Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
als het om de VPRO gaat, kan wat mij betreft de lat niet hoog genoeg gelegd worden...
Daarom toch nog even een reactie op je column 'Verschil' in de VPRO-Gids van 7 maart 2025.
In die column - waarin het gaat over de Hitlergroet die Elon Musk maakte - schreef je: 'Musk kwam
ermee weg zoals hij met alles wegkomt, omdat hij 400 miljard dollar op
de bank heeft staan.'
Dat klinkt als een feit...
Ik denk - weet wel zeker! - dat hij al dat geld NIET op de bank heeft staan.
Verder ga ik grotendeels mee met je redenatie, en de associatieve inspiratie voor je column vind ik eigenlijk best wel grappig...
Vriendelijke groeten,
AART DEKKER, Numansdorp
*
Verschil
Ik
stond voor de spiegel met de baardtrimmer in mijn hand en staarde
twintig seconden in een soort verlamming naar mijn gezicht. Het was niet
eens de eerste keer dat dit gebeurde, meer dan tien jaar geleden was
het me op een Franse camping ook al eens overkomen. Toen bleek dat een
van mijn zoons ‘misschien’ aan de trimmer had zitten frunniken en
misschien was daardoor mijn halve baard opeens verdwenen. Met alleen een
linkerbaard kon ik niet over de camping. Voordeel was dat de camping
mij niet kende, dus kon ik de andere helft er ook wel afhalen. Nu, in
mijn badkamer, staarde ik naar een halve snor. Niet eens echt half, er
was aan één kant dik twee centimeter verdwenen. Vorige week schreef ik
over het neurologisch onderzoek dat had uitgewezen dat onze
lichaamsdelen al in beweging komen net voordat het besluit in de
hersenen genomen lijkt te zijn.
Hugo Blom
Nu, in mijn badkamer, staarde ik naar een halve snor
Ik
dacht deze week nog even terug aan de rechterarm van Elon Musk, die bij
de inauguratie van Trump de Hitlergroet bracht of leek te brengen. Ik
laat open wat hij deed, omdat ik het niet weet en iedereen die er een
commentaar over schreef het ook niet weet. Behalve dat je altijd kunt
zeggen: als het eruitziet als een Hitlergroet en iedereen denkt aan een
Hitlergroet, dan is het hoogstwaarschijnlijk een Hitlergroet. Musk kwam
ermee weg zoals hij met alles wegkomt, omdat hij 400 miljard dollar op
de bank heeft staan. Als iemand de Hitlergroet brengt en vervolgens kan
doen alsof dat niet de Hitlergroet is, zou ik er dan mee wegkomen
wanneer ik aan de andere kant ook twee centimeter snor weghaal en
vervolgens met een Hitlersnor op mijn werk kom? Ik koos voor een andere
optie en zette de trimmer weer aan. Op mijn werk viel het wel meteen op:
‘Hé, Chriet Titulaer.’ Mijn rechterhand doet gelukkig wat ik wil.
Column overgenomen uit de VPRO-Gids van 7 maart 2025, --- Hier --- leesbaar (voor leden; een lidmaatschap kan ik eenieder alleen maar aanraden, lid worden kan via --- Hier ---)
EVEN NADENKEN / O.L.V. RUTTE GLEED NEDERLAND STEEDS VERDER AF RICHTING DICTATUUR:
Themanummer Groene Amsterdammer - 'Meer protest, meer repressie'
ZOU HET O.L.V. GEERT (MILDER OF MEER HITLER) WILDERS BETER GAAN / ONDERZOEK INVESTICO
Zoals zoveel - al lang bestaande en ooit degelijke - Democratiën, is Nederland aan het afglijden; het resultaat van #zelfgenoegzaamheid, misplaatst #suprioriteitsdenken en - misschien wel het meest kwalijk van alles - gebrek aan echte #interesse in onze eigen rechten en plichten, maar zeker in die van anderen die net iets verder weg wonen dan de eigen neus reikt, maar ook van langdurige regimes van #visieLoze #politici die precies wiste hoe het elders zat (en moest) maar in eigen land een loopje namen met elementaire begrippen als #mensenrechten en de #rechtstaat, en totaal geen #waarde hechtten aan een andere elementaire eis aan een #democratie; die van een onpartijdig en zo vlekkeloos en doelmatig opererende #overheid. Dit belangwekkende onderzoek van De Groene Amsterdammer en Investico is alweer driekwart jaar oud, maar met alles wat er sindsdien is gepasseerd alleen maar des te prangender geworden... Ik schreef al vele maanden geleden dat 'Nederland onder Mark Rutte aan het afglijden was richting #dictatuur', dus niet 'we zijn er al bijna', maar dat het die kant op ging. Nu is de leidende politicus van een niet-democratische - dus #dictatoriaal geleide - partij de grootste geworden, en dus leidend in de #formatie... Is er ook maar iemand die echt gelooft dat het onder Geert Wilders beter zal gaan?!?
