Posts tonen met het label Jeugd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jeugd. Alle posts tonen

maandag 3 november 2025

SHARTIE AART DEKKER / DE JEUGD HEEFT DE TOEKOMST / GROENE-COLUMN DONNER: (Begrip ´necessary illusions´ viel, van Noam Chomsky) WAARHEID waarheid bevrijdt allesbehalve, hij slaat alleen maar murw. En zolang overheden en bedrijven geld verdienen aan ontbossing en genocide

 

SHARTIE AART DEKKER - DE JEUGD HEEFT DE TOEKOMST

Als ouder(e) moet je jezelf soms inhouden om de jeugd niet te ontmoedigen met ´de Waarheid´

Het begrip ´necessary illusions´ viel, van Noam Chomsky) 

´....Waarheid bevrijdt allesbehalve, hij slaat alleen maar murw. En zolang overheden en bedrijven geld verdienen aan ontbossing en genocide...´

Een mooie column van Marian Donner in de Groene Amsterdammer over Waarheid vs. Liegen (om bestwil).

Over hoe frustrerend de realiteit kan zijn en hoe deze (voor ouders) soms nogal kan wringen  -of zelfs botsen- met het optimisme van kinderen.

Over hou je als ouder(e) ervoor moet waken (je) kinderen niet het vermogen te dromen en optimistisch te zijn moet ontnemen...want dan hol je het potentieel voor verbetering in de toekomst uit.

Aan de andere kant is het natuurlijk ook niet goed om kinderen helemaal af te schermen van ellende als Oorlog, Vernietiging van Planeet, Ecosystemen, Milieu, etc, etc...

Tsja...ouderschap is iets moois, maar lang niet altijd gemakkelijk..! 

(AD) 

Column Marian Donner

Ozi en Chomsky

Marian Donner beeld Aart-Jan Venema

30 juli 2025 – verschenen in nr. 31

De originele column en nog veel meer van Marian Donner vind je op de site van de Groene Amsterdammer  ---  Hier  ---

Welke leugens zijn noodzakelijk voor een samenleving? In een aflevering van Het filosofisch kwintet kwam deze vraag voorbij en toevallig zag ik niet veel later een mogelijk antwoord in de tekenfilm Ozi: Voice of the Forest. ‘Het is echt een heel goeie film’, zei mijn zoontje nog, want hij kende hem al. Ik was even vergeten dat de smaak van een negenjarige niet per se de beste leidraad is.

Ozi bleek een jong orang-oetanmeisje te zijn dat haar ouders en huis verliest in een grote bosbrand. Ze belandt in een opvangcentrum, leert zich via een soort smartwatch verstaanbaar maken aan mensen en groeit uit tot een heuse influencer: op sociale media plaatst ze leuke filmpjes over haar leven. En toen was de film nog geen vijf minuten bezig. Zo vroeg begint de technologische indoctrinatie al, dacht ik nog. Maar natuurlijk kon het erger (alles kan altijd erger).

Gaandeweg ontdekt Ozi dat er een heel gemeen bedrijf is dat het regenwoud vernietigt voor palmolieplantages en, lang verhaal kort: Ozi openbaart die waarheid in een filmpje, het filmpje gaat viraal, miljoenen mensen zijn woedend, waardoor het bedrijf gedwongen wordt om voortaan goed te doen. En de regenwoud-dieren leven nog lang en gelukkig.

‘Wat vond je?’ keek mijn zoontje me stralend aan.

Ik kon het niet helpen, het was eruit voor ik er erg in had: ‘Wat een ongelooflijke onzin is dit!’ We weten allang in welk razend tempo enorme stukken regenwoud verdwijnen, we weten ook welke bedrijven daar grotendeels verantwoordelijk voor zijn, er is een filmpje van een orang-oetan, een echte dus, die zijn boom verdedigt tegen monsterlijke graafmachines, ook dat filmpje ging viraal, maar het maakt allemaal geen moer uit. In Gaza vindt momenteel een genocide plaats, of pardon, de Israëlische regering voert er een slachting uit met ‘genocidale kenmerken’, die dagelijks wordt gelivestreamd op sociale media: we kunnen het allemaal zien, miljoenen mensen zijn woedend, en toch verandert er al 21 maanden (en 58 jaar) helemaal niets.

Nee, de waarheid bevrijdt allesbehalve, hij slaat alleen maar murw. En zolang overheden en bedrijven geld verdienen aan ontbossing en genocide, is er geen Ozi of eenzame strijder die daar iets aan kan doen.

‘Nou, ik vond het wel een goede film’, piepte de negenjarige zacht.

‘Maar ik heb toch gelijk?’ vroeg ik later op de avond aan mijn geliefde. Het begrip necessary illusions viel, van Noam Chomsky-: de noodzakelijke illusies (of leugens) waarmee een systeem zichzelf onzichtbaar maakt. Voor voorbeelden hoef je enkel naar de strekking van een willekeurige Hollywoodfilm te kijken. Geld maakt niet gelukkig. Hard werken loont. Liefde is het enige wat telt. En, die vooral: een enkel individu kan, geheel op eigen kracht, de wereld veranderen.

‘Het is niet waar, dan moet ik er toch ook niet over liegen?’ drong ik aan. Maar daar bleek de geliefde toch anders over te denken. Hij zei dat het bij de jeugd hoort. Dat gevoel van zelfoverschatting, van onoverwinnelijkheid, de hemel willen bestormen. Hij vond: in deze zielsdodende wereld, waarin creativiteit en originaliteit zo weinig ruimte krijgen, die je al vanaf de lagere school in het gareel duwt, is een overmatig geloof in jezelf juist heel gezond. Niemand heeft iets aan je wanhoop of cynisme. Je moet blijven geloven dat je iets kunt veranderen, dat je de massa in beweging kunt zetten, dat deze wereld niet zo hoeft te zijn.

Niet veel later las ik over een studente die een petitie had opgezet waarmee ze het Franse parlement dwong om een wet te herzien die het gebruik van een zeer kwalijke insecticide toelaat. In Spanje begonnen acht burgers een rechtszaak tegen de milieuvervuiling door veedieren, en wonnen. Het zijn inspirerende verhalen, geruststellend ook: er gebeurt tenminste wat! En toch denk ik dat dit soort verhalen, over de kracht en macht van het individu, uiteindelijk meer kwaad doen dan goed. Ik blijf hopen op verhalen die het menselijk ego, de hoogmoed en zelfoverschatting, juist wat meer intomen. Maar tegen mijn zoontje zal ik voortaan inderdaad liegen.

Lees ook:

Column

O, wat ik er niet voor over zou hebben om Andrew Tate in zijden kamerjas te zien overleven tussen samurai!

Marian Donner 9 juli 2025


 

 

 

zondag 21 september 2025

GEWELDIG! BBC Night of the Proms Toegift: 'Feeling Good' a capella door het National Youth Orchestra & Farnham Youth Choir (200 M/V)

maandag 14 april 2025

INTRESSANTE VRAAG VAN 'ANONE': Lentekriebels in de Gesloten Jeugdzorg? / GROENE CARTOON MARTIN SIMEK /

 

Anone is een pseudoniem van Martin Šimek,

Cartoon van de Groene Amsterdammer

meer cartoons van Anone   ---  Hier  ---, 

meer Cartoonisten van de Groene   ---  Hier  ---

zondag 15 december 2024

BASKETBALL TALENT-ONTWIKKELING / TROUW: FINANCIERING VAN DE TOP SPORT DOOR NOC*NSF OP DE SCHOP: 'Geldkraan gaat dicht voor het traditionele basketbal, maar je hoort NBB (de bond) niet klagen...' / OLA - ORANGE LIONS ACADEMY WORDT HYBRIDE #3X3 & #5X5 / BASKETBALL / VERANDERING / INNOVATIE? /

 Worthy de Jong bedankt het 3X3 WT Amsterdam 2024 publiek 

(Foto: 3X3 Unites)

*

Geldkraan gaat dicht voor het traditionele basketbal, maar je hoort de bond niet klagen

Door de nieuwe toewijzing van subsidies door NOC-NSF lijkt het Nederlandse basketbal een van de getroffen sporten. Bij de bond zien ze vooral nieuwe kansen om moderne spelers op te leiden.

