Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
SHARTIE AART DEKKER / IMMIGRATIE IS GOED VOOR DE ECONOMIE
Met Trump terug naar de Pre-historie
KUDO(VK,2018) VK-Opinie:
Wat als de Joden de VS niet in hadden gemogen in de 19de eeuw?
Eigenlijk heb ik bij het boven-/onder-staande artikel nauwelijks iets toe te voegen; immigratie is goed voor een samenleving en al helemaal voor een economie van die samenleving, tenzij die immigratie niet goed wordt geregeld door de politiek.
Maar omdat al decennia lang - en vele malen eerder - het thema wordt gekaapt door kwaadwillende politici - en dan hebben we het in Nederland op dit moment echt niet alleen over Wilders; de VVD heeft er ook een handje van en nog diverse andere, kleinere partijen ter rechter zijde doen dit - en er stelselmatig wordt geweigerd om immigratie goed te regelen, blijft alles muurvast zitten, worden problemen niet opgelost en is het gemakkelijk om groepen tegen elkaar op te zetten.
Enkele opmerkingen nog:
- Amerika was niet de supermacht die het nu is voor WO-II - en al helemaal niet voor WI-I - wetenschap en technologie namen pas echt een grote vlucht na die grote oorlogen, en dat werd mede veroorzaakt door immigratie van vele grote (Joodse) wetenschappers die vluchtten voor vervolging in Europa. Op dit moment bewerkstelligt Trump het omgekeerde effect, vandaar de door mij toegevoegde kop... Maar het gaat natuurlijk om de in de Volkskrant al jaren terug - veel beter dan ik dat kan - beargumenteerde stelling...
- ook Nederland had grote bloeitijden te danken aan grote immigratiegolven van elders vervolgde mensen; bijvoorbeeld de Hugenoten. 'Baudet' bijvoorbeeld lijkt mij toch echt geen oer-Hollandse naam... (al is Thierry natuurlijk geen factor die voor vooruitgang zorgt, wellicht dat sommige van zijn voorouders wat meer open-minded waren en wèl iets toevoegde aan vooruitgang?)
- ik heb persoonlijk 10-15 jaar lang heel veel met vluchtelingen - en tweede- en derde-graads nakomelingen van gastarbeiders - te maken gehad. Ik heb zelfs mensen die ongedocumenteerd (dan wel illegaal) in Nederland verbleven geholpen in die tijd; meer dan één van hen is door mijn hulp juist uit Nederland vertrokken - want illegaal in Nederland verblijven was ook toen al geen lolletje; daar waren echt geen Wilders/Faber-wetten voor nodig! (Wilders wil trouwens ook helemaal geen effectieve immigratie-wetten; dan is hij zijn reden van bestaan kwijt, en is het afgelopen met zijn 'macht'', hij wil dus alleen maar chaos en haat.) Maar terug naar het persoonlijke; het overgrote deel van die vluchtelingen, andere migranten en allochtonen (waarom is dit woord eigenlijk inmiddels zo goed als verdwenen uit het debat?) waar ik mee te maken had, waren een verrijking - voor mezelf en voor de samenleving - zelfs tegen de verdrukking in. En ik durf de stelling wel aan dat ze het zelfs gemiddeld beter deden en prettiger waren om mee om te gaan dan de gemiddelde autochtoon in vergelijkbare leefomstandigheden...
Als die verdrukking zou worden omgezet in stimulansen om mensen uit verdrukking en/of achterstand te halen, en migratie dus goed geregeld zou worden, zou dat goed zijn voor iedereen, ongeacht afkomst.
Kan de politiek zich ook eindelijk weer eens bezig gaan houden met echte kwesties in plaats van spiegelgevechten en vorm..!
Go
(AD)
*
Opinie
Opinie: Wat als de Joden de VS niet in hadden
gemogen in de 19de eeuw?
De argumenten die tegen immigranten worden gebruikt, klonken in
19de eeuw over Joden. Wat als hen immigratie verboden was, vraagt
Bret Stephens.
