Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Originele Column en nog veel meer op Groene.nl --- Hier ---
Er zijn veel rare hersenaandoeningen die een mens kan hebben. Ik
noem bijvoorbeeld het buitenlandsaccent-syndroom waarbij mensen na
hersenletsel, of soms zelfs spontaan, plotseling met een buitenlands
accent spreken, Frans of zo, zelfs al zijn ze nooit in Frankrijk
geweest. Of het Alice in Wonderland-syndroom: dan vervormt bij vlagen
de werkelijkheid en lijken objecten veel verder weg of juist
dichterbij dan ze in werkelijkheid zijn, je eigen hand kan
monsterlijke proporties aannemen (ik had dit zelf als kind, altijd ’s
avonds in bed, het is overgegaan). Maar de raarste aandoening is toch
wel het Anton-syndroom.
Bij het Anton-syndroom is iemand blind, maar ontkent hij dat. Ik
citeer van Wiki: ‘Vragen of hun zicht verslechterd is beantwoorden
ze ontkennend, vaak op een felle toon. Houdt men hun voorwerpen voor,
dan beschrijven ze deze levendig doch verkeerd.’ Dit laatste wordt
ook wel confabulatie genoemd: de patiënt fabuleert een werkelijkheid
waar zijn hersenen beelden bij construeren.
En nu hoef ik deze natuurlijk niet in te koppen, maar ik doe het
toch, want is dit nu geen mooie metafoor? Ondanks ontstellend veel
tegenbewijs, je hoeft alleen maar je ogen te gebruiken, blijft iemand
volhouden dat Israël zichzelf verdedigt, dat hordes asielzoekers
onze grenzen bedreigen, dat Trump voor de vrijheid van gewone burgers
strijdt, dat klimaatopwarming niet bestaat. En dat allemaal op
dezelfde felle toon.
Er valt niet tegenop te discussiëren, weet ik dankzij de
eindeloze WhatsApp-gesprekken met mijn complotdenkervriend. Feiten
helpen niet, en elke discussie eindigt bovendien in dezelfde dode
hoek: volgens mijn complotdenkervriend komt al het kwaad van links.
Links fabuleert, liegt, moraliseert, onderdrukt. Hij begrijpt
niet dat ik dat niet zie.
Misschien zijn we allemaal wel blind, maar door het Anton-syndroom
begreep ik opeens: dit is een strijd over de werkelijkheid. Wat is
echt? Rechtse populisten hebben een eenduidig verhaal geconstrueerd
over hoe de wereld nu, op dit moment, werkt. Met de ondergang van het
avondland en een linkse vijand die ons allen bedreigt. Vooral in de
vorm van asielzoekers, transgenders, moslims en iedere andere
afwijking van de norm.
Aan de linkerkant van het politieke spectrum daarentegen zijn ze
nog steeds publiekelijk op zoek naar een goed verhaal over de
toekomst. Iets met inclusie en samen en hoop. Niet te woke. Laten
zien waar we heen willen met dit land! De door mijn complotdenkende
vriend zo verafschuwde moraliteit klinkt voortdurend door in de wens
om ‘aan de juiste kant van de geschiedenis te staan’: alsof de
toekomst het laatste oordeel zal vellen, het grote gelijk. Maar het
gaat niet om de toekomst, het gaat om nu.
Beschrijf dus de werkelijkheid, zou ik zeggen. Zodat mensen
begrijpen wat ze zien. Vertel ze over de vermarkting van alles van
waarde, en dat er bijvoorbeeld nog tientallen andere
private-equityfondsen als KKR zijn. Fondsen die niet alleen festivals
en uitgeverijen opkopen, maar ook hele woonblokken, parkeerterreinen
en pakjes boter. De winsten daarvan worden mede geïnvesteerd in de
wapenindustrie. En vertel dan ook meteen, dat lijkt me nou fijn, wie
er precies wint bij die aangekondigde, enorme verhoging van het
defensiebudget.
Laat zien dat de vijand niet de vreemdeling is, maar het
grootkapitaal. Ja, zet mensen die zonnebril op uit de cultfilm They
Live. ‘I once was blind, but now I can see.’
Om me heen hebben steeds meer mensen het gevoel dat ze gek aan het
worden zijn. We zíen toch gewoon wat er in Palestina gebeurt? De
dubbele standaarden, de ongelijkheid die groeit, de uitputting van
mens, dier en aarde door multinationals? Benoem dat dan ook. In
plaats daarvan horen we politici, links en rechts, elke dag weer het
onverdedigbare verdedigen. Sanewashing is de term die ik
onlangs tegenkwam: doen alsof normaal is wat niet normaal is.
Het heeft wel wat weg van het Cotard-syndroom, bedacht ik in mijn
rabbithole van rare hersenaandoeningen. Het wordt ook wel
het levende lijk-syndroom genoemd. Mensen die eraan lijden denken dat
ze dood zijn. Zo voelt het misschien nog het meest: te moeten
functioneren in een wereld waar langzaam het leven uit gezogen wordt,
en geen van onze machthebbers die de doodskreten hoort.
Young Sheldon doesn't believe in the God and questions Church Pastor Jeff's Logic behind the existence of God. His family is afraid that he is going to embarrass the Priest, therefore, it makes for a super funny scene. This short clip is taken from the sitcom Young Sheldon S01E03 - "Poker Faith and Eggs."
*
SHARTIE AART DEKKER - SCI-FI vs. SCIENCE vs. RELIGION
N.a.v. VK-WETENSCHAP KUDO(2017) in tijden van...
'Kijken naar wat er wel kan'...(en nee: dat is niet het gelijk van het kabinet Wilders..!)
Young Sheldon Vs The Church & Leven we/Zijn we eigenlijk in een hologram? Het zou zomaar kunnen
VOLKSKRANT THEORETISCHE FYSICA - THE MATRIX
Ik ben een Science Fiction liefhebber; zo'n beetje van mijn 10e t/m mijn 15e las ik in een tempo van 4 boeken per week/per 2 weken, de bibliotheek wat betreft dat genre leeg.
Denk trouwens niet dat het het enige was wat ik las; er waren nog een paar genres die ik 'er nog bij deed', maar zo breed als mijn interesse aan onderwerpen nu is, was deze in mijn jeugd en jonge jaren nog niet.
Op mijn 15e ontdekte ik basketball als serieus virus voor mij, en dat nam een forse hap uit mijn voor lezen beschikbare tijd, al las ik de echte klassiekers in het Sci-Fi nog wel een tijdje door. Ook namen mijn fondsen iets toe - dat had dan trouwens weer niets met basketball te maken; in tegendeel! - waardoor ik in toenemend tempo boeken kon gaan kopen...
Zo vanaf mijn 25e werd mijn vrije tijd schaarser, vanaf mijn 30e halveerde door chronische ziekte mijn energie & werd mijn leessnelheid door oogproblemen gedecimeerd, bovendien verbreedde mijn interesse zich nogal..resultaat: ik heb nog een paar duizend ongelezen boeken staan...of ik die ooit nog 'uit' krijg..?