De sfeer tussen demonstrant en autoriteiten verhardt. De
politie arresteert en slaat vaker, burgemeesters leggen striktere regels
op en demonstranten worden nauwlettend gevolgd. ‘Ze hebben me radicaal
gemept.’
Van september 2022 t/m maart 2023 hield de masterclass onderzoeksjournalistiek van Investico en De Groene Amsterdammer
zich bezig met de vraag: hoe makkelijk kan je nog demonstreren in
Nederland? Het onderzoek vond plaats onder begeleiding van
Investico-hoofdredacteur Thomas Muntz, Groene-redacteur Coen
van de Ven en Investico-redacteur Emiel Woutersen. Voor dit artikel
vroegen we honderden brieven van burgemeesters aan demonstranten op,
verzamelden we scenario's waarmee de politie protestacties handhaaft en
ontvingen we van 67 demonstranten dossiers waarin te zien stond dat de
politie hun persoonsgegevens en zelfs die van hun ouders en kinderen
verzamelde.
Luister naar aflevering 258 van onze Podcast
Kees van den Bosch spreekt met Simon Dequeker, Daphne ten Klooster en Thomas Muntz
Lees het hele verhaal bij het onderzoek --- Hier ---
Hieronder het slot van het lange artikel..:
Op de verschillende stadhuizen
van de drie grootste steden wordt ingrijpend anders gedacht over het
inperken van demonstratierecht. Maar over één ding zijn de burgemeesters
het eens: de toegenomen overheidsrepressie bij demonstraties ligt
vooral aan de samenleving, niet aan henzelf. Femke Halsema, burgemeester
van Amsterdam, ‘schrikt’ van onze cijfers van het overheidsoptreden,
‘die toch vooral wijzen op een eruptie van onvrede tijdens corona’. De
ongeregeldheden die zich toen bij demonstraties voordeden laten volgens
haar Rotterdamse ambtsgenoot Ahmed Aboutaleb een zekere verharding zien.
‘Demonstreren is dan niet meer het uitdragen van een mening, maar het
claimen ervan, desnoods met geweld.’
Wordt een demonstratie echt spannend, dan kun je het
nooit goed doen voor de publieke opinie, zegt Aboutaleb. ‘Ik wens je
geen dag in mijn schoenen toe.’ Heeft de burgemeester ‘informatie dat de
bedoelingen verkeerd zijn, dan wenst hij ook hárd in te grijpen, daar
moet je niet lullig over doen’. Soms sloeg dat door, erkent hij: ‘Dan
namen we een overdaad aan maatregelen. Maar waar gehakt wordt vallen
spaanders, dat is all in the game.’
In Amsterdam pakken ze het anders aan. Tijdens
coronaprotesten greep Halsema steeds later in. ‘Je wil geen waterkanon
richten op mensen die alleen maar knuffelen en met bloemen zwaaien’,
zegt ze. ‘We moeten ons realiseren dat mensen diep gevoelde emoties en
opvattingen uitdrukken.’ De burgemeester vindt dat we met meer
soepelheid met burgerlijke ongehoorzaamheid moeten omgaan. ‘Een blokkade
noemen we hier soms een “dynamische demonstratie die heel traag
verloopt”. Groepen als Extinction Rebellion en Agractie begrijpen echt
wel wat burgerlijke ongehoorzaamheid is.’