Het moet ongetwijfeld een harde klap zijn geweest voor de Nederlandse Basketball Bond (NBB). Sportkoepel NOC-NSF maakte eind vorige maand bekend dat de geldkraan voor het 5x5-basketbal dichtgaat. Geen druppel van de 213.000 euro blijft over voor de sport. Het geld wordt voortaan geïnvesteerd in andere bonden.

Toch blijkt niets minder waar. De klap is handig ontweken, beweert Brian Benjamin, technisch directeur van de bond, die benadrukt dat het geen kwestie van opportunisme of creatief boekhouden is. “We hebben als bond geen reden tot klagen”, zegt hij aan de telefoon. “Achteruit? We gaan er als basketbalsport zelf op vooruit.”

Elke olympische cyclus is het financieel gezien opnieuw puzzelen voor NOC-NSF. Hoe wordt de 44 miljoen euro die bestemd is voor topsport verdeeld over de bonden? Graadmeter is niet het behaalde succes, maar het verwachte succes over vier jaar tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles.

Flink meer geld voor 3x3-basketbal

In tegenstelling tot de traditionele 5x5-variant, waar Nederland bij de mannen en vrouwen geen rol van betekenis speelde, wordt vanuit de sportkoepel wél geïnvesteerd in het 3x3-basketbal. Dat budget gaat na het behaalde goud van de mannen in Parijs met 72 procent omhoog naar 500.000 euro.

Uit de rekensom van Benjamin blijkt dat de NBB 25 procent meer krijgt dan vorig jaar. Het totale bedrag gaat omhoog van 1,3 miljoen euro naar 1,6 miljoen euro. De paralympische vrouwen en mannen krijgen per team 200.000 euro.

Met de verhoogde financiële slagkracht gaat de bond moderniseren. Al plaatsten de vrouwen zich niet voor de spelen, het succes in het 3x3-mannen zorgt indirect voor een cultuuromslag. Het is de katalysator voor verandering. De opleiding Orange Lions Academy blijft bestaan, maar zal voortaan jonge basketballers voor beide disciplines klaarstomen.

Meer aandacht voor persoonlijke ontwikkeling

Aron Royé, bondscoach 3x3-mannen, dacht en schreef mee met het nieuwe plan. “We selecteren straks niet zozeer andere spelers, maar we richten trainingen wel anders in. Veel meer richten we ons op persoonlijke ontwikkeling.”

Tijdens een 3x3-wedstrijd mogen coaches niet sturen. Het team is zelfsturend. Elk individu wordt verantwoordelijk gehouden voor tactische aanwijzingen en aanmoedigingen. De bond hoopt te komen tot een soort Hollandse School, met Worthy de Jong als Johan Cruijff en Aran Royé als Rinus Michels.

Benjamin vult desgevraagd aan: “In het moderne basketbal wordt steeds meer positieloos gespeeld. Alle spelers zijn compleet. Ze schieten, passen en verdedigen. Juist die veelzijdigheid is de basis van het 3x3-basketbal. In het 5x5-basketbal zijn we niet goed in het allround ontwikkelen. Dat moet anders.”

Het Amerikaanse model

Beide mannen wijzen op het Amerikaanse model waarbij elke speler in de NBA, de sterkste basketbalcompetitie ter wereld, een programma rond zichzelf heeft gebouwd om zijn eigen ontwikkeling te maximaliseren. Heel wat anders dan het generieke programma waar de coach bepaalt.

“Het beste voorbeeld is het krachtprogramma van de topspelers in het 3x3-basketbal”, zegt Benjamin. “Ze hebben ruimte om met fysieke training zeven of acht kilo aan spierkracht te winnen. In het 5x5-basketbal is daar geen ruimte voor, terwijl de spelers daar wel profijt van hebben.”

Laat niet onverlet dat de sterren van Parijs – Worthy de Jong, Dimeo van der Horst en Arvin Slagter – een geschiedenis hebben in de zaal. De 5x5-variant is de kraamkamer van het succes. Volgens Royé vormen zij juist het bewijs van een meer hybride opleiding.

“Het zijn jongens, dertigers, die al jaren meedraaien in de sport. Ze hebben zich doorontwikkeld op mentaal en speltechnisch gebied. Dat willen we de jonge lichting ook meegeven.”

Volgens de technisch directeur en de bondscoach had de bond geen falend opleidingssysteem, ze gaan het alleen nog beter doen. Misschien doen de Nederlandse vrouwen over vier jaar dan ook mee met de medailles.

Lees ook:

Meer geld voor atletiek en roeien, minder voor de voetbalvrouwen

Hoeveel euro gaat er naar welke sport? NOC-NSF stuurt ook onder leiding van directeur André Cats op medaillekansen


zaterdag 9 november 2024

HOE & WAAROM DE METHODE 3X3 Unites werkt / DORDRECHT: 3x3-basketbalveld op kunstwerk komt er: ‘Unieke kans om sport, kunst en duurzaamheid te combineren’ / STRAAT BASKETBALL /

Het Art Court met speciale sportvloer in Rotterdam. Iets vergelijkbaars, maar dan met andere kunst, komt ook op het Energieplein in Dordrecht.

Het Art Court met speciale sportvloer in Rotterdam. Iets vergelijkbaars, maar dan met andere kunst, komt ook op het Energieplein in Dordrecht. © Royal Campen

3x3-basketbalveld op kunstwerk komt er: ‘Unieke kans om sport, kunst en duurzaamheid te combineren’

Er is geen sport in Nederland die zo’n groei doormaakt als 3x3-basketbal. Dankzij Worthy de Jongs ‘gouden’ worp in de laatste seconde van de finale op de Olympische Spelen in Parijs ontstond bij het Dordtse gemeenteraadslid Wouter van der Spoel het idee om op het Energieplein in Dordrecht ook een voor die sport geschikt veld te laten aanleggen, in combinatie met een kunstwerk. Met succes, want het gaat gebeuren ook.

Folkert van der Krol 08-11-24 Originele artikel en meer op AD.nl --- Hier ---

Sportwethouder Marc Merx heeft het plan overgenomen. Hij ziet een 3x3-basketbal Art Court op het Energieplein als ‘een unieke kans om sport, kunst en duurzaamheid te combineren en de stad Dordrecht te verrijken’, schrijft hij aan de initiatiefnemers. Voor de kosten heeft hij al een potje gevonden. College en gemeenteraad moeten er nog wel definitief mee instemmen.

Lees ook



Op het Energieplein staat al een basket. ,,Maar daar gaat niemand heen, omdat er geen lijnen zijn’’, zei Van der Spoel daar eerder over. ,,Je kunt daar onmogelijk een wedstrijdje spelen, met als gevolg dat het Oranjeplein vaak heel druk is en de buurt daar overlast van ondervindt.’’

Kleur

Volgens hem ontbreekt het op het Energieplein aan kleur. Daarom stelde hij voor om er, net als in Rotterdam, een 3x3 Art Court aan te laten leggen. Dat is niet alleen een basketbalveld, waar alle lijnen op staan die belangrijk zijn voor de puntentelling, maar tegelijkertijd een kunstwerk. Volgens hem heeft zich al een kunstenaar gemeld.

Hij heeft uitgerekend dat zijn initiatiefvoorstel 46.000 euro kost. Daarnaast zou ook nog bijna 27.000 euro moeten worden geïnvesteerd in samenwerking met 3x3 Unites, een organisatie die zorgt voor allerlei activiteiten op het basketbalveld. ,,Denk aan de organisatie van een competitie.’’

Waar is het?

Google Maps:

vrijdag 16 augustus 2024

AANRADER / FRAGMENT BOEK 'TOM DUMOULIN Wielergende in wording, Patrick Bernhart - De jeugd van Tom (en wat Frans Timmermans (niets) met hem maken had... /

“... Maar Maxime en Tom hebben geen enkele gemeenschappelijke voorouder, zoals door een genealoog is vastgesteld. In de stamboom van Tom Dumoulin is onder meer overgrootvader Hubertus te vinden die bankwerker was. Verder terug in de stamboom is de naam Dumoulin in allerlei varianten te vinden Demolin, De Molin, Du Mollin en Demolin. De oudste voorouder is ene Hendrik De Mollin die in 1617 geboren is.