Ik ben gelovig opgevoed, al was dat maar de helft van de leidende principes in ons huishouden - mijn vader was een klassieke liberaal en had helemaal niets met geloof en kerk - dus in mij huizen diep christelijke principes naast die liberale, en ik ben bepaald geen 'YoungSheldon', maar toch: het bepaalt allemaal mede de persoon die ik ben en 'vrij denken en associëren', filosoferen, vragen stellen, proberen te begrijpen en debatteren...het bepaalt een fors deel van wie ik ben geworden.
Goed na deze korte inleiding, maar direct naar de crux van dit stukje.
Vooral de laatste 10-15 jaar willen de uitvoerige debatten die ik voer met mijn oude coach en vriend Maarten van Gent - het Orakel van Porkuni, Estland - nog weleens de kant opgaan van: bestaat er een God? Wat is Geloof? Wat is de Essentie van Leven & dood? en meer van dat al.
Van Gent is een bijzonder intelligent man - al doet hij alle moeite om eenieder te doen geloven dat juist het tegendeel waar is! - en bovendien nauwelijks van zijn stuk te krijgen. Omdat mijn sociale wereld in diezelfde 10-15 jaar aanzienlijk kromp, hij in die periode niet zoveel meer coachte, ik dus niet meer zoveel kon lezen als ik graag wilde en ik het debat steeds meer met hem aan durfde/aan kon, kon dat nogal clashen. Iets wat hij stilletjes - denk ik - wel aardig vond - al zal hij dat niet snel toegeven - want mijn indruk is dat er niet zo heel veel mensen een debat met 't Orakel vol kunnen houden, laat staan kunnen winnen... Ik wel, maar god, wat kost het veel energie...
Wat ik er wel van leerde is dat juist die christelijke opvoeding - gecombineerd met die voorliefde voor Sci-Fi - mij wel veel opgeleverd hebben in vermogen 'Out of the Box' te denken, me in te leven in andere denk- en mensbeelden en een soort van 'Can do'-mentaliteit. In dat laatste vinden Maarten en ik elkaar dan weer wel.
Zonder dat één van ons zich ook maar voor een procent kunnen vinden in de Nep-Can-do-mentaliteit van het kabinet Wilders/Schoof, want die is - tenminste dat is mijn inschatting - gedoemd te mislukken en levert ons land alleen maar weer jaren vertraging op in wat er toch noodzakelijk is, als het niet zelfs achteruitgang zal brengen, maar dat is niks nieuws; de lijn van echte progressie in Nederland is al jaren geleden afgebogen naar beneden...
Maar goed, dat geloof, dat vrije en Out-of-the-Box-denken, en mijn debatjes met Maarten van Gent.
Dat alles komt samen in het onderstaande Knipsel uit de Oude Doos (van de Volkskrant, 2017) over waar het denken in de astronomie en over de kern van het leven en het bestaan: 'Leven we/Zijn we eigenlijk in een hologram?'
Had ik trouwens al gemeld dat ik in mijn werkende bestaan ICT'er en Informatie-architect was, en dat ik ook een groot liefhebber van comedy ben?
Toeval bestaat niet!
Terwijl ik bij het (terug-)kijken van Young Sheldon - de Prequel van de Big Bang Theory - alleen nog in het begin van serie-2 wat afleveringen niet heb gezien, aankwam bij bovenstaand en onderstaand fragment, sloot er zich weer een cirkeltje...
Nu maar hopen dat ik Maarten ervan kan overtuigen dat hij deze fragmenten - liefst meer - nog ff zou moeten bekijken - zolang het nog kan - het zou onze gesprekken op een hoger plan kunnen krijgen...
O ja, en natuurlijk ff het artikel lezen, of - als dat teveel gevraagd is - tenminste de fragmentjes ervan bovenaan...
When Pastor Jeff almost started crying Sheldon and pastor jeff church moments #YoungSheldon
21 apr 2021TEXAS
👇👇 Watch YOUNG SHELDON with a 30-day free Amazon Prime Trial in the comments 👇👇
💙 Please subscribe for daily new videos 💙
Like if you are a Missy Fan 👍
*
FRAGMENTEN('Zijn we eigenlijk in een hologram? Het zou zomaar kunnen ...', Volkskrant, 10 maart 2017):
“...Theoretisch fysicus Erik Verlinde
(UvA) begint zijn voordrachten tegenwoordig zelfs vaak met een
plaatje van de befaamde dwarrelende groene kriebeltekentjes uit The
Matrix. 'Ik geloof wel dat we uiteindelijk zijn opgebouwd uit
informatie', zegt hij. 'En dat de werkelijkheid zoals we die zien
daarvan is afgeleid. En dan kun je je terecht afvragen: zijn we hier
nou aanwezig, ja of nee?'
De denkstap valt te verenigen met wat we nu denken te
weten over het heelal
Natuurkundejournalist George van Hal
Die vraag is zo oud als de mensheid
zelf. Al in de 4de eeuw voor Christus overwoog Plato of de wereld
misschien de slagschaduw is van een of andere hogere, 'echtere'
wereld; en in China vroeg Zhuangzi zich rond diezelfde tijd
filosofisch af of hij droomde dat hij een vlinder was, of een vlinder
die droomde dat hij Zhuangzi was....”
&
“...Waarom wiskunde?
Dat is meteen al de eerste aanwijzing:
waarom wiskunde? Een heelal met mooie rechte muren waarlangs je een
meetlat kunt leggen, het lijkt hier verdorie wel een kunstmatig ding.
Of neem de natuurconstanten, de vaste 'kengetallen' zoals de
lichtsnelheid of de gravitatieconstante die de basis vormen onder de
natuurkunde. Veel van de constanten lijken precies goed 'ingeregeld'
om ons heelal mogelijk te maken, constateerden vele, vaak religieus
ingestelde kosmologen nadat astronoom Fred Hoyle er in de jaren
vijftig als eerste op had gewezen. Raar. Waarom zou dat zo zijn?...”
*
Leven we eigenlijk in een hologram? Het zou
zomaar kunnen
Is het heelal eigenlijk een hologram? Bent u een
computersimulatie? Klinkt als voer voor sciencefiction (en dat is het
ook), maar het idee wint ook stevig terrein in academische kringen -
en in Silicon Valley. Wat is hier aan de hand?
Maarten
Keulemans 10 maart 2017 Lees het originele artikel en nog veel meer over dit onderwerp op VK.nl --- Hier ---
Het apparaat ziet eruit zoals natuurkundige apparaten er al snel
uitzien: een rommelige explosie van slangen, snoeren, knoppen en
buizen, samengepropt in een krappe ruimte bij het vermaarde Fermilab
nabij Chicago. En toch: als er één apparaat is dat onze kijk op de
wereld drastisch kan veranderen, is het deze opstelling wel. De
'Holometer', zoals het apparaat heet, is namelijk in het leven
geroepen om iets ongelooflijks te onderzoeken: of de werkelijkheid
misschien een projectie is.
