Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
11 februari 2026 – verschenen in nr.
07 Originele artikel op Groene.nl --- Hier ---
Anje (61) kreeg 37 jaar geleden een hersenbloeding. Op haar
CT-scan zit een grote witte vlek waar het infarct heeft huisgehouden.
‘Daar zat het geheugen’, legt ze uit in een
achtergrondartikel over de Participatiewet. Haar korte en
middellange geheugen is vrijwel geheel weggevaagd. Als ze ergens op
bezoek is en naar de wc moet, weet Anje de weg niet meer terug. Ze
kan zelfstandig boodschappen doen omdat ze dat eindeloos hebben
gerepeteerd. Maar de fiets uit de kelder halen, lukt niet. Alleen het
nadenken over wat ze moet doen om de deur uit te gaan, put haar al
uit. ‘Mijn tas, portemonnee, pincode, briefje met boodschappen.
Iedere stap die ik kan overslaan, bespaart mij energie’, vertelt
Anje. Dat ze ooit nog kan werken, is uitgesloten. Ze is volledig
afgekeurd. Desondanks valt Anje onder de Participatiewet, een wet die
erop is gericht mensen zo snel mogelijk aan het werk te krijgen. Ze
krijgt ook geen arbeidsongeschiktheidsuitkering, maar bijstand, die
vaak een stuk lager is en waarin je een eventueel koophuis eerst moet
‘opeten’.
Zo’n 445.000 mensen die door ziekte of handicap niet kunnen
werken vallen net als Anje onder die Participatiewet, becijferden de
auteurs van het artikel. Van hen krijgen 245.000 mensen geen enkele
financiële ondersteuning; nog eens 200.000 zijn aangewezen op zo’n
bijstandsuitkering. Als het aan de coalitiegenoten ligt, zal deze
groep alleen maar groeien, want voor ‘volledig en duurzame
arbeidsongeschiktheid’ wordt de IVA (Inkomensvoorziening Volledig
Arbeidsongeschikten) afgeschaft. Volledig afgekeurde werknemers
vallen straks allemaal onder de Participatiewet – ook al kunnen ze
nauwelijks nog in een werkomgeving functioneren.
De coalitiepartijen D66, CDA en VVD trekken een groot deel van het
sociale vangnet onder werkend Nederland weg. Ernstig ziek? Plotseling
ontslagen en het werk ligt niet voor het oprapen? Voor de
hardwerkende Nederlander – in de verkiezingscampagnes nog geroemd
als de kurk waarop we drijven – is het sociaal minimum goed genoeg.
Zelfs zonder noodzaak wordt een zorgvuldig opgebouwd stelsel
gesloopt. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de halvering van het recht
op WW van twee naar één jaar. Want er is nu helemaal geen probleem
met deze werknemersverzekering. Er maken relatief weinig mensen
gebruik van en er is een miljardenoverschot aan premies – dat
stilletjes gebruikt wordt om gaten in de rijksbegroting te vullen.
De consequenties zijn echter groot. Een jonge werknemer spaart in
de huidige situatie in tien jaar werken genoeg ‘WW’ om tien
maanden lang een uitkering te ontvangen, mocht dat nodig zijn. In de
voorgestelde regeling wordt dat maar vijf maanden. Het recht op een
jaar WW is nu bereikt in veertien jaar werken, dat wordt straks 24.
En ook het dagmaximum gaat omlaag, wat werknemers met bovenmodale
inkomens duizenden euro’s kan kosten.
Nederlanders in loondienst moeten meer belasting betalen – de
zogenaamde vrijheidsbijdrage –, kunnen gemakkelijker ontslagen
worden, gaan pas later met pensioen en na langdurige ziekte of
werkloosheid van enkele maanden rest hooguit het sociaal minimum. Hoe
heeft een progressieve partij als D66 met dit VVD-beleid akkoord
kunnen gaan?
In
zijn analyse in deze Groene formuleert redacteur Coen van de Ven
een antwoord op deze prangende vraag. ‘Dat D66 daarmee akkoord is
gegaan is niet verrassend’, schrijft hij. ‘Juist die partij kent
een lange traditie van grote en ronkende sociaal-economische beloftes
in het partijprogramma, maar vecht daar eenmaal aan
onderhandelingstafels nooit echt voor.’
Alleen het terugdraaien van de onderwijsbezuinigingen heeft Rob
Jetten binnengehaald. Voor de rest ‘lijken de sociaal-liberalen
bereid geweest tot heel forse knievallen in ruil voor de meest
gezichtsbepalende positie bij dit gesamtkunstwerk’.
Aan de gezamenlijke oppositie nu de taak om de grootste
onrechtvaardigheden in dit coalitieakkoord te voorkomen of af te
zwakken. Met dank aan een van oudsher sociaal-liberale partij.
Over drie weken gaan we naar de stembus. En in politiek Den Haag is de campagnetijd losgebarsten. Partijleiders doen er álles aan om ervoor te zorgen dat hún plannen voor Nederland gehoord worden. In Spijkers met Koppen kunnen we dat niet negeren en daarom hier iedere week: Spijkers en Zeteljagers. De komende weken volgt een van onze cabaretiers één partij en je hoort hier wat hen opviel.
Deze week: Vera van Zelm met de VVD.
Spijkers met Koppen is hét satirische actualiteitenprogramma met Dolf Jansen en Willemijn Veenhoven. Elke zaterdag tussen 12:00 en 14:00 uur live vanuit café The Florin in Utrecht op NPO Radio 2.
*
SHARTIE Aart Dekker - ANALYSE
De ´Mansen van de VVD´
De VVD van Yesilgöz op de Divan vd Psychiater
Van #Empathie tot #Leedvermaak
Cabaretière Vera van Spijkers met Koppen imiteert al enige tijd Dilan Yesilgüz - de omhooggevallen über-ambitieuze lijsttrekker van de VVD - kampt me tweeslachtige gevoelens.
Waarom?
Omdat ze zichzelf als vertolker van het typetje Yesilgüz natuurlijk al lange tijd verdiepte in de voormalige vluchteling - die uit een Marxistisch nest komt en haar politieke carrière ooit startte bij de SP en vervolgens via een kust en keur aan andere (linkse) partijen bij 'de grootste van Nederland belandde, en het door goed timen zelf tot voorvrouw en potentieel premier wist te schoppen - kreeg ze toch een band met de stiletto-loopster van Populistisch Rechts.
Daarnaast heeft ze - net als ik (AD) trouwens - een natuurlijke neiging om te sympathiseren met de underdog.
Tsja, en dan krijg je dus als 'Zetenjager van Dienst' van je baas 'de redactie van Spijker met Koppen' de opdracht om in het kader van de Verkiezingen2025-campagne een stukje te maken over de campagne van de VVD...
De VVD die van ooit een partij met Liberale Principes is verworden tot een marketingmachine zonder Beginselen...
De VVD die al vele jaren verworden is tot één en al Holle Rethoriek...
De VVD die veel te lang door is gegaan met het succesnummer Mark Rutte, die op zijn beurt géén Leraar werd zoals hij iedereen vele jaren lang wilde doen geloven, en juist wèl van de ene trein op de andere sprong toen die Internationale Topfunctie - die hij altijd zei NIET te ambiëren - voorbij kwam...
De VVD waar zelfs de campagnestrateeg net op tijd het lekke schip verliet...
De VVD waar onder leiding van Mark Rutte de hele top is volgestouwd met hielen-likkende, ja-knikkende mannetjes (en vrouwtjes trouwens) zonder eigen karakter en ziel...
Die VVD dus...
Wat krijg je dan?
Een fraai stukje hilarisch cabaret, maar tegelijk ook 'een Gratis Analyse' op de Divan (nee GËËN DILAN!) van een Psychiater...
In de week sinds dit stukje cabaret bleek de VVD in vele peilingen één zeteltje opgekrabbeld.
En de Wanhopigen van de VVD klauwden meteen hun nageltjes in deze reddingsboei; misschien is dit wel het begin van de wederopstanding..!
Maar ja, Geert - óók ex-VVD en de andere tak van de #PVVD - heeft - sinds hij doorheeft dat hij niet slapend dobberend zonder campagne rijk zal worden, en ook hij zetels begint te verliezen - net zoals trouwens die andere VVD-schipbreukeling Joost Eerdmans van JA21, de strijd op Populistisch/Extremistisch Rechts wordt dus heviger...
Je zou er leedvermaak van krijgen; jammer dat ik daar nauwelijks talent voor heb...
🇳🇱🇧🇪🏀 Powered by betFIRST⚡BNXT is a new basketball community uniting Belgium & The Netherlands in an innovative competition. Read more about our League on bnxtleague.com
*
PREVIEW
PLAY-OFFS #BNXTLeague: 'The BNXT Playoff Format Explained'
Is
Basketball niet gewoon Te Moeilijk geworden voor 'het Grote
Publiek'?
Al
geruime tijd breek ik me - en dat is niet voor het eerst -
het hoofd over de vraag 'Hoe komt het toch dat het Nederlandse
Basketball maar niet aanslaat als Grote Sport bij het Algemene
Sportpubliek.
De
eerste neiging is dan vaak om naar de Landelijke Media te kijken;
als die nauwelijks aandacht hebben voor een sport - of dat nu
Basketball betreft, of een willekeurige andere sport die niet
behoort tot 'de Grote Nederlandse Sporten' – dan nemen
logischerwijs nauwelijks mensen 'toevallig' actief notie van het
feit dat die sport bestaat, ontstaat er ook niet meer aandacht voor,
en ontstaat er al helemaal geen 'Buzz' waardoor andere media erop
springen en er een soort van vliegwiel-effect ontstaat; dus blijft
de sport dan grotendeels onzichtbaar voor 'het Grote Algemene
Sportpubliek'... Lijkt me een feit, ook al krijg/zie ik weleens
reacties op de sociale media in de trend van dat ik (of anderen) –
al dan niet ten onrechte – zouden 'klagen', wanneer we gebrek aan
aandacht van de Landelijke Media aanstippen als reden voor de
beperkte aandacht voor de sport.
De reden
dat ik me mezelf het hoofd erover breek is niet dat ik er zielig
over wil doen; ik probeer juist te doorgronden waarom de Wereldsport
Basketball in Nederland een ondergeschoven kindje blijft, in de
media, maar ook op zichzelf staand.
Laat ik mezelf in dit stukje beperken
tot het Nationale Top-/Professionele Mannenbasketball. Want al zijn
we een kleine sport, toch kent zelfs het Nederlandse Basketball vele
segmenteringen; M/V, Jeugd/Volwassenen/Recreatie, Top/Breedte,
Valide/Parasport, 5X5/3X3, Georganiseerd/Ongeorganiseerd,
Zaal/Buiten, Nederlands/Internationaal/NBA/NCAA – en dan denk ik
dat mijn opsomming niet eens uitputtend is.
