Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
🌱 Relax and enjoy our tours in Tenerife every day! 🎦 Our videos are mainly in Los Cristianos, Playa de las Americas and Costa Adeje, but we also film in other interesting places on the island.
*
SHARTIE AART DEKKER - Besneeuwde El Teide
#StormEmilia Triggerde Mooie Herinneringen aan Tenerife, Spanje
Basketball levert mij al 50 jaar mooie doelen om na te streven.
Maar Basketball was zeker zo vaak een middel om andere doelen in mijn leven te vervullen, zowel privé als maatschappelijk.
Door Basketball heb ik veel bijzondere belevenissen gehad en avonturen beleefd.
Dat begon flinke vormen aan te nemen eind jaren '70 toen ik onder leiding van de dit jaar overleden coach Maarten van Gent aan de Eredivisie mocht ruiken en voor het eerst in het buitenland (België, Frankrijk en Israël ging spelen) en daarmee ook voor het eerst in den vreemde in aanraking kwam met buitenlandse culturen, en toen ik de ervaringen door ging trekken door bijvoorbeeld het Nationale Mannen Team zoveel mogelijk ook in het buitenland te volgen.
Dat het Nationale Team begin jaren '80 ongekende en daarna ook (nog) nooit meer herhaalde hoogten bereikte - 4e op het EK (van twaalf deelnemende landen) werd, en in 1986 zelfs deelnemer aan het Wereld Kampioenschap (uiterst nipt uitgeschakeld voor de Top-12 van 24 deelnemende landen, wat Nederland officieel de 13e plek opleverde) hielp daarbij flink.
Ik was samen met Arnold Blokland aanwezig in Saint Malo en Nantes (Frankrijk) bij de door toenmalige absolute topcoach Vladimir Heger minutieus uitgestippelde route naar de Halve Finales, en dat plantte het virus van Internationaal Basketball zeer diep in mijn systeem.
'Dus' plande ik samen met Robert Smits een zes-weekse reis/vakantie naar Madrid en de Canarische Eilanden om het Toernooi om het Wereld Kampioenschap van begin tot einde te gaan volgen.
Maar goed; het WK was dus een doel en hoogtepunt voor onze zomer, maar het was ook een middel; die zes weken Spanje met tussenstops in Madrid, Lanzarote, Tenerife, La Gomera, weer Tenerife en weer Madrid waren allemaal onvergetelijk, met als letterlijke hoogtepunt: een beklimming van de hoogste berg van Spanje - El Teide, 3700m hoog - die we met de inmiddels aangesloten Frits van Rijn deden; van de voet van de vulkaan op 2200m tot de ultieme top.
Daaraan moest ik natuurlijk denken toen ik kort geleden de bovenstaande clip zag van de - zeker heden ten dage! - unieke situatie van een volledig besneeuwde top als gevolg van storm Emilia.
De Nationale Teams volgen - juist als ze ver weg spelen! - en er een vakantie omheen plannen: ik kan het iedereen aanraden!
De koning van de weide is de schreeuw.De trekvogel die in Fryslân broedt, maar door grootschalige en intensieve landbouw steeds meer over het veld moet zwerven.Daarom is de schreeuw ook het symbool van een van de meest ambitieuze programma's van Culturele Hoofdstad 2018: Koning van de weide.Het project moet ervoor zorgen dat het graslandlandschap zijn diversiteit behoudt.
Het verlies aan bioculturele diversiteit is een Europees probleem.Componist Sytze Pruiksma en bioloog Theunis Piersma reizen daarom de trekroute van de skries af.De initiatiefnemers van het project zijn bang dat door de verarming van het landschap, de cultuur en de taal ook armer worden en zoeken daarom partners in Spanje, Portugal en Frankrijk.Het doel is om de boeren daar en in Fryslân te stimuleren om milieuvriendelijker te boeren.
De kening fan de greide is de skries. De trekfûgel dy’t yn Fryslân briedt, mar troch de grutskalige en yntinsive lânbou hieltyd mear it fjild romje moat. Dêrom is de skries ek it symboal fan ien fan de meast ambisjeuze programma’s fan Kulturele Haadstêd 2018: Kening fan ‘e greide. It projekt moat derfoar soargje dat it greidelânskip syn ferskaat behâldt.
It ferlies fan it biokulturele ferskaat is in Europeesk probleem. Komponist Sytze Pruiksma en biolooch Theunis Piersma reizgje dêrom by de trekrûte fan de skries del. De inisjatyfnimmers fan it projekt binne benaud dat troch de ferearming fan it lânskip ek de kultuer en de taal earmer wurde en sykje dêrom meistanners yn Spanje, Portugal en Frankryk. It doel is de boeren dêr en dy yn Fryslân te stimulearjen om natuerfreonliker te buorkjen.
Enjoy the highlights of the game between Netherlands and Spain of the FIBA Basketball World Cup 2023 - European Qualifiers!
*
SHARTIE AART DEKKER: 🇳🇱 NED - 🇪🇸 ESP
De Wereldkampioen kwam langs...maar de Landelijke Media schitterden in afwezigheid
Ik heb heel wat EK's, Pre-Olympische Toernooien en zelf een paar WK's Basketball beleefd; mét en zonder Nederlandse deelname...Spanje was altijd van de partij. Dus ik heb Spanje vaak zien spelen en ben al zeker een jaar of 40 een groot liefhebber van het Spaanse Basketball.
Maar Nederland vs. Spanje heb ik zo zelden gezien dat ik zonder veel moeite (TV-)beelden van de enige winstwedstrijd van die unieke wedstrijd terughalen (Leon Kersten haalde --- Hier --- het wedstrijdverslag van NRC en de Fiba-stats terug in zijn voorbeschouwing van de wedstrijd van zaterdag j.l.). Op de een of andere manier troffen beide landen elkaar gewoon zelden, terwijl bijvoorbeeld Italië alleen al in recente jaren vier keer tegen elkaar speelden en wat langer geleden de toen oppermachtige teams van de Sovjet Unie en Joegoslavië ook regelmatig tegenstander van Oranje waren.
Maar afgelopen zaterdag was het dus na meer dan 30 jaar zover: Spanje kwam naar Almere voor een WK-kwalificatie-wedstrijd...uniek!
