Posts tonen met het label Maatschappij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Maatschappij. Alle posts tonen

zaterdag 16 november 2024

'WAT DE MAATSCHAPPIJ VAN 3X3 BASKETBALL KAN LEREN' TROUW-INTERVIEW: Arvin Slagter - 'We hebben onze ego's vol trots opzij gezet voor Goud' + Aanvullend interview / EVEN NADENKEN; Goed voorbeeld voor het Nederlandse Basketball (en de politiek kan er ook nog wat van leren!) /

 

'WAT DE MAATSCHAPPIJ VAN 3X3 BASKETBALL KAN LEREN' 

TROUW-INTERVIEW: Arvin Slagter - 

'We hebben trots onze ego's opzij gezet voor Goud' 

+ Aanvullende antwoorden op vragen van Aart Dekker

EVEN NADENKEN; 

Goed voorbeeld voor het Nederlandse Basketball (en de politiek kan er ook nog wat van leren!)

Wat mij betreft één van de beste interviews over Nederlands Basketball in lange, lange tijd.
 
En eigenlijk een verhaal dat wat belang betreft het Basketball ver overstijgt, het is niet alleen een les die iedereen en alles in het Nederlandse Baksetball zich ter harte zou moeten nemen; wat zouden we niet allemaal nog meer kunnen bereiken als alle neuzen eens eendrachtig dezelfde kant uit zouden gaan werken, als de negativiteit zou worden geëlimineerd, en als het algemene belang altijd voorrang zou krijgen boven deelbelangen en eigenbelang!?!

Héél véél; daarvan ben ik altijd overtuigd geweest, en de Gouden 3X3 Mannen hebben deze zomer het bewijs geleverd. Ook 3X3 Unites heeft al heel wat aangetoond, en zal nog veel meer gaan aantonen. 
Er zijn mensen die 3X3 op zich ook weer als een bedreiging van 'het echte basketball; 5X5' zien, dat uitten en ernaar handelen. Dat is zo jammer, want met een beetje 'Omdenken' opent er zich een wereld van nieuwe mogelijkheden...dat geldt trouwens over en weer, want ook het 'Oude Basketball' biedt weer openingen waar 3X3 zich nog verder door kan ontwikkelen!

Ik had de uitspraak  'We hebben onze ego's vol trots opzij gezet voor Goud' al eerder gelezen  - in een interview van Luc Reuvers in Rebound Magazine; abonneer je op dat blad, de site en/of het Basketball Jaarboek! - maar hij kwam pas echt op stormkracht binnen toen mijn moeder me na het weekend 3X3 Worldtour in Amsterdam wees op het interview in Trouw.
 
En als je dan ziet wat er zich allemaal de afgelopen maand in Nederland (en de wereld) afspeelde, dan zou je wensen dat premier Schoof zijn kabinet en coalitie voor iedere vergadering verplicht het interview met Arvin Slagter zou laten lezen, en zijn mensen er serieus over zou overhoren, alvorens de beraadslagingen te laten beginnen...

Nadat Carrie op TV al een poging had gedaan het gevoel van de laatste seconden van de 3X3 Mannen Finale in Parijs te laten herleven, kwamen die paar tellen ook in het onderstaande interview aan de orde. Wat bij mij een paar vervolgvragen opriep, die Arvin tussen alle drukte die het viertal sinds Parijs overspoelde voor me beantwoordde. 

Waar de (*) staat kan dus ingelast worden:

`...Slagter stond in het veld toen de beslissende bal vlak voor het eindsignaal door de lucht zweefde. “Ik zag hem in een ooghoek gaan. Poe, wel een goede hoogte. De snelheid leek oké. Ik stond onder de basket en zag de bal aankomen. Hij viel binnen. Dat moment is bizar.”

...´

(*) Aanvullend interview over dit moment:

Arvin, ik weet een beetje uit eigen (top-)sportervaring, maar vooral uit interviews en vakliteratuur, dat (echte) toppers vaak het vermogen hebben om in dit soort situaties in kunnen zoomen, het beeld als het ware in slow-motion waar kunnen nemen, of zelfs helemaal stil kunnen zetten. Kan je het bovenstaande fragment van je interview verder toelichten?

´Dat klopt; het beslissende schot van Worthy – maar trouwens ook het potentieel beslissende schot van Frankrijk vlak daarvoor – heb ik inderdaad zo beleefd. Bij het schot van Worthy – dat van rechts kwam – was ik bezig met het anticiperen op een mogelijke misser, ik probeerde het gebied links van de basket helemaal voor mezelf te claimen, zodat ik optimaal kon rebounden of – de tijd zou natuurlijk sowieso erg kort zijn – tippen. Gelukkig ging de bal erin, want er bleek geen tijd meer voor een tip of rebound en putback.

Bij de misser van Frankrijk profiteerden wel van dat effect; daar deden we alles optimaal en daardoor kregen we alsnog kansen om de wedstrijd en het Goud binnen te halen´. We hebben het daar niet expliciet over gehad, maar ik kan me zomaar voorstellen dat Jan en Dimeo je vraag vergelijkbaar zouden kunnen beantwoorden...´

Dus je hebt dit soort momenten vaker? Kan je dan aangeven hoe vaak zoiets gebeurt en bij welk soort momenten bij uitstek?

´Ja ik heb het zeker vaker, maar ook weer niet heel vaak. Eigenlijk denk ik dat je dit soort ervaringen hebt wanneer (belangrijke) wedstrijden ´on the line´ zijn, dat je die momenten dan zo intens beleeft dat je ´in the zone´ of ´in the flow´ terecht komt. Kan me ook goed voorstellen dat je dit soort momenten nooit meer vergeet, en min of meer kan herbeleven...´

Zou je kunnen zeggen dat als je dat dan als collectief hebt, dus meerdere – of zelfs alle spelers op het veld – tegelijk, dat teams dan op de top van hun kunnen presteren, zeg maar wat je in het Trouw-interview onder andere beschrijft als 'We hebben onze ego's vol trots opzij gezet'?

´Ja, misschien wel; misschien is dat wel wat je een piekervaring zou kunnen noemen, het hoogste van het hoogst mogelijke bereiken als team...´

Lees het interview op de site van Trouw, of hieronder.

En zoals altijd: Reageren?

Graag!