De Holometer doet dat met twee haaks op elkaar geplaatste
laserbundels, die heen en weer schieten door twee 40 meter lange
tunnels. Door die laserbundels te laten versmelten kan de machine
zeer minieme wiebelingen registreren in de spiegels waardoor de
lasers vallen. En die verstorinkjes, miljarden malen kleiner nog dan
de kern van een waterstofatoom, dáár zit het hem in. Het zou een
fenomeen zijn vergelijkbaar met de pixels die opdoemen als je een
bioscoopscherm van heel dichtbij bekijkt. De gruizigheid zou een
sterke aanwijzing zijn dat de realiteit zoals we die kennen een
hologram is - een driedimensionale projectie vanaf de rand van het
heelal.
Ik zal u vertellen waarom dit artikel u aantrekt. Uw
hele leven heeft u al het gevoel dat er iets raars is met uw bestaan.
U kunt er niet goed de vinger op leggen wat het is, maar het knaagt,
waar u ook gaat. En nu is de keuze aan u. U kunt doorbladeren, dit
artikel overslaan, en geloven wat u wilt. Of u kunt verder lezen, en
zien hoe diep het konijnenhol reikt.
Tekst gaat verder
onder de foto.
In
het konijnenhol: Neo (Keanu Reeves) in The Matrix.Beeld Warner
Bros
In ongeveer die woorden ging het in The
Matrix, de legendarische sciencefictionfilm waarin (spoiler
alert) de werkelijkheid een enorme computersimulatie blijkt.
Hoofdpersonage Neo kiest voor het konijnenhol, neemt een rode pil en
wordt ruw wakker in een andere werkelijkheid: een wereld waarin
robots de macht hebben gegrepen en mensen zijn ondergedompeld in een
computer-gegenereerde, niet van echt te onderscheiden
droom.
Sciencefiction natuurlijk. Maar opmerkelijk genoeg wél
een idee dat ook in de academische wereld steeds wijdere kringen
trekt. In New York was The Matrix onlangs gespreksthema van een
publieksdebat met prominente natuurkundigen zoals Max Tegmark, Lisa
Randall, James Gates en Neil deGrasse Tyson. In Washington baarden
drie fysici opzien met een technisch vakartikel over de 'grenswaarden
aan het heelal als numerieke simulatie'. En in een curieus
expertrapport signaleerde de Bank of America Merrill Lynch afgelopen
herfst dat de kans 20 tot 50 procent is dat de mens leeft in 'een
fotorealistische 3D-simulatie'.
Aanwijzingen van computersimulatie
Alles om u heen, een illusie van bordkarton. Misschien is het
beter als u even een slokje water neemt. Want als je weet waar je
moet kijken, en je kijkt goed, kun je de kiertjes zien zitten.
'Ik
kan me best voorstellen dat iemand zegt: we zien hier aanwijzingen
van een computersimulatie', zegt in Nijmegen hoogleraar
radioastronomie Heino Falcke. 'De denkstap valt te verenigen met wat
we nu denken te weten over het heelal', zegt natuurkundejournalist
George van Hal van New Scientist, die zowel een boek schreef over de
wetenschap achter sciencefiction als een over de hogere natuurkunde
van de kosmos.
Theoretisch fysicus Erik Verlinde (UvA) begint
zijn voordrachten tegenwoordig zelfs vaak met een plaatje van de
befaamde dwarrelende groene kriebeltekentjes uit The Matrix. 'Ik
geloof wel dat we uiteindelijk zijn opgebouwd uit informatie', zegt
hij. 'En dat de werkelijkheid zoals we die zien daarvan is afgeleid.
En dan kun je je terecht afvragen: zijn we hier nou aanwezig, ja of
nee?'
De denkstap valt te verenigen met wat we nu denken te
weten over het heelal
Natuurkundejournalist George van Hal
Die vraag is zo oud als de mensheid zelf. Al in de 4de eeuw voor
Christus overwoog Plato of de wereld misschien de slagschaduw is van
een of andere hogere, 'echtere' wereld; en in China vroeg Zhuangzi
zich rond diezelfde tijd filosofisch af of hij droomde dat hij een
vlinder was, of een vlinder die droomde dat hij Zhuangzi was.
In
recentere tijden begon dat idee ook door te lekken naar de
natuurkunde. Geen wonder: fysici zitten immers met een heelal vol
geestverruimende zaken zoals onzichtbare krachten, ongrijpbare
deeltjes en in zichzelf opgerolde dimensies. Een heelal, dat allang
niet meer is te snappen met het boerenverstand, maar waarmee de
rekenregels van de wiskunde wonderlijk genoeg wél uit de voeten
kunnen.
Waarom wiskunde?
Dat is meteen al de eerste aanwijzing: waarom wiskunde? Een heelal
met mooie rechte muren waarlangs je een meetlat kunt leggen, het
lijkt hier verdorie wel een kunstmatig ding. Of neem de
natuurconstanten, de vaste 'kengetallen' zoals de lichtsnelheid of de
gravitatieconstante die de basis vormen onder de natuurkunde. Veel
van de constanten lijken precies goed 'ingeregeld' om ons heelal
mogelijk te maken, constateerden vele, vaak religieus ingestelde
kosmologen nadat astronoom Fred Hoyle er in de jaren vijftig als
eerste op had gewezen. Raar. Waarom zou dat zo zijn?
Het was
de Brits-Zweedse filosoof Nick Bostrom die tien jaar geleden de
hypothese nieuw leven inblies en hem cultstatus gaf. In vakblad
Philosophical Quarterly opperde Bostrom dat het zelfs waarschijnlijk
is dat we in een simulatie leven. In de verre toekomst zullen onze
nakomelingen ongetwijfeld geavanceerde, niet van echt te
onderscheiden computersimulaties maken, redeneerde hij. Die
simulaties zullen de wereld nabootsen, zoals Civilization en The Sims
dat ook al doen. En dat betekent dat we, statistisch gezien, 'zo goed
als zeker in een simulatie leven'. In een wereld waar iedereen
massaal computergames speelt, is de kans dat je een digitale Mario
bent immers veel groter dan dat je een échte Mario bent.
Veel natuurconstanten lijken precies goed 'ingeregeld' om
ons heelal mogelijk te maken. Raar
Ook in de kosmologie is er een heropleving. Altijd al waren er
kosmologen die het heelal voorstellen als een eindeloze
opeenstapeling van pixelachtige blokjes, schetst theoretisch fysicus
Gerard 't Hooft (Universiteit Utrecht). 'En de achterliggende
gedachte, dat je het heelal kunt opvatten als een soort rooster
waarin de punten beïnvloeden wat hun buur doet, is ook helemaal niet
zo gek.'
Inmiddels, signaleert Verlinde, maakt de theoretische
natuurkunde een omslag van klein naar groot. 'De 20ste eeuw was de
eeuw van het reductionisme, waarbij alles uit deeltjes en krachten
moest bestaan. Maar de taal van de 21ste eeuw is een heel andere',
zegt hij. 'We zijn anders aan het nadenken, hebben het over
verbondenheid en over emergente eigenschappen die spontaan uit de
losse onderdelen tevoorschijn komen. Dat maakt de aandacht voor
projecties en computersimulaties misschien een teken des tijds.'