We hebben het dus over een van de drie Grote Wereldsporten: en de regerende Wereldkampioen kwam in Nederland een officiële wedstrijd spelen. Dan zou je toch zeggen dat daar veel interesse van de media voor zou zijn...
Maar nee: Leon Kersten zat er voor NOS Langs de Lijn en deed live verslag, ZiggoSport bracht de wedstrijd mooi live op TV - maar helaas is dat een zender die niet voor iedereen te zien is -, de Volkskrant was er - in het kader van een verhaal dat nog moet verschijnen - en Trouw had een verhaal over het afscheid van Worthy de Jong van de Nederlandse 5X5-velden, maar of de krant ook echt in het TopsportCentrum aanwezig was? Ik heb mijn twijfels. En verder? Ik heb gezocht - zowel in de zaal, na de wedstrijd bij de persconferentie als op TV en on-line - maar volgens mij schitterde de rest van de landelijke media in afwezigheid. En ik vind dat ronduit belachelijk!
Van twee kanten trouwens: je zou toch zeggen dat als je als landelijk medium dan van mening bent dat het vaderlandse basketball niet zoveel voorstelt, dat je dan tenminste als de absolute Wereldtop in 'dit ontwikkelingsland' komt spelen, dat je dan toch wel eens een kijkje komt nemen. Maar nee; ook Wereldkampioen Spanje is blijkbaar de tijd, moeite en ruimte/tijd niet waard. En dan was het natuurlijk ook nog eens zo dat de Orange Lions niet alleen een kwalificatiewedstrijd in de laatste groepsfase voor het WK speelden, deze wedstrijd was tevens hun 'uitzwaaiwedstrijd en generale repetitie' voor het EK (EuroBasket) dat aanstaande vrijdag in Praag en drie andere Europese steden begint. Toen Oranje zich acht jaar geleden voor het eerst na 26 jaar afwezigheid voor dat Mega-toernooi plaatste sprong zo'n beetje alle media op dat 'Cinderella-verhaal' en ook in de aanloop naar Zagreb 2015 besteedden vele kranten, zenders en on-line media daar ruim aandacht aan. Waarom nu dan niet (meer)? Ik kan er met mijn pet niet bij.
Van de andere kant bekeken zou je verwachten dat de organiserende instantie - de NBB dus - hemel en aarde zou bewegen om de media te interesseren aandacht aan deze unieke wedstrijd tegen de Wereldkampioen en het aanstaande EK te besteden. Ik heb geen idee of - en zo ja; hoe - dat gebeurd is. De concurrentie met andere - niet zelden grotere - sporten wordt steeds heviger; dus vanzelf gaat het niet meer. Ik ben er best benieuwd naar welke inspanningen zijn gedaan! Maar hoe dan ook; het heeft (nog) niet veel resultaat afgeworpen. En dat is dood- en dood-zonde.
Dan nog kort over die unieke wedstrijd zelf. Ik heb er meer van genoten dan ik vooraf verwachtte. De volle zaal, de verwachting die in de lucht hing, de ongelofelijk goede start van de Orange Lions, en toch ook het zien spelen van Spanje in eigen land; het was gewoon meer dan de moeite waard en ik zal ook de herinnering aan deze unieke gelegenheid koesteren.
Ik vind wel dat we er met zijn allen hard aan moeten gaan werken meer uit dit soort wedstrijden te halen; ik schreef daar voorafgaand aan de wedstrijd al een stukje over: 'A Giant Night of the Orange Lions'. Want ja: de ontwikkeling van de toeschouwersaantallen bij de Mannen Orange Lions-interlands de laatste jaren is zeker positief. Maar als dit soort uitverkochte zalen door de media blijkbaar als niet relevant worden gezien, dan moeten we maar zorgen dat voor dusdanig imponerende entourages dat niemand er meer omheen kan! Dan moeten we ook maar eens heel duidelijk zichtbaar maken dat juist in grotere Basketball-landen - ja zelfs in Top-landen - vele duizenden mensen af komen op oefenwedstrijden van deze Orange Lions. Dat ze 'ons' in het buitenland blijkbaar stukken serieuzer nemen dan wij in Nederland erkenning krijgen, ja zelfs dan wij onszelf serieus nemen!
Laten we onszelf serieuzer gaan nemen, en het gevecht aangaan; Basketball is een te mooie sport om die blijvend aan het Grote Sportpubliek in Nederland voorbij te laten gaan...
FIBA Basketball World Cup 2023 European Qualifiers
313 weergavenLive gestreamd op 27 aug. 2022Watch #live the Press Conference following the game between Netherlands and Spain at the FIBA Basketball World Cup 2023 European Qualifiers. #FIBAWC
PREVIEW AART DEKKER – Preview
EuroBasket 2022 a.h.v. de
PERSCONFERENTIE na Nederland –
Spanje FIBA WBC 2023 QUALIFIERS
Worthy de Jong, Sergio Scariolo(Coach
Spanje) & Maurizio Buscaglia over Respect voor de Orange Lions
van de Tegenstanders
Op de Persconferentie na de unieke WBC 2023 Qualifiers wedstrijd
van de Orange Lions Mannen tegen Spanje - de eerste keer in
meer dan 30 jaar dat de regerende Wereld Kampioen in Nederland was
voor een officiële wedstrijd! - vroeg ik de Legendarische
coach van Spanje - Sergio
Scariolo - naar zijn mening over Nederland en de Oranje
kansen op EuroBasket 2022. Daarna ging het ook in het deel met
Captain Worthy de Jong en coach Maurizio Buscaglia over min of meer
hetzelfde onderwerp: hoe respecteren de tegenstanders de Orange
Lions, waar staat Oranje Basketball nu - zo vlak voor
EuroBasket dat a.s. vrijdag begint - en op welk punt in het
ontwikkelingsproces zitten de Oranje Mannen?
Scariolo: 'Netherlands can be tough
customers for everybody, if...'
Op mijn vraag hoe coach Scariolo Nederland inschatte na deze
wedstrijd, aan het einde van een lange Basketball-zomer, begon hij
met te zeggen 'Ik ben slecht in voorspellen'. Maar daarna
kwamen een aantal opmerkingen die uit zijn mond toch wel wat
betekenen:
'The Netherlands are a solid team'...