De andere stamboomhouder meldt aan John Kroon voor een verhaal van wielertijdschrift De Muur dat de familie van Tom Dumoulin een echte Maastrichtse familie is. De stamboom gaat in een rechte lijn in Maastricht terug tot in de 17e eeuw. Daarmee is het van oudsher een katholieke familie. Van hugenoten, calvinisten die na 1685 Frankrijk ontvluchtten is geen sprake.


Maar het nog wèl de vraag of je de achternaam Dumoulin moet uitspreken als Dúmoulin of Dumoulín. Als Tom er in een persconferentie naar gevraagd wordt, moet hij lachen: 'Of het een stomme vraag is? Nee, helemaal niet! Het is een aanhoudende familievete bij ons thuis, ik zeg het altijd op z'n Frans, Dumoulín dus. Nou daar is m'n moeder het niet mee eens, zij is ervan overtuigd dat de klemtoon op de eerste lettergreep ligt. Dus sorry, zelfs ik moet je het antwoord schuldig blijven.



Moeder Erna is 29 jaar oud als ze Tom krijgt. Ze komt uit Heerlen, groeit op in een gezin met zes zussen en zit op het Bernardinuscollege. Naar die middelbare school gaat ook een jongen die later een bekend politicus zou worden. Die jongen is in Maastricht geboren, maar groeit door het werk van zijn vader grotendeels op in Brussel en Rome. Na de scheiding van zijn ouders gaat hij met zijn moeder terug naar Nederland om zijn middelbare school op het Bernardinuscollege af te maken. En die jongen heeft een oogje op Erna. Maar het wordt niets tussen Erna en Frans Timmermans. Misschien maar goed ook, want het is maar de vraag of Tom Timmermans een (goede) wielrenner zou zijn geworden.


Erna Burg studeert van 1984 tot 1988 Gezondheidswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar Heerlen blijft trekken waar ze bestuursadviseur is bij de cluster sport van de afdeling Welzijn van de gemeente.



Tom gaat in Maastricht naar basisschool OBS Binnenstad. Lerares Josephine Hochtenbach haalt in het Algemeen Dagblad herinneringen op aan de kleuter Dumoulin.: 'Een leuk mannetje was het. Niet extreem, niet heel opvallend. Gewoon een kind dat heerlijk kon buitenspelen en wilde ravotten met zijn vriendjes.' Ze heeft ook Tom's jongere zussen Nina en Simone in de klas gehad en vond het een heel leuk en gezellig gezin. Stuk voor stuk bescheiden types. Maar over zich heen laten lopen deden ze niet. 'Tom was een mannetje dat wist wat hij wilde. Als hij besloten had dat hij in de bouwhoek wilde, dan moest dat gebeuren. Ook als de bouwhoek vol was.


In groep acht zwaaide leraar Walther Feddema de scepter. Aan de NOS vertelt hij in 2017 over de jonge Tom Dumoulin: 'Een rustige, bescheiden jongen die precies wist wat hij wilde. Ik herken hem nu heel goed van vroeger. De gymles vond hij heel erg leuk. We fietsten met deze klas altijd naar ons kampadres en ik kan me herinneren dat hij dat helemaal niet zo leuk vond, want het gaat hem te langzaam. Hij had niet veel hobby's. Sporten, dat vond hij leuk. En de rest daar was hij heel goed in, maar hij blonk niet uit in overdreven ijver.'


De kleine Tom weet nog niet precies wat hij wil worden. Eerst denkt hij aan goudzoeker, maar dat is een nogal exotische en niet zo'n gangbare keuze. Later lijkt het hem wel leuk om kinderarts te worden. Maar meester Feddema kan zich herinneren dat Tom twijfelde. 'Hij vond het beroep arts wel leuk, maar hij was er toen al over aan het denken om te gaan fietsen.'

Van dit boek  - ik las de editie van 2019 - is in 2020 een geheel herziene editie uitgekomen, met daarin extra 'Het rampjaar 2019, en zijn kansen op nieuwe zeges in 2020). Meer informatie   ---  Hier  ---

zaterdag 20 juli 2024

ORANGE LIONS JEUGD: KABOEM(2)? Mannen Orange Lions MU20 op het Fiba EK in de B-Divisie ook op herhaling: weer tegen Oekraïne 19h30 in een broeierig heet Pitesti / INTERNATIONAAL FIBA BASKETBALL /

 

De Mannen U20 Orange Lions tippen hun Halve Finale af om 19h30 (zaterdag 20 juli 2024) Foto: Fiba
 

KABOEM(2)? Mannen Orange Lions MU20 op het Fiba EK in de B-Divisie ook op herhaling: weer tegen Oekraïne 19h30 in een broeierig heet Pitesti


Een week geleden sloegen de Vrouwen U20 Orange Lions een geweldige slag: de jeugdploeg van Vrouwen Wereldtopper België werd na een eerdere nederlaag in de groepsfase in de Finale dik verslagen, nadat in de Halve Finale de nog ongeslagen Tsjechen al waren verslagen.


De Vrouwen U20 Orange Lions dus in 2025 weer op het hoogste niveau; ik hoop dat het mogelijk zal blijken de voorbereiding op een dusdanig niveau te doen – dat betekent dus veel trainen en sterke buitenlandse oefenpartners, het liefst één of meer sterk bezetten Internationale Toernooien vooraf – dat de positie op A-Divisie-niveau kan worden vastgehouden.


Straks is het de beurt aan de Mannen U20: ook zij staan in de Halve Finale, ook zij moeten een land zien te verslaan waartegen de afgelopen jaren nogal eens verloren werd. Ook zij moeten eigenlijk gewoon naar het A-Divisie-niveau, en zouden dan volgend jaar middels een A-Divisie-waardige voorbereiding – en dat is geen A-B-C-tje omdat veel van de betreffende spelers in het buitenland spelen, en de voorbereidingstijd relatief kort is omdat de U20-toernooien nu eenmaal aan het begin van de zomer georganiseerd worden – dat niveau vast moeten zien te houden!


Ik vind – op basis van de wedstrijden die ik heb gezien – deze MU20 veelbelovend, maar Oekraïne is ook nu weer een team met ontzettend veel lengte en kracht, waartegen de gepokte en gemazelde Nederlandse coachingstaf onder leiding van Peter van Noord ongetwijfeld een tactische trucendoos voor zal hebben ontwikkeld. In de groepsfase werd er in ieder geval lustig met zone-verdedigingen gescoord...


Nederland staat alvast flink hoger op de World-Ranking: 46e om 68e voor UKR.


Aan de andere kant weten Oekraïners inmiddels wat vechten voor je hachie betekent...helaas...dus zullen ook de jonge Nederlanders alles uit de kast moeten halen voor winst.


De wedstrijd is via Youtube live te bekijken, dat kann via --- Hier ---


AART DEKKER

 

zondag 14 juli 2024

COLUMN AART DEKKER / ORANGE LIONS JEUGD / FIBA EUROPESE KAMPIOENSCHAPPEN: Kaboem! De WU20 trappen de Jeugd Basketball-zomer af met een daverend succes! / WU20 MU20 BELGIË NEDERLAND PORTUGAL IJSLAND TSJECHIË /

Uit de as herrezen: de meiden, ouders, andere fans van de Orange Lions WU20 vieren promotie naar de A-Divisie en een herkansing tegen België om 19h00 vanavond tegen België om Goud!

Min of meer betrokkenen weten het natuurlijk, maar ik vermoed ook heel veel mensen (nog) niet; afgelopen weekend is het seizoen van de Europese Fiba Jeugd Kampioenschappen van start gegaan. Met – als je het mij vraagt iets te vroeg – de Vrouwen WU20-A & -B Toernooien als eerste, de Mannen MU20 startte dit weekend.