(AD)


Het originele interview op de site van Trouw, met meer en veel mooiere foto's is   ---  Hier  --- te lezen, en anders hier:








 

Overigens heeft dagblad Trouw de laatste tijd veel meer mooie basketball-verhalen gebracht, bijvoorbeeld:



 

woensdag 13 november 2024

RAAK! / EVEN NADENKEN / MUZIEKCLIP #Father to #Son-#Yussuf / #TROUW COLUMNISTE Naeeda Aurangzeb: 'Ik ben moslim. Ik ben vrouw. Wat ik mag zeggen is niet geheel aan mij' / EVEN NADENKEN OVER VRIJHEID VAN MENINGSUITING /

Column Naeeda Aurangzeb

Ik ben moslim. Ik ben vrouw. Wat ik mag zeggen is niet geheel aan mij

8 november 2024, Trouw.nl, Originele (en eerdere) Column(-s)   ---  Hier  ---

Of ik wil vertellen wat ik ervan vind. Het willen kan vervangen worden door: moet. Ik moet vertellen wat ik ervan vind. Niet omdat ik dat wil, maar omdat mijn docent economie dat eist. Ik ben 16 jaar oud en als enige uit de klas moet ik me uitspreken over de Amerikaanse aanval op Irak. Hij is niet de eerste en zeker ook niet de laatste die van mij eist dat ik kleur beken. Want dat is het, kleur bekennen. Ben je met ons of tegen ons? Een antwoord met nuances en kanttekeningen is niet aan te raden, tenzij je een olifantenhuid hebt en het je geen verdriet doet als je in het vervolg niet meer wordt uitgenodigd voor verjaardagen en partijen.

Of ik het ermee eens ben dat moslims beter zijn dan Joden volgens Allah, vraagt hij tijdens een diner. Ik trap in de val en denk dat van mij een echt antwoord wordt verwacht. Ik ben nooit meer uitgenodigd voor het diner. En nee, ik heb geen olifantenhuid, dus verdriet.

Veilig voor wie?

Het duurde even voordat ik doorhad dat het vrije woord niet echt vrij is, tenminste niet in mijn handen. Ik ben niet wit. Ik ben moslim. Ik ben vrouw. Wat ik zeggen mag en wanneer is niet geheel aan mij. Kritiek op de eigen groep mag, mits ik kan garanderen dat mijn woorden geen munitie zijn voor islamofoben, racisten. Die garantie kan ik niet geven. Dus wordt van mij verwacht dat ik mijn woorden matig ten gunste van ‘mijn’ mannen. De mannen hebben geen flauw benul hoe verschillend onze wereld is. Op een bijeenkomst in Amsterdam riepen enkele Nederlands-Afghaanse mannen dat het land nu veilig is. Veilig voor wie? Of ze doorhadden dat hun definitie van veiligheid niet per se hetzelfde is als die van (Afghaanse) vrouwen vroeg ik.

Sinds 7 oktober 2023 is mijn vrije woord nog iets minder vrij. Daar waar mijn economiedocent in 1990 mij dwong een politieke mening te hebben, word ik nu geacht mijn politieke mening voor me te houden. Kritiek op Israël?

Niet als ze voetballen in het Johan Cruijff Stadion, want sport is geen politiek volgens Ajax. (In hetzelfde stadion werd eerder door Ajax geld opgehaald voor Oekraïne.)

Niet tijdens het Songfestival, want muziek is geen politiek.

Niet tijdens een lunch op het werk, want de collega’s vinden ‘de pro-Palestijnen’-woorden bedreigend klinken.

Niet voor je raam; de buren hebben liever geen Palestijnse vlag in de straat.

Niet een zwart-witte sjaal op de kapstok op het werk. Collega A wenst geen politieke uitingen op het werk.

Niet. Niet. Niet.

Hoe het hoort als moslim

De Britse zanger Yusuf Islam (Cat Stevens) zong in zijn hit Father and Son: “From the moment I could talk I was ordered to listen” (“Vanaf het moment dat ik kon spreken, werd mij bevolen te luisteren”).

Yusuf / Cat Stevens - Father & Son

6 jaar geleden #CatStevens #Tillerman50  

The official music video for Father & Son by Yusuf


Vanaf het moment dat ik kon spreken werd mij verteld hoe het hoort, hier in ons land. Hoe het hoort als meisje, vrouw. Hoe het hoort als moslim.

M’n goede moslim zijn bleek geen bescherming tegen huiselijk geweld, m’n goed geïntegreerde Nederlanderschap geen garantie voor een bloeiende carrière waarin ik mezelf niet hoefde te verloochenen, m’n voortreffelijk uitgevoerde vrouwenrol geen roze wolk.

Het vrije woord is pas echt vrij wanneer het in vrijheid mag worden uitgesproken door hen die wij liever niet horen.

Naeeda Aurangzeb schrijft elke twee weken een column voor Trouw. Lees hier haar columns terug.  

Naeeda Aurangzeb

zaterdag 3 augustus 2024

ZOMERHITTE: Kamagurka Cartoon(2022) / GROENE-OPINIE & NRC Analyse (2023) Extreem weer leidt lang niet overal tot debat over klimaatverandering / GEVOLGEN KLIMAATOPWARMING WORDT DUURDER EN DUURDER VANWEGE TEKORTSCHIETEND BELEID /

Een van de cartoons van Kamagurka voor de Groene Amsterdammer 11 augustus 2022

*

SHARTIE AART DEKKER - Tekort schietend Klimaatbeleid leidt tot... Bosbranden!!

Hier word ik regelmatig heel erg treurig van...

Zo'n beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming is, toch hebben we in Ansurdistan Nederland nu minimaal twee partijen die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met maatregelen...Penny-wize and Poubd-foolish...

Hieronder een artikel uit NRC.nl over de verschillen van plek tot plek op de planeet...

(AD)

*

Analyse

Extreem weer leidt lang niet overal tot debat over klimaatverandering

Klimaat Op plekken met extreme hitte is klimaatactie amper een urgent thema. ‘Als China niks doet, dan doe ik ook mijn auto niet weg.’

21 juli 2023 Orginel artikel op NRC.nl   ---  Hier  ---

Leestijd 5 minuten

Een huis dat bij een bosbrand is verwoest, vrijdag in de Griekse plaats Mandra, een voorstad van Athene.

Een huis dat bij een bosbrand is verwoest, vrijdag in de Griekse plaats Mandra, een voorstad van Athene. Foto Louiza Vradi/Reuters

Het noordelijk halfrond zucht onder ongekend extreem weer: zeewater op badtemperatuur, dagen aaneen nieuwe hitterecords, maar ook verwoestende natuurbranden door droogte, plus overstromingen door intense regens. Waar leidt het toe, behalve tot ongemak en leed voor de kwetsbaren onder mens en dier? Wordt het verband met klimaatverandering gelegd? En zo ja, leidt dat dan tot de roep om radicale maatregelen? Een rondgang.

Zuid-Europa

Volgens ISGlobal, een instituut voor wereldwijde gezondheid, stierven er vorige zomer in Spanje elfduizend mensen aan de gevolgen van de warmte. In Europa waren dat er alleen in Italië meer. Ook deze zomer zullen er, zeker in Spanje en Italië, met temperaturen boven de 40 graden, weer veel hittedoden vallen.