Houden we het bij het Professionele
Mannenbasketball, dan kun je bepaald niet zeggen dat er niet hard
gewerkt is/wordt om vooruitgang te boeken en ook niet dat die noeste
inspanningen zonder resultaat gebleven zijn. Als je af en toe eens
wat afstand neemt en probeert in helikopterview een totaalbeeld te
krijgen, en dat dan vergelijkt met vergelijkbare beelden van
bijvoorbeeld 10, 20, 30, 40 en 50 jaar geleden – ja ik ben al zo
oud dat ik zover terug kan gaan, en voer zo'n gedachte-experiment
met enige regelmaat uit – dan is er op allerlei terrein flink
progressie geboekt. En toch lijkt het erop dat onze mooie sport
relatief – ten opzichte van andere sporten en vooral in
kwantitatieve zin; financieel, aantallen leden en actieve
betrokkenen, in kijkcijfers en waardering bijvoorbeeld – geen
terreinwinst boekt, en – zeker als we kijken naar aandacht van de
Landelijke Media – wellicht zelfs terrein verliest. En ik breek
me dus het hoofd over de vraag “Wat doen 'we' dan verkeerd en wat
zouden we kunnen doen om dat te veranderen?”
Ik laat daarbij even buiten
beschouwing dat COVID-19 de zaken bepaald niet eenvoudiger heeft
gemaakt, en dat wij als kleine niet-landelijke-media-sport daar veel
meer last van hebben (gehad) dan de grote TV-sporten zoals voetbal,
wielrennen, schaatsen, F1 en zo nog enkele sporten; want dat effect
zou tijdelijk moeten zijn, en 'ons' probleem speelt al langer.
Een andere factor waar wij ons wel tot
te verhouden hebben, maar waar we zelf weinig aan kunnen veranderen,
is dat de media-wereld ontzettend veranderd is en nog steeds snel
doorverandert. Toen ik besmet werd met het Basketballvirus waren er
nog maar een paar Radio- en TV-zenders, waren kranten nog groot en
bepalend, en waren wij een voorloper in de sportwereld die
commerciëler begon te worden. Amerikaans en ander Internationaal
Basketball was ver weg, exotisch – en dus interessant! – en
nauwelijks beschikbaar voor de doorsnee
sport-/basketball-liefhebber. Nu vecht iedere zichzelf respecterende
sport met vele andere sporten en met allerlei overkoepelende
organisaties om beschikbare budgetten en kijkers. En – begin ik
te vermoeden – ondervindt het Nederlandse Basketball zelfs
aanzienlijke concurrentie van de vele vormen van Basketball buiten
onze grenzen; in ieder geval vermoed ik dat de lat voor ons eigen
Basketball door bijvoorbeeld NBA-, NCAA- en
Internationaal-Basketball dusdanig wordt verhoogd dat de keus om er
aandacht – laat staan geld en/of energie – in te steken, vaker
negatief uitvalt dan 'vroeger'.
Ik denk ook – en dit is niet de
eerste keer dat ik het aankaart – dat Basketball als zichzelf
steeds maar weer 'aanpassende sport' inmiddels ook best 'moeilijk te
begrijpen of te doorgronden heeft gemaakt'. Zo waren 'wij' de eerste
Nederlandse sport die Play-offs invoerden; toen nog eenvoudig te
overzien, inmiddels – zeker nu met #BNXT – niet meer. James
Naismith begon met twee kantjes A4 aan spelregels, inmiddels lees je
het Spelreglboekje niet meer zomaar even door. Voor ons
Basketball-junkies, -insiders en/of -liefhebbers is het wellicht
onbegrijpelijk dat er mensen zijn die de sport zelf en de vormen
waarin het aangeboden wordt die Basketball 'moeilijk' vinden, maar
ik heb zoveel aanwijzingen dat er veel buitenstaanders zijn die
niets (meer) van Basketball begrijpen, dat ik er inmiddels van
overtuigd ben dat dat een factor is om af te haken en/of voorbij het
Basketball te zappen.
Ik ben al zeker 15 jaar een
pleitbezorger van wat dit seizoen als BNXT-League van start is
gegaan; de gezamenlijke Professionele Mannen League met België. Ik
had er liefst ook gelijk Luxemburg deel van zien uitmaken, en zou op
de langere termijn graag een nog grotere Regionale League zien
ontstaan met nog meer kleinere landen ten Westen en Noorden van
Nederland, maar samen gaan met de Belgen is een goede start. Ik kan
dus niet negatief over zijn over deze ontwikkeling, al constateer ik
wel dat er nog ongelofelijk veel werk aan de winkel is voordat deze
op zich goede ontwikkeling een doorslaand succes genoemd mag worden.
Maar daarover wellicht een andere keer meer...
Nee, mijn punt in dit stukje is dat
hetNederlandse Basketball er door #BNXT – onder andere door de op
zichzelf verdedigbare keuzes die gemaakt zijn, bijvoorbeeld wat
betreft competitieformat – weer een stuk moeilijker te
doorgronden en volgen op is geworden. En dat daar nauwelijks
aandacht voor is geweest, in ieder geval verregaand ontoereikende
aandacht.
Zelfs in het verleden was het mij al
een doorn in het oog dat de Play-offs – toch de hoogmis van een
Basketballseizoen – waar het ging om de Eerste Ronde in het
Nederlandse systeem meestal al voorbij waren voordat ook maar iemand
buiten de kringen van insiders en fans daar notie van had kunnen
nemen, laat staan dat een substantieel deel van het Algemene Grote
Sportpubliek ook maar een schijn van kans had gehad er aandacht aan
te geven. Een effect dat volgens mij zichzelf in wat mindere mate
uitstrekte tot ook de Halve Finales.
En nu is het Play-off-format er dus
weer een stuk onoverzichtelijker en moeilijker op geworden. Terwijl
het mij niet zou verbazen als de naambekendheid van de BNXT-League
bij datzelfde Grote Algemene Sportpubliek nog nagenoeg nihil zou
zijn. Wellicht zijn er insiders, liefhebbers en fans die op andere
wijzen het in de clip hierboven uit de doeken gedane
competitiesysteem hebben doorgrond, maar het feit dat deze clip op
Youtube op het moment van schrijven op slechts 271 views stond,
baart mij zorgen...grote zorgen!
Moraal van dit verhaal: we moeten onze
prachtige sport veel beter uitleggen!
Dat betekent als het om het
competitiesysteem van #BNXT gaat dat het heel vaak, op heel veel
verschillende manieren, en via zoveel mogelijk kanalen aan de M/V
moeten brengen; misschien moeten er maar wat TV-spotjes tegenaan
gegooid worden – zou er bijvoorbeeld niet een mooie packagedeal
met NOS Studio Sport gesloten kunnen worden?
Daarnaast – maar daarover wellicht
een andere keer meer – denk ik dat als er Basketball in beeld
komt veel meer gedaan moet worden om de Spelregels uit te leggen, en
ook wat er op het veld nu eigenlijk gebeurt; op alleen maar heel
veel Stats zit echt helemaal niemand te wachten. Het voorbeeld van
hoe het wel moet en zou kunnen zien we bij elke uitzending van enige
importantie van NBA- en NCAA-Basketball..!
Ik hoop dat ik het mis heb trouwens,
en dat over enkele weken blijkt dat #BNXT aanslaat als een dolle,
dat de (ZiggoSport-)Kijkcijfers de pan uit swingen, dat een Groot
Publiek de Play-offs blijkt te volgen en Hoog Waardeert..!
AART DEKKER
*
Te elfder ure vond ik ook nog dit BNXT Play-off-schema - voor mij als Old-school Basketball-volger iets gemakkelijker te overzien dan de clip hier bovenaan..:
Zo'n
beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming
is, toch hebben we in Absurdistan Nederland nu minimaal twee partijen
die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met
maatregelen...
Penny-wize and Pound-foolish...
En dan hebben we het nog niet over Trump en de fikkies in LA gehad...
Wat een ramp! Kan onze Lieve Heer niet de 7 Plagen over Mar-el-Lago heensturen?
Vijftienduizend klimaatwetenschappers waarschuwden vorige week
voor onomkeerbare klimaatschade. De uitstoot neemt nog steeds toe,
het zeewater warmt op, ijskappen smelten verder. In dezelfde week –
alsof het zo afgesproken was, maar uiteraard toevallig – stelde een
team van 59 biologen vast dat in de laatste halve eeuw zestig procent
van alle dieren op aarde verdwenen is. Dit volgde (was het toeval?)
op een bezoek van Jason Hickel aan Nederland.
Hickel, hoewel bekend van het begrip degrowth, stelt in
zijn boek Less is More toch niet voor de economie te doen
krimpen. Hij bepleit groei van sommige zaken en krimp van andere.
Meer schoon vervoer, betaalbare behuizing en gezondheidszorg, minder
uitstoot. Onrealistisch, werd hem in Nederland van verschillende
kanten verteld, zonder bpp-groei stort de boel in. Hickel roept veel
ergernis op, net als de klimaatwetenschappers.
De reden van die ergernis heeft alles te maken met
bankiersbonussen die, toevallig natuurlijk, juist die week ook in het
nieuws waren. Het kabinet wil de regels ervoor versoepelen, anders
vertrekt toptalent. Denk aan iemand als Ralph Hamers, die in 2020
wegging bij ING om bij het Zwitserse UBS vier keer zoveel te gaan
verdienen, zo’n tien miljoen euro per jaar. Of neem topman Jamie
Dimon van JP Morgan Chase, 36 miljoen dollar per jaar. De Londense
bankiers van JP Morgan Chase krijgen sinds kort bonussen tot tienmaal
het salaris, ‘een van de meest evenwichtige beloningsstructuren in
de sector’ liet de bank weten, blijkbaar zonder ironie.
Dit is allemaal toch niet toevallig, ik neem dat terug. Hickels
suggestie is een antwoord op het verdwijnen van dierenpopulaties en
het klimaatevenwicht dat zoek is. En de ‘evenwichtige’
beloningsstructuur van JP Morgan Chase verklaart de afwijzing van dit
idee dat we schadelijke zaken kunnen doen inkrimpen en nuttige doen
groeien.
We kunnen dat niet, en dat is echt niet omdat het bbp-groei zou
kosten. Uit onderzoek is zonneklaar dat de exorbitante groei van de
financiële sector – groei in krediet en in beloningen – slecht
is voor bbp-groei. Meer bank, minder economie. Zo simpel bleek het te
zijn na de financiële crisis van 2008, en zo simpel is het nog
steeds. Maar als de financiële sector blijft uitdijen, spreekt
niemand over de gevaren van bbp-krimp die dit met zich meebrengt. Die
zorg komt pas ter tafel als onze verlangens bevraagd worden –
bijvoorbeeld als bonussen worden ingeperkt.
