AJAX-PSV AFTERMATH / OVER SERVISCHE TRASHTALK & VROUWELIJK GEZAG: Wilfried de Jong / 'Tadic en Tineke' / NRC-OPINIE SPORT /

Koeman: 'Dusan Tadic Is De Beste Aankoop Die Ajax Ooit Heeft Kunnen Doen'

Tadic en Tineke

• Wilfried de Jong 28 februari 2021  

  Leestijd 2 minuten Originele Column (en veel meer) op NRC.nl   --- Hier  ---
  

De strafschopstip is neutraal terrein. Je bent de hele wedstrijd vrij om er overheen te banjeren. De plek is niet van de aanvaller, niet van de verdediger. Je zou hooguit kunnen stellen dat de terreinknecht – tegenwoordig opgewaardeerd met de titel ‘groundsman’ – er iets over te zeggen heeft, of de eigenaar van de voetbalclub.

Het kalkrondje ligt er doorgaans maar een beetje suf bij.

Totdat het tijd is voor een penalty.

De scheidsrechter wijst naar de stip. In het professionele voetbal is het tegenwoordig gebruik om sowieso stampij te maken bij zo’n beslissing. De verdedigende partij betwist het besluit en probeert zo lang mogelijk te voorkomen dat de strafschop wordt genomen.

Tijdens PSV-Ajax tikte verdediger Denzel Dumfries met zijn arm tegen de bal. Er was geen twijfel bij scheidsrechter Danny Makkelie: penalty.

In één klap veranderde de stip in oorlogsgebied. Ajax-aanvoerder Dusan Tadic wilde de bal neerleggen maar drie spelers van PSV maakten dat onmogelijk. Ze schopten het kalk van het gras en trokken loopgraven met hun noppen. De scheidsrechter moest op zoek naar een blauwe helm om de partijen van elkaar te scheiden.

Tadic scoorde. Natuurlijk. Tadic scoort altijd vanaf de stip. De Servische aanvaller gedijt bij strijd; hij gaat het liefst voorop en schuwt geen enkel middel. Het is een eersteklas voetballer, aansteller en vechtersbaas ineen.

Ik zag het wit in Tadic’ ogen, het soort wit in de blik van een valse hond.

Hij zocht de blik van PSV-aanvoerder Dumfries. De twee wilden elkaar te lijf maar werden door andere spelers weggetrokken. Na de wedstrijd laaide het vuur op. De twee spelers scholden elkaar de huid vol.

Als twee jongetjes op het schoolplein speelden ze iets later de vermoorde onschuld. En natuurlijk was juist de ander over de schreef gegaan.

Tadic: „Hij noemde me een pussy en zei dat ik die penalty zou missen.”

Dumfries: „Uitschelden is prima. We zijn mannen onder elkaar. Maar hij moet niets over mijn moeder zeggen.”

Tadic: „Ik heb wat bad words geroepen. Daar hebben we er veel van in het Servisch, haha.”

Mannetjes. Haantjes. Vechtjassen. Wat moet je ermee?

Op de Witte de Withstraat in Rotterdam werkt al sinds jaar en dag Tineke Speksnijder in café ’t Schouwtje. Ze is eigenaar en staat tot laat achter de bar. Wanneer dronkenlappen of halvegaren de sfeer ’s nachts proberen te verzieken, veegt ze eerst doodkalm haar handen af aan een theedoek en loopt dan op de ruziezoekers af. Haar rustige en toch dwingende houding doet wonderen: ‘Gaan jullie eens lekker naar buiten, jongens.’

De machomannen druipen af als makke lammetjes.

Met Tineke in de rol van scheidsrechter was de ruzie nooit zo uit de hand gelopen. Eén zin met haar zware rookstem en Tadic en Dumfries hadden de handen geschud. Maar goed, Tineke heeft wat anders aan haar hoofd dan een potje voetbal: haar café is nu al maanden dicht.