Volgens de Haagse burgemeester Jan van Zanen vallen de acties van de klimaatgroep juist niet
onder burgerlijke ongehoorzaamheid, ‘want dan zouden ze zich gewillig
laten arresteren’. Hij ziet demonstranten die door ‘grote machines mee
te nemen, ongehoorzaam gedrag te vertonen of door een bepaalde plek te
kiezen hun mening doordrijven. Dat heeft niks met demonstreren te
maken.’
‘Demonstreren is een grondrecht’ staat in
zowat iedere brief van burgemeesters aan demonstranten. Maar na die
gevleugelde woorden doemt een hele lijst van voorwaarden op die vooral
wijst op een verlangen naar orde, veiligheid, en gezelligheid. Vreedzame
demonstranten die de wet overtreden ziet de overheid als
wetsovertreders. De Haarlemse burgemeester Jos Wienen omschrijft
XR-acties ‘die de politie zo lang mogelijk moeten bezighouden’ als
‘kinderachtigheden.’
‘Er wordt voortdurend met de vinger gewezen’, zegt
Joost Valk, de oud-agent die op het Malieveld de taak had om
demonstranten en autoriteiten te verbinden. ‘Maar het is juist
belangrijk dat de overheid bezorgde mensen serieus neemt.’
Maatschappelijk onbehagen kun je als overheid niet klein maken, zegt
Valk. ‘Als je dat wel probeert, zoals in de coronatijd, dan knakt het
vertrouwen en barst de fles, met alle gevolgen van dien.’ Hij vindt ‘het
gebrek aan sensitiviteit bij de overheid soms schrikbarend. Werk daar
hard aan, want zorgen over ondermijning van de rechtsorde en democratie
zijn terecht.’
‘Demonstranten en autoriteiten zijn in een vicieuze
cirkel beland’, zegt universitair docent demonstratierecht Roorda. ‘Maar
het is aan de overheid om de eerste stap te zetten en demonstranten
weer gewoon te vertrouwen.’
Op de Nieuwe Maas
in Rotterdam ziet Ruben Schilt de stalen kabels van de Erasmusbrug
naderen, onder een strakblauwe lucht varen hij en zijn moeder tijdens de
Wereldhavendagen mee op een klipper, aan boord gaan appeltaart en
kroketten rond. Politieschepen snellen met veel bombarie onder het
imposante bruggenhoofd door. ‘Ze moeten me weer hebben’, zegt Schilt
half lachend tegen zijn moeder. Van ME-busjes noch Rammstein is sprake.
En toch, de Erasmusbrug kan hij ‘nooit meer’ loskoppelen van de
arrestatie waar hij ‘elke week nog wel een keer’ aan terugdenkt. Aan
zijn oma durfde hij het nooit te vertellen.
Het voorbije jaar stopte Schilt met studeren: tijdens
de tentamens stak hij meer tijd in de klachtenprocedure. Zijn
bestuursfunctie bij de sociaal-democraten legde hij neer. Schilt
antwoordt ‘nee’ als zijn vrienden hem vragen mee te gaan naar een
protest. Hij vult zijn week nu vooral met avondjes schaken en
plantaardige burgers serveren in een zaak vernoemd naar het David
Bowie-nummer Rebel Rebel.
De namen van de twee anonieme politieagenten, de
kastelein en de demonstrant met de gefingeerde naam Henk zijn bekend bij
de redactie
Staatssecretaris
Marnix van Rij over de hervormingen bij de Belastingdienst: ‘Ik
vind het veel te lang duren’
Marnix van Rij Staatssecretaris belastingen
Staatssecretaris Marnix van Rij moet de grote
problemen bij de Belastingdienst oplossen. Het stelsel vereenvoudigen
duurt nog jaren. „Ik begrijp het gevoel dat er geen voortgang is.”