Want de reden dat Hickel c.s. zoveel weerstand oproepen, is de
vraag die ze centraal stellen: wat heeft een mens materieel nodig om
goed te kunnen leven? Vervolgens rekenen ze voor dat dit feitelijk
bereikbaar is door verstandige krimp en groei.
Onrealistisch, inderdaad. Onwerkelijk, in de werkelijkheid van
Ralph Hamers en Jamie Dimon, die menen aan enkele miljoenen per jaar
niet genoeg te hebben voor een fijn leven. Hun vermeende verlangens,
en het idee dat geld die kan verwezenlijken, hebben volledig de
overhand genomen over hun behoeften in de meest ruime zin van het
woord. Het is ook onze werkelijkheid. Ook de modale Nederlander
verlangt steeds meer en andere kleding, gadgets en reizen, om de
materiële status veilig te stellen. Hij kan slechts dromen van de
miljoenen van Hamers en Dimon. Wat hen verbindt is precies die droom.
Het is in die zin dat Hickel onrealistisch is. Hij wil het over
materiële behoeften hebben en niet over verlangens. Behoeften zijn
eindig, verlangens en status niet. Het goede leven is wellicht te
realiseren, maar materiële status wordt steeds weer bevochten, of
eigenlijk gekocht, en dat voelt fijn. Die ervaring – jouissance,
volgens Lacan – is existentieel geworden, ze gaat boven alles.
Daarom is Hickels voorstel een existentiële bedreiging. Serieus
berekenen met hoeveel we toe kunnen: iets engers is er niet, want wat
gaan we daarna doen? Ook de klimaatwetenschappers morrelen aan het
primaat van verlangens als ze over planetaire grenzen beginnen. Die
dreiging roept onzekerheid en ergernis op.
De bankiers roepen geen ergernis op, maar herkenning en afgunst:
heerlijk! We willen ons daarom best druk maken voor of tegen
bonusbeperking, maar niet over inperking van onze verlangens tot
behoeften. Dat is onrealistisch. Daarom ook hebben we een ministerie
van Groene Groei. Niet van Duurzaamheid, en zeker niet van
Verstandige Krimp en Groei.
Zo'n
beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming
is, toch hebben we in Ansurdistan Nederland nu minimaal twee partijen
die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met
maatregelen...
Penny-wize and Pound-foolish...
De klimaat-opwarming voltrekt zich inmiddels volgens de voorspellingen van de wetenschap, als er al iets niet aan klopt, dan is het dat de Wetenschap eigenlijk te terughoudend is geweest; want het gaat allemaal nog sneller en heftiger dan voorspeld... Maar de verschillen tussen verschillende regio's op de planeet zijn groot.
Hier een artikel uit NRC.nl over de verschillen van plek tot plek op de planeet...
Draconisch systeem van Beste Derdes levert vele scenario's op
Belgian Cats - 10h50 België - Japan (SPORZA) op meerdere manieren in moeilijke positie
De Olympische Spelen zijn op alle fronten op volle stoom gekomen, en dat betekent schakelen en rekenen om zoveel mogelijk (live of uitgesteld) mee te pikken.
Al een flink aantal jaren volg ik - bij gebrek aan een Nederlands Vrouwenteam dat doorstoot naar de Europese Subtop, ook het Belgische Nationale Vrouwen Team - de Belgian Cats; in België heeft ieder Nationaal Team een eigen bijnaam - zoveel mogelijk op de voet.
Daar heb ik meerdere redenen voor: ten eerste is het programma ontzettend succesvol;
- België is regerend Europees Kampioen en is een heuse Wereldtopper.
- in België - middels de gezamenlijke Mannen BNXT League al een partner bij de mannen, wat mij betreft zou die samenwerking met meerdere gezamenlijke competities kunnen worden uitgebreid - is het Nationale Vrouwen Team ontzettend groot geworden; in Antwerpen in februari zat het Sportpaleis drie avonden ramvol met tegen de USA >14.000 mensen, en eerder deze wek in Lille/Rijssel kwamen zelfs 17.000 Belgen hun favorieten aanmoedigen! Ik ben dan vooral geïnteresseerd in de vraag: 'wat moet er gebeuren om de Nederlandse Vrouwen ook op een veel hoger plan te brengen.
- in Emma Meeseman hebben de Belgen een unieke speelster; en dat is altijd genieten, vooral als je zo'n speelster dan beter en beter leert kennen.
- de Belgen missen wat diepte en zeker ervaring van de bank, en zijn zo dus kwetsbaar, maar de eerste vijf en de eerste spelers van de bank zijn - mits compleet en in vorm - in staat fraai teambasketball te spelen en dan kunnen ze iedereen aan. Helaas missen ze nu de belangrijke PG Julie Almand...
- als je één zo'n team volgt, dan krijg je automatisch ook een goed beeld van de Internationale Vrouwentop.
En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, maar de Spelen zijn op stoom...dus weinig tijd om iets langs te schrijven, en de eventuele lezers waarschijnlijk ook om het te lezen.
Straks om 10h50 begint de alles beslissende dag wat betreft plaatsing voor de Kwart Finales.
In het kader van volle kalenders, is de FIBA afgestapt van het aloude Olympische systeem van twee groepen van zes landen, gevolgd door een Fianl-8. Door er drie groepen van vier van te maken is het aantal wedstrijden flink ingekrompen en dat maakt de speeldagen ook wat overzichtelijker met vier in plaats van zes wedstrijden per dag.
De consequentie is wel dat er voor het bij FIBA inmiddels wijdverbreide draconische systeem van Beste Derdes is gekozen; de beste twee nummers drie gaan door naar de play-offs, de derde valt buiten de boot. Omdat de ene groep de andere niet is, is het gevolg dat het iets van een loterij krijgt, en aangezien de Belgen al in een sterke groep zaten, en de eerste wedstrijd tegen het nu op alle fronten doorbrekende Duitse basketball toch wel verrassend zwaar klop kreeg; en daarmee zichzelf direct met de rug tegen de muur zette.
Tegen de Amerikanen was de rebound best aardig, maar winst leverde dat niet op.
Nu resten een serie scenario's dat SPORZA allemaal op een rij zette, zie daarvoor de link hieronder.
Het is theoretisch niet onmogelijk dat België als nog bij de laatste acht komt, maar dan moeten er wel een aantal wondertjes gaan gebeuren. Extra complicatie is dat België als eerste moet spelen en alle anderen daar op kunnen reageren.
Tegenstander Japan is een soort van angstgegner, een ploeg met een lastige speelstijl ook voor dit België. Bij de vorige Spelen in Tokio was Japan de ploeg die België uitschakelde voor een medaille...
Aan het publiek zal het niet liggen, dat zal de ploeg hartstochtelijk steunen zolang er enig uitzicht is op een goed resultaat, en bij een minder resultaat waarschijnlijk de ploeg uitzwaaien met een geweldige staande ovatie achteraf...
De sfeer in Lille is met 27.000 toeschouwers trouwens sowieso één groot feest; een aanrader dus!
(AD)
*
Dag van de waarheid voor de Belgian Cats: welke scenario's liggen er nog op tafel om de kwartfinales te halen?
do 1 augustus 2024 23:53
Lees de hele analyse met alle mogelijke scenario's op Sporza.be --- Hier ---
Natuurlijk is daar nog veel meer te vinden over de Belgian Cats en ander basketball.
Zo'n beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming is, toch hebben we in Ansurdistan Nederland nu minimaal twee partijen die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met maatregelen...Penny-wize and Poubd-foolish...
Hieronder een artikel uit NRC.nl over de verschillen van plek tot plek op de planeet...
(AD)
*
Analyse
Extreem weer
leidt lang niet overal tot debat over klimaatverandering
Klimaat Op plekken met
extreme hitte is klimaatactie amper een urgent thema. ‘Als China
niks doet, dan doe ik ook mijn auto niet weg.’
Een huis dat bij een bosbrand is verwoest,
vrijdag in de Griekse plaats Mandra, een voorstad van Athene. Foto
Louiza Vradi/Reuters
Het noordelijk halfrond zucht onder ongekend extreem weer:
zeewater op badtemperatuur, dagen aaneen nieuwe hitterecords, maar
ook verwoestende natuurbranden door droogte, plus overstromingen door
intense regens. Waar leidt het toe, behalve tot ongemak en leed voor
de kwetsbaren onder mens en dier? Wordt het verband met
klimaatverandering gelegd? En zo ja, leidt dat dan tot de roep om
radicale maatregelen? Een rondgang.
De hittegolf raakt Spanje in de week voor de
parlementsverkiezingen van zondag. Die stembusgang is in zekere zin
ook een referendum over het klimaat: steunen kiezers de
klimaatplannen van de linkse regering, gericht op het beperken van de
CO2-uitstoot, of gaat het ze te snel? Volgens de peilingen
is er een gerede kans dat de linkse regering van premier Pedro
Sánchez moet plaatsmaken voor een coalitie van de conservatieve
Partido Popular en het radicaal-rechtse Vox.
Vooral de klimaatplannen van die laatste partij, of het gebrek
daaraan, worden met scepsis bekeken. De partij ontkent niet dat het
klimaat verandert, maar twijfelt aan de menselijke invloed op de
opwarming en stelt dat er ook positieve kanten aan zitten. Vox-leider
Santiago Abascal spreekt van de „totalitaire” neiging om het
klimaatbeleid te onderwerpen aan het „dictaat” van de
wetenschappers. „Onze zorg is de opkomst van een klimaatreligie
waarmee je het niet oneens mag zijn.” Klimaatdoelen schaden
bovendien het platteland, betoogt Vox. Regels over CO2-uitstoot
en waterbesparing gaan ten koste van fabrieken en de vee-industrie.
Maar in de Spaanse verkiezingsdebatten is klimaat geen thema, ziet
Jeroen van den Bergh, hoogleraar milieu-economie aan de Autonome
Universiteit van Barcelona. „Partijleiders hebben er weinig baat
bij om erover te beginnen. En Spaanse journalisten stippen het
evenmin aan.” Links vreest dat nadruk leggen op beperken van de
CO2-uitstoot kiezers afschrikt, rechts verzwijgt het
onderwerp liever omdat anders zou opvallen dat op dit vlak weinig
ambitie getoond wordt.