Aflevering 1: Naar het gevaar toe

Deze podcast luister je ook in onze app

De hittegolf raakt Spanje in de week voor de parlementsverkiezingen van zondag. Die stembusgang is in zekere zin ook een referendum over het klimaat: steunen kiezers de klimaatplannen van de linkse regering, gericht op het beperken van de CO2-uitstoot, of gaat het ze te snel? Volgens de peilingen is er een gerede kans dat de linkse regering van premier Pedro Sánchez moet plaatsmaken voor een coalitie van de conservatieve Partido Popular en het radicaal-rechtse Vox.

Vooral de klimaatplannen van die laatste partij, of het gebrek daaraan, worden met scepsis bekeken. De partij ontkent niet dat het klimaat verandert, maar twijfelt aan de menselijke invloed op de opwarming en stelt dat er ook positieve kanten aan zitten. Vox-leider Santiago Abascal spreekt van de „totalitaire” neiging om het klimaatbeleid te onderwerpen aan het „dictaat” van de wetenschappers. „Onze zorg is de opkomst van een klimaatreligie waarmee je het niet oneens mag zijn.” Klimaatdoelen schaden bovendien het platteland, betoogt Vox. Regels over CO2-uitstoot en waterbesparing gaan ten koste van fabrieken en de vee-industrie.

Maar in de Spaanse verkiezingsdebatten is klimaat geen thema, ziet Jeroen van den Bergh, hoogleraar milieu-economie aan de Autonome Universiteit van Barcelona. „Partijleiders hebben er weinig baat bij om erover te beginnen. En Spaanse journalisten stippen het evenmin aan.” Links vreest dat nadruk leggen op beperken van de CO2-uitstoot kiezers afschrikt, rechts verzwijgt het onderwerp liever omdat anders zou opvallen dat op dit vlak weinig ambitie getoond wordt.

Het valt Van den Bergh ook op hoe „rommelig” politici over het klimaat praten. „Ze gebruiken allerlei termen door elkaar. Maar ze veronderstellen ook geen hoog kennisniveau bij de kiezer, die er niet goed over geïnformeerd wordt door de media.” De urgentie van de opwarming wordt niet bepaald gevoeld in Spanje, constateert Van den Bergh. „Ik hoor mijn buren, vrienden en collega’s er ook niet echt over. Men lijkt het thema een beetje moe te zijn. Terwijl: als je met deze extreme temperaturen al niet over klimaatverandering praat, wanneer dan wel?”

In Italië leiden de extreme temperaturen evenmin tot actie. Uit een onderzoek van klimaatdenktank Ecco bleek dat de meerderheid van de Italianen zich volledig bewust is van de gevolgen van klimaatverandering en bereid is om collectieve actie te ondernemen, maar dat er veel wantrouwen heerst jegens politici, instellingen en de media.

Beleidsadviseur Chiara Di Mambro van Ecco wijst op de klimaatberichtgeving van rechtse kranten als Il Giornale, Libero en La Verità, die het probleem van de opwarming „volledig ontkennen”. Die media hebben volgens Di Mambro alleen oog voor de vraag wat de burger en de economie verliezen als er maatregelen worden genomen die de opwarming tegengaan. „Op tv wordt het klimaat wel iets beter behandeld. Met deze temperaturen kunnen ze het onderwerp niet helemáál negeren.”

Volgens Di Mambro, die zich sinds 2005 met klimaatverandering bezighoudt, zijn de Italianen niet bijster goed op de hoogte van de feiten. „Het is lastig uitleggen dat de overstromingen van eerder dit jaar en de hitte nu uitingen zijn van hetzelfde fenomeen. Als ik mensen in mijn omgeving vertel wat er in de rapporten van het IPCC staat, geloven ze me niet. Veel mensen zeggen dat Italië pas in actie hoeft te komen als China ook wat doet. Waarom moet ik mijn auto opgeven als die Chinezen blijven uitstoten?”

Lees ook: De inflatie heeft een grotere invloed op de vakantiekeuze dan de hitte in Zuid-Europa

Toch is er wel ruimte voor enig optimisme, zegt Di Mambro: sinds 2005 is het bewustzijn over klimaat enorm toegenomen, en vooral de jeugd is terdege geïnformeerd. Maar: „Helaas hebben we weinig jongeren in dit vergrijzende land”, lacht ze.

Noord-Amerika

Canada maakt het ernstigste seizoen van bosbranden door. Premier Justin Trudeau twijfelt niet aan de oorzaak daarvan. „We zien steeds meer van deze branden wegens klimaatverandering”, schreef hij op Twitter. Maar niet iedereen deelt dat perspectief. Doug Ford, de conservatieve premier van de provincie Ontario, wil het verband niet leggen en spreekt van „het politiseren van de bosbranden”. En de invoering van een CO2-belasting wekt forse weerstand op, onder meer in de olierijke provincie Alberta. Rook van de Canadese branden waaiert uit over grote delen van het continent.

Voor de VS is die rookoverlast nog maar een van de problemen: van het noordoosten, dat deze maand te maken kreeg met plotselinge, hevige stortregens en onverwachte overstromingen, tot zuidelijke staten als Florida, waar de temperatuur van het zeewater met zesendertig graden het niveau van een bubbelbad benadert – met vissterfte, algengroei en schade aan koralen tot gevolg.

In miljoenenstad Phoenix, Arizona, is extreme hitte een chronische realiteit geworden. Woensdag werd het er 48 graden. Als eerste stad in de VS kreeg Phoenix twee jaar geleden een gemeentelijke dienst die voor de lange termijn maatregelen poogt te nemen, zoals het planten van bomen en het aanleggen van hittereflecterende wegbedekking. Maar, zei David Hondula, hoofd van die dienst, tegen The New York Times: „Plannen voor hitte en investeringen rond hitte zijn niet waar ze zouden moeten zijn.”

Partijleiders hebben er weinig baat bij om over het klimaat te beginnen

Jeroen van den Bergh milieu-econoom

Hondula juicht de bereidheid van de federale regering toe om maatregelen te financieren – zoals een bescheiden initiatief om kansarme gemeenschappen te helpen om de gevolgen van hittegolven te verlichten. Maar in het Congres wil lang niet iedereen van zulke financiering weten. De Republikeinse senator Ted Cruz uit Texas, een staat die eveneens gebukt gaat onder een verzengende hitte, voerde het verzet aan tegen klimaatinitiatieven in de begroting van president Joe Biden voor 2024, waaronder bijvoorbeeld een post van ruim 78 miljoen dollar (70 miljoen euro) voor de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) om „te helpen een op het klimaat voorbereide natie te bouwen” en „rechtvaardigheid op het gebied van klimaatverandering en milieu te bevorderen”. Volgens Cruz is dat „het promoten van politieke agenda’s”. De rechtse zender Fox News stelde instemmend vast dat Cruz „woke klimaatinitiatieven” ontmaskerde.