De invoering van een nieuw stelsel
voor het belasten van vermogen loopt naar alle waarschijnlijkheid
opnieuw een jaar vertraging op.
De huidige geplande
invoeringsdatum van 1 januari 2026 voor de vernieuwde
heffing in box 3 – de zogenoemde ‘spaartaks’ – is praktisch
niet haalbaar, zegt staatssecretaris Marnix van Rij.
De oorzaken van het hernieuwde uitstel liggen deels in de
vertraging van de modernisering van de nodige ict-systemen. Volgens
Van Rij speelt ook mee dat tijdens de formatie van het huidige
kabinet-Rutte niet goed is nagedacht over wat het nieuwe
stelsel inhoudt.
Het énige positieve aan afgelopen weekend, zegt CDA’er Marnix
van Rij, was dat Feyenoord van Ajax won. Meer wil de staatssecretaris
Fiscaliteit en Belastingdienst niet zeggen over de onrust die in zijn
partij is ontstaan na de daverende nederlaag bij de Provinciale
Statenverkiezingen vorige week, en wat de verdere krimp betekent voor
de stabiliteit van de coalitie.
Toch heeft de electorale afstraffing een onverwacht voordeel. Het
is „niet cynisch bedoeld”, zegt Van Rij tijdens een gesprek op
zijn werkkamer, maar bij een verdeelde Eerste Kamer is de kans klein
dat de Belastingdienst de komende tijd grote beleidswijzigingen hoeft
door te voeren. En die ademruimte kan Van Rij heel goed gebruiken.
Youp van ’t Hek is
cabaretier en schrijft wekelijks een column voor NRC.
Omdat ik in een milde kerstbui ben wilde ik de Utrechtse
voetbalclub Hercules bellen om te vragen of ik hun speler Tim Pieters
kan kopen. Ik wilde hem persoonlijk cadeau doen aan de aardige
Ajax-trainer John van ’t Schip, die deze jongen vast wel kan
gebruiken.
Toen ik Ajax belde om te vragen of ze geïnteresseerd waren in
mijn Kerstpresentje kreeg ik te horen dat de directie in
spoedvergadering bijeen was met de raad van commissarissen. Ze
bespraken of ze mee zouden gaan doen aan de binnenkort op te richten
Super League. Ik vroeg aan de mevrouw die mij te woord stond of er
bij de club nog sprake was van enige realiteitszin. Zij moest eerlijk
gezegd ook lachen om de belabberde situatie, maar ze verlangde niet
naar vroeger. Tien dickpics per week van die Veluwse tuinkabouter was
in die glorietijd geen pretje. Dan maar een wat legere prijzenkast.
Ik zou worden teruggebeld.
Uurtje later belde de Chief Sports Officer van Ajax. Maurits
Hendriks dus. Over welke speler het ging? Tim Pieters? Die kende hij
niet. Hij keek in zijn computer, maar Pieters stond niet in zijn
database en dat was wel belangrijk. Dat hij precies wist hoeveel
doelpunten Tim had gemaakt, hoeveel assists hij had gegeven, het
aantal corners dat hij had genomen, hoeveel ingooien plus het aantal
kopballen en of de man een beetje serieus trainde. Anders zou hij
zijn maatje Sven Mislintat wel even bellen. Die was wel weg bij de
club, maar die had een veel uitgebreidere lijst met bruikbare
spelers.
Ik legde aan Hendriks uit dat Tim bij niemand bekend is, maar dat
hij onlangs twee doelpunten in een belangrijke bekerwedstrijd heeft
gemaakt. Een van die twee goaltjes was een zinderend afstandsschot
dat inmiddels de wereld overgaat. Maurits wilde weten of die twee
doelpunten tegen een sterke tegenstander waren gemaakt. Nee, niet
echt een topclub. Een elftal waar op dit moment iedereen van kan
winnen.