Het valt Van den Bergh ook op hoe „rommelig” politici over het
klimaat praten. „Ze gebruiken allerlei termen door elkaar. Maar ze
veronderstellen ook geen hoog kennisniveau bij de kiezer, die er niet
goed over geïnformeerd wordt door de media.” De urgentie van de
opwarming wordt niet bepaald gevoeld in Spanje, constateert Van den
Bergh. „Ik hoor mijn buren, vrienden en collega’s er ook niet
echt over. Men lijkt het thema een beetje moe te zijn. Terwijl: als
je met deze extreme temperaturen al niet over klimaatverandering
praat, wanneer dan wel?”
In Italië leiden de extreme temperaturen evenmin tot actie. Uit
een onderzoek
van klimaatdenktank Ecco bleek dat de meerderheid van de
Italianen zich volledig bewust is van de gevolgen van
klimaatverandering en bereid is om collectieve actie te ondernemen,
maar dat er veel wantrouwen heerst jegens politici, instellingen en
de media.
Beleidsadviseur Chiara Di Mambro van Ecco wijst op de
klimaatberichtgeving van rechtse kranten als Il Giornale,
Libero en La Verità, die het probleem van de
opwarming „volledig ontkennen”. Die media hebben volgens Di
Mambro alleen oog voor de vraag wat de burger en de economie
verliezen als er maatregelen worden genomen die de opwarming
tegengaan. „Op tv wordt het klimaat wel iets beter behandeld. Met
deze temperaturen kunnen ze het onderwerp niet helemáál negeren.”
Volgens Di Mambro, die zich sinds 2005 met klimaatverandering
bezighoudt, zijn de Italianen niet bijster goed op de hoogte van de
feiten. „Het is lastig uitleggen dat de overstromingen van eerder
dit jaar en de hitte nu uitingen zijn van hetzelfde fenomeen. Als ik
mensen in mijn omgeving vertel wat er in de rapporten van het IPCC
staat, geloven ze me niet. Veel mensen zeggen dat Italië pas in
actie hoeft te komen als China ook wat doet. Waarom moet ik mijn auto
opgeven als die Chinezen blijven uitstoten?”
Toch is er wel ruimte voor enig optimisme, zegt Di Mambro: sinds
2005 is het bewustzijn over klimaat enorm toegenomen, en vooral de
jeugd is terdege geïnformeerd. Maar: „Helaas hebben we weinig
jongeren in dit vergrijzende land”, lacht ze.
Noord-Amerika
Canada maakt het ernstigste seizoen van bosbranden door. Premier
Justin Trudeau twijfelt niet aan de oorzaak daarvan. „We zien
steeds meer van deze branden wegens klimaatverandering”, schreef
hij op Twitter. Maar niet iedereen deelt dat perspectief. Doug Ford,
de conservatieve premier van de provincie Ontario, wil het verband
niet leggen en spreekt van „het politiseren van de bosbranden”.
En de invoering van een CO2-belasting wekt forse weerstand
op, onder meer in de olierijke provincie Alberta. Rook van de
Canadese branden waaiert uit over grote delen van het continent.
Voor de VS is die rookoverlast nog maar een van de problemen: van
het noordoosten, dat deze maand te maken kreeg met plotselinge,
hevige stortregens en onverwachte overstromingen, tot zuidelijke
staten als Florida, waar de temperatuur van het zeewater met
zesendertig graden het niveau van een bubbelbad benadert – met
vissterfte, algengroei en schade aan koralen tot gevolg.
In miljoenenstad Phoenix, Arizona, is extreme hitte een chronische
realiteit geworden. Woensdag werd het er 48 graden. Als eerste stad
in de VS kreeg Phoenix twee jaar geleden een gemeentelijke dienst die
voor de lange termijn maatregelen poogt te nemen, zoals het planten
van bomen en het aanleggen van hittereflecterende wegbedekking. Maar,
zei
David Hondula, hoofd van die dienst, tegen The New York Times:
„Plannen voor hitte en investeringen rond hitte zijn niet waar ze
zouden moeten zijn.”
Partijleiders hebben
er weinig baat bij om over het klimaat te beginnen
Jeroen van den Bergh
milieu-econoom
Hondula juicht de bereidheid van de federale regering toe om
maatregelen te financieren – zoals een
bescheiden initiatief om kansarme gemeenschappen te helpen om de
gevolgen van hittegolven te verlichten. Maar in het Congres wil lang
niet iedereen van zulke financiering weten. De Republikeinse senator
Ted Cruz uit Texas, een staat die eveneens gebukt gaat onder een
verzengende hitte, voerde het verzet aan tegen klimaatinitiatieven in
de begroting van president Joe Biden voor 2024, waaronder
bijvoorbeeld een post van ruim 78 miljoen dollar (70 miljoen euro)
voor de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) om „te
helpen een op het klimaat voorbereide natie te bouwen” en
„rechtvaardigheid op het gebied van klimaatverandering en milieu te
bevorderen”. Volgens Cruz is dat „het promoten van politieke
agenda’s”. De rechtse zender Fox News stelde
instemmend vast dat Cruz „woke klimaatinitiatieven”
ontmaskerde.
India
Van ernstige zorgen over droogte en een uitblijvende moessonregen
tot de evacuatie van tienduizenden bewoners na stortvloeden en hevige
regenval: de extremen wisselden elkaar in slechts enkele weken af in
India. Juist die opvolging van schijnbaar tegengestelde effecten
maakt dat veel Indiërs het spoor bijster zijn: hoe manifesteert
klimaatverandering zich nou? Tegelijk moeten beleidsmakers proberen
om met al die problemen rekening te houden.
De brandweer in Griekenland probeert een brand ten westen van
Athene te blussen.
Foto Louisa Gouliamaki/AFP
Indiase beleidsmakers erkennen hitte als een probleem. In 2013
stelden ze een eerste hitteplan op. Maar uit een inventarisatie werd
dit jaar duidelijk dat dit plan niet erg effectief is. Zo houdt het
onvoldoende rekening met de kwetsbaarste groepen in de samenleving:
arbeiders die overdag fysiek werk moeten leveren, armen die op straat
leven, en anderen die zich geen hulpmiddelen kunnen veroorloven. Dit
jaar zijn de nachten amper koeler dan de uren overdag, waardoor
mensen onvoldoende kunnen rusten en bijkomen. Indiase
media wijzen op de gevaren van de combinatie van hitte en een
hoge luchtvochtigheid. Zelfs in de schaduw is het zo heet, en de
lucht zo vochtig, dat zweet niet meer kan verdampen.
China
In Beijing telde juni vijf dagen boven de 40 graden. De hitte is
goed voor de omzet van textiel: elke Chinees die een witte huid wil
houden, heeft een soort dun regenjasje aangeschaft dat beschermt
tegen UV-straling. Maar de ongewone hitte leidt nauwelijks tot een
debat over klimaatverandering. Dat komt waarschijnlijk doordat zo’n
onderwerp typisch gezien wordt als iets waar de gewone burger geen
grip op heeft: de overheid moet het maar oplossen.
Dat is niet zozeer luiheid of desinteresse. De overheid laat een
vrije discussie over dit onderwerp namelijk niet zomaar toe.
Enerzijds streeft de Chinese overheid naar minder CO2-uitstoot,
anderzijds wil ze de energievoorziening veiligstellen, voorál
tijdens hete zomers, als er veel vraag is naar airconditioning. China
bouwt daarom veel nieuwe kolencentrales.
Het is ook niet de bedoeling dat gewone burgers zich gaan
uitspreken over het klimaat. Ook klimaatactivisten moeten goed op hun
woorden passen. Boodschappen over mogelijk apocalyptische gevolgen
van klimaatverandering zouden de stabiliteit van het land maar
ondermijnen.
M.m.v. Lisa Dupuy, Frank Kuin, Garrie van Pinxteren en Derk
Walters
Jon Stewart has some concerns in the aftermath of Joe Biden’s debate performance. Jon digs into the backlash to America’s bed-wetting panic over Biden’s incoherence, some of the president’s recent slip-ups, the future of the Democratic candidate, and Biden’s promise in an ABC interview with George Stephanopoulos to give “fighting fascism” his all.
SHARTIE AART DEKKER - GOH, ZO HAD IK HET NOG NIET BEKEKEN
GROENE-OPINIE/-ANALYSE: ´Frans Timmermans’ slimheid beïnvloedt de formatie´
EVEN NADENKEN - DE ANDERE KANT VAN DE MEDAILLE
Dit redactionele commentaar van de Groene Amsterdammer is een voorbeeld van waarom ik - ondanks dat het soms zware kost is, en ´de Groene´ wekelijks lezen een forse hap uit mijn energiebudget en wat betreft oogcapaciteit is - dit onafhankelijke opinie-tijdschrift als mijn lijfblad zie, en pas als allerlaatste zal schrappen, mocht dat ooit nodig zijn; een dusdanig andere kijk op een zaak dan gangbaar is in het publieke debat - en zelfs mijn eigen kijk op een zaak - dat zo´n stuk mij anders tegen iets laat aankijken dan daarvoor...
In dit geval is het zuiver perceptie; Frans Timmermans die zich (nog) nog verre van de oppositieleider betoont van die hij zou moeten zijn, of zelf zei te willen worden, zelfs uitermate zwak overkomt sinds de verkiezingen van november 2023. Dit was ook mijn beeld (voor alle duidelijkheid; ik ben geen fan, heb nog nooit op hem of zijn partij gestemd en heb daar ook geen plannen voor'.
Maar deze beschouwing doet je toch nadenken; misschien toch nog even niet afschrijven, deze oude gepokte en gemazelde PvdA´er... (voor alle duidelijkheid;dat had ik nog niet gedaan, maar ik begon wel te twijfelen of er überhaupt ook in de (nabije) toekomst nog iets te verwachten viel van de beste man).
We gaan het allemaal zien... maar de Groene Amsterdammer heeft zijn waarde voor mij weer eens dubbel en dwars bewezen, want ik word graag op het andere been gezet door wat ik aan media consumeer..!
–
verschenen innr. 10 Originele artikel --- Hier ---
De naam Frans Timmermans in combinatie met ‘formatie’ begint vaker te
vallen. Zo vroeg Pieter Omtzigt zich op een recente ledenbijeenkomst
hardop af waarom de vvd de route over links zo vroeg in het proces had afgesneden. vvd’ers
zelf klagen ook steeds vaker binnensmonds over die strategische misser.
En het meest vege teken aan de wand? Uitgerekend Geert Wilders
waarschuwt tegenover camera’s steeds vaker wanhopig voor het alternatief
als een formatiepoging met hem mislukt: dan dreigt Timmermans I.