India

Van ernstige zorgen over droogte en een uitblijvende moessonregen tot de evacuatie van tienduizenden bewoners na stortvloeden en hevige regenval: de extremen wisselden elkaar in slechts enkele weken af in India. Juist die opvolging van schijnbaar tegengestelde effecten maakt dat veel Indiërs het spoor bijster zijn: hoe manifesteert klimaatverandering zich nou? Tegelijk moeten beleidsmakers proberen om met al die problemen rekening te houden.

De brandweer in Griekenland probeert een brand ten westen van Athene te blussen.

Foto Louisa Gouliamaki/AFP

Indiase beleidsmakers erkennen hitte als een probleem. In 2013 stelden ze een eerste hitteplan op. Maar uit een inventarisatie werd dit jaar duidelijk dat dit plan niet erg effectief is. Zo houdt het onvoldoende rekening met de kwetsbaarste groepen in de samenleving: arbeiders die overdag fysiek werk moeten leveren, armen die op straat leven, en anderen die zich geen hulpmiddelen kunnen veroorloven. Dit jaar zijn de nachten amper koeler dan de uren overdag, waardoor mensen onvoldoende kunnen rusten en bijkomen. Indiase media wijzen op de gevaren van de combinatie van hitte en een hoge luchtvochtigheid. Zelfs in de schaduw is het zo heet, en de lucht zo vochtig, dat zweet niet meer kan verdampen.

China

In Beijing telde juni vijf dagen boven de 40 graden. De hitte is goed voor de omzet van textiel: elke Chinees die een witte huid wil houden, heeft een soort dun regenjasje aangeschaft dat beschermt tegen UV-straling. Maar de ongewone hitte leidt nauwelijks tot een debat over klimaatverandering. Dat komt waarschijnlijk doordat zo’n onderwerp typisch gezien wordt als iets waar de gewone burger geen grip op heeft: de overheid moet het maar oplossen.

Dat is niet zozeer luiheid of desinteresse. De overheid laat een vrije discussie over dit onderwerp namelijk niet zomaar toe. Enerzijds streeft de Chinese overheid naar minder CO2-uitstoot, anderzijds wil ze de energievoorziening veiligstellen, voorál tijdens hete zomers, als er veel vraag is naar airconditioning. China bouwt daarom veel nieuwe kolencentrales.

Het is ook niet de bedoeling dat gewone burgers zich gaan uitspreken over het klimaat. Ook klimaatactivisten moeten goed op hun woorden passen. Boodschappen over mogelijk apocalyptische gevolgen van klimaatverandering zouden de stabiliteit van het land maar ondermijnen.

M.m.v. Lisa Dupuy, Frank Kuin, Garrie van Pinxteren en Derk Walters

Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 22 juli 2023.



donderdag 1 februari 2024

#EVENNADENKEN ´WILDERS POWERED BY PUTIN?´ Dus... / MAATSCHAPPELIJKE ORDE...#PutinsRussia RUSLAND: ´De orde van de chaos´ / GROENE COLUMNIST EVA HARTOG Column Buitenland /


Wagnerbaas Jevgeni Prigozjin sterft in verdachte vliegtuigcrash. #doorbraak #cartoon #vanmol #vanmoltoons #Prigozjin #wagner #poetin #rusland #crash

*

Column Buitenland

De orde van de chaos

Eva Hartog

6 september 2023 – verschenen in nr. 36 Originele Column op Groene.nl   ---  Hier  ---

Is de manier waarop Jevgeni Prigozjin ter aarde viel een teken van zwakte, of juist van macht? Als een privé-vliegtuig met tien mensen aan boord om onduidelijke redenen neerstort tussen Ruslands twee belangrijkste steden in, op vijftig kilometer van de privé-residentie van de president, telt dat dan als chaos of juist als een herstel van de orde?

De opvattingen hierover liggen werelden uit elkaar. Onder Kremlin-critici mompelen verslagen pessimisten dat de enige die weerstand kon bieden nu ondergronds ligt en dat de Russische elite zich vanaf nu nóg volgzamer zal gedragen.

Terwijl de optimisten triomfantelijk verkondigen dat Vladimir Poetins regime hiermee zijn échte, barbaarse gezicht heeft getoond, en dat de volgende die in opstand komt, wie dat ook moge zijn, tot het einde zal gaan, wat dat ook moge betekenen.

Een derde groep mensen probeert zich aan de discussie te onttrekken door zich op complottheorieën te storten en te betwijfelen of Prigozjin wel degelijk dood is.

Bij gebrek aan feiten kan enkel worden geconstateerd: Prigozjin is geëlimineerd uit het publieke veld, en is daarmee dood, of zo goed als. En: voor veruit de meeste mensen was dat een voorspelbare wending.

Sinds de muiterij eind juni was de consensus dat Prigozjin een dead man walking was, net zoals je bij een gangsterfilm op een bepaald moment (meestal veel te vroeg) weet: díe gaat eraan. Poetin had Prigozjin publiekelijk een ‘verrader’ genoemd en dat was volgens de wet, niet verankerd in de grondwet maar in de Russische psyche en daardoor des te onaantastbaarder, zo goed als de doodstraf.

Het was Prigozjins voortbestaan – handenschuddend op de Afrika-top in Sint-Petersburg – niet zijn uiteindelijke vernietiging, dat shockeerde. Nu hij dood is kan er weer rustig worden uitgeademd. De orde is weer hersteld. De orde van de chaos.

De term ‘maffia state’ is de afgelopen weken vaak gevallen. De oud-diplomaat en nu analist Alexander Baunov vat de term bondig samen als: ‘hoe het écht zit’.

‘Als Poetin Prigozjin wilde vermoorden had hij dat in Afrika gedaan’

Er zijn instituten, wetten, procedures, regels die zogenaamd worden nageleefd, een officieel verhaal. En dan is er hoe het écht zit. Hoe groter het gat tussen die twee, hoe meer je te maken hebt met een maffiastaat. De columnist Maxim Troedoljoebov omschrijft deze schizofrene wereld met de Russische uitdrukking: iedereen begrijpt alles. Vsje vsjo ponimajoet.

Er zijn de berichten van de luchtvaartautoriteit, het onderzoekscomité en de staatsmedia die rapporteren over een vliegtuigcrash in de Tver-regio en het lopend onderzoek naar een mogelijk technisch mankement. En dan is er de algemene aanname dat het hier om een publieke executie gaat, goedgekeurd op het hoogste niveau.

In de werelden van ‘hoe het echt zit’ en ‘iedereen begrijpt alles’ draait het om informele wetten en respect, niet voor instituten maar voor de hiërarchie. Wie een aanslag pleegt op die orde is een vijand met wie moet worden afgerekend – zij het een mondige liberaal of een turbo patriot, ‘held van Rusland’ of niet.