Waarom ik 'als je het mij vraagt iets te vroeg' schreef? Omdat ik – zeker kleinere landen zoals Nederland – graag wat langere tijd zou gunnen voor een degelijke voorbereiding in de vorm van oefenwedstrijden en toernooien. Maar goed, dit is het systeem / de kalender, dus je hebt het er maar mee te doen.


'Onze Orange Lions WU20' moesten vorig seizoen in actie komen om überhaupt mee te mogen doen; om begrotingstechnische redenen was hun deelname niet opgenomen in de eerste planning, en pas nadat zijzelf / hun ouders in actie kwamen met fundraisers werd besloten ze alsnog in te schrijven. Vervolgens deden de meiden het best goed, maar kwamen – in mijn ogen onnodig – in de halve finale nipt tekort tegen de oudste jeugdploeg van België – bij de vrouwen senioren toch een wereldtopper! – en misten zo net de finale. Uiteindelijk promoveerde ook België niet naar de A-Divisie omdat er bij uitzondering maar één team promoveerde, meestal zijn dat er twee.


Donderdag troffen België en Nederland – beiden nog ongeslagen – elkaar in Sofia weer voor een uiterst belangrijke wedstrijd; de winnaar zou de enige andere ongeslagen ploeg – Tsjechië – ontlopen èn direct promoveren, want deze keer gaan er weer twee landen omhoog. Nederland speelde energieker dan de Belgen en stond het grootste deel van de wedstrijd een paar punten voor, maar omdat er teveel simpele schoten werden gemist was het tot ruim in het vierde kwart spannend, vervolgens gooiden de Belgen er een schepje bovenop, kon Nederland die extra druk niet goed verstouwen en drukten de Belgian Cats – ook middels een paar driepunters door; 62-70. De Belgen dolblij – zij kregen IJsland als tegenstander in de halve finale – de Orange Lions – moeten we die niet 'Lionesses' of ook 'Cats' gaan noemen? – natuurlijk teleurgesteld...


Maar goed, Tsjechië was dan wel ongeslagen, Oranje kon daar natuurlijk 'gewoon' een eind aan maken en in die wedstrijd alsnog promotie bewerkstelligen, en een herkansing om België alsnog in de finale aan de zegekar binden... Aangenomen natuurlijk dat België IJsland zou verslaan, wat gebeurde: 87-51.


Makkelijk ging het niet – bij de rust bedroeg de achterstand 14 punten – maar met een 6-25 derde kwart draaiden de Oranje meiden de wedstrijd volkomen om, en maakten het af met 71-85! Dat betekent dus A-Divisie in 2025, en om 19h00 vanavond de kans om B-Kampioen te worden. Niet voor het eerst dat een – zowat – 'afgeschreven' Nationaal Team uit de as herrijst met een ongedachte prestatie – eerder deden dat natuurlijk de Mannen Orange Lions, nu zo'n 10 jaar geleden – en hartstikke belangrijk voor het vrouwenbasketball in Nederland dat zowel kwantitatief, als kwalitatief flinke groei behoeft. Schreef ik al eens dat ook de vrouwen-competitie op het hoogste niveau flink geprofessionaliseerd zou moeten worden? Ja, dat deed ik, maar wie weet in de toekomst weer eens wat uitgebreider...


Dus de eerste medaille van 2024 is binnen, en hopelijk weten onze Orange Lions Meiden daar een gouden van te maken; volgens mij moet dat kunnen op basis van wat ik donderdag zag...


Die wedstrijd werd trouwens door ruim 2000 mensen via de live-stream bekeken, cijfers die een paar jaar geleden echt niet werden gehaald op dit niveau. Het is natuurlijk dat dat grotendeels Belgen waren, maar daar moet dan vandaag maar verandering in komen! Dus: hoort, zegt het voort!! De wedstrijd is te --- Hier --- te volgen.

En dan nog even de Mannen MU20. Die speelden tegelijk met de WU20 hun eerste wedstrijd in hun B-Kampioenschap. Tegen Portugal – 'Niet sterk toch?' hoorde ik al... – Portugal is inderdaad geen land dat de AQ-Divisie frequenteert, maar als veteraan MU20-B-Divisie-watcher – ik woonde het toernooi vanaf het begin in 2004 tot en met 2009, en ook daarna van 2011-2017 altijd bij – in 2010 speelde Nederland in de A-Divisie, en ook daar was ik bij – kon ik zeggen dat die wedstrijd geen makkie zou worden. Nederland is historisch niet sterk in de eerste wedstrijd, en verspeelde niet zelden in die wedstrijd al de kans op een ereplaats, en Portugal speelt altijd met veel passie en met goede spelers die pas later wat afzwakken...


Het werd inderdaad een spannende pot, die Nederland vroegtijdig had kunnen beslissen, maar dat niet deed, maar wel – in de slotfase veel zone spelend – met 64-62 aan het langste eind trok. Een goed begin dus, en als het team die opsteker vertaalt naar continue groei tijdens het toernooi, is volgens mijn een rol tot in de eindfase om de topplaatsen mogelijk...


De Orange Lions MU20 spelen vanavond 19h30 in Pitesti, Roemenië hun tweede wedstrijd tegen Groot-Brittannië. Die wedstrijd is --- Hier --- te volgen.


Goed, de kop is eraf; laten we hopen op nog veel successen!


Meer over de Orange Lions teams is natuurlijk te lezen op de NBB-site Basketball.nl --- Hier ---

 

O ja, en allemaal nog ff stemmen voor MVP! Dat kan   ---  Hier  ---


AART DEKKER



 

 



donderdag 9 mei 2024

COLUMN AART DEKKER: Maak Joost Klein Speciaal Ambassadeur van Nederland en de EU! & JEUGDJOURNAAL uit Malmo / Joost Klein & Friends bij Sophie / HIER WORD IK HEEL ERG VROLIJK VAN!

Kinderen in Zweden krijgen speciale Songfestival-lessen

NOS Jeugdjournaal

8 mei 2024 

 #jeugdjournaal #songfestival #zweden Het Songfestival is nu écht begonnen. Gisteravond was de eerste halve finale. Dit jaar is de beroemde liedjes-wedstrijd in Zweden, in de stad Malmö. In dat land is het Songfestival heel populair. Zweedse kinderen krijgen deze week speciale Songfestival-muzieklessen. #jeugdjournaal #songfestival #zweden Vragen, tips of ideeën? Stuur ons een e-mail op jeugdjournaal@nos.nl

*

COLUMN AART DEKKER

Maak Joost Klein Speciaal Ambassadeur van Nederland en de EU!

Goed nog een paar uurtjes te gaan en dan weten we – wat meer uit eigen waarneming hoe Joost Klein scoorde in de halve finale van het Eurovisie Song Festival.


Moeten we natuurlijk wel nog even de Israëlische bijdrage voorbij...ik zeg dat niet vanwege die bijdrage, of vanwege mijn mening of ze wel of niet zou mogen deelnemen, maar slechts vanuit het feit dat er wel heel erg veel speelt rond dit ooit zo onschuldige liedjesfestijn, en aangezien Israël kort voor Klein aan de beurt is...er kan nog veel geburen dat de stemming en sfeer beïnvloedt...


Ooit – we praten vroege jaren ´90 – bracht ik in een voor mij nogal moeilijke tijd een lange vakantie door in winters Finland/Lapland. Het was niet mijn eerste keer daar, maar wel een periode waarin ik wel met heel veel verschillende Finnen in aanraking kwam. En met enige regelmaat werd mij verteld: `Wij Finnen zijn zo jaloers op jullie Nederlanders!´ Het bleek dan te gaan om de veronderstelde tegenstelling die er zou bestaan tussen ´de Nederlander´en ´de Fin´. Het beeld daar van ons bleek in aanzienlijke mate gebaseerd te zijn op twee soorten feest; (toen nog) Koninginnedag – waarvan de meest feestelijke beelden in Finland regelmatig in het TV-Journaal werden vertoond – en Oranje Voetbalfeesten... Er werd ook altijd bij verteld: ´Wij Finnen zijn zo introvert en verlegen; wij kunnen dat niet, zo feesten!´


Tijden veranderen, en ik kan nu uit eigen ervaring vertellen dat ik – als rechtgeaarte Basketball-liefhebber – juist de Finnen benijd vanwege de manier waarop zij de sporten waar ze goed in zijn weten te beleven en vieren; een tijdelijk dorp opzetten voor een week, minimaal 3000km van huis

zodat hele families de Nationale Ploeg kunnen supporten en met duizenden landgenoten Basketball vieren? In Nederland Niet! Maar de Finnen doen dat dus ´gewoon´ wel. Rond de Nationale Finse IJshockeyploeg waren taferelen die ´ons´ voetbal naar de kroon steken of zelfs ver voorbij gingen al veel eerder te zien...