'...that can play excellent stretches of Basketball...'
'...their challenge is: stretching those (long) stretches to 40
minutes...'
'If they can do that; they will be tough customers for
everybody (at EuroBasket)!'.
Dat is natuurlijk niet een volkomen nieuwe observatie - we
hebben allemaal de wisselvalligheid van de Orange Lions gezien in de
laatste maanden - maar toch lijkt het me(AD) een bemoedigende
kwalificatie van een coach die ook gemakkelijk zou kunnen zeggen dat
Nederland nu eenmaal een maatje kleiner is...
En ik (AD) denk dat hij gelijk heeft: ik denk dat Nederland op een
goede dag inderdaad een zware dobber kan zijn voor alle
tegenstanders. Al hoop ik dat die piek(-en) komen in wedstrijden die
echt winbaar zijn en dat we niet gaan zien dat de Orange Lions
Topteams hele wedstrijden tot het gaatje gaan pushen met als uitkomst
kleine, respectabele nederlagen tegen die Toppers, om vervolgens in
winbare wedstrijden net dat beetje energie tekort te komen om die
winbare wedstrijden ook echt te winnen...
Worthy de Jong: 'Ondanks de nederlagen
zie ik groei, en groeiend respect van de Grote Landen voor Nederland'
Over de wedstrijd tegen Spanje:
'We hadden een hele goede start. Toen kwamen er aanpassingen,
en ik maakte twee keer de fout – in tegenstelling tot het
wedstrijdplan – Rudy onderlangs te verdedigen; hij maakte twee
driepunters, en nog een derde omdat hij toen op gang was, en dat
bracht Spanje terug in de wedstrijd. Toch was de eerste helft als
geheel nog goed – -8p tegen Spanje – maar na de rust kwam ons
infame slechte derde kwart – wéér; het verhaal van deze
zomer... – en de rest van de wedstrijd kon Spanje spelen zoals
zij graag willen, en dan zijn ze erg goed...'
Over zijn mooiste moment met de Orange Lions:
'Het mooiste moment...dat was toch wel in 2014, in de
5-Mei-Hal, toen we ons kwalificeerden voor EuroBasket 2015.'
Over waar de Orange Lions nu staan: 'De Orange
Lions hebben een prachtige toekomst!'
'Ik heb altijd gezegd: we moeten het respect winnen van de
Grote Landen – en ik denk dat we dat nu veel meer hebben dan toen
ik begon in Oranje. Ik zie groei: volle zalen, veel grotere zalen dan
een aantal jaren geleden. We hebben echt talent, en er zit nog heel
veel groot talent aan te komen. De Toekomst van de Mannen Orange
Lions – en het Nederlandse Basketball – is prachtig! Maar het
zal niet gemakkelijk zijn...maar Hey, wie zou willen dat het
gemakkelijk zou zijn?'
Buscaglia: 'De gekozen weg is de juiste, en we
ontwikkelen ons volgens plan'
Het lijkt alweer zowat een eeuw geleden; op 1 juli j.l.
publiceerde de NBB op haar website een interview van Ronald van Dam
met Bondscoach Maurizo Buscaglia:
'Maurizo-buscaglia-met-orange-lions-klaar-voor-een-van-de-beste-zomers-ooit'.
Dit was vlak voordat de Orange Lions aan een inderdaad indrukwekkend
Zomer-programma zouden beginnen met drie FIBA WBC (WK) 2023 Qualifier
Windows van twee wedstrijden elk, een uitgebreid Oefenprogramma met
vrijwel louter Europese Topploegen en natuurlijk het tweede
EuroBasket (EK) Eindtoernooi met nog eens minimaal vijf wedstrijden.
Op dat moment was Oranje ook nog in de race voor deelname aan het WK
in 2023, om dat zo te houden moesten rond het interview eigenlijk de
uitwedstrijd tegen en op IJsland en de thuiswedstrijd tegen Italië
wel gewonnen worden. Gezien de nipte en enigszins onnodige
heenwedstrijden tegen die twee landen was dat niet ondenkbeeldig. Nu
ben ik inmiddels een ietwat oude knar als het gaat om Oranje
Basketball; ik heb – ondanks de afwezigheid van het Nationaal
Mannen Team van zo'n 26 jaar(tussen 1989–2015) op
EK-Eind-toernooien
best wel een aantal mooie Basketball-zomers met EK-, en zelfs
(eenmaal) WK-deelname meebeleefd en ook meerdere deelnames aan
Pre-Olympische Toernooien, maar dus ook de decennia-lange schrijnende
afwezigheid ervaren, dus dit interview intrigeerde me. Ik herinnerde
me dat Buscaglia ons 'een van de mooiste zomers ooit' beloofd had, nu
ik het weer terug zocht bleek de belofte zelfs 'een van de Beste
Zomers ooit' te luidden...
Mijn vraag aan Buscaglia op de Persconferentie luidde dan ook:
'In een interview met Ronald van Dam beloofde u
ons “één van de Mooiste Basketball-zomers Ooit”. Verloopt alles
nog steeds volgens plan?'
En deze vraag was niet – zoals hij door sommigen misschien ook
uitgelegd zou kunnen worden – sarcastisch of zelfs cynisch
bedoeld! Wat mij betreft geldt dat als de Orange Lions straks op
EuroBasket in Praag twee wedstrijden zouden winnen; 'Missie
geslaagd!'. Zou dat ook nog doorstoten naar de eliminatiefase met
zich mee brengen; Goot Succes!!
Feit is wel dat de WK-deelname inmiddels erg ver uit zicht is
verdwenen – de Orange Lions staan op 0:6 met nog vier wedstrijden
te gaan, en dat de reeks verlieswedstrijden inmiddels aanzienlijk is
(15 stuks), en dat er her en der wat mensen beginnen te morren over
dat feit...