Als een speciale operatie werd de begrafenis in besloten kring gehouden, de exacte locatie tot op het laatst verzwegen. In meer dan zeventig steden richtten Prigozjins aanhangers provisorische gedenkplaatsen op waar ze bloemen neerlegden, Wagner-memorabilia, speelgoedvliegtuigjes en hier een daar een hamer ter gedachtenis.

Poetin bleef weg, maar beschreef Prigozjin in een nonchalant antwoord op een niet-spontane vraag op tv als een ‘getalenteerd zakenman’ met een ‘moeilijk lot’ die ‘serieuze fouten’ had gemaakt.

Op hun beurt deden propagandisten hun best om de suggestie dat het Kremlin achter de moord zat af te breken als onlogisch. Bij de mislukte dodelijke vergiftiging van Aleksej Navalny, was hun argument: ‘Als Poetin hem dood had gewild, dan had hij hem wel vermoord.’ ‘Nu zeggen ze: als hij Prigozjin had willen vermoorden had hij dat wel in Afrika gedaan’, merkte de journalist Ilja Sjepelin op.

De kritiek op het idee dat het Kremlin achter de dood van Prigozjin zou zitten, is dat het op een andere manier beter had gekund. Maar niet dat het Kremlin boven moord staat.

Russen vinden de aanpak tegenover vijanden van het systeem misschien niet altijd even mooi of subtiel, maar begrijpen als burgers van de wereld intuïtief de onderliggende noodzaak ervan.

Al dat geweld maakt Poetin niet per se populairder. Maar zoals een Amerikaanse functionaris tegen de site Politico zegt: ‘Just because people hate you doesn’t mean you’re necessarily going to be out of power.’

 

dinsdag 11 juli 2023

EINDELIJK IS HET KWARTJE GEVALLEN...RUTTE vs. (80% van de ) BURGERS / DE KLOOF / DEMOCRATIE - (ON-) GELIJKHEID / MENSEN vs. BIG BUSINESS / MENSELIJKE MAAT vs. ALGORITMEN /

  

 


Trouw.nl, 22 april 2023 - Berend Vonk is een van de Cartoonisten die 

voor Trouw 'de Cartoon van de Dag' verzorgt

Lang gewacht...

(Niet altijd) Stil gezwegen...

(Soms wel) Nooit gedacht...

Toch (eindelijk) gekregen... 

(Vrij vertaald naar ´Spreekwoorden')



maandag 10 juli 2023

SHARTIE AART DEKKER / SCHADEBALANS NA ZO´N 20 JAAR RUTTE AAN DE MACHT / CARTOON HEIN DE KORT, FD / ECONOMIE / MAATSCHAPPIJ / MILIEU / VOLKSGEZONDHEID / ONDERWIJS / NATUUR / VERTROUWEN / DEMOCRATIE /

Schade-experts maken de schadebalans op na 5 kabinetten (met) Rutte voor...

ECONOMIE, MAATSCHAPPIJ, MILIEU, VOLKSGEZONDHEID, ONDERWIJS, NATUUR, DEMOCRATIE EN HET VERTROUWEN IN DE POLITIEK, e.a. zaken

Cartoon - vrij naar het FD en cartoonist Hein de Kort

 

*

SHARTIE AART DEKKER

SCHADEBALANS NA ZO´N 20 JAAR RUTTE AAN DE MACHT

Schade aan ECONOMIE, MAATSCHAPPIJ, MILIEU, VOLKSGEZONDHEID, ONDERWIJS, NATUUR, DEMOCRATIE EN HET VERTROUWEN IN DE POLITIEK is onbevattelijk groot..!

In 2002 werd Mark Rutte  staatssecretaris van Sociale Zaken en vervolgens van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap in het eerste en tweede kabinet-Balkenende. Nog maar net in functie (2003) op Sociale Zaken werd hij al door de rechter  veroordeeld wegens (aanzetten tot) Discriminatie, een beweging die uiteindelijk zou leiden tot de Toeslagenaffaire, een schandaal waarvan de kosten voor de schatkist gemakkelijk op zullen lopen tot 10-15 Miljard Euro, maar de werkelijke schade hoogstwaarschijnlijk nog gemakkelijk een factor 2 hoger... 

Wat leerde de jonge politicus daarvan?

Niet goeds...hij leerde dat je als politicus (geldt trouwens ook voor hoge ambtenaren) met een veroordeling gewoon door kunt gaan alsof er helemaal niets gebeurd is...en dat deed ´ie dus ook. Sterker nog, hij probeerde uit wat er gebeurt als je als bewindspersoon allerlei andere juridische en democratische wetten, regels en afspraken met de voeten treedt...helemaal niets..! En hij ging er dus met steeds hogere frequentie en mate vrolijk mee door. Kamer  - zeker de oppositie -  wanhopig? Dat verhoogde alleen maar de feestvreugde voor Mark Rutte.

Ja heel af en toe ging hij te ver...dan zei hij een keertje ´sorry´, of dat hij er ´spijt´ van had, dat de ellende die hij mensen had aangedaan ´hem tot in zijn diepste vezels raakte´, of ´tot tranen roerde´, maar dat was hij dan een week later alweer vergeten in het debat dat over het schandaal, de val van zijn kabinet, of zijn het niet zo nauw nemen met de regels ging... Als het heel erg was, gooide hij een collega voor de bus, die  - mits van VVD-huize -  dan als het ff kon een tijdje later werd beloond met een fraaie functie (desnoods) ´elders´... Maar Rutte ging gewoon door...

Zoals hij ook afgelopen vrijdag weer zei...hij had ´de energie nog en de ideeën´, dus ja, hij moest er ff over nadenken, maar eigenlijk kon hij alweer zeggen dat hij ´natuurlijk verder ging´... Zijn karwei afmaken, nog meer schandalen en crisissen scheppen, nog meer miljarden aangooien tegen oplossingen die over het algemeen de schade van het betreffende schandaal, van het jarenlang niets doen terwijl eenieder kon zien dat de strontkar vast ging lopen in mest, modder of (PFAS-)vervuiling... 

En ´ideeën´? Dat is nu juist ´het Probleem van/met Rutte´ de man is alleen maar bezig met politieke spelletjes en troubleshooten...hij heeft GEEN IDEE waar het heen moet, of waar hij met het land heen wil. Weet u nog? Na de vorige kabinetscrisis had hij ´Radicaal nieuwe ideeën voor een nieuwe transparante politiek!´ Iets van gemerkt?

Het werd alleen maar erger...

Rutte is nog lang niet weg...

Maar...hij moet wel weg, en wel meteen, vandaag..!

Voorgoed... 

En die mogelijkheid is er dus vandaag...sleutelrollen voor Wilders, CU en D66...als die zeggen ´Het is genoeg geweest´ dan is het over en uit voor Rutte, dan kan hij met zijn grote vriend KloJo Bojo in een spuuglelijke bermuda op een strand gaan contempleren hoe het ´ineens´ zou fout kon gaan..?

