staat?” “Nee”, is mijn antwoord(AD). ”Ik sta daar
tweede, achter Berend Weijs...wat vind je daar nu van..?”
Rik had beter eerder kunnen gaan werken
aan een eventuele gang naar Amerika. Ik ben ervan overtuigd dat hij
dan mogelijkheden zat zou hebben gehad om uit te kiezen, en dat er
dan op dit moment ergens een collegecoach zichzelf gelukkig had
geprezen met die lange Nederlander die hem als een lot uit de loterij
is toegevallen.
Maar gegeven de omstandigheden, is zijn
keuze voor Rotterdam de juiste gebleken!
AART
DEKKER
Posts