Je kunt ook prima rekenen aan elektromagnetische velden,
zonder dat iemand ooit veldlijnen door zijn huis ziet lopen
George van Hal
Heelal van getallen
Zelf hoort Verlinde tot de groeiende stroom natuurkundigen die
meent dat je het heelal het beste kunt beschrijven als opgebouwd uit
informatie. Nullen en enen, ook de zwarte lege ruimte bestaat eruit,
het hele heelal is informatie. Het is uit het gewriemel en gekronkel
van die nullen en enen dat de natuurkunde opdoemt, denkt hij. En dat
opdoemen gaat nogal letterlijk: als een hologram, omdat de nullen en
enen een met elkaar 'verstrengeld' weefsel vormen dat voortdurend
informatie doorsluist van en naar de rand van het heelal. 'Zodat
alles wat zich in het universum afspeelt een soort afspiegeling is
van wat er gebeurt op een schil aan de buitenkant', zegt hij.
En
ja, daar snappen gewone mensen natuurlijk niets meer van en begint de
grote spraakverwarring, denkt onder meer Van Hal. 'Het gaat in de
natuurkunde vooral om die wiskunde. Als we het zus en zo opschrijven,
werkt het beter', zegt hij. 'Je kunt ook prima rekenen aan
elektromagnetische velden, zonder dat iemand ooit veldlijnen door
zijn huis ziet lopen.'
Verwarrend dus dat het woord 'hologram' onmiddellijk associaties
oproept met... nou ja, 3D-projecties. Nep. Toen de Grieks-Britse
fysicus Kostas Skenderis vorige maand bewijs presenteerde dat het
heelal kort na de oerknal uitstekend valt te beschrijven als
hologram, spraken de nieuwskoppen boekdelen: het eerste bewijs dat
ons universum een hologram is! 'Hier stuit je echt op een van de
grotere vragen die we aan het stellen zijn', vertelt Verlinde.
'Kunnen we wat we zien in de ruimte opvatten als echt of niet? Ik
denk eerlijk gezegd dat we het antwoord nog niet hebben
gevonden.'
't Hooft, die het holografisch principe in de jaren
negentig introduceerde, benadrukt dat het hologram vooral een soort
boekhoudkundige truc is om de natuur te beschrijven. Op zeer kleine
schaal, veel kleiner dan een atoom, blijken ruimte en tijd namelijk
niet meer spiegelglad, maar begint de ruimtetijd te krommen, als
krullende golfkoppen op een stormachtige zee. Om die zee te overzien,
is het nuttig hem van bovenaf te bekijken - alsof het een plat vlak
is.
'Dat was het idee van holografie', schetst 't Hooft. 'Het
is gewoon een efficiënte manier om de werkelijkheid te beschrijven.
En hoewel er een beetje een waas van geheimzinnigheid omheen hangt,
is dat idee bruikbaar in allerlei modellen. Eigenlijk in alle
situaties waarbij je merkt dat een theorie in een lager aantal
dimensies wiskundig gezien een getrouwe afspiegeling is van die
theorie in een hoger aantal dimensies.'
Holografie is gewoon een efficiënte manier om de
werkelijkheid te beschrijven
Theoretisch fysicus Gerard 't Hooft
Holometer-experiment
Zo denken ze er ook over bij het Holometer-experiment in de VS.
Terwijl de Holometer een zekere cultstatus verwierf in de
nerd-o-sfeer van sciencefictionliefhebbers en toekomstmijmeraars,
brachten de eerste metingen nog niet de gehoopte quantumgruizigheid
aan het licht die zou kunnen duiden op een projectie. Maar zelfs als
die korreligheid wél opduikt, is onduidelijk wat dat precies
betekent, benadrukt Fermilab op zijn website.
Daar staat het
als de bijsluiter bij een financieel product: 'Als fysici zeggen dat
het heelal in het echt tweedimensionaal is, betekent dat nog niet dat
de derde dimensie niet bestaat. Bovendien impliceert de gedachte dat
ons driedimensionale heelal op de een of andere manier is gecodeerd
in twee dimensies nog niet dat er iets of iemand is die de illusie
projecteert of de simulatie draait.' Ook 't Hooft gelooft niet dat we
een afspiegeling zijn. 'Juist het tegenovergestelde: ik denk dat we
heel concreet in een driedimensionale structuur leven', zegt hij.
En de nullen en enen? Die informatie waaruit het heelal voortkomt
- wat ís dat precies? Verlinde zet de knop van de natuurkundige
weirdheid nog een tandje hoger: 'Als ik microscopisch denk, dan denk
ik dat de bouwstenen van het universum vergelijkbaar zijn met wat je
een quantumcomputer kunt noemen. Maar dan op een vreselijk kleine
schaal. En de werkelijkheid die we zien is daarvan afgeleid. Of we
zijn het gevolg van een of andere ingewikkelde berekening.'
't
Hooft ziet het universum als een soort meerdimensionale
superspreadsheet van getallen die voortdurend op elkaar inwerken,
'als het rekenboek van een superwiskundige', zoals hij verwoordt. 'Ik
kan me een nog extremere visie op ons heelal voorstellen: misschien
ís het heelal niets anders dan de wereld van getallen, met al hun
bijzondere eigenschappen', stelt hij. 'Getallen geven hun
eigenschappen door aan andere, nog grotere getallen, via de wiskunde.
Het zou zomaar kunnen zijn dat de getallen op zichzelf een heelal
vormen. Ons heelal? Het lijkt me denkbaar, maar echt begrijpen doen
we dit nog helemaal niet.'
Dat doet toch al aardig denken aan
de slierten computercode uit The Matrix. Van Hal drukt zich
behoedzaam uit: 'Ik weet het gewoon niet. En bewijs het maar eens.
Waar staat die quantumcomputer waarop de simulatie zou draaien
eigenlijk?'
Waar staat die quantumcomputer waarop de simulatie zou
draaien eigenlijk?
Uit de simulatietheorie spreekt een grote
heilsverwachting voor de technologie, zoals men die vroeger
verwachtte van God of Jezus
Hoogleraar radioastronomie Heino Falcke
'Een miljard tegen één', zo schatte Tesla-oprichter Elon Musk
afgelopen zomer in een voordracht de kans dat we in een computergame
leven. En hij is de enige niet. Vooral in Silicon Valley is er sprake
van een heuse 'obsessie met de simulatiehypothese', noteerde The New
Yorker. Redacteur Tad Friend sprak zelfs twee miljardairs die de hulp
van de wetenschap hebben ingeroepen om ze uit de simulatie te
bevrijden. 'Helaas heb ik moeten beloven hun namen geheim te houden',
mailt Friend desgevraagd.
