Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Ongelofelijk: sinds #Lubbers 't als 1e deed, snapt zelfs @cdavandaag nu dat politici niet vrij over dooor burgers/werkgevers)voor 'n bepaald doel betaalde premies kunnen beschikken. @D66 & @VVD snappen dus zelfs nu nog niet dat 'n greep uit de kas #diefstal is! #dagVertrouwen https://t.co/t5aO57EbSS
— Aart Dekker (@AartDekker) May 13, 2026
Door de nieuwe toewijzing van subsidies door NOC-NSF lijkt het Nederlandse basketbal een van de getroffen sporten. Bij de bond zien ze vooral nieuwe kansen om moderne spelers op te leiden.
Het moet ongetwijfeld een harde klap zijn geweest voor de Nederlandse Basketball Bond (NBB). Sportkoepel NOC-NSF maakte eind vorige maand bekend dat de geldkraan voor het 5x5-basketbal dichtgaat. Geen druppel van de 213.000 euro blijft over voor de sport. Het geld wordt voortaan geïnvesteerd in andere bonden.
Toch blijkt niets minder waar. De klap is handig ontweken, beweert Brian Benjamin, technisch directeur van de bond, die benadrukt dat het geen kwestie van opportunisme of creatief boekhouden is. “We hebben als bond geen reden tot klagen”, zegt hij aan de telefoon. “Achteruit? We gaan er als basketbalsport zelf op vooruit.”
Elke olympische cyclus is het financieel gezien opnieuw puzzelen voor NOC-NSF. Hoe wordt de 44 miljoen euro die bestemd is voor topsport verdeeld over de bonden? Graadmeter is niet het behaalde succes, maar het verwachte succes over vier jaar tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles.
In tegenstelling tot de traditionele 5x5-variant, waar Nederland bij de mannen en vrouwen geen rol van betekenis speelde, wordt vanuit de sportkoepel wél geïnvesteerd in het 3x3-basketbal. Dat budget gaat na het behaalde goud van de mannen in Parijs met 72 procent omhoog naar 500.000 euro.
Uit de rekensom van Benjamin blijkt dat de NBB 25 procent meer krijgt dan vorig jaar. Het totale bedrag gaat omhoog van 1,3 miljoen euro naar 1,6 miljoen euro. De paralympische vrouwen en mannen krijgen per team 200.000 euro.
Met de verhoogde financiële slagkracht gaat de bond moderniseren. Al plaatsten de vrouwen zich niet voor de spelen, het succes in het 3x3-mannen zorgt indirect voor een cultuuromslag. Het is de katalysator voor verandering. De opleiding Orange Lions Academy blijft bestaan, maar zal voortaan jonge basketballers voor beide disciplines klaarstomen.
Aron Royé, bondscoach 3x3-mannen, dacht en schreef mee met het nieuwe plan. “We selecteren straks niet zozeer andere spelers, maar we richten trainingen wel anders in. Veel meer richten we ons op persoonlijke ontwikkeling.”
Tijdens een 3x3-wedstrijd mogen coaches niet sturen. Het team is zelfsturend. Elk individu wordt verantwoordelijk gehouden voor tactische aanwijzingen en aanmoedigingen. De bond hoopt te komen tot een soort Hollandse School, met Worthy de Jong als Johan Cruijff en Aran Royé als Rinus Michels.
Benjamin vult desgevraagd aan: “In het moderne basketbal wordt steeds meer positieloos gespeeld. Alle spelers zijn compleet. Ze schieten, passen en verdedigen. Juist die veelzijdigheid is de basis van het 3x3-basketbal. In het 5x5-basketbal zijn we niet goed in het allround ontwikkelen. Dat moet anders.”
Beide mannen wijzen op het Amerikaanse model waarbij elke speler in de NBA, de sterkste basketbalcompetitie ter wereld, een programma rond zichzelf heeft gebouwd om zijn eigen ontwikkeling te maximaliseren. Heel wat anders dan het generieke programma waar de coach bepaalt.
“Het beste voorbeeld is het krachtprogramma van de topspelers in het 3x3-basketbal”, zegt Benjamin. “Ze hebben ruimte om met fysieke training zeven of acht kilo aan spierkracht te winnen. In het 5x5-basketbal is daar geen ruimte voor, terwijl de spelers daar wel profijt van hebben.”
Laat niet onverlet dat de sterren van Parijs – Worthy de Jong, Dimeo van der Horst en Arvin Slagter – een geschiedenis hebben in de zaal. De 5x5-variant is de kraamkamer van het succes. Volgens Royé vormen zij juist het bewijs van een meer hybride opleiding.
“Het zijn jongens, dertigers, die al jaren meedraaien in de sport. Ze hebben zich doorontwikkeld op mentaal en speltechnisch gebied. Dat willen we de jonge lichting ook meegeven.”
Volgens de technisch directeur en de bondscoach had de bond geen falend opleidingssysteem, ze gaan het alleen nog beter doen. Misschien doen de Nederlandse vrouwen over vier jaar dan ook mee met de medailles.
Hoeveel euro gaat er naar welke sport? NOC-NSF stuurt ook onder leiding van directeur André Cats op medaillekansen
SHARTIE AART DEKKER #formatie
'T WORDT NU MENENS, want na 4 maanden spielerei gaat het nu over beleid en geld
Na 'slechts' vier maanden 'Basiscursus formeren voor (extremistisch) rechts, waar de uitwassen, vingeroefeningen, politieke spelletjes, het geTweet, de media-optredens en het geruzie, etc, etc, ook...nou ja, 'Typisch Rechts' waren...
Wordt het nu voor het eerst echt menens; nu zullen de drie Rookie partijleiders en de Oude Vos - die natuurlijk zijn streken nooit zal verliezen - hun zeer diverse partijprogramma's moeten gaan vertalen in beleidsvoornemens en de bijbehorende financiële cijfers.
Aangezien één van die partijleiders - Omtzigt - ontzettend goed kan rekenen, maar de andere drie stukken minder - waarbij Caroline van der Plas (@lientje1967) al problemen schijnt te hebben met de Tafel-van-3 (B's) - en de emoties achter de potdichte formatiedeuren naar verluid hoog oplopen, gaat het script van de film 'The Making of Wilders-I' nu echt geschreven worden.
Wellicht kunnen de formateurs á la Wouter Bos een kaartspelletje bedenken waarin de leidertjes in spé wellicht in spelvorm de sfeer nog een beetje goed kunnen houden terwijl ze hun partij-diamanten moeten gaan uitruilen? Alhoewel...juist aan de spelletjes-tafel willen de emoties tussen niet geheel volwassenen nog weleens hoog oplopen...
Acht, ik weet het ook niet hoe dot verder moet/gaat...
Dus we w8chten weer vrolijk acht(8) weken af tot het volgende verslag... Kan me niet voorstellen dat we eerder rook van welke kleur dan ook te zien gaan krijgen..!
Mocht ik gelijk krijgen zijn we dan inmiddels een half jaar aan het formeren; tot zover de sprookjes van 'Slagvaardig Rechts'! We zullen nog eens terugverlangen naar D66 aan de formatietafel..!
Terwijl ik smacht naar een echte 'Vader des Vaderlands' als nieuwe premier...zeg maar Emile Roemer...maar alhoewel 'hij genoemd wordt' - en het dan pas echt een breed gedragen extra-parlementair kabinet met ongetwijfeld een Goed Programma zou opleveren - zal dat de Ultrarechtse leidertjes toch echt een straat te ver zijn...
E.e.a. naar aanleiding van onderstaande column in 'de Groene' die al voor de Verkiezingen van 23 november 2023 duidelijk maakte waar 'm de echte kneep zou komen te zitten...
De aloude mythes over het begrotingsbeleid zijn terug van weggeweest. Toekomstige generaties zijn er het voornaamste slachtoffer van.
– verschenen in nr. 46-47
Het was de Britse premier Margaret Thatcher die in de jaren tachtig de metafoor van het ‘huishoudboekje’ populariseerde. De gedachte is dat een overheid, net als een huishouden, niet meer moet uitgeven dan dat ze binnenkrijgt. ‘Er was een regering voor nodig, geleid door een vrouw die gewend is om een huishouden te bestieren, om de begroting op orde te brengen en wat over te laten voor tegenvallers’, zei Thatcher trots aan het einde van haar termijn.
De metafoor is bedrieglijk. Een van de eerste dingen die een macro-econoom leert is dat de begroting van een overheid niet te vergelijken is met die van een huishouden. Alleen al vanwege het basale feit dat een huishouden geen belasting kan heffen en geen geldpers heeft. De retoriek van het huishoudboekje kende een wederopleving na de financiële crisis van 2008. Toen hamerde minister van Financiën Jan Kees de Jager er op de televisie op dat ‘het huishoudboekje op orde moet’ en dat ‘de rekening niet bij komende generaties gelegd moet worden’.
De econoom Dirk Bezemer noemde dat in dit blad een vorm van ‘fiscaal populisme’. Jesse Frederik schreef een van zijn eerste stukken over waarom dat beroep op toekomstige generaties zo onzinnig is. We schuiven namelijk niet alleen de schulden door naar volgende generaties, maar ook de opbrengsten van overheidsuitgaven. Wat we nu besteden aan onderwijs, infrastructuur, zorg of klimaat, daar plukken komende generaties de vruchten van. Bovendien gaat het bij overheidsschulden veelal om geld dat we aan onszelf verschuldigd zijn. Het zijn tenslotte leningen van Nederlandse burgers aan de overheid, via onze spaarrekeningen en pensioenen.