Daar helpt geen moedertje lief aan.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker, 

meer Columns van Wilfried de Jong op NRC.nl   --- Hier  ---

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 1 maart 2021

*

Héérlijk uitgefloten

• Wilfried de Jong 21 februari 2021

Op een tribune in stadion De Goffert liep een vrouw met drie plastic glazen bier in haar handen. De manier van dragen deed ouderwets aan; links een glas, rechts een glas en de derde ertussenin geklemd. Zo ging dat vroeger, in de pauze van een voetbalwedstrijd.

Deze Column compleet op NRC.nl    ---  Hier  ---

 

NRC COLUMNIST WILFRIED DE JONG & CARTOON @deAdder: 'Het witte golfballetje van Trump' / VERDER COMMENTAAR OVERBODIG /

Cartoon for @TorontoStar #BlackLivesMatter #coronavirus #covid19 #TrumpMeltdown #TrumpGolfsYouDie #ExecutiveOrder pic.twitter.com/HeFEYJZmm0

— Michael de Adder (@deAdder) May 29, 2020

 

Opinie

Het witte golfballetje van Trump

• Wilfried de Jong
  

1 juni 2020 Leestijd 2 minuten 

Slaan. Schoppen. Wurgen. Knokken. Schieten. Vechten. Gooien. Winnen. Verliezen. Het lexicon van de sport werd de afgelopen dagen geplunderd en meegenomen op straat in Amerikaanse steden. De woorden lagen voor in de mond van woedende mensen en oververhitte politiekorpsen.

Sport beperkt zich niet tot de ruimte tussen getrokken lijnen van een veld of tussen start en finish, het heeft zijn tentakels in de maatschappij. Sport en politiek hebben alles met elkaar te maken en de sporticonen van nu maken dat zichtbaar.

Het voorwerk werd ooit verricht door de zwarte atleten Tommie Smith en John Carlos. Tijdens de Olympische Spelen in Mexico in 1968 staken zij hun gebalde vuist omhoog tijdens de medaille-uitreiking. „Black America will understand what we did tonight”, zei Smith na afloop.

De toeschouwers wisten niet wat ze zagen.

Ruim een halve eeuw later laten topsporters zich nog steeds horen over racisme. Michael Jordan had na het uitzenden van zijn tiendelige documentaire serie The Last Dance misschien wel even in de luwte gewild, maar na de dood van George Floyd kwam hij toch met een verklaring. „Ik sta achter de mensen die het ingewortelde racisme tegen donkere mensen willen stoppen.”

Ook F1-coureur Lewis Hamilton kwam met een statement en uitte kritiek op het zwijgen van zijn collega’s in de racewereld. Waar bleven hun reacties? Druppelsgewijs kwamen coureurs als Daniel Ricciardo en Charles Leclerc over de brug met steunbetuigingen.

In het lege stadion van Liverpool steunden de voetballers de protesten in Amerika door in een kring te poseren. Ze steunden op één knie in het gras, als verwijzing naar Colin Kaepernick, de American footballer die vier jaar geleden op die manier aandacht vroeg voor racisme.

President Donald Trump had destijds weinig compassie met Kaepernick en vond het schandalig dat topsporters demonstratief op hun knieën gingen tijdens het Amerikaanse volkslied.

Veel medeleven met de nabestaanden van George Floyd heeft de president niet getoond. Floyds broer beklaagde zich erover. Het woord racisme neemt Trump weinig in de mond. Dit zijn niet de dagen dat hij zich graag in het openbaar laat zien.

Trump is een fervent golfer. Midden in de coronacrisis was hij een paar uurtjes op een baan en kreeg kritiek. Hij zou van plan zijn om ook nu weer even stoom af te blazen op zijn privé-golfbaan in New Jersey.

Zou hij na het ‘putten’ op de knieën gaan om de bal te pakken? Knielen voor een golfbal, dat als een wit wereldbolletje in de put lag. Nee, de president stond liever rechtop, de neus in de wind, zoals zaterdag op het terrein van de NASA bij de lancering van SpaceX. 

Amerika moest weer ‘great’ zijn in de kosmos. 