Maar ja, ons hele universum als een
technische gadget - waar anders dan in Silicon Valley kun je
verwachten dat zo'n idee aanslaat? 'Uit die simulatietheorie spreekt
een grote heilsverwachting', signaleert Falcke. 'Een heilsverwachting
voor de technologie, zoals men die vroeger verwachtte van God of
Jezus. Zelfs op datzelfde spirituele niveau.'
En zoals ook bij God het geval is: bewijs maar eens dat we écht
in The Matrix leven. Hoogleraar wijsgerige antropologie Jos de Mul
(Erasmus Universiteit Rotterdam) begint over Ockhams scheermes: roep
niet allerlei verklaringen aan die helemaal niet nodig zijn. 'Als het
gras groeit, kun je daar ook allerlei bovennatuurlijke verklaringen
voor bedenken. Maar waarom zou je?'
Bovendien is er ook wat
tégen de simulatie in te brengen. 'Je zou een computer nodig hebben
die groter is dan het heelal', zegt 't Hooft. 'Dat moet dus gebeuren
in een ander heelal, eentje dat groter is dan het onze. Ik heb enige
moeite om mij dat voor te stellen.'
Raar is ook dat onze
werkelijkheid nergens compressie lijkt te bevatten, zoals je in games
ziet: je zoomt in op een verre ster, om te ontdekken dat het gewoon
wat losse pixels zijn, opgehangen ter decoratie. Misschien is dat wel
het beste argument tégen de Grote Simulatie, vindt Verlinde: de
werkelijkheid is te perfect. 'In de film The Matrix zag je op een
gegeven moment een kat een stukje verspringen: een hapering! Maar in
werkelijkheid word je nou nooit eens wakker om te ontdekken: hee, ze
hebben de verkeerde dag gestart.' Zo'n foutje lijkt hem het
overtuigendste bewijs voor een simulatie: 'Dat er iets onverwachts
gebeurt. Een soort foutmelding. Als we in een simulatie leven, is de
code wel érg goed geschreven.'
Brein in een vat
Officieel is The Matrix een gevalletje 'brein in een vat'. Dat is
een filosofisch gedachtenexperiment, waarbij een echt bestaand brein
een nepwerkelijkheid krijgt voorgeschoteld door het aan te sluiten op
een simulatie. Een 'echte' gesimuleerde werkelijkheid komt volledig
uit de computer: deeltjes en atomen zijn dan opgebouwd uit een of
andere exotische omzetting van informatie naar tastbare materie.
Misschien wel het beste argument tégen de Grote
Simulatie: de werkelijkheid is te perfect
Ontoetsbaar, onkenbaar, geen wetenschap meer. Een 'leuk
gedachtenexperiment', zegt De Mul, 'niet natuurwetenschappelijk te
onderzoeken', vindt Falcke. 'Een fantastisch idee dat erg op
speculaties berust', constateert 't Hooft.
Of wacht. In elk
geval één onderzoeksgroep denkt daar nadrukkelijk anders over.
Misschien is de simulatie wel degelijk te kraken, door te kijken naar
het gedrag van langsrazende kosmische deeltjes, oppert de Amerikaanse
fysicus Silas Beane samen met twee collega's in alweer een vakartikel
dat wereldwijd Matrix-achtige nieuwskoppen opleverde. Een
computersimulatie zal op heel kleine schaal immers een onderliggend
rooster hebben, zoals millimeterpapier op een tekentafel. En
hoog-energetische kosmische deeltjes zouden die structuur
blootleggen: ze zullen de neiging hebben om de lijntjes te volgen,
'op een manier die de structuur van het onderliggende rooster
reflecteert', aldus de drie in Physical Review Letters. 'We hebben
nog veel meer gegevens nodig', zei Beane op een presentatie in
Californië. 'Maar als de simulator eindige bronnen heeft, zou zo'n
effect er moeten zijn.'
De grote simulator, verraden door zijn
ruitjespapier. Misschien moet u het glaasje water toch nog even bij
de hand houden.
Vijf vragen aan Gerard 't Hooft
Waarom is er overal wiskunde?
Of het nu gaat om vallende appels of de beweging van het elektron:
met de juiste natuurkundige vergelijkingen is het heelal prima te
behappen. Dat is ergens ook raar. Waarom 'klopt' het heelal zo goed?
Alsof het universum is uitgetekend op het millimeterpapier van de
wiskunde.
Uit de natuurkundevergelijkingen volgen zo'n 26 onveranderlijke,
vaste, 'dimensieloze' getallen, zoals de massa van het elektron of de
lichtsnelheid. Veel zouden problemen geven als ze groter of kleiner
waren: atomen zouden instabiel zijn, sterren te kort leven. Dat kan
betekenen dat er nog veel meer heelallen zijn, met iets anders
afgestelde constanten. Of heeft iets of iemand ons heelal ingeregeld?
Zit er computercode verstopt in de natuurkunde?
Een bizarre en controversiële bewering van de vooraanstaande
theoreticus James Gates van de Universiteit van Maryland: verstopt in
de vergelijkingen van de snaartheorie vond hij, in zijn woorden,
'foutcorrecties zoals je die ook hebt in een browser'. De correcties
zouden de werkelijkheid stabiliseren. Huh?
Kunnen we de pixels zien?
De kleinste lengteschaal in het heelal is de zogeheten
Plancklengte, 10 tot de min 35ste meter. Maar als het heelal een
projectie is, zou die schaal een stuk minder miniem moeten zijn -
ongeveer zoals een projector pixels uitvergroot. In diverse
experimenten zoekt men daarom naar zulke 'hologrampixels'.
Waarom is er een verband met informatica?
Theoretici merken de laatste jaren dat allerlei wiskundige
begrippen uit de informatietheorie van pas komen ter verklaring van
raadselachtige zaken uiteenlopend van donkere materie tot het
schijnbare informatieverlies in zwarte gaten. Is het gewoon een teken
des tijds dat uitgerekend onze generatie computerachtige
eigenschappen in het heelal herkent, of zit er meer achter?
Jon Stewart has some concerns in the aftermath of Joe Biden’s debate performance. Jon digs into the backlash to America’s bed-wetting panic over Biden’s incoherence, some of the president’s recent slip-ups, the future of the Democratic candidate, and Biden’s promise in an ABC interview with George Stephanopoulos to give “fighting fascism” his all.
Als gastzanger op het SP-congres in Maarssen (28-12-2015) opent Jan met de zojuist bekend gemaakte nieuwe nummer 1 in de Top2000.
De vertaling is ook te vinden op het album An + Jan Grootste Hits deel II uit 2005.
Voor een tientje in de Rotshop op http://www.janrot.nl/shoprot.html
of digitaal:
https://itunes.apple.com/nl/album/an-...
"....Op het tafeltje van een van de mobiele computers in de
ziekenhuisgang ligt een A4’tje. Daarop de namen van de patiënten op
cohortafdeling 10-West. En achter elke naam de toevoeging: ‘Reanimeren:
nee’, ‘Beademen: nee’.