Zelf houdt Timmermans de boot af. In zijn laatste brief aan
informateur Kim Putters noteerde hij dat pas als het rechts écht niet
lukt ‘het mogelijk is om na te denken over andere routes’. In principe
is er in twee maanden niets veranderd aan het formatiestandpunt van
GroenLinks-PvdA: eerst moet rechts het initiatief krijgen, laat ze het
zelf maar verprutsen, zo wordt er gedacht, en pas als dat allemaal is
uitgezocht komen wij in beeld. Maar dat is, zo herhaalt Timmermans keer
op keer, ‘onwaarschijnlijk’.
Partijgenoten klagen soms nog steeds over een gebrek aan
strijdbaarheid, aan felheid. De Timmermans die op verkiezingsavond fel
van leer trok is weer verruild voor de analytische diplomaat die zijn
blik op het ‘politieke midden’ focust. Eind februari gaf hij een lezing
van een uur in De Rode Hoed in Amsterdam. Er was eindeloos aan de tekst
gesleuteld, de GroenLinks-PvdA-leider had nog tot op het laatste moment
op zijn telefoon zitten pielen. Maar eenmaal op het podium improviseerde
hij erop los. Aanvankelijk geschrapte passages klonken plots toch. Hij
had er veel zin in, verloor zichzelf zichtbaar én had daarbij de zaal
mee.
Juist in de geïmproviseerde zinnetjes klonk zelfkritiek. Ja, de
sociaal-democratie is een alliantie tussen hoog en laag, tussen
veelverdieners en weinigverdieners. Wat hij buiten de spreektekst om
ertussen frommelde waren zinnen als: ‘en dat moeten we herstellen’. Het
raamwerk van de lezing was autocratie, rechtsstaat en daarin de figuren
Vladimir Poetin en Geert Wilders. En wat zijn stroming daar tegenover
moet stellen. ‘Het is altijd de opdracht van de sociaal-democratie
geweest om de voedingsbodem voor extreme ideologieën weg te nemen’, zei
Timmermans. ‘Wat zijn de belangrijkste redenen dat mensen hun toevlucht
zoeken bij (ultra-)nationalisten?’
Vers in het geheugen lag het pvv-Kamerlid
Joeri Pool, die in de Tweede Kamer had gesproken over ‘voortdurende
provocaties van de Nederlandse regering richting de Russische
federatie’. Timmermans waarschuwde voor hoe de grootste fractie van het
land telkens flirt met het Kremlin of daar in elk geval sympathie voor
toont.
Timmermans werd de diplomaat die op het ‘politieke midden’ focust
De hoogdravende speech was meer dan alleen het neerzetten van een
ideologische lijn. Twee dagen later kon hij direct oogsten wat hij had
gezaaid. Als oppositieleider presenteerde hij een
‘Oekraïne-overeenkomst’ met daarin de belofte om de strijd van Zelensky
op ‘politiek, economisch en militair vlak’ te steunen. ‘Vandaag, en zo
lang als nodig.’ Was ondertekend: elf fracties uit de Tweede Kamer, 104
van de 150 zetels beloven Oekraïne niet te laten vallen. Achter de
schermen was er door PvdA’ers twee weken gewerkt om via app-groepen
zoveel mogelijk partijen onder de verklaring te krijgen. Met als
opvallendste ondertekenaars de drie partijen die onderhandelen over
samenwerking met Wilders: vvd, nsc én bbb.
Het past in een strategie die Timmermans begin december, kort na de
verkiezingsuitslag, uit de doeken deed. Doorlopend spreekt hij
centrum-rechts aan op de gevolgen van besturen met radicaal-rechts. ‘Een
kabinet valt nooit omdat de oppositie het zo goed doet, een kabinet
valt omdat ze het onderling niet meer eens zijn’, zei hij tegen de NRC. ‘Dus ik wil die onderlinge verschillen zó duidelijk maken dat het moeilijk voor ze wordt.’
Enkele uren voor de Oekraïne-verklaring had Putters een tussentijds
bericht doen uitgaan over de stand van zaken rond de formatie. Hij wees
daarin op drie belangrijke onderwerpen waarop overeenstemming moest
worden bereikt: de democratische rechtsstaat, gezonde overheidsfinanciën
en ‘de internationale positie van Nederland’. Op die eerste twee punten
was de informatieronde van Ronald Plasterk gesneuveld, nadat Pieter
Omtzigt wegliep. En precies op dat derde punt dat zo lang afwezig was
wist Timmermans nu effectief een wig te drijven.
Niet zonder resultaat. Geert Wilders voelde zich genoodzaakt om een
knieval te maken door statements af te geven dat er te praten valt over
steun aan Oekraïne. Hij schrapte acuut de verkiezingsbelofte uit zijn
programma dat hij het land militair nooit zou steunen. ‘Wij willen nu
praten over de mogelijkheid voor steun aan Oekraïne en ik hoop dat
partijen ook zo snel zijn, want wij zijn de enige die een beweging
maken.’
Timmermans staat misschien buiten de formatie en hoewel er niemand in
die partij serieus rekening mee houdt dat een kabinet met zijn naam er
ooit komt, heeft hij inhoudelijk een paar cruciale bakens verzet. Je zou
kunnen zeggen: inhoudelijk een hoop binnengehaald.
Het Beste dat USA te bieden heeft: Biden vs. Trump? Echt? RUS; Putin...Echt? HUN; Orban...Echt? ISR: Netanyahu...Echt? VVD: @DilanYesilgoz ... Echt? De VVD bevindt zich in een tragedie. Wie wint de liberale stammenstrijd? https://t.co/43P45IJgRA via @DeGroene
´De VVD bevindt zich in een tragedie. Wie wint de liberale stammenstrijd?´
GROENE AMSTERDAMMER
Het idee dat ´Kwaliteit altijd naar boven bubbelt´, en we dus ´De beste leiders krijgen die er beschikbaar zijn´ zal wel nooit geklopt hebben, ii mijn inschatting...
Maar - misschien ligt het aan mij - mijn indruk is dat ´we´ wat dat betreft ook niet de goede kant op bewegen... ´wereldleiders en staatsmannen´ als Putin,Trump, Orban, Erdogan, Trump, Rutte en Wilders.., en ja zelfs Biden...deze lijst kan moeiteloos vele malen langer worden gemaakt...is dat nu het beste wat voorhanden is om land, Europa, Rusland, USA, NAVO en de Wereld te leiden?
En waar komt de #VVD - toch al zo´n 15 jaar de grootste, machtigste en verreweg invloedrijkste partij van Nederland! - mee nadat grote voorman Rutte een inschattingsfoutje maakte?
Met Yesilguz... Tsjonge, jonge... lees het verhaal van De Groene Amsterdammer....
De SP had (en heeft) Gelijk - Maar kreeg het (alweer) niet...
GROENE ONDERZOEK (2018):
Dertien oorzaken waarom de lonen niet stijgen en de winsten wel
‘We zijn terug in de negentiende eeuw’
Een punt dat Lilian Marijnissen - tijdens haar (vooralsnog) laatste Verkiezingscampagne voor de SP - regelmatig maakte - maar niet wist te SCOREN; er was DOMWEG geen ENKELE INTERESSE voor - was: inmiddels zijn de WINSTEN die in Nederland worden gemaakt in totaal GROTER dan de UITBETAALDE LONEN..!
Als je er over nadenkt een absurditeit van ongekende omvang. Die mening zijn inmiddels zelf vele miljonairs en miljardairs toegedaan, en die vragen er dan ook steeds luider om om eerlijk belast te worden...maar de politiek luistert er nog maar mondjesmaat naar...want die is grotendeels populistisch en bang...of leeft nog in vroeger tijden...
De Groene Amsterdammer - net als de SP niet zelden jaren voorlopend in zijn Analyses en Remedies - schreef al in 2018 over de tendens dat de Loonsom steeds maar verder afneemt ten opzichte van de Winsten - de Beloning voor het Kapitaal - dat artikel is dus ACTUELER DAN OOIT!
En daarom zeg ik: een MUST-READ voor IEDEREEN, juist ook voor de mensen die denken dat Rechts ons uit de ELLENDE gaat trekken...
(AD)
*
Onderzoek
Dertien oorzaken waarom de lonen niet stijgen en de winsten wel
‘We zijn terug in de negentiende eeuw’
De ook door sociaal-democraten hartstochtelijk ondersteunde
neoliberale koers van de afgelopen decennia heeft de positie van
werkenden aanzienlijk verzwakt. Werkgevers, aandeelhouders en andere
financiële avonturiers zijn de lachende derde.
De economische groei gaat
aan de meeste mensen voorbij, bedrijven en vermogenden eigenen zich een
steeds groter deel van de koek toe. De bezorgdheid daarover neemt van
links tot rechts snel toe, maar veel verder dan ‘gossie wat erg’, ‘de
vakbonden zijn te zwak’ of ‘de lonen zouden omhoog moeten, maar dat
hebben we niet in de hand’ komt het niet. Als het over de oorzaken gaat,
ligt het al gauw aan de globalisering of de technologische
ontwikkeling, waardoor de indruk ontstaat dat er weinig aan te doen
valt.
De stagnerende lonen en stijgende winsten zijn echter het gevolg van
concrete politieke keuzes, van het beleid in de afgelopen decennia.
Keuzes die de positie van werkenden verzwakten en de positie van
kapitaalbezitters en werkgevers versterkten. En ja, de rode draad in die
keuzes is neoliberaal gedachtegoed. Maar doordat het daarmee wordt
samengevat blijft het bijna even ongrijpbaar als ‘globalisering’ of
‘automatisering’. Daarom een speurtocht naar hoe het zo ver heeft kunnen
komen. Dertien oorzaken, die vrijwel allemaal voortkomen uit politieke
beslissingen.
1. Het geld krijgt de vrijheid
Tot begin jaren negentig van de vorige eeuw konden geld en andere
waardepapieren moeilijk de landsgrenzen over. Het besluit van de
Europese Unie uit 1993 om vrij verkeer van kapitaal toe te staan zorgde
voor een enorme versterking van de onderhandelingsmacht van alles en
iedereen met kapitaal. ‘Sindsdien is het: “Pas maar op met wat je eist,
want we kunnen ons kapitaal zo verhuizen”’, vat economisch historicus
Bas van Bavel de veranderde verhoudingen samen. De enorme mobiliteit van
kapitaal werd mede mogelijk gemaakt door nieuwe informatietechnologie,
maar het waren politieke besluiten die ervoor zorgden dat kapitaal niet
alleen de wereld over kón flitsen, maar ook mócht flitsen, op zoek naar
de plek waar het het meest rendeert.