Tot zijn laatste dag sympathiseerde mijn vaders oom Bern met het
communisme. Ik herinner me hem als een vriendelijke oude man, die
geen vlieg kwaad zou doen. Maar hij bewonderde veel van de meest
moorddadige ideologie van de 20ste eeuw.
Als je Joods bent in
Amerika, is de kans groot dat er een oom Bern in je stamboom zit.
Zoals de onderzoeker Ruth Wisse opmerkte in het tijdschrift Tablet,
werd het Joodse intellectuele leven in de jaren 1930 en '40
grotendeels gekenmerkt door iemands verhouding tot één ding: De
Partij. Historici gaan ervan uit dat Joden goed waren voor bijna de
helft van het totale lidmaatschap van de Communistische Partij in die
jaren, terwijl er ook veel Joodse 'fellow travellers' waren.
De
meeste van hen waren, zoals mijn oudoom, misleide idealisten die
verder rustige, fatsoenlijke levens leidden. Een handvol anderen,
zoals de atoomspion Julius Rosenberg, verraadde Amerika's
belangrijkste militaire geheimen aan stalinistisch Rusland en
berokkende het land en de wereld grote schade.
Een gedachtenexperiment: zouden de VS beter af zijn geweest als ze
Joden eind 19de eeuw hadden verboden te immigreren? De vraag is de
moeite waard, omdat zoveel van de argumenten die nu worden gebruikt
tegen Afrikaanse, Latijns-Amerikaanse en moslimimmigranten indertijd
makkelijk hadden kunnen worden gebruikt tegen Joden.
Kijk even
naar de parallellen.
Misdaad? In 1908 veroorzaakte de
politiechef van New York een rel door te stellen dat de helft van de
criminelen in de stad Joods waren. De waarheid was dat Joodse
misdaadcijfers, rond 16 procent, behoorlijk lager waren dan hun
aandeel van van de stadsbevolking, circa een kwart. Dat geldt ook
vandaag: het aandeel van immigranten dat in de gevangenis zit is
bijna de helft lager dan dat van in de VS geboren Amerikanen.
Veel van de argumenten die nu worden gebruikt tegen
Afrikaanse, Latijns-Amerikaanse en moslimimmigranten hadden indertijd
makkelijk kunnen worden gebruikt tegen Joden
Raciale voorkeuren? Zoals Donald Trump graag meer Noorse
immigranten wil en geen immigranten uit 'shithole countries', was de
vroeg 20ste-eeuwse eugenetica-expert Madison Grant geobsedeerd door
het beschermen van 'Noordse' rassen tegen wat hij noemde 'uitschot',
inclusief 'de Slowaak, de Italiaan, de Syriër en de
Jood'.
Assimilatie? Deze week vroeg minister van Justitie Jeff
Sessions in een interview met Fox News: 'Wat voor zin heeft het om
iemand binnen te halen die niet kan lezen of schrijven en die hier
een worsteling tegemoetgaat en niet succesvol zal zijn?' Dat lijkt de
heersende manier van denken in deze regering.
Vergelijk dat met het artikel uit het tijdschrift McClure uit
1907, met de kop 'De grote Joodse Invasie'. Daarin werd over
Russische Joden gezegd: 'geen volk heeft een slechtere voorbereiding
gehad, onderwijskundig en economisch, op het Amerikaanse
burgerschap.' In 1914 noemde Edward Alsworth Ross, de progressieve
socioloog van de Universiteit van Wisconsin, Joden 'moreel kreupelen'
en zo gericht op hun eigen groep dat 'ze elke opgepakte schoft van
hun eigen ras onmiddellijk te hulp schieten'.
Ondermijning?
Tijdens de verkiezingscampagne zei Trump dat Syrische vluchtelingen
'het Paard van Troje kunnen doen verbleken'. Zijn campagne deed toen
de beruchte oproep tot een 'totale en complete stop op moslims die de
VS binnenkomen totdat onze mensen erachter komen wat hier aan de hand
is'.