De econoom Paul Krugman stelde in zijn boek Arguing with Zombies dat je dit soort retoriek eindeloos kunt ontkrachten. Maar net als in een slechte zombiefilm komen de ideeën telkens weer tot leven, simpelweg omdat ze een ideologische agenda dienen.
Het is dan ook geenszins onschuldig dat het partijprogramma van Nieuw Sociaal Contract een hoofdstuk over de overheidsfinanciën bevat dat grossiert in dit soort zombie-retoriek. ‘Het financiële huishoudboekje moet op orde zijn’, zo opent het, ‘wat er niet binnenkomt kan de overheid ook niet uitgeven.’ En een paar zinnen later: ‘We willen onze toekomstige generaties niet opzadelen met ons gebrek aan discipline.’ Pieter Omtzigt is econometrist, hij weet dat dit economische onzin is.
Dat Omtzigt vindt dat Rutte IV te lichtzinnig geld heeft gespendeerd is op zich goed te begrijpen. Ingegeven door de lage rentes van de afgelopen jaren heeft het uitgaande kabinet flink wat fondsen opgezet en geld uitgekeerd, zonder duidelijk plan of verantwoording. Alleen leidt deze kritiek bij nsc niet tot een pleidooi voor betere planning en verantwoording, maar wordt het een argument tegen overheidssubsidies als zodanig.
Het ‘toekomstige generaties’-argument heeft nu een cynischer lading dan voorheen. nsc gebruikt het namelijk om een ‘uitgavenplafond’ te bepleiten voor onder meer klimaatuitgaven. De partij wil het Klimaatfonds schrappen en groene subsidies inperken. nsc wil dus op korte termijn de klimaatambities inperken om het huishoudboekje op orde te krijgen. En dat alles in naam van toekomstige generaties, die straks de klimaatschade voor hun kiezen krijgen.
Het past in een bredere trend. Ook in Brussel wil men terug naar de begrotingsorthodoxie. Begin volgend jaar zullen de Europese begrotingsregels weer ingaan. Strikte toepassing daarvan zal het onmogelijk maken om de benodigde overheidsinvesteringen voor de groene transitie bij elkaar te krijgen. Volgens een recent rapport van de Britse denktank New Economics Foundation zal slechts de helft van Europa in staat zijn genoeg te investeren om de klimaatdoelstellingen te halen. Nederland hoort daar niet bij.
Het probleem is dat er nu kosten moeten worden gemaakt voor de transitie, terwijl de opbrengsten daarvan in de toekomst nog onzeker zijn. Lange tijd waren de economische schattingen van toekomstige klimaatschade veel te optimistisch. William Nordhaus, de invloedrijkste econoom op het gebied van klimaatschade is een onverbeterlijke optimist die een opwarming van 2,7 tot 3,5 graden als economisch ideaal ziet. Dit is een temperatuurstijging die door de klimaatwetenschap als ‘catastrofaal’ wordt omschreven.
De lang toonaangevende modellen van Nordhaus hebben de absurde vooraanname dat klimaatverandering geen impact zal hebben op economische activiteiten die binnen plaatsvinden. Om het nog erger te maken werd in 2018 besloten om Nordhaus de Nobelprijs voor de Economie uit te reiken. Het cpb tapte onlangs uit eenzelfde vaatje. In een rapport over de benadeling van toekomstige generaties schatte het de klimaatschade bij drie graden opwarming in 2100 op nog geen tien miljard euro. Het vernaggelen van de planeet is nog nooit zo voordelig geweest.
Met die roze bril is het rationeel om nu te gaan bezuinigen op de energietransitie. Het doet denken aan de beroemde cartoon van de New Yorker: ‘Ja, de planeet ging eraan. Maar er was dat prachtige moment dat we de begroting op orde hadden.’
Fokke & Sukke https://t.co/7TCzBgYmcX #waarhetECHTomDraaitinDenHaag @PieterOmtzigt #lekken #miljoenennota #Prinsjesdag
— Aart Dekker (@AartDekker) September 18, 2023
20 jaar Rutte - te beginnen met zijn tijd als staatssecretaris van Sociale Zaken toen hij veroordeeld werd wegens systematische discriminatie - het is steeds hetzelfde verhaal; hij heeft een idee - vaak: het kan goedkope, met minder mensen en meer ICT, en dan wordt op basis van onbewezen vooroordelen tegen niet VVD-aanhang (vaak migranten en/of uitkeringstrekkers) een algoritme opgetuigd dat op basis hiervan groepen mensen gaat aanwijzen 'die wel zullen frauderen'...en die worden dan KEIHARD en MEDOGENLOOS aangepakt totdat ze helemaal kapot gemaakt zijn.
Dus na Rutte's Verhaal...ontstaat een SCHANDAAL
Dat wordt vervolgens in de doofpot gestopt, de kamer wordt erover voorgelogen en de oppositie en de media worden structureel tegengewerkt waardoor het schandaal groter wordt/meer mensen heftiger schaadt, en langer duurt. Uiteindelijk is het niet meer verborgen gehouden voor kamer en/of media, maar voordat volmondig wordt erkend dat de aanpak niet deugt ben je zo 10-15 jaar verder, en dan is het zo groot en complex geworden dat het niet eenvoudig meer op te lossen is, en een oplossing schrikbarend duur wordt. Maar zelfs dan wordt vaak voor Ruttiaanse methodes gekozen, die ook weer niet goed werken want...stel je voor dat een gedupeerde een cent teveel krijgt als compensatie voor geleden schade..!
En zo is de cirkel rond en is de oneindige stapel schandalen en crises verklaard.
Zijn kabinetten zijn er al meermaals over gestruikeld...dan zal er dus nu wel dusdanig van geleerd zijn dat er nooit meer in dezelfde valkuil gevallen wordt?!?
Welnee!
Bij de Belastingdienst en ook bij DUO, dus waarschijnlijk op nog wel meer plaatsen in overheidsorganisaties, volhardt men in dezelfde aanpak; de verrotting zit diep, en mensen die ermee doordrenkt zijn zijn natuurlijk vaak niet degenen die de 180 graden draai zomaar kunnen maken...
Lees de Onderzoeksjournalistieke verhalen van de Groene Amsterdammer en Investico over de misstanden vanwege DUO. En vervolgens nog wat stukjes over hoe het wat betreft Rutte allemaal ooit begon...
21 juni 2023 – verschenen in nr. 25
Er is hard voor gevochten en lang voor gestreden, en in september gaat het eindelijk gebeuren: de basisbeurs komt terug. Acht jaar nadat de maandelijkse tegemoetkoming aan studenten was afgeschaft, stemde de Eerste Kamer begin deze maand unaniem voor de herinvoering ervan. Weg met het leenstelsel, welkom terug basisbeurs.
Maar daarmee ‘komt ook iets terug wat we in het verleden al zagen’, zei een ongeruste Peter Kwint onlangs in een debat, namelijk ‘huiscontroles bij studenten’. Het SP-Kamerlid maakt zich zorgen over hoe Duo gaat controleren of studenten die uitwonend zeggen te zijn niet stiekem toch bij hun ouders wonen, om zo een hogere beurs op te strijken. Hij maant minister Dijkgraaf niet weer ‘allerlei heel heftige, privacy-schendende controlemechanismen te gaan optuigen’. We gaan toch niet weer tandenborstels tellen, zoals in de bijstand?
Nee hoor, suste de minister. Als alternatief voor dat ingrijpende huisbezoek is er ‘bijvoorbeeld een buurtonderzoek’. Maar wat Kwint kennelijk niet weet: dat hardvochtige controlesysteem is er allang. Het is nooit weggeweest, het treft alleen een groep die vaak buiten zicht blijft. Meerderjarige mbo’ers kregen al die jaren nog een basisbeurs, en daarmee ook de huiscontroles, waarbij inderdaad tandenborstels werden geteld en buren ondervraagd. Sinds 2012 doorzocht Duo de woningen van bijna 25.000 studenten, bijna tienduizend van hen werden als fraudeur bestempeld.
Maar het fraudecontrolesysteem rammelt. In een kwart van de fraudezaken die studenten aanspannen wordt Duo door de rechter op de vingers getikt en had de student nooit tot fraudeur mogen worden bestempeld. De organisatie hanteert een zelfverzonnen algoritme dat sinds 2012 nog nooit geëvalueerd is. Ook heeft Duo nooit onderzocht of het systeem (onbewust) één bepaalde groep eruit pikt.
Mooie intenties blijken in de fraudejacht verloren te gaan
En het buurtonderzoek dat de minister als vriendelijk alternatief voor de huiszoekingen presenteert, blijkt in werkelijkheid de zeer invasieve controle waar mbo’ers al jarenlang aan onderworpen worden. Het levert, behalve geroddel in de wijk, flinterdun bewijs op waar Duo een vergaand besluit op baseert. Al hoeft niet iedereen zich zorgen te maken. Uit onderzoek van onder meer Investico blijkt dat Duo’s fraudecontroles bijna uitsluitend studenten met een migratieachtergrond treffen.
Bas Belleman, Belia Heilbron en Anouk Kootstra 21 juni 2023
De problematische fraudejacht laat ook iets zien over de schamele positie die het mbo al jarenlang heeft. Mbo’ers krijgen pas sinds een paar jaar een studenten-OV-kaart, worden slechts mondjesmaat toegelaten tot studentenverenigingen en heten pas sinds kort ‘studenten’ in plaats van ‘deelnemers’ aan het onderwijs. Ook de rechtsbescherming van mbo’ers laat te wensen over; pas vanaf september mogen mbo’ers bij het Landelijk Studenten Rechtsbureau aankloppen voor juridische bijstand.