Toch, we zien het ook nu weer rond Joost Klein, ´wij Nederlanders´ kunnen best wel wat, als het gaat om iets bijzonders neerzetten en daar dan massaal achter gaan staan. En als het om muziek en cultuur gaat heeft ons kleine landje echt wel veel te bieden. En dat dan ondanks de – – financiële en andersoortige - moordaanslagen die vanuit rechts – de VVD voorop; remember Halbe Zijlstra! – regelmatig op ´de cultuur` en alles wat publiek is worden gepleegd.


En dan nu naar Joost Klein. Ik weet niet of hij ´te vroeg heeft gepiekt´, afgaande op het feiten dat de eerste azijnzeikers zich alweer in talkshows hebben laten horen, en de bookmakers hem laten zakken op hun lijstjes...het zou kunnen...


Ik had – voor Joost Klein als deelnemer met zijn liedje werd gepresenteerd – nog nooit bewust van hem gehoord. nog nooit van hem gehoord, maar neef Friesland kende hem al lang, en was enthousiast. Toen ik het liedje voor het ESF twee, misschien driemaal had gehoord dacht ik: ´Misschien is dit – in deze humorloze, deprimerende tijden – wel wat Nederland, Europa (en de wereld) nu erg goed kunnen gebruiken; dit liedje kan gaan winnen en echt iets teweeg brengen, zeker zo vlak voor de Europese Verkiezingen.´

 

 


 

Wat een energie en vrolijkheid! Wat een stelletje creatieve mafkezen!!


Hoe meer ik ervan zag, hoe meer het bleef hangen en hoe mijn sympathie voor deze jonge gasten toenam.


Europa-Pa; wat Nederland in essentie is, en nu het meest nodig heeft...is NIET meer, Meer, MEER Wilders, maar wel meer van dit soort creatieve, energieke, en vrolijke uitbarstingen. En meer Europa natuurlijk, want hoe simpel het ook lijkt, er is echt wel over nagedacht.


Nederland bestaat WEL! Maar...Limburg is Nederland, Brabant is Nederland, Zeeland is Nederland, de Randstad is Nederland, de Kop van NH is Nederland, Flevoland, Gelderland, Overijssel, Drenthe, Groningen zijn allemaal Nederland en – de komende paar dagen – en wie weet, hoeveel langer daarna nog – is natuurlijk Friesland het brandende Hart van Nederland (en dat dan zonder dat er een Elfstedentocht is)! Hoe mooi zou het zijn als Klein zou winnen, en er volgend jaar een ESF in Leeuwarden zou worden georganiseerd!


Om alle problemen het hoofd te kunnen bieden, draait het om: Creativiteit, Positiviteit, Vriendschap

Samenwerking, Empathie, Optimisme, Menselijkheid, Multiculturaliteit & Multitaligheid, Jeugd, Enthousiasme, Durf, Muziek en Cultuur. En vast nog wel enkele zaken meer, maar dit lijstje lijkt me een aardig begin, en deze gasten hebben veel van het bovenstaande rijtje in hun mars.


Daarom zeg ik: maak deze jongen, deze enthousiaste vriendenclub Speciaal Ambassadeur van Nederland en de EU, en laat het met deze aanstekelijke energie ons land, Europa en een mooie toekomst promoten!


Dat geeft vele malen meer boost aan Volk en Vaderland, in een sterker Europa in deze tumultueuze tijden, dan NOG MEER Wilders, of Mark Rutte als nieuwe voorman van de NAVO...


Daarom; kijk, duim, organiseer wellicht zaterdag een watch-party met familie, vrienden en bekenden. Bouw een feestje en breng het enthousiasme van deze gasten over op anderen, in de hoop dat we dan dadelijk een verrassend positieve golf door land en continent zullen zien gaan, in plaats van de vele negatieve spiralen en nieuwe bruine bewegingen die Europa overspoel...


Ik (heb weer een beetje) Hoop!


AART DEKKER


 

donderdag 11 april 2024

woensdag 3 april 2024

SHARTIE AART DEKKER / 30e ALBERT SCHWEITZER TOURNAMENT / TE ZIEN OP YOUTUBE - Dirk Nowitzki ING-Bank uithangbord / HET TOERNOOI DAT ROB MEURS BAARDE ALS INTERNATIONALE SCOUT /

 

SHARTIE AART DEKKER

30e ALBERT SCHWEITZER TOURNAMENT  TE ZIEN OP YOUTUBE

Dirk Nowitzki ING-Bank uithangbord...

Waarom doet ´onze bank´ niets in Nederland?

HET TOERNOOI DAT ROB MEURS BAARDE ALS INTERNATIONALE SCOUT

Het is volgende week alweer 14 jaar geleden dat Rob Meurs in de buurt van Trier omkwam na afloop van het Albert Schweitzer Tournament(AST), Hij wilde ´ook nog even´ langs bij een wedstrijd van BC Oostende  - typisch Rob -  maar deze keer liep zo´n combinatie van scouten, (lang) reizen, liefst per motor, dus niet goed af...
 
Sindsdien is er veel veranderd, ook w.b.t. het AST, maar het toernooi is terug, iets afgeslankt en niet langer in de oude High School Gym op de USA legerbasis...

En het is dus nu te zien via YouTube; Finales dit weekend.

Noot: dit toernooi wordt dus(mede) mogelijk gemaakt door de ING-Bank, met de Nederlandse Sport-kleur Oranje dominant, en met Dirk Nowitzki.

´Dirk´, die ook ooit zijn eerste USA-Basketball-trip maakte onder leiding van...Rob Meurs...o.a. onze Peter van Paasen was daar ook bij als ik me niet vergis...

Het zou toch wel mooi zijn als ING zou helpen Nederlandse Toptalenten ook een beetje zou helpen; wie weet zou Nederland dan over een jaar of 10-15 ook eens Wereldkampioen kunnen worden...

(AD)

P.S. Over hoe Rob's rol in de ontwikkeling van het Internationale Basketball recht gedaan kan worden EN daarmee in ene ook het Nederlandse Basketball een duw in de goede richting te geven, heb ik wel een paar ideeën... Als iemand daar eens verder over zou willen praten; contact mij! 

vrijdag 22 maart 2024

NBB BEKER-FINALES (M/V): De NBB zet in het Topsportcentrum in Almere vol in op vernieuwing tijdens de finales van de landelijke TOTO Basketball Cup!


 

De NBB zet in het Topsportcentrum in Almere vol in op vernieuwing tijdens de finales van de landelijke TOTO Basketball Cup!


Er gaat veel veranderen in het Nederlandse Basketball en dan vooral in de marketing en aankleding van de mooiste sport die er bestaat.


Het weekend van 23 & 24 maart – traditioneel de periode waarin alle NBB Bekerfinales plaatsvinden – moet de opmaat worden naar een aanpak waarin het Nederlandse Basketball de status wil gaan opbouwen die bij de meest spectaculaire van de grote teamsporten wereldwijd hoort.


Waar de basketball-incrowd gewend is geraakt om voor dit weekend naar Zwolle te reizen, is dit weekend nu in TopsportCentrum Almere georganiseerd. De accommodatie dus die net de interlands van de Mannen Orange Lions 5X5 heeft zien vertrekken naar Den Haag.


De Beker Finales Mannen, Vrouwen en Rollers zijn daarmee op neutraal terrein terecht gekomen.


De Beker Finales voor de Jeugd zijn ook mee verhuisd naar Almere.