Dit
is een beetje een vergeten deel van de Nederlandse ziekenhuizen. Heel
het land legt dagelijks het oor te luisteren bij de voormannen van de
Nederlandse Vereniging van Intensive Care.
Hoeveel bedden hebben
we nog? Kunnen we het aan? Maar van die talloze verpleegafdelingen,
waar vele honderden coronapatiënten liggen, horen we veel minder.Zoals
deze dus, in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Op 10-West liggen
kwetsbare ouderen, van wie vooraf al vaststaat dat ze te zwak zijn voor -
of zelf geen trek meer hebben in - een verblijf op de ic....."
&
"....
45 opnames, 19 sterfgevallen
Op de muur een plaatje met de
instructietekst: ‘KWIEK, armen ronddraaien.’ Normaal is dit de afdeling
orthopedie. Mensen liggen hier als ze net een nieuwe knie of heup
hebben. De verpleegkundigen zijn gewend aan patiënten die tevreden de
deur uitgaan, met perspectief op beter. Hoe anders is dat nu. Teamleider
Michelle Broeders heeft net de statistieken binnen van de afgelopen
twee weken. Ze leest voor: ,,45 patiënten opgenomen, negentien
overleden. Moet je nagaan. Normaal hebben we ongeveer vijf sterfgevallen
per jaar.”
Mensen stikken gewoon, ze trekken je uit wanhoop soms bijna hun bed in. Echt heel naar
Het is net alsof ergens daarboven in de
hemel tergend langzaam aan een bingomolentje wordt gedraaid. Af en toe
valt er een balletje uit: weer iemand overleden. Daar moet je als
verpleegkundige maar mee om zien te gaan. ,,Ik heb tijdens mijn diensten
nu al vijf mensen meegemaakt die doodgingen”, zegt Sarah Dekker (27),
senior verpleegkundige. ,,Bij sommigen durfde de familie niet langs te
komen, uit angst voor besmetting. Dan zit je dus als team aan een bed.
Je wilt niet dat iemand alleen sterft. Maar het is heel onwerkelijk, met
je beschermende kleding aan, bij iemand die je eigenlijk nauwelijks
kent..."
&
"....Maar toch, hoe gek ook, voor het team orthopedie heeft deze periode ook
iets moois. Dat gevoel van samen de strijd aangaan, vechten voor elke
patiënt. Michelle: ,,Het geeft zo’n grote saamhorigheid. We vinden het
allemaal superleuk om te zorgen, en dat is wat je nu doet. Geen lijstjes
invullen, kruisjes afvinken. Nee, zórgen voor mensen. Ik hoop dat we
met zijn allen iets leren van deze periode, zien wat we samen kunnen als
we al die bureaucratische rommel aan de kant zetten.” ..."
**
SHARTIE AART DEKKER
Ongelijk Verdeeld
Terwijl ik hier op het prachtige 'Gors' - waar afgelopen Vrijdag de
Vakantie luid en Duidelijk uitbrak - nu alweer voor de schat ik 13e
keer in 14 dagen aan de ene kant 'eenzaam en verlaten' en aan de andere
kant 'genietend van de zingende vogeltjes en de fraaie luchten en
uitzichten' de Zon prachtig zie Opkomen, ben ik me ook zeer bewust van
de massale Drama's die zich Overal - van Dichtbij tot Zeer Ver Weg' aan
het afspelen zijn... Rare Wereld, Wat kan het Leven Raar zijn, en Wat
is het Ongelijk Verdeeld..!
Op deze afdeling sterft bijna de helft van de patiënten, maar het personeel knokt door
De verpleegafdeling orthopedie van het ziekenhuis in Eindhoven
is normaal een plek van hoop. Nu krijgt het personeel het ene
sterfgeval na het andere te verwerken. Maar ze knokken door, soms met de
moed der wanhoop. En de patiënten ook: ,,Ik wil nog niet dood.”
Donald Trump spreads a lot of false information thanks to his daily consumption of morning cable news. If only we could sneak some facts into the president’s media diet.
Taal blijft een dingetje. Werd het vroeger functioneel gezien,
tegenwoordig is het vooral een politiek instrument. Taal is meer dan
enkel woorden die een boodschap over kunnen brengen, taal brengt ook
cultuur en invloed met zich mee. En om die invloed is er inmiddels al
jaren een strijd gaande. Werd het vroeger breed geaccepteerd dat
ouders regelmatig met hun kind als tolk naar verschillende gesprekken
kwamen, nu verwachten we dat mensen in alle lagen en facetten van de
samenleving zelf meedoen, en taal is daar de sleutel toe. Dat vond
Rita Verdonk, oud VVD-minister van integratie vijftien jaar geleden
ook en daarom kwam ze met een wetsvoorstel om taalcursussen te
verplichten. Niet enkel voor nieuwkomers, maar ook voor ‘oudkomers’.
Deze oudkomers woonden vaak al tientallen jaren in Nederland en
sommigen waren zelfs al met pensioen. Het verplicht stellen van een
taalcursus voor met name de laatste groep stuitte toen op veel
kritiek, niet van de minsten overigens. De Raad van State oordeelde
negatief over het wetsvoorstel van Rita Verdonk, maar desondanks werd
het doorgedrukt.
Inmiddels voeren we al jaren strijd over de multiculturele
samenleving, die 20 jaar geleden een drama werd genoemd in dezelfde
krant waar ik als kleinkind van een migrant inmiddels een column voor
schrijf. Taal is één van de wapens die het meest tot de verbeelding
spreekt in de strijd om de multiculturele samenleving. Waar het
vroeger kon en zelfs gebruikelijk was om bijvoorbeeld flyers uit te
delen voor een politieke campagne in het Turks of Arabisch om
standpunten duidelijk te maken, is het de laatste jaren not done
om dat te doen. Het gaat immers niet meer om de inhoud, maar om de
vorm. Wie geen Nederlands spreekt moet zich maar aanpassen.
En juist over dat aanpassen is de laatste jaren veel strijd
gevoerd, met name met de Turkse gemeenschap. Jarenlang nam die had
die een bijzondere positie in het hele integratiedebat. De Centrale
Raad van Beroep oordeelde destijds dat Turken niet hoeven te
integreren vanwege het associatieverdrag met de EU. Indertijd was ik
enorm blij met die uitspraak: het betekende dat mijn oma en opa niet
verplicht naar een taalcursus hoefden terwijl ze al jaren op hun
manier goed functioneerden en hebben bijgedragen aan Nederland, om
specifiek te zijn als kleermaker in Rotterdam. Het pesten van Turkse
oudkomers was daarmee definitief klaar en zoals ik toen ook zei
tijdens een vurig debat op de lerarenopleiding: „investeer het geld
liever in de jeugd met taalachterstand, in plaats van in een
generatie die hier zijn beste tijd heeft gehad. De jeugd is de
toekomst van dit land.”
De rechterlijke uitspraak over het associatieverdrag had een
keerzijde: ook nieuwkomers uit Turkije hoefden niet te integreren.