Minister Dijkgraaf maakt zich al langer hard voor de positie van mbo’ers. Hij is, schreef hij, ‘heel trots op ons mbo’, de ‘banenmotor van Nederland’ die opleidt ‘voor beroepen die essentieel zijn voor de brede welvaart’. We moeten af van het hoger-lager-denken, vindt de minister: het mbo is ‘gelijkwaardig’ aan het hbo en wo. Hij ziet het als zijn opdracht ‘om het mbo te emanciperen’.
Des te wranger dat al deze mooie intenties in de fraudejacht verloren blijken te gaan. Daar geldt het mbo nog steeds als red flag: een risicofactor in het algoritme dat Duo gebruikt om fraudeurs op te sporen. Studeer je aan het mbo en woon je buiten je ouderlijk huis, dan is het risico op fraude groter en heb je dus meer kans om controleurs van Duo op de stoep te krijgen, zo meent Duo. Wanneer je mbo’ers blijft wantrouwen, is het emanciperen van het beroepsonderwijs gedoemd te mislukken.
Onafhankelijk weekblad sinds 1877
https://www.groene.nl/artikel/ik-dacht-gewoon-ik-pak-je
De jacht op vermeende fraudeurs door studiefinancieringverstrekker Duo treft bijna alleen studenten met een migratieachtergrond. Duo is zich van geen kwaad bewust en wil in september het aantal controles verviervoudigen.
Bas Belleman, Belia Heilbron en Anouk Kootstra beeld Charlotte Van Hacht
21 juni 2023 – verschenen in nr. 25
Het begon met iets kleins. Haar buurvrouw deed plotseling anders. Afstandelijk, koeltjes. ‘We hadden elkaars huissleutel, kwamen veel bij elkaar over de vloer, en plotseling keek ze me niet meer aan’, zegt Zahra. Jaren eerder was een warme band ontstaan, toen de buurman overleed en Zahra haar buurvrouw geregeld eten bracht. ‘Dat is normaal in onze cultuur’, vertelt ze.
Zahra is negen wanneer ze met haar ouders en vijf broers en zussen uit Afghanistan vlucht en in een dorp in het oosten van Nederland terechtkomt. Ze weet dan al dat ze advocaat wil worden. ‘Dat was mijn meisjesdroom.’ Via het mbo gaat ze op de hbo rechten studeren. Ze wil graag het huis uit, op kamers, maar haar moeder ziet dat niet zitten. ‘Ik ben een Nederlands meisje, maar mijn moeder is nog echt een Afghaanse vrouw, dus ze is bang voor mijn reputatie.’ Als compromis gaat ze bij haar oudere broer en schoonzus wonen. Een goede oplossing: Zahra heeft iets meer vrijheid, ze woont dichter bij haar opleiding én haar moeder is tevreden.
In haar laatste studiejaar gaat ze stagelopen bij de gemeente, waar ze controleert of mensen niet frauderen met gemeentelijke uitkeringen. Ze legt huisbezoeken af, doet onderzoek en bekijkt de juridische mogelijkheden. Haar manager is blij met haar en vraagt of ze na haar studie daar wil blijven werken. Ondertussen zorgt ze voor haar moeder, die ziek is. Zahra maakt schoon, zorgt, kookt en tolkt bij de huisarts, de fysiotherapeut en de cardioloog.
Ze besluit om aan de buurvrouw te vragen wat er aan de hand is en dan hoort ze het: controleurs van Dienst Uitvoering Onderwijs (Duo) zijn bij haar langs geweest en hebben gezegd dat Zahra mogelijk fraudeert met de studiefinanciering. Ze zou onterecht een beurs voor uitwonende studenten ontvangen, zo’n driehonderd euro in de maand, in plaats van een kleine honderd euro voor thuiswonende studenten.
De handhavers hebben ook haar leidinggevenden bij de gemeente en bij haar bijbaan in een kledingwinkel verteld dat ze gefraudeerd heeft toen ze vroegen met welk adres ze bij hen bekend is. Haar manager bij de gemeente wil haar toch geen contract aanbieden. ‘Ik dacht: waar ben ik in beland? Mijn hele wereld zakte onder me vandaan’, vertelt Zahra. ‘Ik wist niet meer bij wie ik moest zitten tijdens de lunch bij de gemeente’, zegt ze. ‘Iedereen keek me aan alsof ik iemand vermoord had.’
Als de brief een paar weken later binnenkomt, weet Zahra dat ze juridische hulp nodig heeft. Duo eist jaren aan studiefinanciering terug en geeft haar een boete; in totaal moet ze dertienduizend euro betalen. ‘Toen wist ik: ze hebben gewoon al besloten.’
‘Repressie is de beste preventie’, zeggen de leden van de vvd-fractie als reactie op het ‘actieplan’ waarmee toenmalig PvdA-minister Ronald Plasterk in 2009 misbruik van de uitwonendenbeurs te lijf wil gaan. Frauderen is in die jaren notoir gemakkelijk: studenten hoeven zich alleen op een ander adres in te schrijven om meer geld op te strijken. Actief controleren doet Duo niet. En daar moet een einde aan komen.
Plasterk pakt het grondig aan. Hij laat onderzoek doen, naar voorbeeld van ‘het terrein van de kinderopvang’, waar de risico’s op misbruik van de kinderopvangtoeslag eerder al in kaart waren gebracht. Zo kon er geleerd worden van ‘good practices bij andere organisaties’. Ook zet hij in op een wetswijziging: hij hanteert een strengere definitie van een uitwonende student, draait de bewijslast om zodat het aan studenten is om te bewijzen dat ze ergens wél wonen en roept een flinke boete voor fraudeurs in het leven. Ook krijgt Duo een vrijstelling van de verplichting om studenten een hoorzitting aan te bieden als ze een terugvordering zonder boete krijgen.
Sindsdien legden controleurs zo’n 25.000 huisbezoeken af. Bijna tienduizend studenten moesten hun studiefinanciering terugbetalen en kregen een boete. Vooral meerderjarige mbo-studenten waren de laatste jaren doelwit van fraudecontroles, omdat zij in tegenstelling tot hbo’ers en wo’ers al die tijd nog wel een basisbeurs kregen.
Het fraudesysteem rammelt aan alle kanten, blijkt uit onderzoek van Hoger Onderwijs Persbureau, NOS op 3 en Investico voor De Groene Amsterdammer en Trouw. Duo gebruikt een zelfbedacht risicoprofiel zonder wetenschappelijke onderbouwing om te bepalen wie gecontroleerd moet worden. Op basis van een kort huisbezoek of enkele verklaringen van buren plakt Duo studenten vervolgens het stempel fraudeur op. De gevolgen zijn groot: soms duizenden euro’s schuld en een geknakt vertrouwen in de rechtsstaat, nog voor iemand goed en wel afgestudeerd is. Duo’s fraudesysteem treft vooral studenten met getroebleerde thuissituaties die bij familie gaan wonen. En, zo blijkt uit onze inventaris onder 32 advocaten die beschuldigde studenten bijstonden: het zijn vrijwel uitsluitend studenten met een migratieachtergrond.
Een algoritme en risicoprofiel moeten Duo helpen fraudeurs aan te pakken, besluit minister Plasterk in 2009. Maar waar begin je als je niet weet wie fraudeert en wie niet? Hij besluit een ‘workshop risicoprofiel’ te organiseren, waarin betrokken partijen van ‘gedachten wisselen’ over ‘de mogelijke kenmerken’ van het algoritme. Daarna gaat het snel. Duo geeft een voorzet voor een ‘voorlopig risicoprofiel’ en stuurt handhavers langs bij de hoogrisicoadressen. Bij veertig procent van de gecontroleerde adressen blijkt er sprake van misbruik. ‘Het risicoprofiel lijkt derhalve adequaat’, concludeert Plasterks opvolger in 2011. Sindsdien zijn de indicatoren vrijwel ongewijzigd gebleven.
Duo kijkt naar leeftijd en opleidingsniveau: jonge mbo’ers zijn risicovoller dan oudere academici, meent Duo. Ook gaat het om de afstand tussen de woning van de student, de ouders en de onderwijsinstelling. Daarna bepaalt een team van vijf fraude-onderzoekers bij wie controleurs op huisbezoek gaan: ze kijken daarvoor in de gemeenteadministratie en op sociale media, naar de grootte van de woning, het aantal inschrijvingen en vooral of er een familierelatie is tussen de student en de mensen bij wie hij woont.
De huisbezoeken besteedt Duo uit aan private bedrijven of handhavers van gemeenten. Helma was zo’n controleur die voor Duo dagelijks op pad ging in de Randstad. Zij en een collega kregen dan een adres en een dossier met basisinformatie uit het risicoprofiel. Onverwacht belden ze aan. Binnen zochten ze naar bewijs of de student er woonde of niet. Dan vroeg ze: ‘Zonder de kastjes te openen, waar staan de borden?’ Ook vroegen ze de student kleding te laten zien, en studieboeken. Ze keken in de kamer waar de student zou slapen. Staat er een bureau? Zijn er verzorgingsproducten? Ligt er een laptop, liggen er studieboeken? Is het bed beslapen? Is de lattenbodem intact? Petra, die ook jarenlang voor Duo controleerde, geeft een voorbeeld: ‘We zochten naar medicijnen. Diabetes? Dan hoort er insuline in de koelkast te liggen. Zo niet, jammer dan, dan woon je er niet. Wij rapporteerden en schreven advies. Duo nam uiteindelijk het besluit.’