Daarnaast werden ook tal van andere financiële restricties in de
jaren tachtig en negentig opgeheven. Banken hoefden zich voortaan niet
langer te beperken tot het bewaren van spaargeld en het verschaffen van
krediet, maar mochten voortaan allerlei financiële ‘producten’
ontwikkelen. Het bracht een stroom van ondoorzichtige financiële
instrumenten en advisering op gang, die voor banken lucratiever zijn dan
saaie kredietverlening. Ook het opkopen en weer verkopen van andere
bedrijven en bedrijfsonderdelen werd gemakkelijker gemaakt.
Een andere vorm van financiële deregulering, met grote gevolgen voor
de verhouding tussen bedrijven en werknemers, was het opheffen van de
restricties voor ‘Bijzondere Financiële Instellingen’, oftewel
brievenbusfirma’s, begin jaren tachtig. De vrijheid voor bfi’s gaf een boost
aan belastingontwijking, en daarmee aan de verschuiving van belasting
op winst naar belasting op arbeid. Want het geld voor publieke
voorzieningen moet ergens vandaan komen, en de bfi’s zorgen ervoor dat bedrijven daar steeds minder aan bijdragen. Het aantal bfi’s groeide van zevenhonderd eind jaren zeventig naar vijftienduizend in 2012.
‘Het gekke is dat de vele instituten die pleiten voor hogere lonen, van de ecb tot het imf en de oeso,
niet de relatie leggen met de deregulering van het kapitaal en de
arbeidsmarkt als belangrijke oorzaak daarvan’, zegt Ronald Janssen van tuac, het adviesorgaan van de vakbonden bij de oeso.
2. Aandeelhouders mogen het zeggen
Tot in de jaren tachtig hadden aandeelhouders in Nederland weinig te
zeggen. Er waren veel minder bedrijven beursgenoteerd – ondernemingen
die investeringskapitaal nodig hadden leenden van banken. De
aandeelhouders die er waren, hadden wettelijk veel minder in de melk te
brokkelen – de leiding van het bedrijf was de baas. Dat veranderde toen
in de jaren negentig het zogeheten structuurregime voor bedrijven werd
gewijzigd. Ook de code-Tabaksblat van 2004, voorbereid door een
commissie onder leiding van Unilever-topman Morris Tabaksblat, gaf
aandeelhouders meer macht. Vanuit Europa kwam daar de Europese
overnamerichtlijn bij, op initiatief van EU-commissaris en oud-vvd-leider
Frits Bolkestein. Fusies, overnames en verandering van de structuur van
een bedrijf waren voortaan het domein van aandeelhouders. Met als
gevolg dat veel geld van bedrijven gaat naar het overnemen van (delen
van) andere bedrijven in plaats van naar lonen of investeringen in
toename van de productie. ‘Kwartetten’, noemt de Wetenschappelijke Raad
voor het Regeringsbeleid (wrr) dat in haar onderzoek naar de financialisering van Nederland (2016).
Het eerder genoemde vrij maken van het kapitaalverkeer heeft ook
grote effecten op het gedrag van aandeelhouders. Investeerden zij
voorheen geduldig in bedrijven in eigen land, nu zijn ze weg zodra ze
elders hogere rendementen kunnen krijgen.
Het kapitaal van bedrijven wordt sindsdien meer en meer ingezet voor
snelle koersstijgingen in plaats van voor lonen en investeringen. De
huidige beurs is een enorme prikkel tégen het belang van werknemers,
benadrukt Hans Schenk, emeritus hoogleraar economie in Utrecht en
gespecialiseerd in grote bedrijven en hun financiën. ‘Als een bedrijf
een loonsverhoging aankondigt betekent dat vrijwel altijd het kelderen
van de koers, terwijl het aankondigen van ontslagen meteen leidt tot
koersstijgingen.’
Aandeelhouders hoeven hun macht overigens meestal niet letterlijk aan
te wenden. Het management van bedrijven anticipeert ook zonder directe
druk op de behoeften van de aandeelhouders. Dat is niet zo vreemd, want
bij veel bedrijven is de beloning van de top afhankelijk van de
aandelenkoers, een rechtstreekse prikkel voor het sturen op
aandeelhouderswaarde in plaats van op de toekomstbestendige strategie
van het bedrijf.
‘In plaats van banken die geld verschaffen aan bedrijven verschaffen bedrijven nu het geld aan de financiële industrie’
3. Geld wint het bij bedrijven van mensen
Ook ‘gewone’ bedrijven, bedrijven die geen deel uitmaken van de
financiële sector, zijn de afgelopen dertig jaar geld gaan verdienen met
handel in financiële producten: derivaten en andere vormen van financial engineering
die ontstonden dankzij financiële deregulering. Want waarom zou je nog
kopjes of auto’s maken als je met financiële beleggingen meer kunt
verdienen? Om welk deel van de omzet of de winst het gaat weet niemand,
want het wordt nergens geregistreerd. Het is de omgekeerde wereld, stelt
politicoloog Angela Wigger van de Radboud Universiteit Nijmegen. ‘In
plaats van banken die geld verschaffen aan bedrijven verschaffen
bedrijven nu het geld aan de financiële industrie.’ Winst van bedrijven
vertaalt zich niet in loon of productieve investeringen, maar vloeit
naar financiële instrumenten. Wigger: ‘Werknemers raken buiten beeld, want die heb je voor die financiële handel niet nodig.’
Belangrijker echter is een andere vorm van financialisering, stelt Arnoud Boot, hoofdauteur van het wrr-rapport
over financialisering. ‘Bedrijven zijn alles wat ze doen in financiële
maatstaven gaan vertalen. Dat zorgt niet alleen voor een enorme focus op
de korte termijn, maar ook voor armoedig beleid. En datgene wat mensen
toevoegen, namelijk samenwerken, is niet meetbaar en wordt daardoor ook
niet erkend. Het is een vorm van financialisering die niet alleen in het
bedrijfsleven hoogtij viert, maar evengoed bij de overheid en in de
publieke sector.
Volgens Brits onderzoek in opdracht van de internationale arbeidsorganisatie ilo
is financiële deregulering en de financialisering die daar het gevolg
van is de belangrijkste oorzaak van het achterblijven van de lonen (Why Have Wage Shares Fallen, 2013).
4. Monopolies mogen hun gang gaan
Volgens de gangbare economische theorie komen exorbitante winsten in
een vrije markt niet voor, want er zijn altijd concurrenten die het
product voor een lagere prijs gaan aanbieden. De mededingingswetgeving
moet er bovendien voor zorgen dat bedrijven nooit te groot worden. Die
faalt echter hopeloos, meent Arnoud Boot. Want hoewel geen enkel bedrijf
de hele markt in handen heeft, is er toch sprake van monopolieachtige
praktijken. Boot: ‘Met als gevolg onverdiende winstgevendheid.
Grote bedrijven doen er alles aan om concurrentie uit te bannen en
overheden helpen hen daarbij. Schaalvergroting van bedrijven gaat al
lang niet meer over kostenvoordeel, maar over het uitbannen van
concurrentie, bijvoorbeeld door concurrenten op te kopen.’ Nationale
overheden zullen hier nooit tegen optreden, analyseert Boot. Soms omdat
ze maar wat trots zijn dat ‘hun’ bedrijf groeit, soms uit angst dat het
bedrijf anders vertrekt. Boot: ‘De Europese
mededingingsautoriteit probeert het soms wel, maar het is verrekte
lastig. We hebben een veel te optimistisch beeld van de markteconomie.’
Econoom Aldert Boonen van de fnv:
‘Albert Heijn heeft een derde van de markt in handen. Dat is officieel
geen monopolie, maar in de praktijk is het dat wel.’ De supermarktketen
zet met haar grote marktaandeel toeleveranciers onder druk, waarop die
toeleveranciers aan het bezuinigen slaan op hun werknemers. Boonen:
‘We hebben als vakbeweging die verdekte monopolies en de invloed
daarvan op de arbeidsvoorwaarden pas sinds kort op het netvlies.’
Ook de gevoeligheid van consumenten voor merken versterkt de
winstgevendheid van bedrijven, stelt Boonen. ‘Neem spijkerbroekenmerk
Diesel. Diesel maakt die broeken niet, ze kopen de kant-en-klare
producten in Azië voor een paar euro en zijn zelf alleen maar
verhandelaar. Maar omdat er Diesel op staat kunnen ze er honderd euro
per stuk voor vragen. Een hoge prijs vergroot zelfs de status van het
merk, dus tel uit je winst. En de concurrent doet precies hetzelfde.’ De
combinatie van merkmacht en het uitbesteden van de productie zorgt voor
lage lonen en hoge winsten.
5. Pensioenfondsen doen mee aan rendementjagen
Op het eerste gezicht lijken pensioenen dé manier om werkenden een
graantje mee te laten pikken van de hoge winsten en
beleggingsrendementen. Toch is het eerder omgekeerd. Pensioenfondsen
zijn zich de afgelopen decennia steeds meer gaan richten op snelle hoge
rendementen, en daarmee dragen ook zij bij aan de financialisering van
de economie, stelt de eerdergenoemde wrr-studie. Arnoud Boot:
‘De fondsen zijn beleggers in waardepapieren geworden in plaats van
investeerders gericht op echte economische productie.’ Dat
pensioenfondsen zich gedragen zoals ze zich gedragen heeft alles te
maken met de Nederlandse regels rond pensioenen. Boot: ‘Het
systeem van dekkingsgraden en rekenrente zorgt ervoor dat de fondsen
zich richten op een schijnwerkelijkheid. Langetermijninvesteringen zijn
moeilijker meetbaar dan snel stijgende aandelenkoersen. Natuurlijk
hebben we allemaal belang bij een goed pensioenrendement, maar niet bij
lucht.’ Werd er twintig, dertig jaar geleden nog vooral in Nederland
belegd in langjarige investeringen in bijvoorbeeld woningen, inmiddels
zit bijna alle vermogen in buitenlandse waardepapieren. Boot: ‘En de les uit het verleden is dat je een deel van dat geld altijd kwijtraakt.’
Het faillissement van V&D, een paar jaar geleden, zorgde voor een wake-up call
bij de vakbeweging. Vakbonden besturen samen met werkgevers de
pensioenfondsen. De warenhuisketen ging failliet nadat ze was
leeggezogen door ‘investeringsmaatschappij’ Sun Capital, waar
pensioenfondsen in belegden. Tienduizend mensen verloren hun baan.
De financiële deregulering, de toegenomen macht van aandeelhouders en
de enorme schaalvergroting van bedrijven vergroten allemaal de
onderhandelingspositie en macht van bedrijven. Tegelijkertijd werd de
positie van werkenden juist verzwakt.