Jaren hebben politici, ook in Rotterdam, met allerlei voorstellen
geprobeerd hier wat aan te doen. Wethouder Wijbenga wil Turkse
gezinnen verleiden om toch een inburgeringscursus te volgen, omdat
verplichten niet kon. Ik gebruik specifiek het woord kon, omdat
minister Koolmees nu stelt dat het associatieverdrag achterhaald is
en nieuwkomers uit Turkije voortaan ook een inburgeringsexamen moeten
afleggen. En dat is goed, want taal is inderdaad de sleutel tot je
sociale mobiliteit binnen de maatschappij. Gelukkig hebben we
inmiddels wel door dat we ons vooral op nieuwkomers moeten focussen.
Oudkomers hebben hun bijdrage allang geleverd aan ons land en die
generatie zijn we dankbaar, want zonder hen had u vandaag deze column
niet gelezen.
Halil Karaaslan is
programma- manager diversiteit en inclusie in de sociale sector. Hij
schrijft de komende periode een wisselcolumn met Mirjam de Winter.
De eigenaren van de Boston Celtics blijken verre Nederlandse roots te
hebben. De steenrijke familie Grousbeck, sinds 2003 eigenaar van een
van de meest succesvolle teams in de geschiedenis van de NBA, stamt
namelijk af van ene Nicholas Groesbeck. Die werd rond 1624 in Breda of
Rotterdam geboren en vestigde zich later in New York. Dat heb ik op
basis van online stamboomonderzoek kunnen achterhalen.
De Celtics
zijn daarmee de tweede club waarvan ik heb kunnen achterhalen dat de eigenaren
een link met Nederland hebben. Brabander Mike Uline was in de jaren
veertig en vijftig van de vorige eeuw namelijk al eigenaar van de Washington
Capitols.
In de wereld van vandaag kan je je ook 'NBA Owner' wanen in fictieve (Gaming) werelden...je kunt daar zelfs een Club als de Celtics kopen of verkopen", en je dus acteren alsof je deel van de kaste de superrijken uitmaakt:
Dat werkt dan - zoals bijvoorbeeld in dit geval via 'MYGM' zo:
NBA 2K15 My GM Mode Ep.16 - Boston Celtics | Buying the Team, NEW Owner | PS4
Begrijp me niet verkeerd; ook ik ben
voor een Dopingvrije Sport. Maar....
.....dat wil niet zeggen dat er in het
kader van die schone sport geen nutteloze dingen gebeuren, en dat er
geen kwalijke uitwassen zijn van sommige regels. Ik heb weleens
gevoel dat het bijna als een doel kan uitpakken 'dat de goeden nu
eenmaal onder de kwaaien moeten lijden'. Ikzelf heb alleen maar uit
eigen waarneming kunnen gadeslaan hoe rücksichtslos er regels worden
toegepast in de sport waar ik dichtbij sta; het Basketball
(natuurlijk). In mijn wijde omgeving en over een behoorlijk lange
periode, ken ik twee gevallen waar basketballers werden betrapt op
'doping'. In beide gevallen betrof het discutabele zaken, waarin er
het nodige was af te dingen op de uitkomst, die overigens
waarschijnlijk volgens de regels wel degelijk overtredingen
betroffen. Maar als 'dopinggebruik', in de zin van bewust iets doen,
en al helemaal datgene doen om er ongeoorloofd voordeel mee willen
behalen, was er voor de volle 100% geen sprake van Dopinggebruik. De
nadelige gevolgen voor de personen in kwestie, in een geval voor de
club waar een van die spelers speelde toen hij 'betrapt' werd, en
zelfs (het imago van) de sport als geheel en haar toekomst, waren ze
uiterst beschadigend. Je moet je dan volgens mij afvragen of het doel
de middelen wel heiligt. Ik denk van niet; ik denk dat het goedkoper,
minder beschadigend en effectiever zou kunnen...
De aanleiding voor deze korte
ontboezeming waren de taferelen die ik vorige week woensdagavond na
de wedstrijd Dutch Windmills – Aris Leeuwarden gadesloeg, iets wat
ik al vele malen op verschillende plaatsen, maar helaas wel vaak op
vergelijkbare tijdstippen, en zeker in vergelijkbare omstandigheden
gadegeslagen heb; een of meer spelers die moesten plassen, dat
gedurende een aanzienlijke tijd niet konden -omdat ze in de wedstrijd
flink arbeid hadden verricht- en een heel team dat daardoor uren
moest wachten alvorens een behoorlijke lange thuisreis kon worden
aangevangen. Kom je tussen 1AM en misschien wel 2:30AM thuis aan, op
een midweekse avond, een sportdag dus die uit en thuis daardoor elf,
twaalf uur heeft geduurd. Dat is niet goed....
Noot: voor alle duidelijkheid, ik
schreef dit korte stukje niet omdat ook maar wie ook heeft lopen
klagen, laat staan mij tot het schrijven ervan heeft aangezet.
Voor een vrolijk besluit van dit
gewichtige onderwerp, ik moest er weer aan denken door het bespreken
van 'het gebeurde', kwam dit stukje cabaret naar boven bubbelen...
Drie jonge gamers, die de oorlog vooral kennen uit hun favoriete games, treden in de voetsporen van een echte soldaat en leren zo het ware verhaal en de historische context van hun games kennen.
Afb van: NPOFocus
D-Day door Nederlandse Ogen, van NPO Focus: --- Hier ---
Leuk Interview van Steven Verseput, NRC Sport, met Sean Cunningham en Jason Dourissea, een dag of tien geleden. Omdat de meeste van mijn volgers het artikel niet gelezen zullen hebben...bij deze:
Het Originele artikel op NRC.nl met de foto's op groot formaat vind je --- Hier --- Meer Basketball van NRC --- Hier ---, bekijk vooral ook even de Sportfoto's van de Week, met een schitterende NCAA-foto!
‘Als je de NBA niet haalt, moet je een beetje nederig zijn’
Sean Cunningham en Jason DourisseauBasketballers
De NBA was te hoog gegrepen. Nu spelen de
twee Amerikanen, met Nederlands paspoort, voor het eerst Europese
play-offs met het Groningse Donar. „Er zijn spelers die de genetische
loterij hebben gewonnen. Je kunt lengte niet leren, right?”
Steven Verseput
De Amerikanen Sean Cunningham (links) en Jason Dourisseau,
spelers van basketbalclub Donar. „Er is veel onbenut potentieel hier,
zonde. Er moet geïnvesteerd worden, financieel en qua infrastructuur.”
Foto’s Kees van de Veen
Drukte op het hoofdkantoor van de Groningse basketbalclub Donar
in Martiniplaza, maandagmiddag. Coach Erik Braal bekijkt beelden van de
komende tegenstander, een NOS-crew monteert een item over de club en
beneden in de hal wordt het houten parket aangelegd voor een van de
grootste wedstrijden uit de clubgeschiedenis. Jason Dourisseau (34) en Sean Cunningham (31) leunen achterover in
een stoel. De eerste is aanvoerder en heeft een iconische status in
Groningen. Hij won hier vier landstitels, in Martiniplaza is een tribune
naar hem vernoemd. De tweede is een gewaardeerde, hardwerkende kracht. „We hebben
eigenlijk nooit problemen met die jongens. Superprofs”, zegt Martin de
Vries, bestuurslid technische zaken. „Nooit wat op aan te merken.”