Mijn vraag werd door aanvoerder de Jong en coach Buscaglia –
elkaar aanvullend – beantwoord. Voor de exacte bewoordingen; zie
de Persconferentie hierboven (van 14min35 t/m 35min25), maar
hieronder de essentie van hun verhaal samengevat in een aantal
punten:
'We hebben niet de gemakkelijkste weg gekozen; we genieten
inmiddels zoveel respect bij ook de beste landen van Europa, dat we
veel uitnodigingen kregen om tegen juist die landen te spelen en
omdat je alleen maar aansluiting zult vinden bij die categorie landen
als je tegen ze speelt, hebben we daarvoor gekozen. Natuurlijk wisten
we dat deze keuze inhield dat we niet veel zouden winnen. Maar je
leert alleen maar wat er nodig is om dit soort landen uiteindelijk te
kunnen verslaan, als je dat in wedstrijden ervaart; van de details,
van wat er fout gaat...'
'Voor ons is elke keer balbezit – of dat nu in de aanval is
of in de verdediging – cruciaal; we kunnen alleen maar gaan winnen
als we iedere 'Possession' van het begin tot het eind goed en volgens
plan uitvoeren. En dat gaat beter en beter, ook al hebben we het soms
moeilijk met de druk die de tegenstander op ons balbezit legt, of
bijvoorbeeld met het uitblokken aan het eind van een lange aanval van
de tegenstander. Maar we leren!'
'We zijn bezig met een vijf-punten-plan. Het eerste daarvan was
Kwalificatie voor EuroBasket. Dat is gelukt; vergeet niet hoe we toen
ik in 2019 begon uit wonnen bij Turkije, dat was nog niet vaak
gelukt; we hebben ons gekwalificeerd. Vervolgens moesten we ons
voorbereiden op deelname aan het EK en ondertussen ook al vast wat
jonge spelers ervaring op laten doen op dit niveau; dat hebben we ook
gedaan. En nu volgt EuroBasket: het doel is daar (tenminste) één
wedstrijd te winnen; we doen alles om dat te laten gebeuren...'
'We stoppen enorm veel energie in de verdediging en in de
aanval. We hebben inderdaad nog steeds problemen om dat hoge niveau
van intensiteit en de perfectie van uitvoering vol te houden; soms
slippen die weg en dan verliezen we op dit hoge niveau (in korte
tijd) veel terrein; maar toch is dit de enige manier om naar dat hoge
niveau toe te groeien: ieder balbezit is cruciaal voor ons, perfectie
van uitvoering is cruciaal!'
Mijn laatste vraag luidde of coach en aanvoerder ons door het –
bepaald niet malse en vriendelijke – schema van EuroBasket konden
loodsen. Maar om daar nog diep op in te gaan was onvoldoende tijd
over;
Worthy de Jong: 'We nemen het wedstrijd per
wedstrijd, wij kunnen dat niet gaan plannen; we moeten er gewoon
iedere wedstrijd weer vol voor gaan!'
De aardbeving en tsunami van 1755 waarbij de Portugese hoofdstad Lissabon werd verwoest. Gravure uit A Popular Description in the Movements in the Earth’s Crust ( 1887).
Illustratie Bettmann Archive
Beide krachten zijn binnen de Europese Unie momenteel sterk
aanwezig: de praktische behoefte aan internationalisering en, aan de
andere kant, de emotionele neiging tot renationalisering. De uitkomst
is onzeker.
Zorg is binnen de EU altijd een nationale aangelegenheid gebleven,
maar de ‘lockdown’ werd op geen enkele manier
gecoördineerd: grenzen gingen dicht, Duitsland blokkeerde
transporten van medisch materiaal naar de buurlanden en Italiaanse
smeekbeden om hulp werden, net als bij de vluchtelingencrisis in
2015, opnieuw genegeerd, zelfs tests en gegevens worden niet
uitgewisseld.
In de woorden van Ursula von der Leyen, voorzitter van de
Europese Commissie: „Toen Europa werkelijk moest bewijzen dat dit
niet alleen maar een mooi-weer-unie was, weigerden te veel leden om
hun paraplu’s te delen.”
Europa heeft nu dus wonderen nodig. Het zijn doorbraken die
steevast plaatsvinden rond grote collectieve ervaringen, zoals
oorlogen en pandemieën. Zo’n noodsituatie maakt immers een einde
aan het keurslijf van alledag, opeens is er ruimte voor nieuwe vormen
en gedachten.
Na de grote pestepidemie van 1348 in Florence schoot Giovanni
Boccaccio als een leeuwerik uit de puinhopen omhoog en schiep
Decamerone, een vrijmoedig en revolutionair meesterwerk. Op
dezelfde manier had de gigantische aardbeving die Lissabon in 1755
grotendeels met de grond gelijk maakte – er vielen naar schatting
40.000 doden, eenvijfde van de bevolking – een enorme doorwerking:
op de Verlichtingsfilosofen van die tijd, met name Rousseau, Voltaire
en Immanuel Kant, en zelfs indirect op de Franse Revolutie. Na
‘Lissabon’ wilde Kant niets meer weten van het idee van een
‘goede God’: alleen de rede kon de wereld redden.
En zo’n wonder was natuurlijk ook het Europese project zelf, na
de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog.
Ook in deze ramptijden vinden zulke wonderen plaats. Het duurde
bijvoorbeeld ruim drie jaar voordat ECB-president Mario Draghi in
2012 het magische ‘whatever it takes’ in de mond durfde
te nemen; zijn opvolger Christine Lagarde had daarvoor amper drie
dagen nodig. Het starre Europese regelsysteem blijkt opeens in staat
te zijn tot een ongekende flexibiliteit: fiscale grenzen worden
losgelaten, staatssteun voor bedrijven is niet meer taboe, in plaats
van ‘meer Europa’ is er nu ook alle ruimte voor ‘minder
Europa’.
Boris Johnson laat alle conservatieve principes varen: de Britse
spoorwegen worden – althans tijdelijk – genationaliseerd. De
immer zuinige Nederlandse regering strooit met miljoenen alsof het
pepernoten zijn. De Duitsers lijken hun doodsangst voor inflatie te
hebben vergeten: zelfs in Berlijn lijkt geest van John Maynard Keynes
door de regeringsgebouwen te glijden. En zo is er meer. Na al het
getob en gehannes van het afgelopen decennium kun je je ogen niet
geloven.
