NRC COLUMNIST YOUP / PVDA / VVD / RUTTE / NEERDALEND STOF: 'Samen achteruit'

Samen achteruit

 

• Youp van 't Hek

 17 maart 2017 

Origineel  ---  Hier  ---

Omdat ik gek ben op leedvermaak verheug ik me dit weekend nogal op de vergadering van de zwaargewonde PvdA in Utrecht. Hoorde een aantal zogenaamde partijprominenten al kermen dat het geen bijltjesdag mag worden. Heerlijk zo’n zaaltje vol zachte heelmeesters die stiekem verslaafd zijn aan de weeë geur van stinkende wonden. Hoop zo dat Hans Spekman de boel nog voorzit en dat hij die zwarte trui draagt met daarop die hele grote verlepte rooie roos. Die droeg hij regelmatig op belangrijke partijmomenten en dit lijkt me zo’n moment. Wat mij betreft is die trui zijn favoriete buikvodde. Ik laat hem op dit moment in een lagelonenland namaken en zal hem dragen tijdens de komende oudejaarsconference.

Achter Hans moeten ze tijdens het gezellige samenzijn eerst de farizeeërsfoto projecteren waarop Diederik omhelsd wordt door Lodewijk nadat de laatste die onzinnige door Spekman verzonnen lijsttrekkersverkiezing gewonnen heeft. En daarna moeten ze met alle leden op datzelfde scherm gaan kijken naar het meest recente verkiezingsfilmpje van Hans. Dat staat op YouTube en daarin beantwoordt de lieverd veel gestelde internetvragen. Wie het nog niet gezien heeft moet met spoed kijken! Je lacht jezelf aan gruzelementen. Dit is zo tragisch en hilarisch. Het staat sinds deze week met stip in mijn top-3 van vrolijke internetfilmpjes. Daarin staat het interview van René Mioch met een straalbezopen Gerard Thoolen al jaren vet op 1!

Maar de PvdA-leden moeten gezellig naar dit filmpje van Hans kijken. Ze zullen zich te barsten lachen. Oké, dat doet pijn als je aan alle kanten bont en blauw gekneusd bent, maar volgens mij lucht het op. Humor kan genezend werken. Het Spekmanfilmpje eindigt trouwens met de optimistische slogan: Samen Vooruit! Als dat geen humor is?

Daarna mag Hans de VVD’er Ard van der Steur aankondigen. Deze corpsbal zal precies uit de doeken doen hoe het werkelijk zat met het beroemde Teevenbonnetje en wat Rutte vanaf de eerste seconde allemaal wist. Allemaal antwoorden op Kamervragen die de PvdA-ers afgelopen tijd niet mochten stellen omdat ze vriendjes waren van de VVD. Ard zal de kreunende partijleden uitleggen dat deze affaire de nekslag was voor de socialisten die gedwee moesten toekijken omdat ze nou eenmaal een deal met gladde Mark hadden. En gladde Mark was deze afgelopen vier jaar belangrijker dan de achterban. Ard zal Hans aan het eind sterkte wensen en benadrukken dat hij weet wat het is als je eruit getrapt wordt. Gelukkig staat hij financieel niet in de kou. Dankzij de oude PvdA.

Daarna gaat de hele gewonde vergadering gezellig in de bus. Op Zonnebloemtour naar de provincie Groningen. Buschauffeur Henk Kamp zal ze rustig door het aardbevingsgebied rijden en gids Freek de Jonge zal alles toelichten. Als hij net zo goed in vorm is als tijdens zijn verkiezingsconference dan hebben de gebutste PvdA’ers een leuke middag. Dan zien de socialisten met eigen ogen wat ze vier jaar lang links hebben laten liggen. Geen vraag over de hebberige en chronisch liegende NAM. Geen punt van kritiek op de ronduit maffiose afhandeling van de schade. Geen woord over de laffe Hansje Alders, een dik geworden partijlid dat zich voor het karretje van de gulzige gasboeren heeft laten spannen. En ze mogen goed kijken naar de verzakte huizen en boerderijen. Daar zou een socialist vroeger vurig voor opgekomen zijn. In de tijd dat nood nog wetten brak. Voor negentwintig leden is het busreisje tevens een mooi afscheidsfeestje. Ik zou ze niet aanraden om halverwege ‘En we gaan nog niet naar huis’ in te zetten. Dat gaan ze namelijk wel.