Is het altijd duidelijk of iemand ergens woont? Helma zegt van wel: ‘Ik wist direct of er gefraudeerd werd. Je voelt het gewoon.’ Petra herkent dit: ‘Ik heb zulke bizarre situaties gezien. Ik kwam bij een vrouw binnen die me een kamer liet zien van een babytweeling. En dan zou de student elke ochtend een matje uitrollen en weer vertrekken. Maar we zagen ook situaties dat het klopte. Een volledig ingerichte kamer: je ziet het meteen, die woont er. Boeken, schriften, huiswerk, kleding.’
Bij student Dimitros, die bij zijn opa en oma was ingetrokken omdat hij thuis veel ruzie had, kennen controleurs ook geen twijfel. Hij is op school wanneer de handhavers een huisbezoek komen afleggen, zijn oma doet open. De kamer waar Dimitros zou wonen, doet wat ouderwets aan, merken de controleurs op. Dat kan kloppen, vertelt zijn oma: het is de oude slaapkamer van Dimitros’ moeder, de foto’s die er hangen zijn nog van haar. Hij slaapt er vijf of zes nachten per week, heeft een eigen sleutel en betaalt driehonderd euro per maand aan huur. Maar de onderzoekers zien nauwelijks spullen van hem en weten genoeg: Dimitros fraudeert. Achttien minuten nadat ze aanbelden, staan ze weer buiten.
De rechter maakt korte metten met het onderzoek: hoeveel kun je in zo korte tijd nu onderzoeken? De controleurs zijn niet in andere kamers geweest en hebben de kasten in zijn slaapkamer niet geopend. Anders hadden ze zijn kleding en de doos met 144 condooms naast zijn bed wel gevonden. ‘Of zouden die van opa moeten zijn?’ grijnst Dimitros’ advocaat wanneer hij ons het dossier laat inzien.
Sinds 2012 kregen bijna tienduizend studenten het stempel fraudeur, twee derde van hen ging tegen dit besluit in bezwaar. Vervolgens begonnen bijna vijftienhonderd studenten een rechtszaak, waarin Duo in ruim een kwart van de gevallen op de vingers werd getikt. Slechts een klein deel van al die zaken wordt online gepubliceerd. We analyseerden er ruim tachtig en zagen dat het onderzoek van Duo vaker rammelt.
Op basis van een risicoprofiel zonder wetenschappelijke onderbouwing, een kort huisbezoek of enkele verklaringen van buren plakt Duo studenten het stempel fraudeur op
Zo vinden controleurs het vreemd dat ze bij een student die bij haar zus woont ‘behalve een tandenborstel geen afzonderlijke verzorgingsspullen’ hebben gevonden. Dat ze verzorgingsspullen met haar zus deelt in hun gezamenlijke badkamer, is bij de controleurs niet opgekomen. Of de zaak van een student die bij haar broer woonde waar de controleurs in dertien minuten konden vaststellen dat er geen persoonlijke verzorgingsartikelen waren, zonder in de badkamer of woonkamer te kijken. De rechter is kritisch en vindt het niet aannemelijk dat de controleurs ‘een behoorlijk onderzoek’ in die tijd hebben kunnen uitvoeren.
Ook bij Zahra staan er op een dinsdagmiddag in september 2015 twee handhavers voor de deur. Zahra’s schoonzus doet open en zegt dat ze er niet is. Als Zahra later thuiskomt en hoort wat er gebeurd is, belt ze de gemeente om te vragen om wat voor onderzoek het gaat, maar de gemeente weet van niets. Ze schrikt: wie waren dan die mensen die voor de deur stonden? Zahra belt de politie. Ze wonen in een wijk met veel criminaliteit, dus de politie adviseert in het vervolg niet meer open te doen. Als de vrouwen een paar dagen later weer op de stoep staan, houdt Zahra’s schoonzus de deur dicht. Een paar uur later staan de vrouwen op de stoep bij Zahra’s ouderlijk huis. Haar broertje tolkt voor haar moeder, die vertelt dat Zahra daar niet meer woont.
Daarop bellen de controleurs aan bij de buren. De favoriete buurvrouw had de controleurs eigenlijk niet willen binnenlaten, zo schreef ze later in een schriftelijke verklaring aan de rechter. Maar de controleurs zeiden dat ze Zahra verdachten van fraude en dat ze moest meewerken, omdat ze anders medeplichtig zou zijn en de rechtsgang zou belemmeren. Ze voelde zich onder druk gezet en vertelde de handhavers wat ze wist, namelijk dat ze Zahra nog regelmatig bij haar moeder zag. Dat zeiden twee andere buren ook. Dan weet Duo genoeg: Zahra woont stiekem bij haar moeder en strijkt al jaren ten onrechte de uitwonendenbeurs op.
Het gebeurt vaker dat de handhavers niet binnenkomen en, net als bij Zahra, overgaan tot een zogeheten ‘buurtonderzoek’. Ook bij Mohammed, die tijdens het laatste jaar van zijn hbo-opleiding bij zijn oom introk om te helpen met de verzorging van zijn zieke en bedlegerige oma. Zijn oom is als loodgieter vaak hele dagen van huis. Ook Mohammed zelf is druk, die laatste maanden van zijn studie. Hij loopt fulltime stage, schrijft zijn scriptie, werkt ’s avonds als taxichauffeur en is veel met zijn verloofde, met wie hij na zijn aanstaande huwelijk gaat samenwonen.
Als de brief van Duo op de mat valt, snapt hij er eerst niets van. Na een telefoontje begrijpt hij dat Duo denkt dat hij niet bij zijn oom woont. Hij is verrast. Duo heeft het huis nooit gezien, hoe kunnen ze dan besloten hebben dat hij er niet woont? De handhavers hebben drie keer aangebeld, steeds overdag. Toen er niet werd opengedaan, belden ze bij drie buren aan die op dezelfde verdieping in de flat woonden.
De controleurs stellen vaak dezelfde standaardvragen: hoelang iemand al in het huis woont, of ze hun buren op het betreffende adres kennen, en of daar ook een student woont. Vooral die laatste vraag maakt Mohammed boos. ‘Het woord “student” staat niet op mijn voorhoofd geschreven. Veel mensen denken bij het woord “student” aan een blonde jongen met blauwe ogen. Ik kwam meestal ’s avonds laat in mijn taxi aan, in pak.’
In Mohammeds geval zeggen de drie buren dat ze zijn oom kennen, maar dat er geen student woont. Dat verbaast Mohammed niet. Hij woonde er nog maar een half jaar, was zich nooit komen voorstellen en leeft onregelmatig, hij gaat vroeg weg en komt laat thuis. Bovendien hebben de buren vanuit hun woonkamer helemaal geen zicht op de galerij. Hoe moeten die buren nu weten dat hij daar is ingetrokken?
Bij Mohammed ging het om drie verklaringen. Soms volstaan zelfs twee van zulke gesprekjes om iemand als fraudeur aan te merken en duizenden euro’s te laten terugbetalen, blijkt uit onze analyse. Experts die wij de gespreksverslagen voorleggen, schrikken van de verregaande conclusies die Duo eraan verbindt. ‘Het woord “student” is sturend, wie of wat mensen voor zich zien bij het woord is erg afhankelijk van de persoon’, vertelt Annelies Vredeveldt, die als universitair hoofddocent aan de Vrije Universiteit in Amsterdam onderzoek doet naar getuigenverklaringen. Ze wordt als een van de zeven rechtspsychologen die ingeschreven staan in het Nederlands Register Gerechtelijk Deskundigen regelmatig gevraagd om de betrouwbaarheid van getuigenverklaringen te beoordelen.
Ze is kritisch. ‘Als Duo vraagt “wie woont daar?” dan vertellen ze over wie ze regelmatig zien, niet over iemand die er wél woont maar er vaak niet is. Als iemand altijd de hort op is, dan kan het zo zijn dat ze die student niet noemen.’ Ook de sociale cohesie in de buurt is van belang, legt ze uit. ‘In sommige buurten staan vijf huizen en kent iedereen elkaar omdat ze jaarlijks barbecueën. In een flat in een grote stad is dat anders.’
Als hij in juli 2019 de brief ontvangt belt Mohammed het juridisch loket, neemt hij een advocaat in de arm en vecht hij het besluit van Duo aan bij de rechter. Hij is optimistisch. ‘Ik heb geleerd dat je in Nederland onschuldig bent tot het tegendeel is bewezen. Dat iemand met bewijs moet komen als ze je ergens van beschuldigen.’ Tot zijn grote verbazing verliest hij de zaak. Hij is boos, maar vooral teleurgesteld. ‘Het gaat om het principe. Je wordt een fraudeur genoemd, terwijl je niets fout hebt gedaan. Het is zo frustrerend dat de overheid hiermee wegkomt.’
Hoe dun het bewijs ook is, de meeste studenten die een besluit van Duo dat alleen is gebaseerd op buurtonderzoek aanvechten, verliezen hun zaak bij de rechter, blijkt uit ons onderzoek. De bewijslast is sinds Plasterks wetswijziging namelijk omgedraaid: studenten moeten ‘onomstotelijk’ bewijs leveren dat ze wonen waar ze ingeschreven staan. Dat blijkt in de praktijk bijna ondoenlijk.