Daarmee is dit weekend een van de kansen voor echte Basketball Liefhebbers om op één dag, of zelfs een weekend lang, heel veel van de beste teams te zien spelen op dezelfde plek; negen wedstrijden verdeeld over twee dagen.


Voor de Finalisten van de Jeugd Bekers is het een kans om rond de eigen Finale nog heel veel meer toppers aan het werk te zien, en er een bijzonder uitje van te maken, zonder daarvoor weer opnieuw te moeten reizen; wat mij betreft echt een AANRADER!

De zaterdag is daarbij 'Lady's Day' en op zondag geven de Mannen akte de présence.



Programma TOTO Basketballcup Weekend

Zaterdag 23 maart Topsporthal


16.00 uur: R.B.V.M – DeVeDo (rolstoelbasketbal)

De preview van de Rollers Finale op de NBB-site:

Cupfinale-rolstoelbasketbal-preview-rbvm &

Cupfinale-rolstoelbasketbal-preview-rbvm



19.00 uur: Sportiff Grasshoppers – TopKip Lions (vrouwen)

De preview van de Vrouwen Finale op de NBB-site:

'Lotte-van-Kruistum-Sportiff-Grasshoppers-cuppromo'

Breedte-sporthal

11:00 Start Basketball Cup Finale: 

Vrouwen U18 Dozy den Helder – Celeritas-Donar

13:30 Start Basketball Cup Finale: 

Vrouwen U16 MBCA A’veen – BS Leiden

16:00 Start Basketball Cup Finale: 

Vrouwen U21 BC Triple Threat – Dozy den Helder



Zondag 24 maart Topsporthal


13.00 uur: Heroes Den Bosch – Landstede Hammers (mannen)

Voor tickets, kijk: --- Hier ---



Breedte-sporthal

11:00 Basketball Cup Finale: 

Mannen U16 Tracks Parkstad – Basketball Academy Utrecht

15:30 Basketball Cup Finale: 

Mannen U19 Basketball Academy Utrecht– Lokomotief

18:00 Basketball Cup Finale: 

Mannen U20 / U22



Maar met deze wedstrijden alleen zijn we er nog niet.



Op zaterdag-ochtend wordt in een Bijzondere Algemene Leden Vergadering dan na het jammerlijke op de nipper afhaken van Michael van Praag als beoogd voorzitter van de NBB dan eindelijk een nieuwe voorzitter gekozen.



De echte vernieuwing moet komen van de aankleding van onze mooie sport; een beweging die de NBB onder de titel van:

The Crown’: hoe komend weekend vol basketbalfinales de opstap is naar iets veel groters


op haar website aankondigde.


Een fragment van dit verhaal:

..... The Crown staat voor Maarten Hoffer, Algemeen Directeur bij de Nederlandse Basketball Bond voor het ‘laten zien’ van jezelf. “De winnaars kronen zichzelf in dat weekend – letterlijk – tot cupkampioenen. Maar bezoekers, aanwezige zangers en dansers zetten zichzelf óók in de spotlights.” De 2024-versie van The Crown zal bijvoorbeeld (voor het eerst) een halftime show hebben van gerenommeerde hiphopgroep ‘Broederliefde’. Het licht en geluid levert een fantastische ambiance. En er komt een ‘kisscam’ zoals bezoekers die van wedstrijden in Madison Square Garden in New York kennen. Sommige aspecten van aanstaand finaleweekend zullen dan ook als enorme upgrades voelen van wat mensen gewend zijn. Volgend jaar moeten ze de standaard zijn...”


Vrij geïnterpreteerd is de NBB nu zover dat de al lang aangekondigde 'Basketball Community Strategie' gepresenteerd en verder uitgebouwd kan gaan worden. Het beleid waarmee het het belang van de sport Basketball niet meer alleen wordt afgemeten aan het aantal Leden in traditionele zin, maar veel meer aan het aantal mensen dat zich op één of andere manier verbonden voelt met de sport. Hetgeen zich dan uiteindelijk ook zal moeten vertalen in toenemende Marketing-inkomsten die het ruimer financieren van de vele (Topsport) Programma's die de NBB als kleine bond in de lucht houdt. Het gevolg daarvan zou dan weer moeten zijn dat de Topsport Programma's die nog niet tot de Top behoren de kloof naar de Internationale Top weet te dichten. Voor wat betreft de Rollers en het 3X3-basketball zijn die programma's trouwens al Wereld Top. Overigens is ook de Maatschappelijke Waarde van Basketball veel groter dan je op het eerste gezicht zou zeggen, ook die waarde kan mede met dit concept verder worden verzilverd.


Kortom; een weekend dat de moeite van het bezoeken meer dan waard zou moeten zijn en dat inspirerend zou kunnen werken op de vele clubmensen in het land.


Wie weet, zien we elkaar dit weekend!


AART DEKKER


 

 

 

maandag 15 januari 2024

NRC IN MEMORIAM / NECROLOGIE Maksym Kryvtsov (1990-2024) | Oekraïense dichter - Oorlogsdichter in de Oekraïense loopgraven

 *

FRAGMENT:

".... 

In hetzelfde interview (het staat hieronder) uit mei 2023, toont de gelovige Kryvtsov zich bespiegelend en bescheiden, iemand met vragen in plaats van antwoorden. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze vriendelijk ogende man het lot van zijn medestrijders in de loopgraven kon verlichten. De vragensteller maakt het expliciet, maar vangt natuurlijk bot. Vraag: „Met jouw uiterlijk en je manier van spreken en denken lijk je op een filosoof of apostel. Past de aard van de strijder bij wie je werkelijk bent?” Kryvtsov: „Ik weet niet wat echt bij mij past. Ik denk dat ik helemaal niets weet. Maar er valt ook niets te weten. Je moet gewoon. Het gaat over zijn of niet zijn, ademen of niet ademen. Daarom ben ik in deze oorlog.”....

....."

Met dank aan de Necrologie van NRC:


Oorlogsdichter in de Oekraïense loopgraven

necrologie

Maksym Kryvtsov (1990-2024) | Oekraïense dichter

Oekraïner Maksym Kryvtsov was een dichter aan het front. Hij schreef over de oorlog, gevoed door zijn eigen ervaringen, met een zekere lichtheid en relativering. Zondag werd hij gedood.

In zijn laatste bericht op Facebook nodigde Maksym Kryvtsov, dichter en soldaat, zijn volgers uit voor een spelletje over zijn gedichten. Hij waarschuwde ze wel: „90 procent van mijn gedichten gaat over de dood.”

Zo ook het gedicht dat Kryvtsov twee dagen voor zijn dood schreef. Daarin beschrijft de ik-persoon hoe zijn lichaam zal vergaan na zijn dood. Hoe zijn bloed „de wereld een nieuw rood zal kleuren / Pantone menselijk bloed”. Nieuwe rekruten zullen zijn spullen en kleren ontvangen. De slotregels: „Was het maar vast lente / Om eindelijk als viooltje te bloeien”.

Zondag maakte Nadia Kryvtsova op Facebook bekend dat haar zoon Maksym, 33 jaar oud, was gesneuveld in de strijd tegen de Russische bezetter. „Mijn liefste zoon zal groeien met de viooltjes... O mijn God”, scheef ze onder zijn laatste bericht. De precieze toedracht en locatie van zijn overlijden zijn onbekend. De rode kat die Kryvtsov op veel foto’s vanuit de loopgraven vergezelt, kwam ook om.

Maksym Kryvtsov, geboren op 22 januari 1990, groeide op in zijn geboorteplaats Rivne, in het noordwesten van Oekraïne. Hij volgde een opleiding aan de lokale school voor technologie en design en zette dat voort aan de universiteit in Kyiv, met schoeisel en producten van leer als specialisatie. Eind 2013 en begin 2014 nam hij deel aan de pro-Europese Maidanrevolutie in Kyiv.

in slotregels gedichtMaksym Kryvtsov Was het maar vast lente / Om eindelijk als viooltje te bloeien

Na de Russische invasie van 2014 meldde hij zich aan bij het vrijwilligerscorps van een rechts-nationalistische partij en vocht hij een jaar lang mee in de Donbas. Na een korte pauze ging hij opnieuw naar het front, nu bij de Nationale Garde. Vanaf 2019 was hij actief voor veteranenorganisaties en zette hij zich in voor Gestreepte Wasberen, een organisatie die jeugdkampen organiseert met Oekraïens patriottisme. Na de nieuwe Russische invasie, bijna twee jaar geleden, meldde Kryvtsov zich bij de nationale strijdkrachten.