Verder vertelde ik Maurits dat die Tim gewoon een gezellige
Utrechtse corpsbal is die afgelopen weekend nog zeven stukken in zijn
kraag had gezopen. En dat hij redelijk ‘brak’ het veld betrad.
Omdat Hendriks uit de gezellige hockeywereld komt, dacht ik dat
hij wel begrip voor Pieters zou hebben. En niet alleen begrip, maar
ook respect. Maurits vertelde dat hij inmiddels een stuk
professioneler denkt. Geen tijd meer voor gezelligheid. Ik vroeg hem
op de valreep hoe het met de spelersbus van Ajax was gegaan. Met
dertig kilometer per uur de hoofdstad binnen slakken na zo’n gênant
verloren potje lijkt me geen pretje. Misschien moet hij bij Femke
Halsema dispensatie aanvragen. Dat de spelersbus als enige gewoon
vijftig mag rijden. Misschien wel honderd. Toen hing hij boos op.
Iets later belde mijn beste vriend. We lachten om de teloorgang
van Ajax en kregen het al snel over zijn kerstdiner waar hij nogal
tegenop ziet. Hij heeft twee zwagers die uit onvrede over het domme
Dilan-gansje van de VVD zijn overgestapt naar extreemrechts. Hij
snapt dat je ver van die buikspreekpop Yesilgöz wil blijven, maar
deze overstap is in de liberale ogen van mijn vriend iets te gortig.
Hij vroeg zich af of het een goed idee is om die twee bierbuiken met
een Hitlergroet ‘smakelijk eten’ te wensen. Of zal dat de vredige
kerststemming bederven?
Hij had ook zin om binnen de kerstgedachte zijn verhaal te houden
over alle familieleden die in de Tweede Wereldoorlog gevlucht waren
voor de Duitsers. Als die nergens onderdak hadden gevonden dan waren
ze vermoord. En dan was de helft van deze tafel er niet geweest. Hij
was ook van plan om iets over de oorlog in Gaza te zeggen. Hij is
niet voor Israël, ook niet voor Gaza, maar voor vrede. Niks meer en
niks minder. Mijn vriend lachte: „Het wordt dus een
risico-dinertje.”
Ik vrees dat hij na het voorgerecht mag vertrekken. Maar bij ons
in de herberg in die vermaledijde grachtengordel is er dan wel een
plekje voor hem.
CITAAT(Profiel van Filmmaker Michael Moore, de Volkskrant van zaterdag 22 september 2018): "Maar na een jaar seminarie wordt hij van school gestuurd, volgens Moore zelf omdat hij te veel vragen stelt.
Daarna
belandt hij op de middelbare school, waar hij erop wordt aangesproken
dat hij zijn overhemd niet goed in zijn broek heeft gestopt. Hij
reageert door zich kandidaat te stellen voor het bestuur van het
schooldistrict, een politieke functie in de VS, om vervolgens de
directeur en onderdirecteur van zijn school te kunnen ontslaan. Zo wordt
hij op zijn 18de de jongste gekozen politicus van het land, een
prestatie die hij vorig jaar in zijn onemanshow The Terms of My Surrender memoreerde. ‘Kijk, zo simpel is het’, zei Moore, nooit vies van een narcistisch schouderklopje."
Het beste wat Michael Moore kon overkomen is dat hij is geboren in Flint, Michigan. De
middelgrote stad ten noorden van Detroit is altijd een bron van
opwinding gebleven voor de Amerikaanse filmmaker. Altijd is er wel een
schandaal te vinden, altijd ligt er wel een kiem of een thema of een
belangrijk element van een nieuwe film van Moore.