Oude loopgraven
Maar is het genoeg? „Wat nu nodig is, is een ondubbelzinnig
signaal van vertrouwen en solidariteit binnen de Europese familie”,
schreef Adam Tooze, chroniqueur van de eurocrisis, deze
week in The Guardian.
Het tegendeel is het geval. De uitkomst van de Eurotop, afgelopen
donderdag, was, in al haar vaagheid, glashelder: de loopgraven van
2008 worden alweer betrokken. De ECB benut al haar monetaire
mogelijkheden tot het uiterste, maar pogingen om op Europees niveau
iets aan economische stimulering te doen – bijvoorbeeld via de
uitgifte van zogenaamde corona-obligaties – verlopen nog altijd
uiterst moeizaam.
De rijke noordelijke landen, Nederland en Duitsland voorop, voelen
er niets voor om ongelimiteerd op te draaien voor de tekorten van,
met name, Italië. Het is, wat hen betreft, ieder land voor zich.
Thuis wachten bovendien de populisten. Het is allemaal
begrijpelijk. Alleen: als deze crisis voorbij is kunnen, zonder dit
soort ingrepen, de economische verschillen tussen de lidstaten wel
eens zo groot zijn geworden dat er bijna geen Europese Unie meer
mogelijk is, laat staan een eurozone. Dat is, uiteindelijk, de prijs
voor deze Nederlandse houding: een Europese breuk. Willen we dat?
Dit is de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. En nu is
het inderdaad ‘onze beurt’. Dit is de finale test voor de
Europese Unie, de saamhorigheid binnen de Europese gemeenschap en het
staatsmanschap van de Europese leiders. Nederland deinst terug. Maar
Europa heeft meer wonderen nodig om dit te overleven. ......."
Meer van NRC over de Samenleving in Tijden van Corona:
‘Als ik begon te janken ging het nooit over basketbal’
Emese Hof | Basketbalster Emese Hof (23) speelde op jonge leeftijd collegebasketbal in Florida en is nu prof bij de beste club van Spanje. Leuk vindt ze dat sportleven lang niet altijd. „Als ik drie dagen vrij heb neem ik het vliegtuig naar Nederland.”
Ongeveer tweeënhalf uur rijden ten westen van Madrid ligt Salamanca. Een studentenstad met kronkelige straten, klassieke gebouwen en het beste vrouwenbasketbalteam van Spanje. Op loopafstand van het centrale plein woont de Nederlandse basketbalster Emese Hof (23) in een tweekamerappartement. Met haar blonde lokken en 1,90 meter valt ze tussen de kleinere Spanjaarden, zacht gezegd, op . „Soms denk ik: hoe ben ik hier terechtgekomen?”, zegt ze in haar woonkamer. „Ik vond het gewoon leuk om te basketballen, en nu zit ik opeens hier.”
Afgelopen zomer verhuisde Hof naar de basketbalhoofdstad van Spanje. Bij Perfumerías Avenida speelt ze met vijf WNBA-speelsters, die na de Amerikaanse basketbalcompetitie de oceaan oversteken om een extra zakcentje te verdienen. Na vier jaar collegebasketbal bij Miami Hurricanes werd ze uitgenodigd voor een trainingskamp bij drievoudig WNBA-kampioen Phoenix Mercury. Daar trainde ze twee weken met wereldsterren als Diana Taurasi en Brittney Griner. Als laatste viel ze af. Haar agent wist op de valreep een plek te regelen in Salamanca, een buitenkans.
Haar basketbalcarrière begon toen ze werd uitgenodigd om te spelen bij CTO Amsterdam, waar talentvolle sporters de kans krijgen voltijds met hun sport bezig te zijn. Om bij dat team te kunnen basketballen moest ze haar ouderlijk huis in Utrecht verlaten en gaan wonen in de hoofdstad. Ze was vijftien jaar oud. „Opeens moest ik koken, zelf boodschappen en de was doen, letten op mijn geld. In korte tijd maakte ik veel stappen. Niet alleen op het basketbalveld, maar ook persoonlijk. Ik werd een stuk volwassener. Je kan niet de hele week op yoghurtjes of de frituurpan leven.”
Tijdens haar jaren bij CTO toonden Amerikaanse colleges al interesse in de center. Dat ze na haar periode in Amsterdam vertrok naar Miami kwam dan ook voor weinig basketballiefhebbers als een verrassing. Met twee andere Nederlandse sporters en hond Buddy woonde ze tussen de palmbomen in een appartement. „Ik maakte reuzensprongen met basketbal.
Hoe dat kwam? Dat weet ik niet zo goed. Het is een beetje hetzelfde als wanneer iemand gaat afvallen. In het begin was je dik en daarna niet meer.
Wanneer ben je dan zoveel afgevallen? Ergens daar tussenin. In mijn laatste collegejaar leerde ik dat ik wedstrijden voor mijn team kon beslissen. Ik mocht doen wat ik dacht dat goed was. Steeds vaker bleek dat het goede te zijn.”
Maar in de Sunshine State krijgt ze ook last van heimwee. „Ik heb er een geweldige tijd gehad, maar in het begin heb ik me er ook flink kut gevoeld. Het was een hele verandering om daar te gaan wonen. Daar ben ik in het algemeen niet goed in, dat ik afscheid moet nemen van mensen. Ook al doe ik het mezelf telkens weer aan.”
Wat vind je daar zo lastig aan?
„Het voelt alsof ik mijn treintje van spoor laat wisselen en het spoor waarop ik zat verder gaat. Zonder mij. Als ik dan weer eens de mensen spreek van wie ik onderweg afscheid heb genomen, denk ik toch: mis ik iets van het normale leven? Het leven waarin je gaat studeren na de middelbare school, het leven dat al mijn vrienden in Nederland leiden. Mijn leven wijkt zo af van die norm.” „In Miami heb ik daarover veel met een sportpsycholoog gesproken. Als ik daar begon te janken, ging het nooit over basketbal. Als ik niet goed speel komt dat meestal door wat anders. Ik miste dingen in Nederland. Dingen waar ik het liefst bij had willen zijn. Maar dat doe ik mijn hele leven al, dingen missen voor mijn sport.”
Dat vind je zwaar.