Dat ziet ook advocaat Bernard de Leest, die vorig jaar een student bijstond die bij haar oom woonde. Ook zij was op basis van twee verklaringen van buren tot fraudeur bestempeld. ‘Het was vernederend’, zegt hij. De zelf aangedragen verklaringen van buren of familieleden waren volgens de rechter niet objectief, een huiszoeking kan niet meer worden gedaan want de woning kan inmiddels zijn voorbereid, en dat er post naar het adres wordt gestuurd, is geen bewijs. ‘Het enige wat je kunt doen is een uitdraai maken van jouw locatiegegevens als jij op je telefoon hebt aanstaan dat jouw locatie altijd wordt geregistreerd. Maar dat gaat ver. Studenten komen in bewijsnood.’
Zahra draagt het stempel fraudeur als een zware last met zich mee. Na het buurtonderzoek is ze weer bij haar moeder ingetrokken, maar ze durft steeds minder de deur uit. ‘De hele wereld kwam op me af’, zegt ze. Ze gaat niet meer naar haar werk en na haar stage mag ze daar niet meer terugkomen. Ze wordt droevig. ‘Ik zag mijn vrolijke buurmeisje veranderen in een klein en teruggetrokken meisje’, schreef haar buurvrouw later in een verklaring. Ze slaapt slechter en slechter. En áls ze slaapt, heeft ze last van nachtmerries. ‘Mijn moeder zag hoe klein ik werd, zo angstig en somber.’ De advocatuur wil Zahra niet meer in. ‘Wat heeft dat voor zin in dit rechtssysteem? Dat het zo werkt leer je niet in de studieboeken.’
Er valt ons iets op aan deze verhalen. Zahra, Dimitros en Mohammed hebben allen een migratie- of biculturele achtergrond. Ook in de uitspraken van rechtszaken staan regelmatig culturele verwijzingen: dat er een hoofddoek in huis ligt, dat een familielid geen Nederlands spreekt, dat iemand een donkere huidskleur heeft. Enkele advocaten beginnen er uit zichzelf over. ‘De studenten die ik zie, hebben vaak een migratieachtergrond’, zegt advocaat Jacqueline Nieuwstraten. Anderen herkennen de observatie als we ernaar vragen. Advocaat Rachid El Bellaj vertelt hoe zijn kantoor een tijdlang een juridisch inloopspreekuur heeft. ‘Dat ging een tijdje heel hard. Daar zag ik bij dit soort zaken tegen Duo dat het altijd studenten met een migratieachtergrond waren die zich kwamen melden. Nooit een Jan, Piet of Henk.’ Advocaat De Leest zucht: ‘Ik denk weleens… het zal toch niet?’
We besluiten het uit te zoeken. Samen met NOS op 3 maken we een lijst van advocaten die sinds de aanvang van het fraudesysteem tegen Duo geprocedeerd hebben. We vinden er zeventig en bellen ze allemaal, steeds met twee vragen: hoeveel van dit soort zaken tegen Duo deed u, en in hoeveel daarvan had uw cliënt een migratieachtergrond? ‘Allemaal’, ‘allemaal, behalve één’, hoorden we.
In totaal zijn er de afgelopen jaren bijna vijftienhonderd fraudezaken tegen Duo gevoerd. De 32 advocaten die gegevens deelden, deden er de afgelopen tien jaar samen 376. In 367 daarvan beschuldigde Duo een student met een biculturele of migratieachtergrond als fraudeur. Dat is ruim 97 procent van de zaken die we konden achterhalen.
‘De schellen zouden Duo van de ogen moeten zijn gevallen na de toeslagenaffaire. Ze hadden onmiddellijk onderzoek moeten doen’
‘Schokkend’, zegt hoogleraar privaatrecht Gijs van Dijck, die onderzoek doet naar de toepassing van algoritmen. We leggen het algoritme, de aanpak van Duo en onze bevindingen voor aan hem en een aantal andere experts. Wat zeggen deze cijfers? Ongeveer een kwart van alle mbo-studenten heeft een migratieachtergrond en die groep gaat juist minder vaak op kamers. Je zou op basis van de populatie dus juist een vrij laag percentage studenten met een migratieachtergrond verwachten, niet de 97 procent die wij vinden.
Hoe zit dat? Frauderen studenten met een migratieachtergrond zoveel meer? Nee, zegt universitair docent Petros Milionis, die aan de Rijksuniversiteit Groningen onderzoek doet naar de relatie tussen afkomst en uitkeringsfraude. ‘Soms vinden we iets hogere gemiddelden, maar dit effect valt weg na controle voor sociale klasse en maatschappelijke integratie. Dat kan nooit de verklaring zijn.’ Zit er misschien een bias in de advocaten die we spraken? Ook niet: de 32 advocaten komen uit dorpen en steden uit het hele land, werken voor kleine en grote kantoren, doen weinig of veel fraudezaken, en hebben zelf soms wel, maar vaak ook geen migratieachtergrond.
Experts schrikken van de totstandkoming van het algoritme. Er was over de indicatoren ‘van gedachten gewisseld’ tijdens Plasterks workshop, en daarna bestonden ze. Er is geen wetenschappelijke grond voor of onderzoek op basis van een aselecte steekproef. ‘Dat is een groot probleem’, zegt Gijs van Dijck, ‘omdat je dan eigenlijk geen idee hebt wat je aan het vergelijken bent. Je kunt prima met een algoritme werken, maar je moet dan ten minste weten wat dat precies doet om te voorkomen dat je één groep eruit pikt.’
In deze aflevering van Speurwerk hoor je hoe Belia, Anouk en Bas het rammelende fraudesysteem van DUO onder de loep nemen. De fraudejacht van DUO vangt maar één prooi. En dat is een student met een migratieachtergrond. Onschuldige studenten worden als fraudeur bestempeld en kunnen daar heel moeilijk tegenin gaan.
Controleert Duo studenten met een migratieachtergrond dan vaker? Volgens Duo zit etniciteit of nationaliteit niet in het algoritme. Maar het kan ook indirect zijn, legt Lucas Haitsma uit, die promoveert op algoritmen en discriminatie bij overheidsorganisaties met een handhavingsfunctie. Als je mbo als risicofactor gebruikt of een familierelatie zwaar weegt, dan kun je daarmee ook een bepaalde groep targeten. ‘Ik kan me heel goed voorstellen dat dit tot indirecte discriminatie leidt.’ Dat ziet ook hoogleraar sociale-zekerheidsrecht Gijsbert Vonk. ‘Een middenklassestudent uit Bussum regelt bij wijze van spreken via zijn lidmaatschap bij Vindicat een studentenhuis in Groningen. Maar een student met een Turkse of Armeense achtergrond is misschien sneller geneigd bij zijn tante in te trekken. Ik kan me goed voorstellen dat je die groep meer treft wanneer je op familierelatie selecteert.’
Daarnaast moeten medewerkers van Duo zelf kiezen bij wie ze gaan controleren. ‘Het risico op een “feedbackloop” is hierbij groot’, legt Haitsma uit. ‘Als je bij een bepaalde groep fraude gaat zoeken, zul je het ook alleen daar vinden. Dat gaat terug in de data, naar de selectie, naar de handhavers, en weer naar de data.’ Zo kan een kleine afwijking steeds groter worden.
Om vooringenomenheid tegen te gaan is het belangrijk dat een organisatie duidelijke instructies heeft om vooroordelen te voorkomen, zegt Haitsma. Deze instructies heeft Duo niet. Bij twijfel over een zaak kunnen collega’s elkaar om advies vragen, laat Duo weten. Ook evaluatie en monitoring is cruciaal als je als organisatie een algoritme gebruikt, zegt Haitsma. ‘Een kritische, zelfbewuste blik is belangrijk bij het omgaan met zulke systemen.’ Handhavers zijn namelijk vaak niet geneigd of in staat om het systeem in twijfel te trekken, vertelt de onderzoeker.
Dat blijkt ook uit gesprekken met voormalige handhavers. ‘Ik wist of ik werd verneukt of niet’, zegt oud-handhaver Helma. ‘Ik word hier besodemieterd, ik wist het direct. Er zijn dingen die niet kloppen. Er is soms niet eens een bed. “Nee, die slaapt op een bank”, zeggen ze dan. Marokkanen hebben van die mooie banken – het kan dus wel. Maar ik wist het gewoon.’ Een huisbezoek leverde soms spannende situaties op. ‘Dan kwam heel Marokko binnen met hun petjes om te kijken, te intimideren.’ Bang was ze nooit. ‘Ik dacht gewoon: ik pak je. Ik haat mensen die frauderen.’
Sinds 2012 verloor Duo ruim een kwart van de fraudezaken die studenten aanspanden. Welke lering trekt de organisatie hieruit? Er wordt ‘continu geëvalueerd’, laat de woordvoerder weten. Hiervan blijkt alleen niets op papier te staan. Sinds 2012 zijn er geen officiële evaluaties van het fraudebeleid uitgevoerd. Het risico op fouten ziet Duo niet zo. Het is mensenwerk, zegt de manager van de fraudeafdeling. ‘Als wij het bij Duo over fouten hebben, dan gaat het bijvoorbeeld om typefouten.’
Dat de huisbezoeken soms kort zijn, erkent de woordvoerder. ‘Maar de lengte van een huisbezoek zegt niets over de kwaliteit ervan.’ Het aantal benodigde verklaringen voor een buurtonderzoek ‘hangt af van de kwaliteit van de verklaring’, zegt de woordvoerder. ‘Als twee mensen die ergens al lang wonen een verklaring afleggen, kan dat voldoende zijn.’