En dus doemt Flint ook weer op in Fahrenheit 11/9,
de film die deze week in première gaat. Voor de helft gaat de film over
Trump, en dat is niet de origineelste helft. Beelden van Hitler onder
een toespraak van Trump: dat is het dikke hout waarvan iedereen planken
kan zagen. Maar dan, in de tweede helft, volgt een opzwepende
reconstructie van het drinkwaterdrama in Flint, waar een corrupte
gouverneur met een combinatie van machtsmisbruik en vriendjespolitiek
geld probeerde te verdienen over de ruggen van de arme zwarte bevolking:
dat is het soort schandaal waarmee Moore groot is geworden. Onrecht is
zijn bestaansrecht.
Moore
werd in 1954 in Flint geboren in een middenklassegezin met een
arbeideristische traditie. Zijn vader, een marinier die in de Tweede
Wereldoorlog had gevochten, werkte net als zijn moeder bij de
autofabrieken van General Motors in Flint, net als zijn grootvader en
oom, die een vakbond had opgericht en een beroemde staking had
georganiseerd. Moore was als babyboomer precies op tijd om mee te surfen
op de grote Amerikaanse naoorlogse welvaartsgolf, die twee decennia zou
aanhouden. Al snel verhuisde het gezin naar een buitenwijk, waar de
Amerikaanse Droom van huis, tuin en auto gestalte kreeg. Flint werd,
zoals veel andere steden in Amerika, aan zijn zwarte lot overgelaten. Meer dan een paar jaar had Moore er niet gewoond, maar het was genoeg voor een blijvende band.
Na
Fahrenheit 9/11 uit 2004 is Fahrenheit 11/9 de tweede
Moore-documentaire waarvan de titel verwijst naar Fahrenheit 451, een
toekomstroman uit 1953 van Ray Bradbury, waarin Amerika is veranderd in
een totalitaire staat.Foto RV
Hij heeft vanaf zijn jeugd een idealistische inslag, schrijft hij in zijn autobiografie Here Comes Trouble – met
dank aan Vietnam. Eerst wil hij priester worden, geïnspireerd door de
radicale gebroeders Berrigan, jezuïeten die in 1968 met zelfgemaakte
napalm honderden dienstplichtpapieren verbrandden. Maar na een jaar
seminarie wordt hij van school gestuurd, volgens Moore zelf omdat hij te
veel vragen stelt.
Daarna
belandt hij op de middelbare school, waar hij erop wordt aangesproken
dat hij zijn overhemd niet goed in zijn broek heeft gestopt. Hij
reageert door zich kandidaat te stellen voor het bestuur van het
schooldistrict, een politieke functie in de VS, om vervolgens de
directeur en onderdirecteur van zijn school te kunnen ontslaan. Zo wordt
hij op zijn 18de de jongste gekozen politicus van het land, een
prestatie die hij vorig jaar in zijn onemanshow The Terms of My Surrender memoreerde. ‘Kijk, zo simpel is het’, zei Moore, nooit vies van een narcistisch schouderklopje.
In
die schoolraad is hij vervolgens zo irritant dat zijn mede-raadsleden
een verkiezing organiseren om hem weg te stemmen. Daarmee komt de
politieke carrière van Moore voortijdig ten einde.
Hij
gaat studeren aan de universiteit van Michigan, en houdt ook dat net
een jaar vol. Toch levert het een blijvende passie op: journalistiek, om
precies te zijn geëngageerde journalistiek. Na de universiteitskrant
richt hij zijn eigen blad op, The Flint Voice, om in 1984, na een verhuizing naar Californië over te stappen naar het blad Mother Jones.
Daar wordt hij na vier maanden weggestuurd omdat hij geen kritisch
verhaal over de (linkse) Sandinisten in Nicaragua wil plaatsen, en wel
een verhaal over de sluiting van de fabrieken van General Motors. Moore
spant een rechtszaak aan, krijgt 58 duizend dollar, en begint met dat
geld zijn eerste film.
Die
film gaat, niet geheel verrassend, over de sluiting van de fabrieken
van General Motors in Flint en over de verhuizing van die fabrieken naar
Mexico. Roger & Me (1989, genoemd naar GM-baas Roger Smith) wordt Moore’s eerste j’accuse
tegen de mondialisering van de economie. Het is een thema waarmee hij
zijn tijd vooruit is en dat hij drie decennia later terugziet in de
presidentscampagne van een andere dikke man met een honkbalpetje: Donald
Trump.