Terug in Utrecht houdt CDA’er Maxime Verhagen nog een praatje. Hij weet uit ervaring hoe dodelijk het is als je met de verkeerde in zee gaat. Maxime tongde ooit met Geertje en loopt nog steeds bij een geslachtsziektekliniek. Alleen Camiel was daar trots op. Maar dat is dan ook een vechter. Vraag maar aan zijn ex.

En dan komt het afscheidsmomentje van Hans. Het zal ongetwijfeld emotioneel zijn. Er wordt gemompeld dat de schat het al die jaren goed bedoelde. Maar neemt u van mij aan: dat is niet zo. Gewoon een geslepen politicus die gekozen is door een stekeblinde partij die is blijven hangen in de vorige eeuw. En die Hans is een keiharde, aan het pluche verslaafde, eigengereide eikel die snoeihard over lijken ging. Vraag maar aan Diederik.

POLITIEK PVDA 2017: Samsom 'Out' en Asscher 'op de bok', en nu..?

Diederik, ga a.u.b. weer Actie voeren; daar was je goed in (en besteed wat aandacht aan je gezin...

En de 'Nieuwe PvdA van Asscher'? Ben bang dat dat oude wijn in nieuwe vaten wordt, en niet meer dan dat...



Dit schrijft NRC erover: Lodewijk-asscher-wint-lijsttrekkersverkiezing-pvda

en: Hij-is-veel-minder-keurig-geworden

En de Volkskrant: Asscher-verslaat-samsom-in-lijsttrekkersstrijd-pvda~a4431270/

COLUMNIST NRC OPINIE / POLITIEK NEDERLAND / PVDA / CITAAT KOK / SAMSOM ASSCHER: 'Wim Kok, Lodewijk Asscher en de valkuil van Hollandse politieke visies. Ofwel 'van de Den Uyl-lezing in 1995 naar de Drees-lezing' '

CITAAT: ’s Ochtends schreef de premier zijn goede voornemens met een pen in zijn handpalmen: ‘vggh’. Het stond voor: veel geduld, goed humeur.


Tom-Jan Meeus - politiek commentator en columnist van NRC Handelsblad - is naar mijn inschatting een 'aardig Rechtse Rakker', maar ook een scherp observator en analist, en zijn vast zaterdagse column in NRC 'Haagse Invloeden' - Op wie moet je letten om Den Haag te begrijpen? - is altijd - 'mee eens, of niet mee eens' - een inzicht verschaffende bladzijde, ...

...en als je daar de vrijwel altijd briljante en fraaie tekeningen van Ruben L. Oppenheimer bij optelt dus een van de hoogtepunten van de dikke zaterdagse NRC.

Deze keer pik ik deze Column uit het rijke aanbod van de Nederlandse Media, omdat het over een heel belangrijke verschuiving in de Nederlandse Politiek gaat: de verschuiving van de PvdA van 'Midden-Links' naar 'duidelijk Rechts van het Midden'.



Afb: Wim_Kok_en_de....

Op wie moet je letten om Den Haag te begrijpen? Deze week: Wim Kok, Lodewijk Asscher en de valkuil van Hollandse politieke visies. Ofwel: van de Den Uyl-lezing in 1995 naar de Drees-lezing deze week.