Met zijn rug naar de pers gekeerd zag Trump hoe de commerciële raket op hoge snelheid naar het inktzwarte gat vloog.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Meer Columns van Wilfried de Jong op NRC.nl   ---  Hier  ---

NRC COLUMNIST WILFRIED DE JONG REFLECTEERT: 'Bewegen zullen we'

En Bewegen deden Ze!  - Wilfried de Jong(rechts), hier met Martin Waardenberg in een succesvolle reprise van hun Unieke Fysieke Cabaret van de Jaren '90 (Foto: Facebook)

NRC Opinie

Bewegen zullen we

• Wilfried de Jong
  

24 mei 2020 Leestijd 2 minuten 

We moesten meer bewegen, hoorde ik op de dag dat ik nou net van plan om eens lekker stil te blijven zitten. Buiten was het somber en het regende; dit waren hersteluren voor de droge natuur, zo was mijn excuus. Ik moest de grutto en de kievit deze zondagmiddag maar even niet vermoeien met mijn gehijg in hun habitat.

De dwingende televisieoproep tot sporten kwam van Erik Scherder. In een collegezaal doceerde de hoogleraar neuropsychologie wat er in de hersenen plaatsvindt als je je lichaam aan de praat hield. Niet alleen hart, longen en spieren deden zich tegoed aan beweging, ook in de hersenpan waren juiste verschuivingen waarneembaar. 

Tijdens zijn mini-college raakte ik afgeleid door het overhemd van Scherder. Zoals altijd hagelwit. Ik vermoed dat de prof handwasjes mijdt als de pest en liever met een zak vol vieze hemden op zijn fiets naar de stomerij stiert. In de zwaarst mogelijke versnelling natuurlijk. Twee vliegen in één klap: altijd een schoon boord om de nek en het corpus in balans. 

Ook Louis van Gaal liet weten dat Nederland uit stoel en bed moet. Bewegen zullen we. Op mijn laptop zag ik een foto van Van Gaal: als coach maakte hij tijdens de finale Ajax - AC Milan zijn beroemde karatetrap. Zo lenig was hij toen nog – precies 25 jaar geleden – horizontaal hangend in de lucht, met een pen in de rechterhand en velletjes papier fladderend in de linker.

Met de voeten op de bank klikte ik Langs de Lijn aan. Luisteren naar sport in plaats van zelf bewegen Zo’n dag was het. Radio voor luiaards. Maar waar bleef de sport? Ik viel midden in een herdenking voor de gesneuvelden in Margraten. 

De koning stond klaar in de houding, zei de verslaggeefster. 

Eerst blies een trompettist de taptoe, daarna was er één minuut stilte met vogelgekwetter. Het was indrukwekkend, vooral het geluid van vier straaljagers die als eresaluut over het grasveld met de duizenden witte kruizen scheerden.

Deze grauwe middag was goed te verteren, zonder zelf gesport te hebben. Een pas op de plaats is ook iets waard. Al lukt helemaal stilzitten me nooit. Er beweegt altijd wel iets. Een voet wipt of vingers tikken mee met de maat op een plaat. 

Een gezond lichaam voorkomt nooit alle ellende. De voetballer Andrés Iniesta onthulde dit weekend in Bild dat hij op het WK in 2010 last had van een depressie. Een jaar eerder was een bevriende speler van Espanyol overleden na een hartaanval. Iniesta was topfit tijdens dat toernooi, maar het verloste hem niet van zijn zwaarmoedigheid. 