Beste boeken van 2023

Dichten deed Kryvtsov al sinds zijn jeugd. Veel van zijn werk verscheen in bloemlezingen, zijn eerste bundel Gedichten uit het schietgat (Virshi z biynytsi) werd vorig jaar gepubliceerd. Op een foto van vlak voor zijn dood leest -Kryvtsov aan het front in die bundel terwijl hij een hond aait. Hij was een war poet; zijn gedichten gaan over oorlog en dood, maar bevatten ook een zekere lichtheid en relativering. Retoriek was hem vreemd. ‘Gedichten uit een schietgat’ werd vorige maand door schrijversorganisatie PEN Oekraïne opgenomen in de lijst van beste Oekraïense boeken van 2023 – al is die lijst met 179 titels totaal en zeventien dichtbundels behoorlijk lang.

Collega-schrijver Ljoebko Deresj noemt Kryvtsov „een zeer levendig, geestig en extreem getalenteerd persoon”. Ook andere bekenden van Kryvtsov roemen in afscheidsberichten op X zijn gevoel voor humor. Literatuur was belangrijk voor hem, met name klassiekers over oorlog als For whom the bell tolls van Hemingway en Slaughterhouse-Five van Vonnegut. Twee zinnen uit dat laatste boek stonden getatoeëerd op zijn arm. In een interview noemde hij de Noorse schilder Edvard Munch als de kunstenaar die het fenomeen oorlog het best weergeeft. Dat een andere schilder hem zijn roepnaam ‘Dali’ gaf is toeval. „Iemand vroeg of ik een roepnaam had en ik liet toen net mijn snor groeien om hem om te kunnen krullen, dus ik dacht aan Dalí.”

In hetzelfde interview (het staat hieronder) uit mei 2023, toont de gelovige Kryvtsov zich bespiegelend en bescheiden, iemand met vragen in plaats van antwoorden. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze vriendelijk ogende man het lot van zijn medestrijders in de loopgraven kon verlichten. De vragensteller maakt het expliciet, maar vangt natuurlijk bot. Vraag: „Met jouw uiterlijk en je manier van spreken en denken lijk je op een filosoof of apostel. Past de aard van de strijder bij wie je werkelijk bent?” Kryvtsov: „Ik weet niet wat echt bij mij past. Ik denk dat ik helemaal niets weet. Maar er valt ook niets te weten. Je moet gewoon. Het gaat over zijn of niet zijn, ademen of niet ademen. Daarom ben ik in deze oorlog.”

Lees ook dit interview met schrijver Olesya Khromeychuk

<strong>Olesya Khromeychuk</strong>, woensdag in Londen. „Zie Oekraïners ook als mensen die zich zorgen maken over klimaatverandering en vernietiging van het milieu.”

*

Het Oekraïnse 'chytomo.com' maakte in mei 2023 een lang interview: 'Maksym-kryvtsov-i-had-a-fearsome-dream-to-walk-around-kyiv-with-a-rifle-in-my-hands'

Russian-Ukrainian War

Echoes from the frontline: Maksym Kryvtsov on war, poetry, and why Ukrainian youth give him hope

23.05.2023
 
 

Editor’s note: Maksym Kryvtsov, a Ukrainian poet turned soldier, was recently killed by Russia forces at the front. Chytomo interviewed him in 2023, and we are sharing the article now. 

 

 

Kryvtsov’s poetic sensibilities and humor,  interwoven with his experiences on the front lines, offer a rare, and deeply human glimpse into realities of Russia’s war against Ukraine, as well as the enduring power of the Revolution of Dignity. His latest book is being reprinted, with proceeds going to support his family and book projects for service members. International shipping is available, details here

 

Maksym Kryvtsov, a poet who participated in the Revolution of Dignity, enlisted in 2014 after Russia invaded. Later, after returning to civilian life, he worked to help veterans reintegrate into society, and also enjoyed working as an instructor at a children’s camp.

 

Following Russia’s full scale invasion, he returned to the frontline. For the next thirteen months, he did not spent a single day alone. As Maksym admitted in our interview, he misses those moments of solitude.

 

As part of the project “Words and Bullets”, produced by Chytomo and PEN Ukraine, we asked Maksym about the changes he’s observed over these nine years of war, the greatest challenges faced by the military, his perspective on young Ukrainians and his thoughts on the role of God in war.

 

– In 2014, you joined the Ukrainian Volunteer Corps as a volunteer. Did you realize back then that this war would last many years and that first stage would grow into full-scale invasion?

 I realized nothing back then. Everything around me was new — people, smells, sounds. The ruins, the wounded, the weapons. It was like I needed to chew the same gum for a long time. I was haunted by a terrifying dream, frequently revisiting it in my sleep: roaming around Kyiv with a rifle in my hands, and waiting for my metro stop with a weapon on my knees. I am one of those dreadful people who said the war must come to the streets as a blaze, so others could understand what was actually going on. But I came to regret those thoughts on the morning of Feb. 24.

 

– You have a poem:

Once upon a time

in spring of 2014

I fell asleep

and didn’t wake for a couple of years

my dreams were covered in snow and so cold

just like palms of a dead near Izyum

I think I didn’t wake up

fell asleep in this long

as a mature black-snake

dream

 

What has changed over these nine years of the war: in ourselves, our state, the army, and your perception of the war?

In these nine years, the Earth orbited the Sun nine times, birds have migrated to warmer regions and returned  nine times, leaves fell down and trees formed  buds nine times. Many things changed over these nine years.

 

As to social processes, after 2014 an engine of a train named “Ukraine” was started. There started to emerge discussions of the importance of the language, culture and so on. In cinemas, you could watch movies not only with Dwayne “Rock” Johnson, but also with many Ukrainian actors. Discovering such initiatives as БУР (BUR, “Building Ukraine Together”, youth non-governmental organization), УАЛ (UAL, “Ukrainian Leadership Academy”, platform for youth) was truly heartening. New communities of people formed, united by the desire to do something good and take responsibility. 

 photo courtesy of Maksym Kryvtsov

 

And it is breathtaking to witness how everything Ukrainian,  which was previously suppressed, is emerging at the surface today. Ivasyuk (Volodymyr Ivasyuk, Ukrainian singer), “Smerichka” (ensemble), folk clothes, forgotten movies… At the same time I fear the a regression— similar to what happened after the 1990s.

– You mentioned Ukrainian youth. How would you characterize them? What defines the next generation of Ukrainians?

They are remarkable — strong, open, talented, and inspired. There will be, of course, some inner contradictions and dialogues. Processes of adjusting, changing, and defining will occur. But these vital cells of the country will be flowing, bringing oxygen to its tender heart every day. We only need to win.

Read also: Petro Yatsenko: The heart of Mariupol is definitely alive

– What is war? How do you see it

I think the war is a kind of micellar water that washes cosmetics off: from a face, streets, plans and behaviors. It’s like a hoe cutting through sagebrush, leaving a bitter aftertaste of irreversibility. In war, you become your true self, no need to play a role. You are simply a human, one of billions who ever lived on the Earth, sharing the commonality of breath.

There’s no time for love at war. It lies next abandoned next to a trash pile and disappears like a grandfather in a fog, lost somewhere behind behind this summer’s unharvested sunflower fields of a heart.

– What aspects of war astound you the most? What do you find particularly challenging?

War is awful, absurd and very illogical. Yet, it is one of the forces that starts over and over again.

Imagine sitting in a vulnerable spot,  unable to move because the enemy is so close and your fortification are not quite strong enough, when   suddenly your fellow solider says: “Look, a hoopoe is eating a cabbageworm.” That’s a bird and a beetle (laughing). People who met us with applause in Balaklia (Editor’s note: Ukrainians town liberated during the Kharkiv counter offensive in 2022) astounded me. It was one of the best days of my life.