Tekst: Tom-Jan Meeus / NRC, 26 september 2015

Donderdag was Wim Kok even terug op het Binnenhof. Een paar uur later zou Lodewijk Asscher – Den Haag keek ernaar uit – een visionaire toespraak over sociaal-democratie en liberalisme houden. De PvdA op zoek naar zichzelf – en een nieuwe hiërarchie.
Maar eerst kregen we dus Kok. En de werkelijkheid was: zijn optreden was even authentiek als confronterend. Die ingetogen soberheid, de geloken ogen, de weidse armgebaren. Zijn intuïtieve keuze om tijdens het spreken de vloer in plaats van het publiek te bekijken.
Acht jaar premier, minister van Financiën, oppositieleider, vakbondsvoorzitter – en altijd intens verlegen gebleven.
Een verlegenheid die vrijwel uit de beroepspolitiek is verdwenen. En vermoedelijk nooit meer terugkomt: wie zich nu met zo’n aarzelend ego bij een kandidatencommissie van een willekeurige partij zou melden, wordt al van de lijst geschrapt nog voordat hij een woord gesproken heeft.
Kok was, met Rita aan zijn zijde, in Nieuwspoort voor de boekpresentatie van Een doodgewoon kabinet van Klaartje Peters, over de twee Paarse kabinetten (1994-2002) die hij leidde. De voorlopers van Rutte II. Mij ontbrak de tijd met lezen te beginnen, maar luisterend en bladerend kreeg ik er erg veel zin in deze bronnenrijke terugblik, vol petite histoire, op het Paarse avontuur.
Zo vertelde Kok dat Rita hem in de vermoeiende formatie van 1994 op het hart drukte niet aan zijn beruchte narrigheid toe te geven. Dus schreef de latere premier ’s ochtends, voor vertrek naar Den Haag, op haar advies vier letters in zijn handpalmen: vggh - veel geduld, goed humeur.
Maar ook herinnerde Kok me in zijn korte praatje aan een onuitroeibaar misverstand dat in die tijd geboren werd. Een misverstand dat zijn partij, inclusief Asscher, nog altijd parten speelt. En een misverstand dat Kok nota bene zelf de wereld in hielp: dat de PvdA destijds zijn „ideologische veren” zou hebben afgeworpen.
Zoals bekend deed Kok die uitspraak in 1995 tijdens de J.M. den Uyl-lezing, en vooral de SP van Jan Marijnissen maakte er jarenlang gebruik van: zozeer dat PvdA’ers er twintig jaar na dato nog steeds besmuikt over spreken. Politiek erg knap van de SP – al betrof het de exploitatie van een contextloze waarheid.
Paars I bestond destijds ruim een jaar. Een historische samenwerking van VVD, PvdA en D66 die nog in zijn experimentele fase verkeerde. En Koks uitspraak over die ideologische veren had alles met dit laatste te maken. De uitspraak was niet primair bedoeld voor zijn partij. Of voor links in het algemeen.
Het was een bericht aan de VVD: wij willen dat dit experiment slaagt; wij zullen dit kabinet niet in de weg zitten door onze maatschappijvisie aan de coalitie op te dringen.
Dit is het hele punt met visie in de Nederlandse politiek. Er wordt vaak om gevraagd, maar als het door premiers of vicepremiers wordt geleverd is het, op zijn best, een halve waarheid. Een analyse die ambitieus begint maar zelden oorspronkelijk wordt, omdat de omstandigheden dit niet toestaan.
Vandaar ook dat visionaire toespraken steevast dezelfde teleurgestelde ontvangst krijgen: een roadtrip door Amerika, van Oost naar West, die al bij Delaware blijft steken. Is dit alles?
En dat die ene ‘visie’ uit 1995 de PvdA nog altijd parten speelt, is het product van eenandere verandering in de politiek, waarop Kok destijds amper ingespeeld kon zijn. Nu draait politiek vooral om wat politici zeggen, in plaats van wat ze presteren. Toen Kok die uitspraak deed gold het omgekeerde: wat je zei was allemaal wel leuk, maar het draaide om wat je dééd. Vandaar ook dat verlegenheid in die tijd zo’n grote handicap niet was.
Dus in zijn praatje liet Kok deze week die ideologische veren wijselijk links liggen, maar toonde met een simpel voorbeeldje aan dat zijn partij destijds allerminst in de capitulatiestand stond. Zo stipte hij aan dat de VVD de verkiezingen van 1994 was ingegaan met het idee van een ministelsel in de sociale zekerheid: alle uitkeringen naar bijstandsniveau. Verzorgingstaat afbouwen, als eerste stap op weg naar nachtwakersstaat.