6. Loonmatiging als heilige graal
Je zou het met de huidige eensgezindheid over de noodzaak van
loonstijgingen bijna vergeten, maar een kleine veertig jaar lang zwoeren
werkgevers, werknemers en overheid bij loonmatiging. Het beteugelen van
de lonen zou zorgen voor meer werkgelegenheid, voor extra investeringen
en voor toenemende export. Veertig jaar geleden was daar ook best iets
voor te zeggen, de lonen stegen in de jaren zeventig sterker dan de
arbeidsproductiviteit en dat gaat niet heel lang goed. Maar loonmatiging
bleef ook de heilige graal toen er economisch helemaal geen reden meer
toe was, sterker nog, toen er economisch veel voor te zeggen was de
lonen flink te laten stijgen. Zonder loon immers geen koopkracht, en de
Nederlandse economie is voor zeventig procent afhankelijk van de
binnenlandse vraag naar producten en diensten.
En zelfs nu kost het de fnv soms moeite de eigen mensen te overtuigen, zegt Zakaria Boufangacha, dagelijks bestuurder van de fnv.
‘Het idee dat een minder hoge looneis goed is voor de werkgelegenheid
en de concurrentiepositie zit diep.’ Op zichzelf hoeft de extra beloning
van werkenden niet in directe loonstijging te zitten, er kan ook
gekozen worden voor betere secundaire arbeidsvoorwaarden. Maar niet
alleen de lonen zelf stagneren, ook het totale deel van het nationale
inkomen dat naar werkenden gaat, daalt. Beleidsadviseur
arbeidsvoorwaarden Saskia Boumans van de fnv:
‘We hadden te weinig op het netvlies dat ondertussen de winsten sterk
toenamen, en dat de aiq daalde.’ De aiq, de arbeidsinkomensquote, meet
welk deel van alles wat er wordt verdiend naar de a van arbeid gaat,
inclusief flexwerk en zzp. Overigens stelt de fnv inmiddels weer stevige looneisen, van 3,5 procent.
Een belangrijk argument voor loonmatiging was decennialang dat
loonstijgingen zorgen voor prijsstijgingen, dus inflatie, en dat er zo
een eindeloze vicieuze cirkel van loon- en prijsstijgingen zou ontstaan.
Prijsstijgingen leiden immers weer tot nieuwe looneisen. Opmerkelijk is
dat de redenering ‘loonstijgingen zorgen voor inflatie’ geen reden was
om de lonen te verhogen toen er afgelopen jaren juist gebrek aan
inflatie was. Maar het hele idee dat looneisen als vanzelf tot inflatie
leiden is een misverstand, stelt Servaas Storm, econoom en onderzoeker
aan de TU Delft. ‘Dat gebeurt immers alleen als bedrijven de prijzen
vanwege die loonstijgingen moeten verhogen. Maar met de huidige winsten
kan de loonstijging makkelijk uit de winst betaald worden, de prijzen
hoeven helemaal niet toe te nemen als de lonen omhoog gaan.’
‘We hebben in Nederland meer dan een miljoen mensen die graag een baan willen. Doe wat moeite voor ze, leid ze op’
7. De overheid remt lekker mee
De overheid gaat, afgezien van de ambtenarensalarissen, officieel
niet over de lonen, maar achtereenvolgende kabinetten hebben met tal van
maatregelen sterk bijgedragen aan loonmatiging. Door te dreigen dat ze
anders de cao-afspraken niet algemeen bindend zou verklaren (die avb zorgt ervoor dat de cao
voor de hele sector geldt, ook bij bedrijven die niet
mee-onderhandelden), door het wettelijk minimumloon te bevriezen of te
verlagen, en door het psychologisch effect dat uitgaat van het korten
van de ambtenarensalarissen. Het Centraal Planbureau, belangrijk
adviesorgaan voor het kabinet, schatte tot 2008 de loonruimte
stelselmatig te laag in: de werkelijke loonruimte (bestaande uit toename
van de arbeidsproductiviteit plus inflatie) bleek jarenlang achteraf
hoger te zijn dan wat het cpb inschatte.
De hoogte van het minimumloon is sterk bepalend voor de lonen aan de
onderkant. Het minimumloon werd in de jaren tachtig verlaagd en groeide
ook daarna niet mee met de gemiddelde welvaartsstijging. In 1976 was het
minimumloon nog 68 procent van het gemiddelde loon, inmiddels is dat 48
procent. Tegelijkertijd werden juist meer mensen afhankelijk van de
hoogte van het minimumloon, omdat er met name in de jaren negentig
steeds meer loonschalen bij kwamen die nauwelijks boven het minimumloon
zitten.
Toen het wettelijk minimumloon eind jaren zestig werd ingevoerd, was
het criterium dat een gezin met twee kinderen, wonend in de stad, ervan
kon leven. Wiemer Salverda, hoogleraar arbeidsmarkt en ongelijkheid:
‘Dat behoeftecriterium is losgelaten. Impliciet of expliciet wordt ervan
uitgegaan dat gezinnen minstens anderhalf-verdiener zijn. Maar dat
betekent dus wel een lager loon per uur.’ Het verlagen van het
minimumloon is gunstig voor de overheidsfinanciën, omdat de hoogte van
de bijstand en een paar andere uitkeringen afhankelijk is van de hoogte
van het minimumloon.
8. Door meer werknemers hebben werkgevers meer keus
De vijver waaruit werkgevers hun werknemers kunnen kiezen, werd de
afgelopen decennia systematisch groter. In de eerste plaats natuurlijk
doordat vrouwen vanaf de jaren tachtig veel meer betaald gingen werken.
Maar ook door het bevorderen van de komst van arbeidskrachten uit de
rest van Europa. Een grotere vijver betekent minder onderhandelingsmacht
voor werknemers. De arbeidstijdverkorting van begin jaren tachtig (van
pakweg veertig naar 38 uur) zorgde er nog even voor dat het reservoir
van arbeidskrachten enigszins binnen de perken bleef, maar daarna waren
er slechts bewegingen die de keuzemogelijkheden voor werkgevers
vergrootten.
Zo bepaalt de Europese Detacheringsrichtlijn van 1997 dat werknemers
uit andere Europese landen die hier komen werken grotendeels betaald
kunnen worden volgens de regels van het land van herkomst. Zeker na de
uitbreiding van Europa met relatief arme landen met lagere lonen en
sociale zekerheid werden werknemers van elders een aantrekkelijk
alternatief voor werkgevers.
Onlangs maakte uitzendconcern Randstad bekend dat het jaarlijks
tachtigduizend mensen uit Oost- en Zuid-Europa en India wil aantrekken
om de tekorten op de Nederlandse arbeidsmarkt op te lossen. Maurice
Limmen, voorzitter van het cnv: ‘Dan
denk ik: we hebben in Nederland toch ook nog meer dan een miljoen mensen
die graag een baan willen. Doe wat moeite voor die mensen, leid ze op,
zorg voor herintredende vijftigplussers. Maar het is goedkoper en
makkelijker om mensen uit het buitenland te halen.’
Niet alleen vrouwenemancipatie en goedkope arbeid uit Oost-Europa,
ook verandering van de studiefinanciering zorgt voor een grotere vijver
van arbeidskrachten. Tot begin jaren negentig hadden studenten een
basisbeurs én mocht je als student naast die beurs nauwelijks
bijverdienen. Door het vrijwel afschaffen van de studiebeurs en het
schrappen van de bijverdienregels kwamen er honderdduizenden slimme,
flexibele en met weinig loon genoegen nemende studenten de arbeidsmarkt
op.
Intrigerend is dat als arbeid overvloediger wordt de macht van
werkenden afneemt, maar dat kapitaal geen last heeft van zijn eigen
overvloedigheid: er is veel meer geld dan de economie nodig heeft of
zelfs aankan, maar toch wordt kapitaal niet minder machtig, integendeel.
De simpelste verklaring daarvoor is natuurlijk dat mensen moeten eten,
waardoor het stellen van eisen per definitie lastiger is. ‘Maar
bovendien heeft het kapitaal een markt voor zichzelf gecreëerd buiten de
reële economie, door speculatie en nieuwe financiële instrumenten’,
zegt Bas van Bavel. De lage rente is een afspiegeling van de overvloed
van kapitaal, maar het geld heeft andere manieren om aan te groeien.
9. Met minder sociale zekerheid kun je minder eisen
De afgelopen decennia zijn de toegang tot sociale zekerheid en de
hoogte van de uitkeringen stelselmatig verminderd. En dat, zeggen ook de
oeso, het imf
en de Europese Commissie, zorgt voor een verslechtering van de
onderhandelingspositie van werkenden. Wie werkloos of gedeeltelijk
arbeidsongeschikt wordt heeft minder vangnet om op terug te vallen en
gaat daardoor eerder akkoord met slechte arbeidsvoorwaarden.
Socioloog Cok Vrooman, werkzaam bij het Sociaal en Cultureel
Planbureau en hoogleraar aan de Universiteit Utrecht, onderzocht hoe de
hoogte, duur en voorwaarden van de sociale zekerheid zich in de
afgelopen decennia ontwikkelden. De inkomenszekerheid van mensen onder
de 65 (bijstand, arbeidsongeschiktheid, WW) nam sinds 1980 in Nederland
met 34 procent af, berekende hij. Sinds 1990 is de daling zelfs nog
forser (38 procent), want tussen 1980 en 1990 nam de zekerheid eerst nog
toe. Gecorrigeerd voor inflatie is het sociaal minimum (de optelsom van
bijstand plus toeslagen) nu lager dan in 1980.
Het begon allemaal met het rapport Een werkend perspectief
van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid in 1990. Zelden
werd een advies zo snel en grondig omgezet in beleid. ‘Werk boven
inkomen’ werd voortaan het adagium. Sociale zekerheid was voortaan niet
meer bedoeld als inkomenszekerheid, maar werd een instrument om mensen
te ‘prikkelen’ om werk aan te nemen, zowel in hoogte als in voorwaarden.
Uitkeringsgerechtigden mogen steeds minder eisen stellen aan het werk
en de arbeidsvoorwaarden die ze accepteren, en mensen onder de 27 hebben
sinds 2009 in principe geen recht op een uitkering.
‘Ze zien werknemers als mensen die schroefjes indraaien, als intellectueel inferieur, mensen die bij bosjes te krijgen zijn’
10. Nederland is kampioen flex
De Nederlandsche Bank was er in haar onderzoek van een paar weken
geleden helder over: het achterblijven van de lonen is voor pakweg de
helft te wijten aan de opmars van flexwerk. Niet alleen krijgen
flexwerkers slechter betaald, door de opmars van flex durven ook de
mensen die wel een vaste baan hebben minder eisen te stellen uit angst
hun baan te verliezen. Bovendien zijn mensen met flexwerk veel minder
vaak lid van een vakbond, wat de onderhandelingspositie van vakbonden
verslechtert. Nederland is kampioen flexwerk doordat tal van regelingen
flex zeer goedkoop maken voor werkgevers.