Dat vooral studenten met een migratieachtergrond getroffen worden door de fraudecontroles vindt de organisatie ‘opmerkelijk’. Is dit reden voor intern onderzoek? ‘Nee, we weten niet eens hoe we dat moeten doen. Wij kennen de culturele achtergrond niet, dus daar kunnen we ook geen selectie op maken.’ Was de toeslagenaffaire aanleiding om het fraudesysteem te onderzoeken? Etniciteit en nationaliteit zitten niet in het algoritme, benadrukt de woordvoerder. ‘Dus dat speelt hier niet. Bovendien is het weer zo’n andere wereld, daar voelen wij ons niet meteen verbonden mee.’ Duo heeft geen beleid om vooringenomenheid binnen het fraudesysteem te voorkomen. ‘Wij zijn daar niet mee bezig omdat voor de wet iedereen gelijk is, en wij dat ook zo integer, goed en rechtmatig mogelijk proberen te doen.’ Twee dagen later stuurt de woordvoerder een nieuw statement dat de bevindingen ‘aanleiding zijn om structureel te gaan evalueren’.
Het gebrek aan evaluaties bij de uitvoeringsorganisatie vindt hoogleraar Gijsbert Vonk ‘laakbaar’. ‘De schellen zouden Duo van de ogen moeten zijn gevallen na de toeslagenaffaire. Ze hadden onmiddellijk onderzoek moeten doen.’
Komend jaar gaat Duo het fraudesysteem flink uitbreiden. Vanaf september krijgen hbo’ers en wo’ers ook weer een studiebeurs, dus het fraudeteam moet het aantal afgelegde huisbezoeken verviervoudigen, naar zo’n vierduizend per jaar.
Duo gaat meer oog hebben voor de ‘menselijke maat’, schrijft minister Robbert Dijkgraaf in mei in een uitgebreide brief aan de Tweede Kamer. Het woord ‘fraude’ valt geen enkele keer. ‘Uitermate vreemd’, zucht Vonk. ‘Mensen die beticht worden van fraude worden buiten de bescherming van het recht geplaatst’, zegt hij. Studenten die door Duo als fraudeur worden bestempeld krijgen vaak geen hoorzitting. Ze hebben dus geen kans om uitleg te geven over hun situatie. De woordvoerder van Duo benadrukt dat de organisatie actief een hoorzitting aanbiedt.
Dimitros en Zahra hebben nooit iemand van Duo gesproken. Zahra weet uit de vele plastic mapjes met documenten over haar zaak die voor haar op tafel liggen feilloos de geprinte telefoongegevens te halen. Ze wijst: ‘Met geel gearceerd zie je alle keren dat ík Duo probeerde te bellen voor een afspraak om het uit te leggen.’ Het is nooit gelukt.
Alleen met de controleur die haar zaak behandelde, kon ze een afspraak maken. Eenmaal aangekomen op het kantoor weigert de controleur in gesprek te gaan. Zahra had namelijk haar broer meegenomen, als steun én getuige omdat Zahra bij hem in huis woonde. De controleur dreigde de beveiliging te bellen en vertrok zonder Zahra gesproken te hebben. ‘Het is een gotspe’, zegt Vonk. ‘Waar iemand zijn hoofdverblijf heeft, is contextafhankelijk. Je wil als uitvoeringsorganisatie natuurlijk consistent zijn, maar je moet ook rekening houden met iemands omstandigheden.’
Voor Zahra is het nog altijd niet voorbij. Ze won uiteindelijk haar hoger beroep. Van de twee handhavers die bij haar op de stoep stonden, bleek één een stagiair. Dat mag niet, oordeelde de rechter. Maar opgelucht is ze niet. Duo wordt voor een vormfout op de vingers getikt, maar Zahra wil dat Duo erkent dat het onderzoek zelf niet klopte. Ze spant daarna een zaak aan tegen Duo om de geleden schade. Duo moet Zahra een paar duizend euro betalen vanwege het psychisch leed dat haar is aangedaan, maar op andere punten verliest ze. Ze twijfelt nog of ze in hoger beroep zal gaan. Heeft ze kans om de zaak te winnen? Ze weet het niet. ‘Ik heb eigenlijk geen energie meer. Maar het gaat om mijn reputatie’, zegt ze. ‘En ik wil dat iemand zegt dat ik geen fraudeur ben.’
Onderwijsminister Robbert Dijkgraaf noemt de bevindingen ‘een verontrustend signaal’ en wil ‘grondig nagaan of onze processen wel écht eerlijk zijn’. Hoewel Duo de migratieachtergrond van studenten niet registreert, wil de minister weten of de fraudebestrijding ‘niet op een impliciete, indirecte manier een discriminerend effect’ heeft. ‘We zijn hier als overheid door de toeslagenaffaire echt alert op geworden.’
Dit artikel kwam mede tot stand dankzij een beurs van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten en een werkbeurs onderwijsjournalistiek van Stichting Onderwijsfonds COCMA. De namen van Zahra, Helma, Petra en Dimitros zijn gefingeerd.
MEER OVER DIT ONDERWERP VAN ANDERE BRONNEN:
HET WAS NIET VOOR HET EERST DAT DEZE RUTTE-DOCTRINE TOT DISCRIMINATIE LEIDDE...HIJ BEGON ER AL ZO'N 20 JAAR GELEDEN MEE< WERD VEROORDEELD< MAAR GING ' GEWOON' DOOR...
Leo Lucassen
1 februari 2021 07:07
In 2007 oordeelde de rechtbank van Haarlem dat Mark Rutte in 2003, als staatssecretaris van Sociale Zaken, ambtenaren had aangezet tot rassendiscriminatie. In dat jaar vroeg hij namelijk aan gemeenten om inwoners van Somalische afkomst extra te controleren op fraude met bijstand.
Rutte adviseerde hen tevens om te zoeken op geboorteplaats en zo inwoners van Somalische afkomst te achterhalen. Zaten deze mensen daarnaast ook nog in de bijstand, dan werd de gemeente aangeraden hen extra te controleren.
Aanleiding waren enkele Somaliërs die in het Verenigd Koninkrijk werk hadden gevonden, maar dat niet hadden doorgegeven aan de sociale dienst en ten onrechte een uitkering ontvingen. In een reactie op de uitspraak liet Rutte destijds weten het niet met de rechter eens te zijn en dat het 'blijkbaar hoog tijd is om de wet te veranderen'.
In de toeslagenaffaire gebeurde precies dat wat Rutte in 2003 gemeenten op het hart drukte. Zij het dat de etnische profilering inmiddels was 'opgeschaald' naar iedereen met een buitenlands paspoort. Zo liet de Belastingdienst al in mei vorig jaar weten dat ruim 11.000 mensen met een dubbele nationaliteit aan een strenger toezicht waren onderworpen.
In het eindrapport van de parlementaire enquêtecommissie 'Kinderopvangtoeslag' lezen we dat er in 'het het risico-classificatiemodel in ieder geval vanaf maart 2016 tot oktober 2018 sprake was van een onbehoorlijke, discriminerende verwerking, omdat de nationaliteit van aanvragers is gebruikt voor de indicator Nederlanderschap in het model'. Kortom een wat omslachtige omschrijving van het bij wet verboden 'etnisch profileren'.
Of Rutte en andere bewindslieden al vóór 2019 echt wisten wat de gevolgen waren van de etnische radar van de belastingambtenaren, moet nog blijken. Maar het is een veeg teken dat dit aspect relatief weinig opzien heeft gebaard.
In de berichtgeving en de gesprekken van de enquêtecommissie kwam discriminatie op grond van nationaliteit maar mondjesmaat aan de orde. Slechts zeven keer komt het woord 'nationaliteit' voor in het eindverslag 'Ongekend Onrecht', terwijl de lezer tevergeefs zoekt naar de woorden 'etnische profilering' of 'discriminatie'. In plaats daarvan blinken de gehoorde ambtenaren uit in versluierend technocratisch taalgebruik als 'risico-classificatiemodel'.
Wat als de rellende Urkse jongeren een Turkse achtergrond hadden gehad?
Pas na lang aandringen van onder meer Renske Leijten van de SP geven de betrokken instanties schoorvoetend toe dat discriminatie inderdaad beleid was. Dat het blootgelegde institutionele racisme zo weinig expliciet wordt benoemd gaf Geert Wilders de kans om met droge ogen tekeer te gaan tegen de regering, terwijl hij en zijn partij geen kans onbenut laten om immigranten en buitenlanders in een kwaad daglicht te zetten.
Intussen heeft Rutte, nu als premier, laten weten dat discriminatie inderdaad niet kan en niet mag en de overheid een belangrijke voorbeeldrol heeft. De vraag is echter of hij dat echt meent en zo ja wanneer hij tot dat inzicht is gekomen. Recentere uitspraken van de premier – denk aan de beruchte 'pleur op'-uitspraak in 2016 tegen Turkse Nederlanders die (volgens hem) geen binding met Nederland hadden – lijken er niet op te wijzen dat hem de schellen echt van de ogen zijn gevallen.
En denk in dit verband ook aan Ruttes uitspraak uit 2015 naar aanleiding van het zoveelste onderzoek dat aantoont dat Nederlanders met een migratieachtergrond systematisch worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt. Dat is heel vervelend, aldus de premier, maar de enige oplossing is dat ze zich invechten. Met de verkiezingen in aantocht heeft de recente bekering dan ook meer weg van damage control.
En dat is misschien ook wel te veel gevraagd, wanneer we bedenken dat het op de korrel nemen van migranten er, zeker bij de VVD, al decennia zit ingebakken. Ruttes opstelling past in de populistische anti-migratielijn die zijn partij al een kwart eeuw volgt. Beginpunt waren de verkiezingen in het voorjaar van 1994, toen de toenmalige fractievoorzitter Frits Bolkestein doelbewust asielzoekers tot electoraal thema maakte. Dat dit de partij destijds geen windeieren legde, kan Bolkesteins leerlingen Wilders en Rutte niet zijn ontgaan.