En de werkelijkheid is dat de PvdA die – zeer ideologische – strijd destijds won. Zoals de PvdA ook daarna de meeste aanvallen op de verzorgingsstaat afsloeg.
De stijl die Melkert daarbij onder Paars II hanteerde was legendarisch onsympathiek, maar inhoudelijk effectief. De aanpak van Wouter Bos en daarna Diederik Samsom was anders, maar eindigde in essentie identiek: de verzorgingsstaat is recht overeind gebleven.
Kijk even mee naar de cijfers uit de laatste Miljoenennota: van de circa 260 miljard euro die in 2016 via de staat worden uitgegeven, gaat ruim 150 miljard naar zorg en uitkeringen. Bijna zestig procent van alle uitgaven.
Het cijfer dat mij het meest aan het denken zette was dat daartegenover maar 34 miljard naar onderwijs gaat. Deze maatschappij spendeert nu dus viermaal zoveel aan zorg en inkomenssteun als aan opleiding. Behoud en bescherming van ouderen, zieken en baanlozen winnen het ruim van vernieuwing en avontuur voor jongeren en werknemers met ambitie.
Dus wie wil volhouden dat de PvdA in 1995 zijn ideologische veren heeft afgeworpen moet dat vooral doen. Maar de werkelijkheid is dat de partij, van Kok tot en met Samsom, de ideologische aanvallen op de verzorgingsstaat vrijwel volledig heeft afgeslagen. De paradox voor de PvdA is eerder dat de kiezer dit succes als automatisme is gaan zien, waardoor het amper nog zo wordt ervaren.
Mede daardoor verkeert diezelfde PvdA nu in een ellendige positie. Deze week publiceerde Binnenlandse Zaken de financiële jaarverslagen van politieke partijen, en daarin zie je de neergang in volle omvang. Het ledenaantal (exclusief de Jonge Socialisten) bevindt zich nu al onder de 50.000, en door de combinatie met zwakke verkiezingen verloor de partij in 2014 een kleine zeven ton inkomsten. Zo’n zes procent van het totaal in één jaar. De PvdA leiden is het managen van verval.
Ook de naaste toekomst ziet er ongemakkelijk uit. GroenLinks dat met medialieveling Jesse Klaver (29) de linkervleugel opzoekt. De SP die met de aanstormende voorzitter Ron Meyer (34) een groot politiek talent op het nationale toneel introduceert. (Benieuwd hoelang het duurt voordat iemand hem als opvolger van Roemer voorstelt.)
Daartegenover Samsom, die in 2012 de moed van een gewaagd regeerakkoord met Rutte had – en zo zijn electorale geloofwaardigheid verloor. Vorige week, bij de Algemene Beschouwingen, deed hij een poging tot herpositionering door de helft van zijn speech aan progressieve milieupolitiek te wijden. Niet erg kansrijk, vermoed ik. Als de sociaal-democratie zich niet meer laat definiëren door de aanpak van economische verschillen, valt zij onvermijdelijk uit elkaar.
Onder die omstandigheden was het logisch dat Den Haag uitzag naar Asschers Willem Drees-lezing. De oude vergaderzaal van de Kamer stroomde donderdagavond vol. Wat we kregen was een anti-liberale analyse van de arbeidsmarkt, en de PvdA die zich vereenzelvigt met de bedreigde middenklasse. Met de VVD als vijand van dezelfde middenklasse. Een pleidooi vóór de vaste baan, tegen flexwerk. Vóór vakbonden, tegen de markt. Vóór een PvdA die economische verschillen (niet milieupolitiek) als haar primaire taak ziet.
Het past in de analyse van de coalitietop. Die komt erop neer dat VVD en PvdA de nationale Paarshaat moeten pareren door maximaal afstand van elkaar te nemen om geloofwaardigheid bij de kiezer te herstellen. Polarisatie om voort te bestaan. En dus was dit, zoals een PvdA’er na afloop zei, typisch een toespraak van een Hollandse bestuurder: een volgende visie als product van coalitiepolitiek.
Zo vermengde het lot van de PvdA zich deze week met het lot van visies in de Nederlandse politiek. De politicus die als bestuurder succesvol wil zijn, kan hier nu eenmaal beter niet streven naar grootse en meeslepende toespraken.
Hij verzet zijn pionnen voorzichtig, hij vermengt visie met pragmatisme, hij vermijdt oorspronkelijke analyses met het oog op zijn politieke toekomst. Den Uyl noemde dit de smalle marge van democratische politiek. En wie de visies die daaruit voortkomen letterlijk neemt, die liegt de waarheid.
’s Ochtends schreef de premier zijn goede voornemens met een pen in zijn handpalmen: ‘vggh’. Het stond voor: veel geduld, goed humeur.