„Ja, dat vind ik altijd wel lastig. Het is het lastigst aan mijn leven als topsporter. Dingen missen, momenten missen. Zoals toen mijn broertje zijn middelbare school afrondde, of toen ik in Amerika zat en mijn ouders uit elkaar gingen. Ik heb van die scheiding niet zoveel meegekregen, want ik was er nooit. Mijn broertje woonde nog thuis en die moest het allemaal in zijn eentje doen. Dat had ik hem willen ontnemen.”
Zou je zo’n ‘normaal’ leven willen leiden?
„Dat weet ik ook weer niet. Nu zit ik altijd in highs of lows. Je zit nooit in het stabiele midden, nooit in het grijze deel. Als basketbal slecht gaat, gaat het ook niet heel goed met Emese. Het is hier mijn eerste jaar, mijn eerste jaar professioneel basketbal ook.”
Het klinkt alsof je zoekt naar zingeving.
„Dagelijks ben ik daarmee bezig.”
Wat is dat voor jou dan?
„Daar ben ik nog niet helemaal uit.”
Ben je gelukkig met het leven in Salamanca? „Op dit moment wel. Maar als ik drie dagen vrij heb, neem ik het vliegtuig naar Nederland. Ik heb hier buiten basketbal om geen vrienden. Het zijn altijd je teamgenoten. Dat had ik in Miami in het begin ook, en daarvoor in Amsterdam. In het begin had ik het ook hier niet makkelijk. Een vreemde taal, een Spaanse coach [Miguel Ángel Ortega]. Dan liep hij met zijn handen in de lucht te schelden, en ik wist niet precies wat hij zei. Achteraf bleek dan dat ik het allemaal verkeerd begrepen had.”
Als dit topsportleven zo’n gevecht is met jezelf, waarom doe je het dan?
„Voor de sport, voor mijn carrière.”
Basketbal vind je leuk, maar alles eromheen niet.
„Hoe hoger je komt te spelen, hoe meer politiek. Dat vind ik wel jammer, maar het hoort erbij. Zo ben ik hier ook terechtgekomen, door diezelfde politiek. Ik ben er onderdeel van. Natuurlijk vind ik basketbal leuk. Ik heb er zoveel uren, jaren aan besteed. Nu kom ik eindelijk op het punt dat ik wat van de sport terug kan krijgen. Ik was een talent, maar op den duur komt er een moment dat je het ook moet gaan waarmaken. Je blijft geen talent, je blijft geen jonkie. In die fase zit ik nu.”
Wat voor fase is dat? „Ik blijf leren, dat vind ik echt heel leuk. Het enige is dat ik in dit team toch nog een jonkie ben. Zo ga ik me dan ook gedragen en voelen. Eigenlijk zou ik daar los van moeten breken. Want qua talent en kunnen weet ik dat ik mee kan met de beste speelsters. Maar omdat ik denk dat mensen dat beeld van mij hebben, ga ik me er ook naar gedragen. Dat is niet expres, eerder een self-fulfilling prophecy.”
Je speelt in een ondergeschikte rol?
„Ja, ik vind het belangrijk dat andere mensen het naar hun zin hebben. Daar moet je in de topsport een beetje mee uitkijken. Want om in de WNBA te kunnen spelen, moet je niet alleen een goede basketbalster zijn. Je moet ook belangrijke wedstrijden voor je team kunnen winnen. Dat kan ik in dit team nu nog niet. Volgend jaar wil ik er klaar voor zijn en het opnieuw proberen in de WNBA te spelen. Als ik nu ga, wil ik het ook halen. Een heel andere mindset dan ik had toen ik op trainingskamp ging met Phoenix. Ik ga er niet meer heen omdat het leuk is dat ik mee mag doen als opvulling.”
Het naar je zin hebben is ook belangrijk, lijkt me.
„Toen ik net bij dit team kwam, werd de coach boos als ik moest lachen tijdens het basketballen. Daar was ik diep door geraakt, omdat ik nou eenmaal zo ben. Moet ik mezelf ook nog gaan veranderen om in dit systeem te passen? Lachen hoort bij mij. Ik probeer het voor mijn teamgenoten zo ook een stukje leuker te maken. Wat blijer en lichter. Als iemand een slechte dag heeft, wil ik diegene zijn die haar wat beter laat voelen. Uiteindelijk gaat het daar om. Niet om het basketballen. Gewoon om al deze mensen, al die individuen. Dat is lastig als je op professioneel niveau speelt. Dan is het helemaal niet meer de bedoeling dat het altijd leuk is. Het mag niet meer leuk zijn, het is je baan geworden. Daarin probeer ik mezelf te blijven.”
13 Jaar Geleden was Ricky Rubio 15 jaar oud, en zag ik hem voor de tweede keer een Fiba Jeugd EK spelen...en nu... 'Time Flies when You're Having Fun'...
...en trouwens soms nog harder als dat niet het geval is, kan ik inmiddels uit ervaring mededelen...
Zomaar wat gedachten/herinnering naar aanleiding van het boven- en onderstaande FIBA-clipje met Ricky Rubio bij wijze Preview op het WK Basketball 2019 in China over een (kleine) maand:
- 'Ricky' is - ook na 8 jaar NBA en 14 seizoenen als Professional - eigenlijk nog steeds een relatief jonge speler...Super-marketable en een waardevolle PG voor meerdere NBA-teams.
Voor de Jeugd van Vandaag de dag in Nederland, lijkt Rubio wellicht niet zo bijzonder, maar voor mij - en voor iedereen die hem zag spelen - was hij al als 14-jarige een Fenomeen - voor de Spaanse Liefhebbers zelfs al eerder - een van de meest bijzondere spelers ooit op die leeftijd en de jaren erna.
In het artikel hieronder wordt gerefereerd aan misschien wel de meest spectaculaire en enerverende Finale van een Jeugd-EK die ik ooit heb gezien - en ik heb er heel wat gezien! - rond de 3.000 mensen in een kolkende Arena in het kleine Andalucische provinciestadje Linares, en werkelijk iedereen - de Topcoaches naast mij (en elders overal in de zaal), de Scouts en NBA-mensen, de Refs in de zaal en dus ook de Journalisten aan het werk - door het dolle heen...