Kortom, in het licht van het integratiepessimisme dat de Nederlandse samenleving en politiek al decennia beheerst is de etnische profilering en institutionele discriminatie die met de toeslagenaffaire naar boven is gekomen, niet uitzonderlijk te noemen. De huidige premier hoort daar paal en perk aan te stellen, maar of dat ook gebeurt is zeer de vraag, want zijn trackrecord stemt niet erg optimistisch.
Leo Lucassen is hoogleraar arbeids- en migratiegeschiedenis en Directeur van het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis.
Meer over
Mark Rutte Immigratie Migratie
https://www.trouw.nl/politiek/rechter-rutte-zette-aan-tot-rassendiscriminatie~bc40d2da/
VVD-fractievoorzitter Mark Rutte heeft in 2003 als staatssecretaris van Sociale Zaken aangezet tot rassendiscriminatie. Dat oordeelde de rechtbank van Haarlem, schrijven de GPD-dagbladen zaterdag. Rutte zou in een brief aan gemeenten hebben opgeroepen mensen van Somalische afkomst op te sporen en aan een extra fraudeonderzoek te onderwerpen.
Novum 19 mei 2007
Rutte is verbaasd over het oordeel en zegt dat de brief niets met discriminatie heeft te maken, maar alles met fraudebestrijding. Rutte zou de brief die door de rechter als discriminerend is beoordeeld nu weer opsturen als hij nog staatssecretaris was. Volgens de VVD-fractievoorzitter is het soms nodig om fraude gericht te bestrijden. En als dat in Nederland niet kan dan moet de wet worden aangepast. Dat laat een woordvoerder van Rutte zaterdagmiddag weten. Bovendien is de zaak volgens de zegsman gericht tegen het ministerie en niet tegen Rutte zelf.
Volgens een woordvoerder van het ministerie van Sociale Zaken, die de uitspraak van de rechter niet kent, was destijds aanleiding voor verscherpte controles omdat er aanwijzingen waren dat enkele tientallen Somaliërs bijstandsfraude zouden hebben gepleegd. De uitspraak heeft volgens de zegsman geen gevolgen voor het beleid van het ministerie, omdat de verantwoordelijkheid voor fraudebestrijding sinds 2004 bij de gemeentes ligt.
De rechtbank tot deze conclusie in de zaak van een Somalische man die onderwerp was van een fraudeonderzoek. In de brief zou Rutte gemeenten adviseren om inwoners van Somalische afkomst te kunnen achterhalen door in het bevolkingsregister te zoeken op geboorteplaats. Daarnaast zou hij hebben geadviseerd Somaliërs met een bijstandsuitkering extra te controleren.
De rechtbank oordeelde volgens de GPD dat een onderzoek dat 'uitsluitend gericht is op personen van Somalische afkomst strijdig is met de grondwet'. De gemeente Haarlem onderzocht naar aanleiding van de brief 84 Haarlemmers van Somalische afkomst, meldt de GPD.
Laat ik beginnen met wat mij - als relatief neutrale Basketball-liefhebber - in toenemende mate dwars begint te zitten, een gevoelen dat - als mijn netwerk me niet bedriegt - in steeds meer hoeken en gaten van het Nederlandse Basketball-wereldje/de Nederlandse BNXT-hot-spots klinkt...
Alle Basketball-zuurstof gaat al maandenlang op aan wel/niet Donar @BNXT
We zijn op een punt in de Basketball-zomer aangeland waar de meest serieuze clubs alweer met trainen zijn begonnen, waarop de eerste scholieren weer naar school moeten, waarop de Nationale Teams – of het nu 5X5, Jeugd, Senioren, 3X3, Rollers, of wat dan ook betreft – het zomerprogramma (zo goed als) afgesloten hebben, en waarop de meeste mensen na de vakantie weer aan het werk gaan; kortom het moment waarop het nieuwe seizoen staat te beginnen.
En toch is er in grote lijnen één thema dat in dat kleine Nederlandse Basketball-wereldje – laat staan in dat hele kleine deel van de media die er weleens aandacht aan de mooiste teamsport die er bestaat besteedt – alle zuurstof verbrandt...het wel-en-wee van het al-dan-niet door te starten Donar Groningen. Alsof al die andere Basketball-entiteiten en hun activiteiten er niet toe doen. Alsof de andere Basketball-hotspots, al die andere Basketball-verbanden waarin mensen zich uitsloven om het Nederlandse Basketball hogerop te krijgen, of desnoods alleen maar hun alles binnen hun club(-je) voor het seizoen 2023-2024 zo goed mogelijk voor elkaar te krijgen, volstrekt in het niet vallen bij wat er in Groningen fout ging, en hoe dat gefixt moet worden voor die – relatief grote – Basketball-community aldaar...
Maar zo zit zelfs dat relatief kleine Nederlandse Basketball-wereldje natuurlijk niet in elkaar, ook al is het helaas wel de manier waarop de media - en zeker het deel dat landelijk georiënteerd is - functioneren; veel aandacht voor wat er fout gaat, hoe sensationeler, hoe beter. En niemand kan beweren dat de Donar Saga sinds 'de 2m41 in Game-5 in Leiden' géén drama is, dus...
Begrijp me niet verkeerd...ook ik vind wat er rond Donar gebeurt belangrijk - ik schreef al best vaak: ´Donar is zo groot, en het zit zo diep in vele Groningers gebakken, 't is (meestal) de rijkste club, met het grootste (spelers-)budget, de grootste zaal, als het goed gaat een fantastische beleving, veel regionale media-aandacht, etc, etc...maar... Adel verplicht dan ook!´.
En juist aan dat laatste – dat Donar een goed voorbeeld zou moeten zijn, een club en community die de kar van het Nederlandse Basketball (mede) trekt...dus een motor vormt voor groei van het gehele Nederlandse Basketball, dat de Groningse Basketball-community, maar vooral ook de verantwoordelijken voor het Topteam – zich ook in gepaste mate verantwoordelijk voelen voor wat er zich afspeelt in het gehele Nederlandse Basketball...aan die realisatie en zelf-reflectie lijkt in Groningen op dit moment in te grote mate te ontbreken.
Juist ook bij een doorstart gaat het om respect en respecteren...dán mag je hopen op sympathie en welwillendheid van anderen.
Kortweg dus het besef dat de schade voor het imago van het professionele Basketball, en het gehele beeld van de buitenwereld van het Nederlandse Basketball, en niet in het minst ook voor de nog jonge BNXT-League groot is – ALWEER groot is!
Dat gebrek aan besef en navenante handelen veroorzaakt dus in toenemende mate irritatie en weerstand op plekken in het Nederlandse Basketball-landschap waar iets verder wordt gekeken en nagedacht dan de eigen neus lang is.
Wat voorbeelden: andere clubs hebben er direct nadeel van ondervonden dat Donar vals speelde, ondervinden sinds het begin van deze affaire ongetwijfeld imagoschade van wat er nu alweer in Groningen – maar in het recente verleden ook op tal van andere plekken – is gebeurd. Joost mag weten wanneer dat effect weer is weggesleten.
Het Nationale Team Mannen maakte een herstart onder Arik Shivek en liet leuke dingen zien...NUL aandacht, in Rotterdam was een EK Roelstoelbasketball...nul aandacht, etc, etc.
Maar het blijft dus niet bij de toegebrachte schade tot nu toe; deze zal nog verder oplopen – juist bij een eventuele doorstart al dit seizoen – dat inzicht schijnt in Groningen geheel te ontbreken...
Waar die nog aankomende schade dan terecht komt? Stel, Donar maakt alsnog een doorstart en krijgt een licentie om in september 2023 weer – alsof er niets gebeurd is – in BNXT-verband aan te treden. Dan gebeurt dat ongetwijfeld met een team dat nog lang niet af en goed voorbereid is. Wat is daarvan de consequentie?
Dat Donar ook dit seizoen weer een competitie-vervalsende invloed op het verloop van 23-24 zal hebben. Ze verliezen dan in het begin meer dan later, en dat kan voor clubs die op de grens van Elite-Gold en -Silver zitten, van doorslaggevende betekenis zijn. Dus potentieel weer forse schade, en dat 'alleen maar' om Donar toch vooral mee te laten doen.
Het is zaak dat dat muntje van 'ontbreken van dat bredere verantwoordelijkheidsgevoel in Groningen' snel gaat vallen, dat dan ook het besef indaalt dat het Groningse Top-basketball heel wat reparatiewerk voor de boeg heeft, en dat men naar dat inzicht gaat handelen.
Schuld en boete
De termen ´competitievervalsing´ en ´vals spelen´ vielen al snel toen deze kwestie uitbrak. Meestal wordt zulke terminologie met de tijd minder, omdat er meer oog komt voor andere aspecten, zeker als de schade aanrichtende partij het benul toont van de eigen kwalijke rol en het boetekleed aantrekt. Maar dat gebeurt nu niet; die harde termen vallen op steeds meer plekken juist vaker. En terecht!
Want ook het feit dat er nog geen sportieve repercussies voor het wanbeleid van de afgelopen seizoenen zijn geweest, en wellicht – omdat daar ´geen regels´ voor zijn afgesproken... – ook niet gaan komen mocht Donar alsnog aan de start staan voor het seizoen 2023-2024, roept steeds meer weerstand op. Andere clubs werden om minder buiten gezet, waarom dan geen enkele sanctie voor deze grote club?