CITAAT / POLITIEK / PVDA - VVD / EVEN NADENKEN: PvdA blijkt maar niet te begrijpen dat het NIET gaat om Beloften die je doet voor Verkiezingen, maar...

...om wat je van die beloften waarmaakt NA die Verkiezingen...

Citaat vice-premier Asscher tijdens Willem Drees-lezing (24 september 2015):

"...Oude belofte
De sociaaldemocratie moet een oude belofte waarmaken en zorgen dat er voor iedereen plaats is aan de tafel van de middenklasse, zei Asscher. Die opdracht wordt volgens hem steeds groter. "Er zijn nu meer mensen die vanuit de middenklasse afzakken dan mensen die vanuit de lage inkomens doorgroeien naar de middenklasse. Dat bedreigt uiteindelijk de hele samenleving."

Asscher citeerde oud-PvdA-fractievoorzitter Thijs Wöltgens, die ooit schreef dat de stemming van de middenklasse de barometer is voor het humeur van de samenleving. "In de ontwikkelde economieën staat dat ideaal onder druk. Joe Sixpack, Otto Normalverbraucher en onze eigen Jan Modaal hebben het moeilijk", aldus Asscher. Dat komt volgens hem onder meer doordat de economische crisis van de afgelopen jaren de middenklasse 'heel hard heeft geraakt'..."

Cartoon van 'ejbron.wordpress.com'

De hele PvdA loopt nu te hoop en verdringt elkaar voor de camera's en microfoons, om nu al te laten weten hoe het in de volgende Verkiezingscampagne anders moet, welk verhaal er dan verteld moet worden. Maar het gaat ons burgers om wat er de vorige keer is gedaan met die vele stemmen die toen met het mooie verhaal van Samsom zijn binnengehaald; niet samenwerken met de lijstverbindings- en campagne-partners (SP en GL), maar een verbond met de 'grote vijand' van die Verkiezingscampagne (VVD), beroerd beleid dat honderdduizenden hun baan kostte, een economie die relatief slechter presteerde en presteert dan welke vergelijkbare economie dan ook, en harde klappen voor heel veel mensen die juist het meest kwetsbaar zijn - in de zorg, het onderwijs, de ouderen, en noem maar op waar nog meer -, afbraak van systemen die al lang bestonden en belangrijk zijn voor zowat iedereen en die hooguit wat bijstelling nodig hadden, geen visie en achterlopen op allerlei belangrijke gebieden zoals klimaat en milieu...

Hoe kunnen ze bij de PvdA denken dat weer nieuwe mooie verhalen hun huid weer kunnen redden, als zij zichzelf keer op keer als hoogst onbetrouwbaar laten kennen?

Beste Diederik, Lodewijk, Jeroen en Hans - en al die andere 'PvdA-kopstukken', jullie zijn niet geloofwaardig; het is te laat!

Cartoon van Joep Bertrams in de Groene Amsterdammer, nog veel meer van Joep op Groene.nl --- Hier ---

Open Brief Emile Roemer (SP): ' Valse Vreugde'

Beste ...,

Minister Asscher zegt dat hij ‘heel blij’ is met de toename van het aantal banen in het laatste kwartaal van vorig jaar.

Er komen zeker verkiezingen aan. Anders had de minister wel een fatsoenlijke reactie gegeven op de schokkende cijfers die het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) vandaag presenteerde.

Dit is wat Asscher niet vertelt:

-Er zijn op dit moment 100.000 banen minder dan in 2008. De banenmachine van VVD en PvdA staat nog altijd vol in de achteruit.

-Op iedere vacature zijn er vijf werklozen. Honderdduizenden Nederlanders hebben geen schijn van kans om snel aan het werk te komen.

-Sinds het uitbreken van de crisis hebben een half miljoen (!) mensen hun vaste contract verloren. De nieuwe banen, waar minister Asscher zo blij mee is, zijn voor het overgrote deel baantjes via het uitzendbureau of contracten voor zelfstandigen.

Er is geen enkele reden om blij te zijn met de cijfers die vandaag bekend zijn gemaakt. Sterker nog, ik vind het nogal ongepast dat een minister van de Partij ván de Arbeid ‘heel blij’ is als 633.000 Nederlanders zónder arbeid zitten.

Dit kabinet weigert ieder investeringsplan van de SP te steunen. SP-voorstellen om banen te redden in de thuiszorg worden door VVD en PvdA weggestemd. Ons voorstel om voor tienduizenden volwaardige banen te zorgen in de bouw is nog altijd niet door het kabinet overgenomen.

Wie nu werkloos thuiszit heeft niets aan een blije minister. De PvdA-minister van Werkgelegenheid moet niet werkloos toekijken, maar nú investeren in werk.

Emile Roemer