Overigens was ook zijn directe tegenstander dat - de
Georgisch/Russische Babunashvili - in dat Toernooi, maar vooral ook in
die Finale met zijn Rusland ook Bijzonder Goed en Spectaculair - anders
komt het natuurlijk niet tot 3OT's - maar van hem/hun is later
beduidend minder vernomen...
Mijn verhaal dat ik naar aanleiding van die Finale schreef riep - soms zelfs jaren na datum - reacties op, juist ook van de paar Nederlanders die er ook bij waren...
Toch rezen er onder vele volgers van het Internationale Jeugd Basketball een paar jaar later vraagtekens 'Of hij de NBA wel aan zou kunnen', twijfels die vooral hun wortels hadden in het gebrek aan fysiek; ik heb die twijfels nooit gehad, en heb dat - o.a. in mijn rol van Scout, maar zeker ook als vertolker van het Beleven van het Internationale (Jeugd) Basketball - ook altijd opgeschreven en verteld. "Of hij een Superster - een Francise-speler - zou worden, daar was ik ook niet zeker van, maar dat hij lang een goede en aantrekkelijke speler voor NBA-teams zou kunnen zijn', dat stond bij mij buiten kijf, en die verwachtingen heeft hij inmiddels meer dan waar gemaakt. En bijzonder was, en is, hij ook gebleken; anders dan de Typische NBA-atleet, ietwat kwetsbaar op sommige facetten, maar technisch vaardiger gekoppeld aan een uitblinkend inzicht, dat was en is hij ook.
Wat mij betreft is er nog altijd iets te genieten als je Ricard 'Ricky' Rubio kan zien spelen, Live nog meer trouwens dan op TV...
En nog altijd - ook na een carriére van 15 jaar als professional - is Rubio nog steeds maar 28 jaar jong...bij de meeste spelers geldt dat ze dan pas hun top bereiken! Het internet puilt uit van bijzondere content over Rubio; je kunt - Dit - als ingang gebruiken als je benieuwd bent.
'Time Flies, when You're Having Fun'...en zoals ik al aan het begin opschreef, de tijd vervliegt - tenminste op mijn leeftijd - soms nog veel sneller als je geen tijd kunt steken in Leuke Basketball-belevenissen zoals toen; het lijkt nog maar zo kort geleden, en toch blijkt het al 14 jaar geleden...
Er zullen altijd weer nieuwe Bijzonder Spelers opstaan, maar Ricky...die was toen wel uitzonderlijk Bijzonder; ik zal het nooit vergeten!
Video, foto's en artikel(01/08/2019) overgenomen van FIBA.com
News
2 min to read
Ricky Rubio wants to see a different kind of movie in China this September
MADRID (Spain) - Since entering the Spanish national team, Ricky Rubio has claimed multiple Olympic and FIBA EuroBasket medals, but he is yet to climb the podium at a FIBA Basketball World Cup.
It happened in 2008, when he made his debut at the Beijing Olympics, playing 29 minutes in the Final against USA. The point guard went on to win the FIBA EuroBasket twice, secured two more bronze medals at the same level, and was part of the Spanish team which finished third in the 2016 Rio Olympics. But, in 2010 and 2014 he could not help Spain win a medal at the FIBA Basketball World Cup. Fast forward to 2019, and Rubio is keen to right the wrong and challenge for the top step of the podium. "I see a lot of teams (in the medal hunt). It used to be the US team and one of the other generations, like Spain or Argentina, who can play toe-to-toe with them. Now we have a lot of countries who can compete. Not just to play in the Final. But also to beat USA. Spain, of course, but also France, Australia...a lot of good teams out there who can compete and win the gold medal," Rubio said, ready for his third go at the world summit.
"It was like watching a movie. We would know that in the end US will win. Lately, it seems that the movie has changed in the ending. Now we have a deeper show, and you don't know what to expect in the end. Anything can happen."
For the first time since 1999, Spain will be without either one of the iconic trio of Pau Gasol, Juan Carlos Navarro and Sergio Rodriguez, and both Nikola Mirotic and Serge Ibaka are also out for the summer. Rubio had no doubts about joining the team, emphasizing once again how much the national team means to him.
"Putting the jersey on with the national team, playing along with Pau Gasol, Marc Gasol, Juan Carlos Navarro, Rudy Fernandez, it was like, 'I made it!' I'm one of the 12 best players in my country. And I'm not just playing for 'Rubio,' for me or my family, I'm playing for the whole country that's watching us and cheering for us. I remember watching the World Cup and the Olympic Games as a kid, and saying 'Spain are playing. We are playing.' When you are playing for the national team, it's not just the 12 guys playing. It's 'we' playing. The whole country," the 28-year-old Phoenix Suns point guard explained.
Rubio and Spain will play the first part of the FIBA Basketball World Cup 2019 in Guangzhou, against Iran, Puerto Rico and Tunisia in Group C. If they finish in the top two of the group, they will move to Wuhan, to take on the top two of Group D, where Serbia, Italy, Angola and Philippines are set to battle it out on the court.
FIBA, Originele Bericht (met extra nog een fantastische Banner-foto: --- Hier ---, iedere dag tot en met het WK (Basketball World Cup) 2019 in China steeds vers nieuws en achtergrondinformatie over het WK op de Fibe-site en de Event-site --- Hier ---
CITAAT Ricky Rubio '...that he wanted to be black for his obsession with the legendary American player Michael Jordan...', Cartoon van 'Rubio Cartoons'
Spaans basketbaltalent op drempel van de NBA
Basketbalsensatie
Ricky Rubio (18) werd vannacht in de NBA draft gekozen door Minnesota
Timberwolves. De keuze voor de Spanjaard is niet zonder risico’s.
Als zeventienjarige toonde basketballer Ricky Rubio opzichtig zijn
talent op het hoogste podium, de olympische finale in Peking. Hij begon
slechts aan de wedstrijd omdat een ploeggenoot geblesseerd was,
scheurde halverwege een band in zijn rechterpols en speelde het duel uit
als linkshandige speler. De tegenstanders van de Verenigde Staten
wonnen olympisch goud, maar waren vol lof over Spanje en spelverdeler
Rubio, de jongste basketballer met een olympische medaille.