 *

De cartoon hoort bij het volgende artikel van het FD (en dus van voor deze kabinetsval, wat mij betreft toepasbaar op Rutte, maar vanzelfsprekend niet daarvoor gemaakt).

MEER van en over Cartoonist Hein de Kort

De wereld volgens Hein de Kort

Ik was altijd optimist
nu realist!

 

 

 

 


woensdag 23 november 2022

OP NAAR HET VOLGENDE MAATSCHAPPIJ-SPLIJTENDE ISSUE: 'De wolf-discussie gaat over iets veel groters' / GROENE-OPINIE ANALYSE /

Het originele redactionele commentaar van de Groene Amsterdammer lees je  ---  Hier  ---, de treffende illustratie is van  'Milo'

In het nieuws

De wolf-discussie gaat over iets veel groters

Irene van der Linde beeld Milo

23 november 2022 – verschenen in nr. 47

Het is april 2019, op de Noord-Veluwe buigen ecologen, biologen en boswachters zich in een kring over een harige zwarte drol. Iemand legt er een meetlatje naast, zakt op zijn knieën, ruikt – een wolvendrol staat bekend om zijn typische geur. Anderen volgen. ‘Muskus’, zegt de een. ‘Grondig, zwaar’, zegt een ander. Het blijkt te gaan om ‘Grijze Wolf 960 female’, afkomstig uit een roedel in Nedersaksen. Ze heeft rivieren overgezwommen, snelwegen overgestoken, industrieterreinen doorkruist. Ze is de tweede wolf die zich officieel in Nederland vestigde. Diezelfde zomer worden de eerste welpjes geboren. Nu, ruim drie jaar later, leven er zo’n twintig wolven in Nederland. ‘Op de Veluwe kunnen zo’n vijf roedels leven’, schatte de Duitse wolvenexpert Ulrich Wotschikowsky drie jaar geleden. ‘Wees er maar op voorbereid, jullie hebben ruimte voor wolven.’

Ecologen benadrukken de meerwaarde van de wolf voor de natuur als ‘dirigent’ van het hele ecosysteem. Tegelijk neemt het protest toe. Doodgebeten schapen worden voor provinciehuizen gelegd, op sociale media worden beelden van aangevreten dieren gedeeld, natuurbeschermers worden bedreigd. Het Drentse bezoekerscentrum Dwingelderveld, waar Cees van Kempen zou praten over zijn bioscoopfilm Wolf, ontvangt zulke ernstige bedreigingen dat ze de lezing hebben afgelast.

‘De wolf’, zegt Christianne van der Wal, minister voor Natuur en Stikstof, twee weken geleden tegen de Tweede Kamer: ‘Ingewikkeld en veel dilemma’s.’ Ze wil daarom een brede maatschappelijke dialoog starten. ‘De hele discussie is nu gebaseerd op angst en ophef en dat is niet zorgvuldig. Het polariseert.’ Maar waar moet die dialoog over gaan? De tegenstanders vormen een kongsi van boerenorganisaties, christen-democratische partijen, schapenboeren, de Jagersvereniging, de directeur van het Nationale Park de Hoge Veluwe, complotdenkers (‘de wolf is uitgezet’), maar ook de rechts-populistische partijen. Deze week staat de wolf op de agenda van het Europees Parlement. Onder andere de SGP roept de Europese Commissie op om de zwaar beschermde status van de wolf binnen de EU – doodschieten en verjagen is verboden – te herzien.

De wolf wordt beschermd door ‘elites’

Terwijl het aantal gedode dieren het afgelopen jaar bijna is verdubbeld – dit jaar 621 schapen – beschermen schapenboeren hun vee nog steeds slecht. Al jaren worden de subsidiepotjes voor anti-wolvenmaatregelen nauwelijks aangesproken, schreef Trouw afgelopen week. Veehouders hoeven ook geen maatregelen te nemen om in aanmerking te komen voor schadevergoeding na een wolvenaanval. Schapenhouders vinden dat niet zij maatregelen moeten nemen, maar dat de wolf weg moet, blijkt uit een enquête van de provincie Noord-Brabant. ‘De wolf moet afgeschoten worden’, zei een Drentse schapenboer tegen de NOS. ‘Die hoort hier niet. Als ik een wolf voor mijn buks krijg, schiet ik hem neer.’

Eeuwenlang kampte het inheemse roofdier met een negatief imago, zoals Eva Meijer mooi laat zien in haar essay in deze Groene. En ook nu duiken diezelfde mythes en sprookjes op. De wolf staat symbool voor de stedelijke elite, regels uit Brussel, maar ook voor de buitenstaander, de asielzoeker. Een wolvenprobleem creëren is dus ook politiek. Twee Duitse onderzoekers toonden afgelopen zomer in het wetenschappelijke tijdschrift PNAS aan dat op plaatsen in Duitsland waar wolvenaanvallen plaatsvonden, een aanzienlijke toename is van het aantal stemmen op de AfD, die de wolf portretteert als ‘immigrant’ die ‘onze’ kinderen en het gezin bedreigt, en die wordt beschermd door de ‘elites’.

Het is dan ook de vraag of een dialoog, zoals de minister wil, volstaat. Natuurbeschermers, ecologen en wolvenexperts proberen dat al jaren. Ze gaan in gesprek met tegenstanders, hebben websites opgetuigd met informatie, in elk interview betuigen ze hun medeleven met boeren van wie de schapen zijn aangevallen. Maar veel tegenstanders tonen weinig tekenen open te staan voor gesprek. Een eerlijke dialoog vraagt ten minste acceptatie dat de wolf er is. Maar de anti-wolvenlobby lijkt bewust bezig met een strijd tegen de wolf. Ze hebben lak aan feiten en regels, intimideren en dreigen. En ze hebben daar baat bij. De wolf legt daarmee een veel groter probleem in de samenleving bloot, waar de democratie vooralsnog geen antwoord op heeft.

Lees ook

Essay Menselijk geweld

‘Wolf, ga terug naar je eigen land.’ Maar dit is hun land

Eva Meijer 23 november 2022

Nr. 47 / 2022


dinsdag 16 juni 2020

SHARTIE AART DEKKER / BLACK LIVES MATTER/ 'I CAN'T BREATHE': Alleen al om Deze Reden vind ik dat LeBron James The G.O.A.T. is...en dus Niet Michael Jordan / MAATSCHAPPELIJKE VERANTWOORDELIJKHEID NEMEN / STEM TRUM WEG! / NRC SPORT 'GENOEG IS GENOEG' /

i_cant_breathe___omar_al_abdallat(cartoonmovement.com)
Iconen als LeBron James of Neymar beseffen: met één muisklik bereik je miljoenen https://www.nrc.nl/nieuws/2020/06/05/iconen-als-lebron-james-of-neymar-beseffen-met-een-muisklik-bereik-je-miljoenen-a4001932 
 

SHARTIE AART DEKKER

Alleen al om Deze Reden vind ik dat LeBron James The G.O.A.T. is...en dus Niet Michael Jordan...