The most challenging part? Falling asleep, and grabbling with the horrors that might lie ahead…

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

– With your appearance, the way you articulate your thoughts, you come across more like a philosopher or a spiritual leader. Do you feel that the warrior’s role is truly reflective of who you are?

I’m not sure what resonates closely with me. In fact, I think I know very little. But perhaps there isn’t much to know. It’s about existing or not, breathing or being breathless. That’s why I am at war

– What traits of your character help you at your service?

 Calmness, maybe. Feeling of responsibility, sometimes, a bit of experience. The most important thing at war is to understand what you’re doing here. I think that a kind of naivety, childish wonder, weirdness, helps me at war. In the face of danger, I usually smile a lot and wait for adventures. It perhaps makes it easier to process things, I think. 

– Your call sign is Dali? What is the story behind it?

It’s quite straightforward. Someone asked me what my call sign is. I haven’t thought about it before, so I didn’t choose anything special. But then I grew a mustache and curled it just as Salvador Dali did. And so the call sign presented itself, much like an eager student (laughs).

– You are 33 now. Many call it “the age of Jesus Christ.” Do you feel somewhat special at that age?

I seldom remember my age. Here, days, dates, even months blend together. There’s no age, no time here. The important thing  is what happens at the end.

– You are a man of faith. What does your faith give you at this time?

I do not understand God. Like at all. I don’t know why he is protecting me, or what for.

Sometimes we have quarrels about religion in our division. I try to intercede for someone who, for some reason, still intercedes for me. I wear a cross on my neck, woven from red and black paracord.

– Do you pray? How does your prayer sound?

My prayers vary. Sometimes they’re traditional, other times they’re my own creation. At times I ask, at times I debate. It’s always different.

– In one of your previous interviews you mentioned that God is present at war, likening Him to “charging a machine gun.” Where and in what actions do you find God in such a setting?”

God is most often found in moments of silence. He is the water we carry on missions, which never seems to be enough. There was a time we nearly resorted to drinking from a puddle. He’s in the protein bar you eat while waiting in a trench for the shooting to stop. He’s present in the black, dry sunflowers that offer almost enough cover. But above all, God is in the act of returning.

–Can you tell us about your fellow solders?

They are the finest people in the world. Sometimes I take pictures of them, sometimes I write about them.

I met Kuznets in 2014, during a military exercise. While others crowded for stew and tea, he donned his chest protector and squatted alone, a figure of strength, intelligence, and calm. He grew irritated when discussions about the enemy or the ‘inner workings of the war’ interrupted his work. He believed in God, and God believed in him. He once showed me a stunning church in the Dnipropetrovsk region, adorned with blue peacocks and lakes, offering marshmallows at oblation, with a red-and-black flag greeting visitors. I left the base of the Ukrainian Volunteer Corps in the autumn of 2015.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

 

I reunited with Kuznets near Zaporizhzhia in April this year. By then, he had become a skilled paratrooper, proficient in spotting for guns and operating Leleka spy drones.

Because Kuznets had faith in God, and God had faith in him, I know and have faith that he’s now next to Saint Peter, smiling down at us. I believe he watches over the earth through the eyes of birds,  and says who needs to be saved and where.

– Referring to your poetry, what will grow on “a field of memory, cropped with corn of sadness?” 

Popcorn (laughing). Sometimes, I write things and later struggle to understand them myself. 

But truly, the corn of sadness will remain just that — corn of sadness. The real challenge happens later — to gather it, grind and bake bread.

– Could you share some insights about the world that currently surrounds you? What elements are a part of it

Not long ago, I complained that over these thirteen months, I haven’t had a single day alone. That solitude is something I miss in the midst of war.

Our commander has a dog named Jango, who’s been with us since he was two months old, a little ‘froggy.’ He’s accompanied us to all our rotations, all the cities. When he was smaller, we would carry him to the cellar during shootings. There were bets on whether he’d make it to September. But he’s still here, causing mischief. Just the other day, he scattered some rubbish around the house (laughs).

We moved many times over these thirteen months. It is always interesting to explore new buildings where you live for some time: what books and photos there are. The funniest thing is to live in collaborators’ flats. A woman, collaborator, for example, had all the shelves in her apartment filled with soaps, shampoos and cotton wool sticks from various hotels. And she, by the way, was the owner of a pretty huge agro business. It is fascinating to observe these details. Another took everything important, but forgot her notebook in the basement, and it was full of very useful info. She worked as a Russian passport service assistant. I ate all the “Red Poppy” chocolates she had in her fridge (laughs).

– By the way, there’s a lot of references to food in your texts. What does this mean to you?

Please, cut the part with candies out, man (laughs). I didn’t realize my poetry had so many food references. Well, maybe it’s because food is something one understands: it has a smell, and form. I’m not entirely sure. 

Food is about something good. About childhood. And it’s about God.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

– Your poetry is very delicate, touching, almost fragile to the point of seeming like it could shatter with one careless flick. What does this represent for you: a tightrope walk, pain, joy, catharsis?

In fact, I find joy in crafting short stories about people. Especially if they manage to go through all of this. As strange as it may seem, in today’s context, the greatest achievement seems to be simply surviving.

In this war, each person carries a unique, extraordinary story. They’re filled with distinct sounds, voices, and dreams. Some have spent their lives building a house, others became shift managers at poultry farms, some cherished reading thick books, while others collected fallen leaves and chestnuts. A person, to me, is a story.

– ​​”Your upcoming collection is titled ‘Verses from the Embrasure.’ An embrasure being a narrow opening in a defensive wall or a trench for firing through. If there had been no war, would you still write? What would your verses be about?

I wrote before the war, too. Back then, my verses were strange and simple. Now, I’m beginning to understand what I desire in my poetry: colors, scents, emotions, things both forgotten and recognized.

– Do you read your colleagues’ texts? What authors of modern Ukrainian war literature do you feel?

I appreciate the poetry of Valeriy Puzik, Yaryna Chornohuz, and Olena Herasymyuk. In prose, I’m drawn to ‘Point of No Return’ by Dmytro Verbych

 

RELATED: interviews with Valeriy Puzik and Yaryna Chornohuz

 

– Which internationally recognized artists do you think have best captured the essence of war?

Edvard Munch, through his series of paintings ‘The Scream,’ brilliantly conveyed it

I absolutely love the movies “Apocalypse Now” and “Taxi Driver.” When I come to have a rest for two-three days, I feel like Robert de Niro’s character. I am among other people, but at the same time I’m far away from everything. I’m an observer. My job is to be an observer of the world.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

I started reading “For Whom The Bell Tolls” at the beginning of April 2022. The main hero was to blow up the bridge, and it was April. And I felt it so deep. Especially knowing the fact that being at war you can live a whole life in two days. “Slaughterhouse 5” is great, too. I have even tattooed two phrases from the book on my forearm. The Psalms, incidentally, speak volumes about war, or more precisely, about individual battles.

For about a month, I’ve been listening to ‘Badass’ by Chartsyzy. I hope to have the strength to face death with a smile, as if it’s merely the end of a story.

– Your texts often incorporate religious motifs and narratives. Do you consider religion an integral part of the human experience?”

I think we are all cowards. We are afraid of ourselves, afraid of loneliness. So there’s always a need for someone you can turn to and who will accept you as you are.

– So, religion is about fear? What else?

About loneliness. About silence. About nature. About communion. About dialogue. About search: constant inner Google. About voice. About rain. About freshly baked pies with poppy seeds. About childhood and playing hide and seek in the attic. About different things.

– What will remain on Earth, if people disappear from it?

 Calmness.

 

Words and Bullets is the special project by Chytomo and PEN Ukraine about Ukrainian writers and journalists that joined the army or started volunteering when Russia invaded Ukraine in February this year. The name of the media project symbolizes the weapon used by the heroes and heroines of the project before Feb. 24, which they were forced to take up after the outbreak of a full-scale war with Russia. The special project is being implemented with the support of the National Endowment for Democracy (NED).

 

Translated by Iryna Savyuk

Edited by Jared Goyette