Tot hij in de finale met Spanje tegen Nederland in de verlenging de bal langs doelman Maarten Stekelenburg schoot. „Dat doelpunt hielp me uit mijn depressie te komen”, vertelde Iniesta nu.
Was die beweging – de kille terechtstelling met zijn rechtervoet – toch nog ergens goed voor geweest.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 25 mei 2020

FRAGMENT COLUMN NRC-SPORT: Wilfried de Jong (van Waardenberg &) Zwijmelt bij 'Epkes spierballen' / TRAINING TOPSPORT EN/OF CABARET / EPKE ZONDERLAND /

Afbeelding overgenomen van 'Krachttraining.net'

FRAGMENT(NRC-Sport, 23 februari 2020, Column Wilfried de Jong: 'Epkes spierballen doen een dutje'):

"...Elke spier, óók een oude, is te trainen maar het kost je weken, zo niet maanden voor enig zichtbaar resultaat. In turnhallen heb ik topsporters hun training zien doen. Het is een loodzware combinatie van kracht en souplesse. Dag in, dag uit. De spieren kunnen nog zo hard groeien, in de weg zitten tijdens een oefening mogen ze nooit.

Het afgelopen najaar heb ik mijn bovenarmen moeten trainen voor een retrospectief in het theater van voorstellingen van Waardenberg en De Jong. Mijn collega en ik wilden graag een oude turnact op toneel brengen.

In een loods hingen twee paar ringen voor ons klaar. Op de eerste repetitiedag gingen we eronder staan. Met pijn en moeite kreeg ik zo’n ouderwets ‘vogelnestje’ voor elkaar. Onder me zag ik Van Waardenberg met een bedrukt gezicht nog altijd op de grond staan, de handen in de ringen.
„Ik krijg mijn eigen gewicht niet meer omhoog”, zei hij.

Pas na zes weken trainen (en in het geval van mijn collega kilo’s afvallen) hadden we de act onder controle. Vanuit de zaal zag het er misschien aardig uit, maar het stelde natuurlijk niets voor als je het met echte turners vergeleek...."

Waardenberg & de Jong - Turnen (de ringen)

DJelNL

Legendarische sketch uit het programma Naggelwauz met de ringen

 

CITAAT / TOUR & BOEK / FILOSOOF & WIELRENNER: Socrate à Vélo stelt de filosoof Guillaume Martin

CITAAT(NRC Sport, 14 juli 2019, Column Wilfried de Jong, 'Filosoof-en-wielrenner-guillaume-martin-fietst-dus-hij-is'):

"Hij schreef uitvoerig over dat proces in Socrate à Vélo, het boek dat sinds februari in de winkel ligt. Op de fiets verandert besef van tijd en ruimte regelmatig onder invloed van een repeterende pedaalslag, een golvend landschap in de hitte, in de cocon die een peloton is. Schrijvend doet hij een poging om wielrennen met filosofie te combineren – zijn twee werelden, die mijlen ver uit elkaar lijken te liggen. In Chalon-sur-Sâone, waar hij de zevende etappe net tot een goed einde heeft gebracht, is het boek met het naderen van de Tour over de toonbank gevlogen. Het laatste exemplaar lag vrijdag in Librairie Develay. Deze Tour komen dagelijks drie mensen bij hem langs die hun boek willen laten signeren. 

In Socrate à Vélo stelt de filosoof Guillaume Martin zich een Grieks wielerteam voor dat aan de vooravond van de Tour staat, met Socrates als kopman, bijgestaan door Plato en Aristoteles, knechten, tactisch sterk, fysiek wat minder. Martin, zoon van een theateractrice en een aikido-instructeur, probeert af te rekenen met het hardnekkige cliché dat wielrenners, en topsporters in het algemeen, dom zijn. „Zeker in Frankrijk wordt op mensen die fysiek werk doen neergekeken”, stelt hij. „We zeggen tegen onze kinderen dat ze eerst moeten studeren, en dat ze later altijd nog in een bakkerij kunnen gaan werken. Intellect is hier zeer belangrijk, maar we vergeten dat een lichaam ook intelligent is. Kijk eens naar een profvoetballer, hoe die zich over het veld beweegt. Zonder na te denken, handelt hij. Het lichaam ziet de ruimte, niet het brein. Het beweegt op instinct, is intelligent. Dat wordt onderschat.”