En weer laat LeBron James zien dat hij een Echte Leider is..!

Nadat hij al eindeloos veel van zijn eigen geld, en nog veel meer van zijn commerciële partners heeft geïnvesteerd in die plekken van de samenleving waar het het hardst nodig is...

...neemt hij nu dus het Initiatief om Politiek het Verschil te willen gaan maken in de aankomende Verkiezingen; het Registreren van Nieuwe Kiezers die anders (nog) niet zouden gaan Stemmen of wie het stemmen zo moeilijk wordt gemaakt door manipulerende (vooral republikeinse) politici (en hun aanhang), en als ze dan eenmaal Stemgerechtigd zijn, ze ook daadwerkelijk naar de Stembus te krijgen... 

Wat een Held!

LBJ for President (and Fuck King Bleach..!)...

(AD)


Je leest het Complete Originele NRC-verhaal met de bijbehorende Foto's hier:

**

Voor het geval je het daar niet kan lezen:

Iconen als LeBron James of Neymar beseffen: met één muisklik bereik je miljoenen

Activisme Politiek activisme is sporters door de jaren heen vaak duur komen te staan. Maar sinds de dood van de Amerikaan George Floyd lijkt sprake van een kentering.
Basketbal-ster LeBron James droeg in 2014 als speler van Cleveland Cavaliers een shirt ter ere van geweldsslachtoffer Eric Garner. Foto Getty Images
Basketbal-ster LeBron James droeg in 2014 als speler van Cleveland Cavaliers een shirt ter ere van geweldsslachtoffer Eric Garner. Foto Getty Images
Als LeBron James zich in december 2014 in de kleedkamer van het Barclays Center in New York klaarmaakt voor de NBA-wedstrijd tegen de Brooklyn Nets, twijfelt hij of het shirt dat een van zijn ploeggenoten bij de Cleveland Cavaliers heeft aangetrokken ook om zijn schouders hoort. Het is een zwart T-shirt met op de borstzijde in witte letters de tekst ‘I can’t breathe’, de zin die de Afro-Amerikaan Eric Garner (43) elf keer herhaalde voor hij op een stoep in het stadsdistrict Staten Island het leven liet. Blanke politieagenten hadden hem minutenlang in een nekgreep gehouden op verdenking van het illegaal verkopen van sigaretten. Als ze vijf maanden later worden vrijgesproken, breken overal in de VS protesten uit.

James’ ster is dan al even rijzende. Hij is twee keer NBA-kampioen geworden en werd vier keer uitgeroepen tot meest waardevolle speler van de league. Wat hij doet en zegt heeft steeds meer impact. Twee jaar eerder heeft hij eindelijk, na aandringen van ploeggenoten en fans, besloten om via sociale media dingen van zichzelf met de wereld te delen. Tot die tijd wilde hij zijn privéleven afschermen. Binnen de kortste keren volgen twintig miljoen mensen zijn verrichtingen.

Boodschap

Bij het betreden van het stadion ritst James zijn trainingsjack open en wordt het shirt zichtbaar, hij heeft het over zijn wedstrijdtenue getrokken. Een journalist van sportzender ESPN vraagt wat de boodschap is die hij de wereld wil meegeven. „Ik weet het niet”, klinkt het eerst nog aarzelend. „Het is niet aan mij om dat te bepalen. Ik doe dit vooral uit respect voor de nabestaanden.” Om er daarna aan toe te voegen: „Als samenleving moeten we elkaar beter behandelen, ongeacht tot welk ras we behoren.” 

Hij worstelt met de politieke rol die hij als sportheld in Amerika zou kunnen spelen. In 2008, James is dan pas 23, doneert hij 20.000 dollar aan Barack Obama’s presidentiële campagne, maar hij zegt erbij dat hij sport en politiek graag gescheiden houdt. James weet dat hij zijn carrière en sponsordeals riskeert als zijn uitingen en politieke steunbetuigingen verkeerd vallen. Om die reden laat Michael Jordan zich als actief basketballer nooit tot politieke stellingname verleiden. In 1990 weigert hij zich uit te spreken ten faveure van de zwarte, democratische politicus Harvey Gantt omdat „Republikeinen ook sneakers kopen”. „Ik heb mezelf nooit als activist gezien”, zegt Jordan in de documentaire The Last Dance. „Ik was geen politicus, ik was een basketballer.”

Lees ook de column Carolina Trujillo over politiek activisme onder sporters 

  Politiek activisme is Amerikaanse topsporters door de jaren heen vaak duur komen te staan. Boksgrootheid Muhammad Ali stond drie jaar aan de kant omdat hij in 1967 weigerde mee te vechten in de Vietnamoorlog. Toen olympisch kampioen op de 200 meter Tommie Smith en bronzen-medaillewinnaar John Carlos – beiden van Afro-Amerikaanse komaf – tijdens de huldiging op de Spelen van 1968 in Mexico een vuist gehuld in een zwarte handschoen in de lucht staken om aandacht te vragen voor wat ze later ‘mensenrechten’ zouden noemen, werden ze van het toernooi verwijderd. Terug in de VS werden de twee en hun families met de dood bedreigd.
Tommie Smith en John Carlos, winnaars van olympisch goud en brons op de 200 meter in Mexico (1968), steken hun vuist omhoog uit protest tegen de behandeling van zwarte Amerikanen. De Australiër Peter Norman is de atleet met zilver. Foto Bettmann
Als de VS in de zomer van 2016 opnieuw worden opgeschrikt door politiegeweld tegen Afro-Amerikaanse burgers, besluit LeBron James samen met drie NBA-collega’s de wereld toe te spreken tijdens de ESPY Awards, een show waar jaarprijzen voor sportprestaties worden uitgereikt. „Enough is enough”, luidt de boodschap van de vier. James, dan uitgegroeid tot internetfenomeen met ruim 100 miljoen volgers op sociale media, roept collega-sporters op hun bekendheid te gebruiken en zich uit te spreken tegen politiegeweld. „Wat gaan wij doen om te zorgen voor verandering?”

