Het komt (tegenwoordig al helemaal) zelden voor en zeker
Trouw is doorgaans niet heel basketball-minded, maar Dagblad Trouw had enige tijd geleden een leuk interview met de Amerikaanse PF van Gasterra Flames. Omdat weinigen het gelezen zullen hebben, hieronder de kans om het toch te lezen.
(INTERVIEW | DAAN HEIJINK | GRONINGEN − 28/11/12, originele link:
'Elke wedstrijd is een sollicitatie')
Boykin voelt zich thuis in Groningen, maar droomt stiekem nog
altijd van de NBA
Als klein kind wist Jamal Boykin, een van de Amerikaanse
basketballers bij eredivisieclub GasTerra Flames, het al zeker. Ooit
zou hij, net als zijn idool Shaquille O'Neal, spelen in de NBA, de
vermaarde Amerikaanse profcompetitie. Alles leek vanaf de basisschool
te gaan zoals Boykin het in zijn hoofd had uitgestippeld, en zoals
hij het aan iedereen die het wilde horen had verkondigd.
Het
gedreven talent imponeerde als basketballer op de middelbare school.
Drie keer op rij werd hij uitgeroepen tot beste speler van Californië
en de universiteiten stonden in de rij om de 2.03 meter lange power
forward in te lijven. Boykin koos voor Duke University, een van de
beste universiteitsteams van Amerika en een kweekvijver voor de
grootste NBA-sterren.
Toch zou de zelfverzekerde Amerikaan de
NBA nét niet halen. Volgens Boykin zat het hem in de details: een
wissel op het verkeerde moment in de belangrijkste finale, een
zaakwaarnemer die zich niet aan zijn woord hield. Via omzwervingen
buiten Amerika - Turkije, Cyprus en Japan - kwam het talent
uiteindelijk terecht in Groningen. Boykin heeft het er naar zijn zin,
maar denkt vaak terug aan zijn tijd bij Duke.
 |
| Boykin voor de ingang van een typisch Duke-gebouw op de Campus |
"Nu ik ouder word
en op die periode terugkijk, waardeer ik het steeds meer", zegt
de nu 25-jarige Boykin in zijn tweekamerappartement in Beijum, een
buitenwijk van Groningen. "Het was onwerkelijk. We hadden de
levensstijl van supersterren." Boykin was kamergenoot van
J.J.
Redick, die nu bij Orlando Magic in de NBA speelt. "We moesten
de telefoon uit de contactdoos trekken, zo vaak belden de fans. Alle
meisjes wilden ons. Als we door de lobby van het hotel liepen, waren
er honderden mensen die handtekeningen wilden en foto's
namen."
Boykin speelde bij Duke minder dan hem lief was
en vertrok na twee jaar naar Berkeley om zich in de kijker van de
scouts te spelen. Hij leidde het team naar een kampioenschap. Boykin
werd echter ook ouder, terwijl de NBA juist steeds meer op zoek was
naar de allerjongste talenten. Er kwam geen aanbod.
 |
| Boykin bij Cal |
Lang
heeft de aanjager van de Flames niet getreurd over gemiste kansen of
foute keuzes. "Mijn familie voelt de teleurstelling eigenlijk
meer dan ik'', vertelt de basketballer. "Ze probeerden bij elke
wedstrijd te zijn. Opeens was ik weg, en nu zien ze me nooit spelen.
Maar ze zijn ook trots op me, omdat ik een carrière heb kunnen maken
in datgene wat ik het liefste doe."
Boykin koestert nog
altijd de stiekeme droom ooit in de NBA te spelen, maar hij geniet
ook van de levenservaring die hij nu opdoet. "Dit is het vijfde
land waar ik heb gewoond", aldus Boykin. "Ik zie veel van
de wereld en verdiep me in verschillende culturen. Ik heb overal
vrienden. Maar het allerbelangrijkste is dat ik gelukkig ben. Ik dank
God elke dag omdat ik voor mijn beroep een groot kind mag zijn."
De basketballer, geboren in Los Angeles, voelt zich thuis in
Nederland. "Ik heb een warm gevoel bij dit land. Via mijn
Nederlandse vriendin kom ik in Groningen met leeftijdsgenoten in
contact. Iedereen is liberaal en iedereen houdt van Obama, net als
ik."
Ook bij de Flames, de huidige nummer vier van de
competitie, voelt Boykin zich op zijn gemak. Hij speelt niet meer
voor 15.000 toeschouwers, zoals in Amerika, maar houdt van de fans in
Groningen. Boykin is eraan gewend geraakt dat hij, vooral in
uitwedstrijden, soms voor halflege tribunes speelt. "Ik heb een
grote fantasie. Ik ben in stadions geweest met maar dertig
toeschouwers, maar in mijn hoofd was het stijf uitverkocht. Als
professional moet je altijd dezelfde honger hebben om goed te spelen.
Elke wedstrijd is een sollicitatiegesprek."
Boykin voelt
de druk. Als het team slecht draait, wordt er eerst naar de
Amerikanen gekeken. Bij slechte prestaties kan het zijn dat het
jaarcontract niet wordt verlengd. Het liefst wil Boykin nog even
blijven in Groningen. "Ik wil hier een impressie achterlaten.
Als ik hier over tien jaar terugkom, wil ik dat de mensen zeggen: hij
was een goede vent. Hij sprak Nederlands en hij was een goede
basketbalspeler. Dat probeer ik hier op te bouwen."
Posts