Ik denk dat dit vanuit gezichtspunten als 'eerlijke competitie', 'imago-opbouw van de BNXT League', en ook voor wat betreft 'het neerzetten van een imago van Basketball als serieuze Top-sport in Nederland' gewoon niet langer acceptabel is; er MOETEN gewoon wel repercussies komen in de vorm van bijvoorbeeld:
uitsluiting van (een van de, of beide) Play-offs dit seizoen, of
een fors aantal minpunten in de beginstand, of
uitsluiting van de elite Gold voor dit seizoen
dit lijstje is waarschijnlijk gemakkelijk aan te vullen met meer opties
Komt er geen enkele maatregel in deze sfeer, dan neemt de licentie-commissie van BNXT/de BNXT League als geheel – die met graagte een beeld schetst van serieuze en strenge criteria waaraan clubs gehouden worden, alvorens licenties vergeven worden – zichzelf en het belang van de League als serieuze organiserende instantie niet serieus, en kunnen we wachten op weer een volgend debacle. Als we onszelf niet serieus nemen, hoe kunnen we dan ooit verwachten dat de buitenwacht dat wel gaat doen?
Toegang tot de BNXT League vanaf nu
In de toekomst moet bij het uitdelen van licenties echt serieus in de financiën van clubs worden gedoken – als dat om een of andere reden lastig dan dienen er zware sportieve repercussies te worden opgenomen in de reglementen voor dit soort gevallen – want anders is het wachten op het volgende rampgeval. Want nu wekken die ´strenge criteria en handhaving daarvan, de schijn van prachtige papieren tijgers, maar nauwelijks inhoud erachter...
Het gaat niet alleen om geld...
Wat het toekennen van licenties betreft vind ik ook dat er veel breder en meer toekomstgericht moet worden gekeken naar clubs; daarover schreef ik in Mei al een column '(Teveel) sturen op Numbers & Schedules – BNXT van seizoen -1 → +3...'
Hoe moet de BNXT er uiteindelijk uit gaan zien? Wat zou de optimale regionale dekking zijn? Hoeveel clubs kunnen er maximaal nog bij komen? Welke verhouding België-Nederland streven we na? Er klinken geluiden dat de – zelfs na twee seizoenen al danig in Nederlands nadeel verschoven verhoudingen – die na de initieel overeengekomen drie seizoenen wellicht nog veel nadeliger worden; dat er dan een schifting zou komen tussen 'Grote' en 'Kleinere' clubs. Iedereen met iets van inzicht in die verhoudingen weet dat die kleinere clubs in financiële zin vooral Nederlandse clubs zijn. Ik weet niet of die geluiden op waarheid berusten, maar mocht er zo'n schifting komen, dan wordt er een suboptimale situatie nagestreefd... Want een uiteindelijke BNXT zonder dat er in de regio's Amsterdam, Den Haag, Utrecht, Almere, Eindhoven, Twente (en dit lijstje kan moeiteloos nog een stuk langer worden gemaakt) serieus Top-Basketball wordt gespeeld lijkt mij een verre van optimale situatie. Het zou dus volgens mij stukken planmatiger moeten! Maar daarover wellicht verderop en/of een andere keer meer.
Een echt gezond Donar
En dan is er nog het punt van een gezonde toekomst van Professioneel Basketball in Groningen zelf. We hebben nu al talloze Deadlines / Dagen van de Waarheid gepasseerd zien worden. Niet zelden werd daarbij gezegd ´Dat het op die datum toch echt moest gebeuren, omdat anders de tijd te kort zou zijn voor een serieus volgend seizoen´. Iedere keer weer, wordt er toch weer een geitenpaadje gezocht of een strohalm gepakt en weer een nieuwe datum gesteld. Wees reëel; het is gewoon te laat voor ´23-´24 om het hele seizoen serieus (en eerlijk) mee te kunnen doen in de BNXT-League.
Maar wat dan..?
Ook ik denk dat juist vanwege die hondstrouwe Fans, alle gepleegde inspanningen om de club te redden, al dat gebleken draagvlak voor Topbasketball in Groningen en vanwege de waarde die een goed en volgens de regels en intenties spelend Donar voor BNXT en het Nederlandse Basketball zou kunnen en moeten hebben, een compleet Top-basketball-loos 2023-2024 in Groningen ook niet iets is wat we met zijn allen zouden moeten willen. Maar wat dan wel?
'Iets' waardoor duidelijk is dat het niet weer gewoon ´Business as usual´ is; er moet een oplossing komen die het Groningse Topbasketball helpt om zo snel mogelijk weer gezond en wel te worden, een constructie die waarborgt dat Donar op termijn zijn plek in de Top van Nederland en BNXT weer in kan gaan nemen, terwijl dus tegelijk duidelijk is dat het een exceptionele situatie is, dat jarenlang wanbeleid en een gigantisch financieel zwart gat voor tal van betrokken partijen, en de navenante imagoschade NOOIT meer kunnen/zullen gebeuren in het Nederlandse Basketball en in de BNXT League...
Dus er moeten leuke wedstrijden in het vernieuwde MartiniPlaza te zien zijn dit seizoen, maar dat kan 'dus' niet als ´normale´ deelnemende BNXT-club.
Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar ik denk aan bijvoorbeeld het volgende:
Donar speelt Europees – als dat kan volgens FIBA, NBB en BNXT, dan is dat zo. Ik hoop dat de club het in dat geval ver schopt...dat levert dan tenminste al een (flink) aantal aardige wedstrijden op. Ik ben geen voorstander van veel buitenlanders en wisselingen tijdens een seizoen, maar 'als het dan toch moet' zouden (tijdelijke) buitenlanders in deze fase een zinvolle rol kunnen spelen.
Donar doet in een vorm van ´Buiten mededinging´ mee aan BNXT, bijvoorbeeld als volgt: de club krijgt het recht een Nederlagen competitie tegen alle andere BNXT-clubs te organiseren. Donar looft daarvoor een fors prijzengeld uit voor de (bijvoorbeeld drie best presterende clubs) ik denk dan aan 100.000-200.000 Euro, zie die als compensatie voor schade toegebracht aan andere clubs en BNXT als geheel. Donar draagt zo nodig bij in de reiskosten van tegenstanders als die die niet uit hun recette tegen Donar kunnen halen. Het Orakel van Porkuni - de juist in Groningen nog steeds bekende Kampioenscoach Maarten H. van Gent, een ongecompliceerde en pragmatische denker die nooit voor een gat te vangen is – schreef ´Ik zou heel veel toernooien gaan spelen!´ Op de door mij voorgestelde wijze gaat Donar die dus zelf organiseren.
de NBB geeft blijk van ´Nood breekt wetten´ en staat Donar bij wijze van uitzondering toe om met een tweede Promotie-divisie team om voor Promotie terug naar BNXT te spelen 'om het echie'... Dit moet volgens mij op deze manier, omdat de Jeugd van Donar/RTC-Noord – die al in de Promotie-divisie ingedeeld waren – geen slachtoffer mag worden van deze wantoestand; zij vormen juist een deel van een gezonde toekomst van Donar. De twee Groningse teams worden wel ´uit elkaar gehouden´ in die Promotie-divisie om competitievervalsing daar zo veel mogelijk uit te sluiten. Bijkomend voordeel voor het Nederlandse Basketball als geheel; de huidige situatie schreeuwt om een serieuzere Promotie-Divisie en een echte mogelijkheid aldaar te rijpen voor doorstroom naar de BNXT. Donar op bezoek voor veel Promotie-divisie-plaatsen is ook echt Promotie voor het Basketball (als het goed is)!
Donar speelt in die Promotie-divisie met een beperkt aantal buitenlanders en gaat serieuzer werk maken van meer eigen opgeleide Nederlandse spelers, ook dat hoort bij een gezonde toekomst voor Donar en is goed voor de binding met de Fans. Iets wat trouwens eigenlijk wenselijk is voor alle clubs – tenminste in meerdere mate dan nu het geval is – Donar kan daar dan dit seizoen een goed voorbeeld in zijn.
ondertussen wordt er meer schuld afbetaald dan het minimale en wordt er gebouwd aan een redelijk positief eigen vermogen. Het kan niet zo zijn dat een grote club als Donar bij elk zuchtje tegenwind verder in het rood schiet, ook de financiële balans moet echt gezond worden en dat kost geld, en vereist dus sportief tijdelijk een stapje terug.
Ik vermoed dat een exceptionele constructie zoals deze weleens zowel publicitair gezien, als voor de betrokkenheid van die schare aan Echt Basketball-lievende Groningse FANS bij hun club en grotere Basketball-community wonderen zou kunnen verrichten; van de nood een deugd maken!
Goed, ook mijn verhaal komt laat en vereist ´nood breekt wetten´. Geen idee dus of er ook maar iets van bewaarheid zal worden...
Mocht Donar toch weer wel liefdevol door de BNXT League en haar andere clubs wordt omarmd dan is dat wat het is...als de Donar Fans daar dan blij mee zijn gun ik ze die blijdschap! Dan zou het wat mij betreft wel ´Op hoop van zegen´ worden, en hoop ik dat de door mij geschetste negatieve consequenties van die beslissing beperkt zullen zijn...voor Donar zelf, maar zeker ook voor BNXT en haar Nederlandse contingent clubs, en voor het Nederlandse Basketball als geheel.
Ik wens alle betrokkenen veel wijsheid toe.
AART DEKKER
Posts
Alle reacties