Soortgelijke beschuldigingen troffen vaak Joden. Henry
Ford beschuldigde Joden van het veroorzaken van de Eerste
Wereldoorlog. Een generatie later beschuldigde de vliegenier Charles
Lindbergh de Joden ervan de VS een oorlog in te sleuren. Lindbergh
was destijds de kampioen van ' America First'. Weer later werden
Joodse 'neoconservatieven' om de een of andere reden de schimmige
aanstichters van Amerika's oorlogen in het Midden-Oosten.
Er zit vaak een kern van anekdotische of statistische waarheid in
etnische stereotypen. Joden wáren oververtegenwoordigd in radicale
politieke kringen. Joodse gangsters waren bijna net zo berucht als
hun Italiaanse en Ierse vakgenoten.
Maar stel je voor dat de
VS het advies hadden gevolgd van de immigratiebeperkers uit de eind
19e eeuw en Joods immigranten in de ban hadden gedaan, in elk geval
die uit Centraal-Europa en Rusland, omdat van hen werd gedacht dat ze
genetisch inferieur waren. Wat zou er dan, gemeten in bedrijvigheid,
genialiteit, verbeeldingskracht, en filantropie verloren zijn gegaan
voor Amerika als land? En wat zou uiteindelijk, gezien in termen van
menselijke tragedie, op ons geweten rusten?
Tegenwoordig
gelden Amerikaanse Joden als een modelminderheid. Iemand zou Jeff
Sessions en andere eeuwige fanaten eens kunnen vragen wat er zo
verschillend is aan een Salvadoraan, een Iraniër, of een Haïtiaan.
SHARTIE AART DEKKER - EVEN NADENKEN OVER DIERENLIEFDE
De Redeloosheid der Dierenliefde
Knipsel Uit de Oude DOos(2016, NRC)
Goh, wat gaat digitaliseren van je papieren archief toch tergend langzaam...
Maar bovenstaande ´Renske stript´ uit NRC overleefde een behoorlijk aantal schiftingen...
Mensen zijn toch maar heel rare wezens; de logica lijkt vaker en vaker volkomen zoek...
Zeker als het gaat over Dierenliefde - in bepaalde gevallen - in relatie tot liefde voor ´het Dier in het algemeen´, maar zeker ook vaak in relatie tot het respect - laat staan liefde - voor ´de Mens in het algemeen en mensen die niet Zichtbaar, Herkenbaar dan wel Aaibaar zijn.
´Nederlanders Eerst!´ vs. een vertederende kitten tijdens verkiezingstijd..?
Massaal Palestijnse (of Oekraïense) kinderen vermoorden op de meest laffe manier en alles rechtvaardigen omdat er ook weleens een Israëlisch kind op gruwelijke wijze sneuvelt..?
Onze schaduwpremier Wilders draait er zijn hand niet voor om...
Goed, maar dat zijn vergelijkingen van nu...
Renske Stript over wat onlogische gedachtekronkels in het jaar 2016 en constateert dat het dus allemaal draait om ´AAIBAARHEID, HERKENBAARHEID, ZICHTBAARHEID´, natuurlijk zijn er nog wel andere factoren, maar het kan nooit kwaad om er even over na te denken...
Oh ja; voor de leesbaarheid hieronder (in segmentjes) een wat gemakkelijker leesbare versie.
7 feb 2020 — Na 47 jaar en duizenden Volkskrant-cartoons houdt Stefan Verwey het voor gezien. De satiricus van het boekenvak neemt afscheid in stijl: ' ...
De SP had (en heeft) Gelijk - Maar kreeg het (alweer) niet...
GROENE ONDERZOEK (2018):
Dertien oorzaken waarom de lonen niet stijgen en de winsten wel
‘We zijn terug in de negentiende eeuw’
Een punt dat Lilian Marijnissen - tijdens haar (vooralsnog) laatste Verkiezingscampagne voor de SP - regelmatig maakte - maar niet wist te SCOREN; er was DOMWEG geen ENKELE INTERESSE voor - was: inmiddels zijn de WINSTEN die in Nederland worden gemaakt in totaal GROTER dan de UITBETAALDE LONEN..!