TOUR 2019 / EVEN RELATIVEREN / NRC COLUMNIST WILFRIED DE JONG: 'Met een racefiets de Dom op'

Opinie

Met een racefiets de Dom op

• Wilfried de Jong

14 juli 2019   ( Originele Column op NRC.nl:   ---  Hier  --- 

Bij een kilo en een liter weet ik precies waar ik aan toe ben. Bij de kaasboer bestel ik vaak een pondje oud, dat is dan een halve kilo. En een pak melk voelt in mijn handen aan als een liter, een liter melk. Meten is weten. Sinds de loodzware zaterdagetappe van de Tour de France is er een nieuwe constante in mijn leven: de Domtoren in Utrecht, vaak afgekort als de Dom. Hij is ruim 112 meter hoog. 

Het peloton moest zeven bergen over op weg naar de finish in Saint-Étienne. Dat waren geen reuzen van de allerhoogste categorie, maar bij elkaar opgeteld ging het toch om vierduizend hoogtemeters.
Rekenmeester en tv-commentator Maarten Ducrot maakte een vergelijking met de Dom. Als je de hoogte van de Dom voor het gemak op honderd meter stelt, moesten ze zaterdag dus veertig keer met de trap omhoog.

Terwijl een cameraman de zoutafzetting op de wielerbroek van de Deen Christopher Juul-Jensen filmde en later het geïrriteerde hoofd van de dodelijk vermoeide Simon Yates – een renner in nood wil niet in beeld – had ik het thuis op de bank ook niet makkelijk: ik zat met de Dom in mijn kop.
Rekensommetje: de Dom heeft 465 treden. Maal veertig, dat is in totaal 18.600 treden. 

Kom bij een profwielrenner nooit meer aan met anekdotes over de o zo zware pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Op het laatst met kapotte knieën de kathedraal ingekropen? Stel je niet zo aan. Winnaar Thomas de Gendt heeft veertig keer de Dom beklommen met een fiets van zeven kilo en twee volle bidons op zijn rug. 

In zijn eentje, zonder hulp van welke god dan ook. Eens te meer werd duidelijk hoe zwaar fietsen in het profpeloton kan zijn. Vincenzo Nibali legde het loodje, hij had tijdens de Giro toch al te veel treden genomen in het glooiende Italië. Ook Wout van Aert boog het hoofd en dacht alleen nog maar aan liggen op een bed, aan eten en drinken. En arme Niki Terpstra, zelfs het indrukken van het drinktuitje van zijn bidon kostte moeite.

Na de etappe ging ik naar het North Sea Jazz festival in Ahoy. Op weg naar een zaal hoog in het complex nam ik een roltrap. Het scheelde minimaal vier gewone trappen; nog geen tiende van de Dom, rekende ik. Mijn ‘klim’ leek op die van een wielrenner met een weggewerkt motortje in zijn frame. 

Een slapjanus, dat was ik. Terwijl de coureurs in de eetzalen van de hotels in Saint-Étienne hun lichamelijke tekorten aanvulden met mineralen en koolhydraten, zat ik op het gemak bij het trio van pianist Robert Glasper. De slagwerker speelde een lange solo; het zweet droop langs zijn slapen.
Het drummen kostte hem – grof geschat – vijf à zes ‘Dommetjes’. Best pittig. En toch, het is niets vergeleken met het beklimmen van bergtoppen in de Tour de France.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Correctie (14 juli 2019): In een eerdere versie van deze column stond dat het aantal hoogtemeters in de etappe gelijk stond aan vierhonderd keer de Dom beklimmen. Dat is onjuist. Het moest zijn: veertig keer. Dat is hierboven aangepast. 

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 15 juli 2019

CITAAT COLUMNIST WILFRIED DE JONG / AJAX / FEYENOORD / NRC SPORT: 'Ziyech en El-ahmadi kussen elkaar'

NRC's citaat van de dag "Ajax is Feyenoord geworden. En Feyenoord? Dat is Feyenoord niet meer." Columnist Wilfried de Jong over Ajax - Feyenoord.

De hele Column na Ajax-Feyenoord -'Ziyech en El-ahmadi kussen elkaar'- lees je --- Hier ---