Rubio
werd afgelopen nacht bij de NBA draft in New York, de jaarlijkse
‘verdeling’ van nieuw talent over de Amerikaanse profclubs, gekozen door
Minnesota Timberwolves. De nu achttienjarige Spanjaard was de vijfde
keus in Madison Square Garden en werd de afgelopen dagen in New York al
vergeleken met de Amerikaan Pete Maravich, ooit ook een
basketbalsensatie met een flitsende speelstijl en lang, donker haar.
Als
vijftienjarige kreeg Rubio al lucratieve aanbiedingen van de topclubs
Barcelona en Real Madrid. Zijn ouders kozen echter voor een vijfjarig
contract bij het lokale DKV Joventut in Badalona, op tien minuten rijden
van Barcelona. Zo kon hun jongste zoon thuis blijven wonen, waar hij
als zo veel leeftijdsgenoten een poster van voormalig sterspeler Michael
Jordan en een spelcomputer voor basketbalgames heeft.
Maar in deze jongenskamer bungelen ook een zilveren
olympische medaille en het gipsverband dat hij droeg ter bescherming na
de operatie aan zijn pols. Het kleine Joventut bereikte dit seizoen aan
de hand van Rubio het belangrijkste Europese clubtoernooi, de
Euroleague. De point guard werd in Spanje verkozen tot verdedigende
speler van het jaar en besloot zich kandidaat te stellen voor de draft.
Maar
managers van clubs in de NBA rekenen de talenten vooral af op wat ze
niet kunnen. De Amerikaanse scouts rapporteerden in Badalona dat Rubio
bijna fragiel is voor een basketballer (1,93 meter en 86 kilogram). Ze
hebben ook twijfels over zijn aanvallende kwaliteiten, ingegeven door
een haperende afronding. Voor een basketballer die zijn medespelers zo
vloeiend en fantasierijk bedient, is zijn eigen schot op de basket nog
te voorzichtig, te bedachtzaam.
Het grootste obstakel om Rubio in
te lijven had echter niets te maken met zijn prestaties op de
speelvloer. De tiener, die zijn salaris dit seizoen zag verbeterd van
70.000 naar 210.00 euro, bleek tot ergernis van zijn ouders een
afkoopsom van 4,75 miljoen euro in zijn contract bij Joventut te hebben.
Omdat clubs in de NBA volgens de regels niet meer dan 500.000 dollar
(bijna 360.000 euro) mogen bijdragen, zal Rubio zichzelf moeten
vrijkopen.
Zijn advocaten probeerden in aanloop naar de draft tot
een schikking te komen met Joventut. Rubio hoopte dat hij als een van de
eerste spelers zou worden gekozen, zodat zijn salaris hoog genoeg is
voor de afkoopsom. Bij een late keuze in de draft zou hij misschien
langer in Europa blijven spelen.
Rubio reageerde na afloop van de
draft tegenover persbureau Reuters uitgelaten, ook al had zijn moeder
vanwege de kou niet op Minnesota als thuisbasis gehoopt. „Ze haat koude
plekken, maar ik ben opgewonden dat ik in de NBA terecht kom”, zei de
Spanjaard. „Bij de Olympische Spelen heb ik al tegen de beste spelers
uit de NBA gespeeld. Ik denk dat ik het aankan. Nu ik weet waar ik
heenga, kan ik met de club bespreken wat ze precies van me willen. Als
het nodig is, betaal ik de afkoopsom. We zijn al dichter bij een akkoord
gekomen met mijn club. Nu moeten we afwachten.”
In het kielzog
van Rubio werd ook Henk Norel, volgens velen het grootste Nederlandse
basketbaltalent, gekozen door Minnesota Timberwolves. De 21-jarige
international was de 47ste keuze. Norel, ploeggenoot van Rubio bij
Joventut, zal waarschijnlijk eerst in Europa worden gestald voor zijn
overstap naar de Verenigde Staten.
De Vuelta a España kan een paukenslag worden in de hoogconjunctuur
van het Nederlandse wielrennen. Het zou zomaar kunnen dat op de Lagos
de Covadonga drie Nederlanders op het podium staan: Bauke Mollema,
Steven Kruijswijk en Wilco Kelderman. Gedoodverfde klimmers die eerder
hebben bewezen dat z...............................Lees de complete originele NRC Column van Hugo Camps --- Hier ---
door Kevin Vanbuggenhout | 26 juli 2018 (Dit artikel is overgenomen van 'Basketbalkrant.be/nl/nieuws/' het origineel en nog veel meer --- Hier ---)
Door de ervaring die
onze speelsters in het buitenland kunnen opdoen, zal onze nationale
basketbalploeg er enkel beter van worden. Op dat vlak is er goed nieuws.
Twee Belgian Cats gaan komend seizoen in hetzelfde land aan de slag.
Nauwelaers en Raman zullen hun kunstjes vanaf nu in Spanje vertonen.
Voor
Jana Raman (rechts bovenin) gaat het haar eerste buitenlands avontuur
worden. De power forward van Kangoeroes Willebroek vindt in Valencia wel
haar landgenoot Sam Van Rossom terug. Raman gaat voor Claret Valencia
Benimaclet spelen.
Heleen Nauwelaers proefde wel al eens van het
buitenland bij het Franse Mondeville. Voordien was ze actief bij BC
Sint-Katelijne-Waver. Ook Nauwelaers heeft in Spanje een nieuwe
uitdaging gevonden. Club Balonceste Bembibre kan vanaf heden op haar
diensten rekenen.
Belgian Cat Jana Raman komt komend seizoen uit in de Spaanse tweede klasse voor Claret Valencia Benimaclet.
Dat maakte haar agentschap
donderdag bekend. Raman gaat zo in dezelfde stad spelen als haar
partner, Sam Van Rossom, die bij de mannen voor Valencia (eerste klasse)
uitkomt. De 27-jarige Gentse (1m87) speelde sinds 2014 bij Kangoeroes na eerder vijf seizoenen in Waregem te
hebben vertoefd. Valencia wordt haar eerste buitenlands avontuur. Raman
doorliep alle Belgische jeugdselecties en veroverde vorig jaar met de
Belgian Cats brons op het EK in Praag. (BELGA)
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
door Kevin Vanbuggenhout | 
Posts