Als je er over nadenkt een absurditeit van ongekende omvang. Die mening zijn inmiddels zelf vele miljonairs en miljardairs toegedaan, en die vragen er dan ook steeds luider om om eerlijk belast te worden...maar de politiek luistert er nog maar mondjesmaat naar...want die is grotendeels populistisch en bang...of leeft nog in vroeger tijden...
De Groene Amsterdammer - net als de SP niet zelden jaren voorlopend in zijn Analyses en Remedies - schreef al in 2018 over de tendens dat de Loonsom steeds maar verder afneemt ten opzichte van de Winsten - de Beloning voor het Kapitaal - dat artikel is dus ACTUELER DAN OOIT!
En daarom zeg ik: een MUST-READ voor IEDEREEN, juist ook voor de mensen die denken dat Rechts ons uit de ELLENDE gaat trekken...
(AD)
*
Onderzoek
Dertien oorzaken waarom de lonen niet stijgen en de winsten wel
‘We zijn terug in de negentiende eeuw’
De ook door sociaal-democraten hartstochtelijk ondersteunde
neoliberale koers van de afgelopen decennia heeft de positie van
werkenden aanzienlijk verzwakt. Werkgevers, aandeelhouders en andere
financiële avonturiers zijn de lachende derde.
De economische groei gaat
aan de meeste mensen voorbij, bedrijven en vermogenden eigenen zich een
steeds groter deel van de koek toe. De bezorgdheid daarover neemt van
links tot rechts snel toe, maar veel verder dan ‘gossie wat erg’, ‘de
vakbonden zijn te zwak’ of ‘de lonen zouden omhoog moeten, maar dat
hebben we niet in de hand’ komt het niet. Als het over de oorzaken gaat,
ligt het al gauw aan de globalisering of de technologische
ontwikkeling, waardoor de indruk ontstaat dat er weinig aan te doen
valt.
De stagnerende lonen en stijgende winsten zijn echter het gevolg van
concrete politieke keuzes, van het beleid in de afgelopen decennia.
Keuzes die de positie van werkenden verzwakten en de positie van
kapitaalbezitters en werkgevers versterkten. En ja, de rode draad in die
keuzes is neoliberaal gedachtegoed. Maar doordat het daarmee wordt
samengevat blijft het bijna even ongrijpbaar als ‘globalisering’ of
‘automatisering’. Daarom een speurtocht naar hoe het zo ver heeft kunnen
komen. Dertien oorzaken, die vrijwel allemaal voortkomen uit politieke
beslissingen.
1. Het geld krijgt de vrijheid
Tot begin jaren negentig van de vorige eeuw konden geld en andere
waardepapieren moeilijk de landsgrenzen over. Het besluit van de
Europese Unie uit 1993 om vrij verkeer van kapitaal toe te staan zorgde
voor een enorme versterking van de onderhandelingsmacht van alles en
iedereen met kapitaal. ‘Sindsdien is het: “Pas maar op met wat je eist,
want we kunnen ons kapitaal zo verhuizen”’, vat economisch historicus
Bas van Bavel de veranderde verhoudingen samen. De enorme mobiliteit van
kapitaal werd mede mogelijk gemaakt door nieuwe informatietechnologie,
maar het waren politieke besluiten die ervoor zorgden dat kapitaal niet
alleen de wereld over kón flitsen, maar ook mócht flitsen, op zoek naar
de plek waar het het meest rendeert.
Daarnaast werden ook tal van andere financiële restricties in de
jaren tachtig en negentig opgeheven. Banken hoefden zich voortaan niet
langer te beperken tot het bewaren van spaargeld en het verschaffen van
krediet, maar mochten voortaan allerlei financiële ‘producten’
ontwikkelen. Het bracht een stroom van ondoorzichtige financiële
instrumenten en advisering op gang, die voor banken lucratiever zijn dan
saaie kredietverlening. Ook het opkopen en weer verkopen van andere
bedrijven en bedrijfsonderdelen werd gemakkelijker gemaakt.