Dourisseau en Cunningham praten rustig, met zware stem. Ze spreken Groningen uit met een zachte, ingehouden g.
Dourisseau: „Groningen is a fan-tas-tic place to play. We hebben een geweldige fanbase.” Cunningham: „Exactly.”
Dourisseau: „De sfeer in Martiniplaza is ongelofelijk als het vol
is. Natuurlijk, in de NBA heb je stadions met 20.000 plekken. Ik kijk er
ook graag naar. Maar ik ben blij dat ik hier ben.”
Dinsdagavond speelt Donar voor het eerst in play-offs in Europees
verband. In de achtste finale van de FIBA Europe Cup, dat wordt gezien
als de vierde Europese competitie, treft het de Roemeense club
Cluj-Napoca. Volgende week is de return in Roemenië. Het is voor het
eerst sinds 2009 dat een Nederlandse club in Europese play-offs uitkomt,
destijds was het Amsterdam.
Foto Kees van de VeenDourisseau en Cunningham zijn in Amerika geboren en opgegroeid, maar
spelen onder de Nederlandse vlag.
Dourisseau is getrouwd met een
Groningse, ze hebben een kind en kochten een huis in het dorp Harkstede.
Dourisseau – uit Omaha, Nebraska – deed zijn inburgeringscursus en
kreeg in 2015 een Nederlands paspoort. „Ik voel mij ook zeker
Nederlands.”
Cunningham, opgegroeid in Los Angeles, heeft een Nederlands paspoort
doordat zijn moeder Nederlandse is. Beiden kwamen enkele duels in actie
voor de nationale ploeg.
Hoe is het om in Groningen te spelen, terwijl de NBA [Noord-Amerikaanse basketbalcompetitie] jullie jeugddroom was?
Cunningham: „Zolang ik de sport kan spelen waar ik van hou, is het
niet moeilijk mij te focussen. Ik vind het wel heel interessant om naar
de NBA te kijken, hoe ze teams samenstellen, hoe spelers worden
ingepast, wat wel en niet werkt bij ploegen.”
Dourisseau: „Het belangrijkste is dat ik kan basketballen. Als kind
wist ik dat als je de NBA niet haalt, er nog zo’n zeventig landen zijn
met professionele competities. Ik ben begonnen in Duitsland en daarna
speelde ik in IJsland, dan moet je een beetje nederig zijn. Ik vind het
leuk hier. Maar ik weet dat het niet het hoogste niveau is.”
Welke kwaliteiten misten jullie om de NBA te halen?
Cunningham: „Je moet niet alleen goed zijn, soms is er meer nodig.
Met mijn lengte moet je een beetje geluk hebben. Mijn fysieke coach in
Amerika zei toen ik jong was: je bent 6 ft 3 in [zo’n 1,90 meter], hoe lang is dat nou? Dat is niet echt speciaal.”
Dourisseau: „1 procent van de basketballers wereldwijd haalt de NBA.
Er zijn zeker spelers in de NBA die de genetische loterij hebben
gewonnen. Ze zijn langer, groter. Je kunt lengte niet leren, right?
En lengte is een onderdeel van het spel. Er zijn ook spelers, zoals
Kyrie Irving: die is niet de grootste, sterkste, snelste, maar hij is
wereldklasse qua balbehandeling, scoren. Om op dat niveau te komen, zijn
de verschillen niet enorm, maar er zijn bepaalde dingen die je van de
rest scheiden.
De Foto's bij dit artikel zijn allemaal gemaakt door Kees van de Veen; bekijk ze --- Hier --- op het grote formaat.
„En als je eenmaal daar komt, heb je spelers die wegvallen, die komen
naar Europa, of gaan naar China. En dan heb je wisselspelers, zo’n
zeven man in een selectie, die zijn goed, maar ze vervullen een bepaalde
rol in het team, zij zijn niet noodzakelijk de beste spelers ter
wereld. En dan heb je het beste van het beste, LeBron James, Kyrie
Irving, James Harden.”
Tot tien, vijftien jaar geleden reisden er soms Amerikaanse
basketballers naar Nederland die hier ook voor het avontuur en het
feesten kwamen, vertelt Bas Kammenga, voorzitter van de
supportersvereniging van Donar. „Hét voorbeeld van zo’n figuur is Mack
Tuck. Dat was een center uit Amerika, die stond bij wijze van spreken
dronken op het veld, nog van de avond ervoor. Hij liet in wedstrijden
fantastische dingen zien, maar was soms ook periodes afwezig en niet in
goede conditie.” Dat soort spelers zie je hier niet meer, zegt Kammenga.
„Deze generatie Amerikanen zijn echt topsporters.”
Nederland is een land met veel lange mensen, vinden jullie het niet vreemd dat we niet meer presteren in basketbal?
Cunningham: „Als ik in Amerika ben kijk ik over iedereen heen, als ik
hier dan weer het vliegtuig uitstap, staat iedereen op ooghoogte. Het
is een beetje gek. Lengte is belangrijk, maar het is geen grote sport
hier.”
Dourisseau: „Voetbal is koning hier. Voor de jeugd is het zo: als je
hard werkt en profvoetballer wordt, ben je financieel zeker. Dat is
hetzelfde als je als kind in Amerika de NBA haalt. In Nederland heb je
de DBL [Dutch Basketball League], maar daar word je niet rijk van. Het
is zonde, want er is veel onbenut potentieel hier. Er moet geïnvesteerd
worden, financieel en qua infrastructuur. Foto Kees van de VeenDourisseau (sinds 2006) en Cunningham (2010) verblijven al lang in
Europa. Ze kijken met verbazing naar het Amerika onder president Trump.
Spelers als LeBron James en Stephen Curry spraken zich uit tegen Trump, is dat typisch voor de Amerikaanse sportcultuur?
Dourisseau: „Ik respecteer het dat ze dat hebben gedaan.
Bijvoorbeeld Michael Jordan zei nooit iets politieks, omdat hij bezorgd
was over de samenwerking met sponsors. Het is een stap terug in de
tijd, naar Kareem Abdul-Jabbar en Bill Russell. Zij stonden in de jaren
zestig op voor de burgerrechten. In die tijd was het veel gevoeliger,
ook voor henzelf. Ze hadden de moed om hun platform en status te
gebruiken om zich uit te spreken, dat is geweldig. Om te spreken voor
mensen die geen stem hebben.”
Correctie, 6 maart, 10:10 uur: in een eerdere versie stond abusievelijk de naam van Bas Kammenga verkeerd. Dit is aangepast.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Beeld
Beeld
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/03/cunningham-dourisseau-donar_26137774.jpg)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/03/cunningham-dourisseau-donar_26137750.jpg)
Posts