Naast flex zorgen ook aanbesteding en outsourcing voor lagere lonen.
Bedrijven en organisaties die voor hun opdrachten afhankelijk zijn van
het winnen van een aanbesteding doen er alles aan om hun prijs te
drukken door de lonen zo laag mogelijk te houden. Bovendien zorgt
aanbesteding voor meer flex, want wie afhankelijk is van het winnen van
aanbestedingen wil zo min mogelijk vast personeel. De balkanisering van
de arbeidsmarkt, noemt Ronald Janssen van tuac dat. Janssen:
‘In discussies over gebrek aan loonstijging wordt tegenwoordig bijna
beschuldigend naar vakbonden gewezen: jullie hebben macht verloren,
sukkels. Maar vergeet niet dat het verlies van macht een rechtstreeks
gevolg is van beleid, van hoe werk georganiseerd is.’
Bij de acties in de schoonmaak trokken de vakbonden sámen op met de werkgever van de schoonmakers (bedrijf csu),
omdat de werkgever zich ook gemangeld voelde tussen de aanbesteders.
Marktwerking en privatisering in de publieke sector hebben de
hoeveelheid aanbestedingen sterk opgevoerd. Zodra in een sector
marktwerking wordt geïntroduceerd, zoals in de zorg, moeten opdrachten
volgens regels van de Europese Unie aanbesteed worden.
In dezelfde lijn ligt het outsourcen van bedrijfsonderdelen die
voorheen deel uitmaakten van het eigen bedrijf. Doordat activiteiten als
de schoonmaak en de catering worden uitbesteed aan een ander bedrijf
valt dat personeel niet onder de eigen cao,
en wordt het slechter betaald. Het ‘verdampen van het werkgeverschap’
noemt Ronald Dekker, arbeidseconoom van onderzoeksinstituut Reflect van
de Universiteit van Tilburg dat.
11. Werkenden betalen de belastingverlichting van bedrijven
De afgelopen decennia gingen de belastingen voor bedrijven omlaag en
die voor werkenden omhoog. De winstbelasting voor bedrijven is
gehalveerd en het huidige kabinet wil deze nog verder verlagen. Vooral
sinds de crisis van 2008 zijn de lasten voor werkenden juist sterk
gestegen, van 19,8 procent naar 22,2 procent (uitgedrukt in percentage
van het bruto binnenlands product). Daar komen de pensioenpremies nog
bovenop. Dat zorgt er niet alleen voor dat werkenden netto minder
overhouden, het beïnvloedt ook de loononderhandelingen. Want door de
gestegen lasten op arbeid nemen de loonkosten voor werkgevers toe, ook
als de lonen zelf niet stijgen. Werkgevers grijpen die gestegen
loonkosten aan om de lonen niet te verhogen: de loonruimte gaat op aan
de gestegen premies en belastingen op de lonen, zeggen zij. Ze verzuimen
er echter bij te zeggen dat hun eigen belastingen zeer sterk gedaald
zijn, waardoor er wel degelijk ruimte is gekomen om de lonen te
verhogen.
12. Een klusjeseconomie voor werklozen
Het is een debat voor ingevoerde intimi, maar levendig is het wel:
wordt de koek voor werkenden niet vooral kleiner door de opmars van
nieuwe technologie? Volgens werkgeversorganisatie vno-ncw
is technologie de belangrijkste oorzaak van de daling van de
arbeidsinkomensquote. Doordat bedrijven meer uitgeven aan technologische
innovaties zijn minder arbeidskrachten nodig, logisch dat de factor
arbeid dan een kleiner deel van de taart krijgt. Maar als dat waar zou
zijn, zouden de investeringen toenemen. En dat doen ze niet. Ook zou de
arbeidsproductiviteit, oftewel de gemiddelde hoeveelheid die per
arbeidsuur geproduceerd wordt, flink stijgen, en dat gebeurt evenmin.
Maar technologie heeft wel op een paar andere manieren invloed op de
verdeling van de koek. ‘Werkers kunnen gemakkelijker in de gaten
gehouden worden en aangestuurd worden om zo hard mogelijk te werken, en
alleen op de tijden dat ze echt nodig zijn’, verklaart Wiemer Salverda.
‘De baas weet precies hoe lang de caissière over iedere hoeveelheid
boodschappen doet, en weet precies hoe de buschauffeur rijdt.’ Bovendien
is er technologische werkloosheid, zoals dat is gaan heten: mensen die
werkloos worden door automatisering gaan vervolgens vaak beneden hun
niveau en salaris aan het werk. De werkloze bankmedewerker die
Deliveroo-fietser wordt. Volgens Adair Turner, voorzitter van het
internationale Institute for New Economic Thinking (inet),
is dat de belangrijkste verklaring voor de in veel westerse landen
haperende arbeidsproductiviteit: de opmars van de laagproductieve
klusjes. Zo zorgt technologische ontwikkeling er wel degelijk voor dat
werkenden een kleiner deel krijgen van het nationaal inkomen. Volgens
hoogleraar Van Bavel heeft dat alles te maken met hoe er met
technologische werkloosheid wordt omgegaan en hoe de klusjeseconomie
wordt bevorderd. ‘Technologie mag nooit de schuld krijgen van het feit
dat werkenden een kleiner deel van de koek krijgen. Want beleid bepaalt
hoe technologie uitwerkt, dat bepaalt de technologie echt niet zelf.’
13. De rekening van de crisis daalt eenzijdig neer
Opmerkelijk genoeg veroorzaakte de financiële en economische crisis
van 2008 nauwelijks een daling van de winsten van ondernemingen.
Tegelijkertijd gingen werkenden er wel op verschillende manieren op
achteruit, zowel in de marktsector als in de publieke sector. Het redden
van de banken sloeg een gat in de staatsschuld en om het gat te dichten
sloeg de overheid aan het bezuinigen. Met als gevolg een stijgende
werkloosheid – alleen al in de zorg verloren tachtigduizend mensen hun
baan – en stagnerende lonen. Ook werden, om de staatsschuld te
verminderen, de belastingen en premies voor huishoudens verhoogd. Welk
deel van de daling van de arbeidsinkomensquote precies het gevolg is van
de manier waarop de crisis werd bestreden, is moeilijk te zeggen, maar
dat het crisisbeleid bijdroeg aan de daling hoeft weinig betoog. Daarbij
komt de algemene tendens om in tijden van economische tegenspoed de
lonen te matigen, maar in tijden van voorspoed geen inhaalslag te maken.
Bij de dertien
bovengenoemde oorzaken gaat het steeds om politieke keuzes, om
beleidsbeslissingen. Maar ook meer psychologische aspecten spelen een
rol bij de stagnerende lonen en stijgende winsten, benadrukt Maurice
Limmen van het cnv: ‘Het idee van samen,
collectief zorgen voor goede beloning en goede arbeidsvoorwaarden is
een beetje zoek geraakt. Als de werkdruk de spuigaten uit loopt denken
mensen eerder dat ze een cursus mindfulness moeten doen dan via
ondernemingsraad en vakbond zorgen voor meer collega’s. Als je het niet
aankunt, ligt dat zogenaamd aan jezelf.’
Ook bij werkgevers spelen psychologische motieven, weet Schenk, zelf
commissaris bij drie bedrijven. ‘Zelfs als loonsverhogingen niet ten
koste gaan van de winst bestaat er een grote weerzin tegen. Het
sentiment is soms letterlijk: “Ze verdienen het niet.” Ze zien
werknemers als mensen die schroefjes indraaien, als intellectueel
inferieur, mensen die bij bosjes te krijgen zijn.’
‘Eigenlijk zijn we terug in de negentiende eeuw’, zegt economisch
historicus Bas van Bavel. ‘Kenmerkend voor de negentiende eeuw én voor
het huidige tijdsgewricht is dat kapitaal en arbeid alleen nog via “de
markt” bij elkaar komen en dat de prijs van beide aan de markt wordt
overgelaten.’
Arbeid en kapitaal kunnen op tal van andere manieren bij elkaar
komen, maar die andere samenwerkingsverbanden om te produceren zijn óf
gemarginaliseerd – coöperaties, familiebedrijven, ambachtslieden,
middenstanders – óf zijn zelf volgens het marktsysteem gaan werken:
woningcorporaties, voormalige coöperatieve banken en verzekeringen,
grote delen van de publieke sector. De markt als prijsbepaler voor
arbeid en kapitaal is niet ‘modern’, benadrukt Van Bavel, het is juist
erg ouderwets. ‘De pure markteconomie die de laatste decennia is
ontstaan, tierde ook in de zestiende en zeventiende eeuw welig.’ De
periode waarin andere productieverbanden de boventoon voerden – vanaf
een eeuw geleden tot pakweg eind jaren zeventig – kenmerkte zich juist
door een sterke toename van de welvaart.
De grote vraag, zeker nu de kritiek op de markt als spelbepaler alom
toeneemt, is waarom ook links of in ieder geval de sociaal-democratie zo
lang is meegegaan in marktdenken en loonmatiging. Socioloog Merijn
Oudenampsen, die onlangs startte met een groot onderzoek naar de opkomst
van het neoliberalisme: ‘Zowel de bonden als de sociaal-democratie
raakten in de jaren tachtig min of meer getraumatiseerd door de hoge
werkloosheid. Bovendien werd het neoliberale gedachtegoed in Nederland
door de kabinetten-Lubbers heel technocratisch gebracht. Als “het is nu
eenmaal voor iedereen de beste oplossing”, in plaats van een
ideologische strijd.’ Er was (en is) in Nederland veel minder discussie
onder economen dan in andere landen. Oudenampsen: ‘De neoklassieke economen hebben hier ongeveer de hegemonie.’
Arnoud Boot verklaart het meegaan van links vooral uit het bandwagon-effect:
‘Iedereen praat elkaar na en tijd voor reflectie is er niet. En je
ongemakkelijke gevoelens kun je altijd sussen door kleine verbeteringen
aan te brengen, dan heb je toch je best gedaan.’
Dit is het tweede deel van een serie van Mirjam de Rijk over kapitaal en arbeid. Het eerste deel, ‘En de winnaar is… het bedrijfsleven’, stond inDe Groene Amsterdammervan 1 februari. De serie wordt mede mogelijk gemaakt door Fonds 1877
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2023/07/data103155732-ca1a64.jpg)
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/podcasts/wp-content/blogs.dir/131/files/2023/01/nrc-boven-waterrgb01lowres.png)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2023/07/data103125358-8a8aac.jpg)
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data103165972-752055.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Posts