Een andere vorm van financiële deregulering, met grote gevolgen voor
de verhouding tussen bedrijven en werknemers, was het opheffen van de
restricties voor ‘Bijzondere Financiële Instellingen’, oftewel
brievenbusfirma’s, begin jaren tachtig. De vrijheid voor bfi’s gaf een boost
aan belastingontwijking, en daarmee aan de verschuiving van belasting
op winst naar belasting op arbeid. Want het geld voor publieke
voorzieningen moet ergens vandaan komen, en de bfi’s zorgen ervoor dat bedrijven daar steeds minder aan bijdragen. Het aantal bfi’s groeide van zevenhonderd eind jaren zeventig naar vijftienduizend in 2012.
‘Het gekke is dat de vele instituten die pleiten voor hogere lonen, van de ecb tot het imf en de oeso,
niet de relatie leggen met de deregulering van het kapitaal en de
arbeidsmarkt als belangrijke oorzaak daarvan’, zegt Ronald Janssen van tuac, het adviesorgaan van de vakbonden bij de oeso.
2. Aandeelhouders mogen het zeggen
Tot in de jaren tachtig hadden aandeelhouders in Nederland weinig te
zeggen. Er waren veel minder bedrijven beursgenoteerd – ondernemingen
die investeringskapitaal nodig hadden leenden van banken. De
aandeelhouders die er waren, hadden wettelijk veel minder in de melk te
brokkelen – de leiding van het bedrijf was de baas. Dat veranderde toen
in de jaren negentig het zogeheten structuurregime voor bedrijven werd
gewijzigd. Ook de code-Tabaksblat van 2004, voorbereid door een
commissie onder leiding van Unilever-topman Morris Tabaksblat, gaf
aandeelhouders meer macht. Vanuit Europa kwam daar de Europese
overnamerichtlijn bij, op initiatief van EU-commissaris en oud-vvd-leider
Frits Bolkestein. Fusies, overnames en verandering van de structuur van
een bedrijf waren voortaan het domein van aandeelhouders. Met als
gevolg dat veel geld van bedrijven gaat naar het overnemen van (delen
van) andere bedrijven in plaats van naar lonen of investeringen in
toename van de productie. ‘Kwartetten’, noemt de Wetenschappelijke Raad
voor het Regeringsbeleid (wrr) dat in haar onderzoek naar de financialisering van Nederland (2016).
Het eerder genoemde vrij maken van het kapitaalverkeer heeft ook
grote effecten op het gedrag van aandeelhouders. Investeerden zij
voorheen geduldig in bedrijven in eigen land, nu zijn ze weg zodra ze
elders hogere rendementen kunnen krijgen.
Het kapitaal van bedrijven wordt sindsdien meer en meer ingezet voor
snelle koersstijgingen in plaats van voor lonen en investeringen. De
huidige beurs is een enorme prikkel tégen het belang van werknemers,
benadrukt Hans Schenk, emeritus hoogleraar economie in Utrecht en
gespecialiseerd in grote bedrijven en hun financiën. ‘Als een bedrijf
een loonsverhoging aankondigt betekent dat vrijwel altijd het kelderen
van de koers, terwijl het aankondigen van ontslagen meteen leidt tot
koersstijgingen.’
Aandeelhouders hoeven hun macht overigens meestal niet letterlijk aan
te wenden. Het management van bedrijven anticipeert ook zonder directe
druk op de behoeften van de aandeelhouders. Dat is niet zo vreemd, want
bij veel bedrijven is de beloning van de top afhankelijk van de
aandelenkoers, een rechtstreekse prikkel voor het sturen op
aandeelhouderswaarde in plaats van op de toekomstbestendige strategie
van het bedrijf.