Die verandering lijkt zich te voltrekken als een zekere Colin Kaepernick, American football-speler bij de San Francisco 49ers, een maand later besluit te knielen tijdens het Amerikaanse volkslied, voorafgaand aan een NFL-wedstrijd in San Diego. Zijn actie heeft impact, en wordt gesteund door dan nog president Obama. Maar er klinkt ook kritiek van spelers die vinden dat zijn gebaar getuigt van weinig respect voor de Amerikaanse vlag. Kaepernick heeft niet de onaantastbare sterrenstatus van James. Met zijn actie loopt hij het risico uitgesloten te worden.
Footballer Colin Kaepernick (nr. 7) knielt tijdens het Amerikaanse volkslied, voorafgaand aan een wedstrijd in San Diego in 2016. Foto Getty Images
Als Kaepernick na dat seizoen uit San Francisco vertrekt, komt hij als controversiële quarterback nergens meer aan de bak – tot vandaag. Er zijn teams die verwachten significant minder tickets te verkopen als ze Kaepernick een contract aanbieden. Kaepernick klaagt de NFL aan omdat hij vermoedt buiten de league te worden gehouden, en komt uiteindelijk tot een schikking. Hij is dan al het gezicht van een jubileumcampagne van sportmerk Nike en wordt gezien als dé voorvechter voor gelijke rechten in de VS. Zijn carrière is ten einde, maar als activistische figuur is hij des te groter geworden. 

Een wereldwijde protestbeweging ontstaat als George Floyd zich op 25 mei van dit jaar in Minneapolis verzet tegen zijn arrestatie. Hij wordt ervan verdacht met een vals briefje van 20 dollar te hebben betaald. Vier agenten werken hem tegen de grond. Een van hen, Derek Chauvin, houdt hem met zijn knie in een nekklem en blokkeert minutenlang de bloedtoevoer. Net als Eric Garner in 2014 roept Floyd dat hij geen lucht krijgt. Hij overlijdt ter plekke.

Momentum

Er ontstaat een momentum als wereldwijd wordt opgeroepen om op te staan tegen racisme, onder aanvoering van beroemdheden, onder hen veel (Amerikaanse) sporters. Ineens durven ze zich massaal uit te spreken. Zelfs blanke NFL-spelers achten de tijd rijp en laten dat weten in online verklaringen. 

Bokser Floyd Mayweather biedt aan de begrafenis van George Floyd te betalen. De Amerikaanse wielerfederatie USA Cycling steekt de hand in eigen boezem door te stellen dat de wielersport de afgelopen decennia niet „de meest inclusieve sport” is geweest. Maar ’s werelds bekendste sporter Cristiano Ronaldo – 400 miljoen mensen volgen hem online – vindt het niet nodig zich in deze discussie te mengen. Als massaal gehoor wordt gegeven aan #blackouttuesday – men zet uit solidariteit met de Black Lives Matter-beweging de social media-pagina een dag op zwart – post hij een foto van zijn kinderen. Grootheden als Lionel Messi en Andrés Iniesta doen wel mee, net als veel grote sportorganisaties. Daarop komt dan weer kritiek: een digitale steunbetuiging is nog geen gedragsverandering. 

Atlete Dafne Schippers post een zwart scherm omdat ze het belangrijk vindt een signaal af te geven tegen racisme. „Ik maak geen onderscheid en vind dat anderen dat ook niet moeten doen, niet in de sport en niet daar buiten”, zegt ze. Op de vraag of ze bereid is haar bekendheid in te zetten door shirts met activistische leuzen te dragen of mee te doen aan demonstraties, wil ze niet reageren. Voetballers Memphis Depay en Denzel Dumfries stonden deze week tussen de demonstranten in Amsterdam en Rotterdam.

Lewis Hamilton

Wereldkampioen Formule 1 Lewis Hamilton hekelt het uitblijven van reacties bij zijn collega’s, waarop zij stelling nemen tegen racisme. De Fransman Charles Leclerc geeft aan dat eerder niet te hebben gedaan uit ongemak. Sporters lijken niet langer bang voor repuatieschade.

In Brazilië gebeurde iets interessants rond voetballer Neymar, goed voor meer dan 200 miljoen volgers. Hij staat niet bekend om zijn politieke engagement, plaatst vaak foto’s van zichzelf in ludieke kleding. Als de beroemde youtuber Felipe Neto hem daar afgelopen week op aanspreekt, komt Neymar in actie. Hij zet zijn scherm op zwart, en verklaart zich solidair met de Black Lives Matter-beweging. 

De draai van Neymar staat symbool voor een verandering in bewustwording bij sporters, al dan niet ontstaan onder druk van een ander. Hun activisme is niet nieuw, maar de effectiviteit ervan is des te groter. Sportsterren kunnen met één muisklik een miljoenenpubliek aanspreken en inspireren.
LeBron James post al een week vrijwel dagelijks activistische berichten op zijn Instagram-pagina, die miljoenen keren worden geliked. Een foto van een knielende Colin Kaepernick heeft hij naast een foto gezet waarop te zien is hoe Derek Chauvin zijn knie in de nek van George Floyd zet. Erboven staat: ‘THIS IS WHY’. ‘Do you understand now?’. Ook hij zette zijn pagina dinsdag op zwart. De vraag is: hebben die acties effect? 

Ja, zo lijkt. Uit een recente studie van Cambridge University naar het stemgedrag van 511 Afro-Amerikanen in zes staten tijdens de presidentsverkiezingen in 2016 en de bereidheid te stemmen tijdens de midterm-verkiezingen in 2018, blijkt dat de invloed van Kaepernick op de politieke keuzes van die Afro-Amerikanen niet moet worden onderschat. Degenen die Kaepernicks protest steunen zijn vaker bereid tot politieke acties, zoals het ondertekenen van petities, het meedoen aan een boycot of een demonstratie, en donaties aan een politieke campagne. Een gang naar de stembus dankzij Kaepernick kon echter niet worden aangetoond. Misschien is die rol op een goed moment weggelegd voor de grootste Afro-Amerikaanse atleet van deze tijd, LeBron James, die zijn sport is overstegen.

Ferguson

Sander van Haperen, politiek socioloog aan de Universiteit van Amsterdam, deed onderzoek naar de invloed van sociale media op de protesten in Ferguson, zes jaar geleden. Die laaiden op nadat Michael Brown, een Afro-Amerikaan, door een blanke agent werd doodgeschoten, en verspreidden zich over Amerika, gelijkaardig aan de protesten van nu. „Het doel van zo’n protestbeweging is aandacht voor een bepaalde cause genereren”, zegt Van Haperen, „onder aanvoering van een leider. De beweging wordt groter als zo’n leider groepen met verschillende interesses aan elkaar weet te verbinden.”

The New York Times ging vorig jaar na waar de posts van LeBron James over gaan. Hij blijkt mensen te bedienen die niet alleen geïnteresseerd zijn in basketbal, maar ook in hiphop, voeding, kleding, en de positie van de zwarte gemeenschap. „LeBron toont daarmee inderdaad een vorm van leiderschap”, zegt Van Haperen. Een positie die hij al sinds zijn steun aan Barack Obama, twaalf jaar geleden, parallel aan zijn basketbalcarrière lijkt voor te bereiden. Zijn meest recente post gaat over ‘more than an athlete’. Eronder staat: „I’m louder than EVER.”