Moore
herkent zijn eigen woede in de woede van de Trump-stemmers. ‘Ik denk
dat hij gaat winnen’, zegt de filmmaker in de zomer van 2016 in een
interview met komiek Bill Maher over Trump. Hij voorspelt precies welke
vier staten de doorslag zouden geven: Pennsylvania, Ohio, Wisconsin en
zijn eigen Michigan.
In de jaren daarvoor heeft hij een reeks andere spraakmakende films over het grote geld en de politiek gemaakt. Met Bowling for Columbine (2002)
ageert hij tegen de vuurwapenlobby (fameus is zijn bezoek aan Charlton
Heston, baas van de wapenlobby-organisatie NRA, die hij confronteert met
de foto van een 6-jarig slachtoffer van vuurwapengeweld, uit Flint
natuurlijk); met Fahrenheit 9/11 (2004) ageert hij tegen de Irak-oorlog van president George W. Bush; met Sicko (2007)
ageert hij tegen de Amerikaanse gezondheidszorg. De eerste film levert
hem een Oscar op, de tweede en derde nogal wat kritiek: Moore is wel
heel sturend, bijvoorbeeld als hij Bush belachelijk maakt wegens zijn
eerste reactie op de gebeurtenissen van 11 september (Bush zit op een
school in Florida een groep kinderen voor te lezen en blijft dat gewoon
doen). Het typeert zijn methode. Confronterend en suggestief.
De
kracht van Moore is dat hij thema’s oppakt die de traditionele media
laten liggen. De Irak-oorlog en de mondialisering zijn thema’s waar in
progressieve kranten vrij onkritisch over wordt geschreven. Moore is één
groot alternatief medium, die wel kritisch naar deze neoliberale
projecten kijkt.
Hij
maakt school met zijn documentaires. Zijn overvaltechnieken worden
nagedaan door komieken als Sacha Baron Cohen en door de politieke
parvenu's van Project Veritas. En kritische documentaires worden
inmiddels aan de lopende band gemaakt voor tv-zenders, Netflix of Vice.
Juist door die overvloed lijkt de methode-Moore een beetje sleets
geraakt, en is zijn invloed afgenomen. Vlak voor de verkiezingen van
2016 houdt hij, als aanhanger van Bernie Sanders, met zijn film Michael Moore in Trumpland
nog een sterk pleidooi om toch vooral op Clinton te stemmen. Het heeft
geen merkbaar effect. Zijn eerdere voorspelling komt uit.
Toch blijft de idealist in hem het proberen, ook weer in zijn jongste film, Fahrenheit 11/9.
Hij wil bewegen tot actie. Wat die actie precies is weet hij ook niet –
als je maar iets doet. ‘Niemand in het Franse verzet zei ooit: tjee, ik
zou graag die nazi-brug opblazen, maar ik moet nu de kinderen naar de
voetbaltraining brengen. Ik bedoel: zo serieus is het nu.’
En ook al woont hij nu al 25 jaar als bemiddeld man aan de Upper West Side van New York, hij ziet zich nog steeds als een Everyman, een vertegenwoordiger van de arbeidersklasse. ‘Ik ben hun stand-in’, zei hij vorig jaar tegen New York Magazine.
‘Ik weet niet hoe ik uit Flint ben weggekomen en hoe ik hier ben
terechtgekomen, maar nu ik hier ben, willen ze dat ik voor hen spreek,
en dus doe ik mijn best, om onze verhalen te vertellen.’
@MMFlint,
noemt hij zich dan ook op Twitter. Het is een twee-eenheid. Het beste
wat Flint kon overkomen is dat Michael Moore er geboren werd.De Volkskrant bekeek en recenseerde de documentaire Fahrenheit 11/9 al. Berend Jan Bockting geeft de film drie sterren.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Posts