‘In plaats van banken die geld verschaffen aan bedrijven verschaffen bedrijven nu het geld aan de financiële industrie’
3. Geld wint het bij bedrijven van mensen
Ook ‘gewone’ bedrijven, bedrijven die geen deel uitmaken van de
financiële sector, zijn de afgelopen dertig jaar geld gaan verdienen met
handel in financiële producten: derivaten en andere vormen van financial engineering
die ontstonden dankzij financiële deregulering. Want waarom zou je nog
kopjes of auto’s maken als je met financiële beleggingen meer kunt
verdienen? Om welk deel van de omzet of de winst het gaat weet niemand,
want het wordt nergens geregistreerd. Het is de omgekeerde wereld, stelt
politicoloog Angela Wigger van de Radboud Universiteit Nijmegen. ‘In
plaats van banken die geld verschaffen aan bedrijven verschaffen
bedrijven nu het geld aan de financiële industrie.’ Winst van bedrijven
vertaalt zich niet in loon of productieve investeringen, maar vloeit
naar financiële instrumenten. Wigger: ‘Werknemers raken buiten beeld, want die heb je voor die financiële handel niet nodig.’
Belangrijker echter is een andere vorm van financialisering, stelt Arnoud Boot, hoofdauteur van het wrr-rapport
over financialisering. ‘Bedrijven zijn alles wat ze doen in financiële
maatstaven gaan vertalen. Dat zorgt niet alleen voor een enorme focus op
de korte termijn, maar ook voor armoedig beleid. En datgene wat mensen
toevoegen, namelijk samenwerken, is niet meetbaar en wordt daardoor ook
niet erkend. Het is een vorm van financialisering die niet alleen in het
bedrijfsleven hoogtij viert, maar evengoed bij de overheid en in de
publieke sector.
Volgens Brits onderzoek in opdracht van de internationale arbeidsorganisatie ilo
is financiële deregulering en de financialisering die daar het gevolg
van is de belangrijkste oorzaak van het achterblijven van de lonen (Why Have Wage Shares Fallen, 2013).
4. Monopolies mogen hun gang gaan
Volgens de gangbare economische theorie komen exorbitante winsten in
een vrije markt niet voor, want er zijn altijd concurrenten die het
product voor een lagere prijs gaan aanbieden. De mededingingswetgeving
moet er bovendien voor zorgen dat bedrijven nooit te groot worden. Die
faalt echter hopeloos, meent Arnoud Boot. Want hoewel geen enkel bedrijf
de hele markt in handen heeft, is er toch sprake van monopolieachtige
praktijken. Boot: ‘Met als gevolg onverdiende winstgevendheid.
Grote bedrijven doen er alles aan om concurrentie uit te bannen en
overheden helpen hen daarbij. Schaalvergroting van bedrijven gaat al
lang niet meer over kostenvoordeel, maar over het uitbannen van
concurrentie, bijvoorbeeld door concurrenten op te kopen.’ Nationale
overheden zullen hier nooit tegen optreden, analyseert Boot. Soms omdat
ze maar wat trots zijn dat ‘hun’ bedrijf groeit, soms uit angst dat het
bedrijf anders vertrekt. Boot: ‘De Europese
mededingingsautoriteit probeert het soms wel, maar het is verrekte
lastig. We hebben een veel te optimistisch beeld van de markteconomie.’
Econoom Aldert Boonen van de fnv:
‘Albert Heijn heeft een derde van de markt in handen. Dat is officieel
geen monopolie, maar in de praktijk is het dat wel.’ De supermarktketen
zet met haar grote marktaandeel toeleveranciers onder druk, waarop die
toeleveranciers aan het bezuinigen slaan op hun werknemers. Boonen:
‘We hebben als vakbeweging die verdekte monopolies en de invloed
daarvan op de arbeidsvoorwaarden pas sinds kort op het netvlies.’
Ook de gevoeligheid van consumenten voor merken versterkt de
winstgevendheid van bedrijven, stelt Boonen. ‘Neem spijkerbroekenmerk
Diesel. Diesel maakt die broeken niet, ze kopen de kant-en-klare
producten in Azië voor een paar euro en zijn zelf alleen maar
verhandelaar. Maar omdat er Diesel op staat kunnen ze er honderd euro
per stuk voor vragen. Een hoge prijs vergroot zelfs de status van het
merk, dus tel uit je winst. En de concurrent doet precies hetzelfde.’ De
combinatie van merkmacht en het uitbesteden van de productie zorgt voor
lage lonen en hoge winsten.
5. Pensioenfondsen doen mee aan rendementjagen
Op het eerste gezicht lijken pensioenen dé manier om werkenden een
graantje mee te laten pikken van de hoge winsten en
beleggingsrendementen. Toch is het eerder omgekeerd. Pensioenfondsen
zijn zich de afgelopen decennia steeds meer gaan richten op snelle hoge
rendementen, en daarmee dragen ook zij bij aan de financialisering van
de economie, stelt de eerdergenoemde wrr-studie. Arnoud Boot:
‘De fondsen zijn beleggers in waardepapieren geworden in plaats van
investeerders gericht op echte economische productie.’ Dat
pensioenfondsen zich gedragen zoals ze zich gedragen heeft alles te
maken met de Nederlandse regels rond pensioenen. Boot: ‘Het
systeem van dekkingsgraden en rekenrente zorgt ervoor dat de fondsen
zich richten op een schijnwerkelijkheid. Langetermijninvesteringen zijn
moeilijker meetbaar dan snel stijgende aandelenkoersen. Natuurlijk
hebben we allemaal belang bij een goed pensioenrendement, maar niet bij
lucht.’ Werd er twintig, dertig jaar geleden nog vooral in Nederland
belegd in langjarige investeringen in bijvoorbeeld woningen, inmiddels
zit bijna alle vermogen in buitenlandse waardepapieren. Boot: ‘En de les uit het verleden is dat je een deel van dat geld altijd kwijtraakt.’
Het faillissement van V&D, een paar jaar geleden, zorgde voor een wake-up call
bij de vakbeweging. Vakbonden besturen samen met werkgevers de
pensioenfondsen. De warenhuisketen ging failliet nadat ze was
leeggezogen door ‘investeringsmaatschappij’ Sun Capital, waar
pensioenfondsen in belegden. Tienduizend mensen verloren hun baan.
De financiële deregulering, de toegenomen macht van aandeelhouders en
de enorme schaalvergroting van bedrijven vergroten allemaal de
onderhandelingspositie en macht van bedrijven. Tegelijkertijd werd de
positie van werkenden juist verzwakt.
6. Loonmatiging als heilige graal
Je zou het met de huidige eensgezindheid over de noodzaak van
loonstijgingen bijna vergeten, maar een kleine veertig jaar lang zwoeren
werkgevers, werknemers en overheid bij loonmatiging. Het beteugelen van
de lonen zou zorgen voor meer werkgelegenheid, voor extra investeringen
en voor toenemende export. Veertig jaar geleden was daar ook best iets
voor te zeggen, de lonen stegen in de jaren zeventig sterker dan de
arbeidsproductiviteit en dat gaat niet heel lang goed. Maar loonmatiging
bleef ook de heilige graal toen er economisch helemaal geen reden meer
toe was, sterker nog, toen er economisch veel voor te zeggen was de
lonen flink te laten stijgen. Zonder loon immers geen koopkracht, en de
Nederlandse economie is voor zeventig procent afhankelijk van de
binnenlandse vraag naar producten en diensten.
En zelfs nu kost het de fnv soms moeite de eigen mensen te overtuigen, zegt Zakaria Boufangacha, dagelijks bestuurder van de fnv.
‘Het idee dat een minder hoge looneis goed is voor de werkgelegenheid
en de concurrentiepositie zit diep.’ Op zichzelf hoeft de extra beloning
van werkenden niet in directe loonstijging te zitten, er kan ook
gekozen worden voor betere secundaire arbeidsvoorwaarden. Maar niet
alleen de lonen zelf stagneren, ook het totale deel van het nationale
inkomen dat naar werkenden gaat, daalt. Beleidsadviseur
arbeidsvoorwaarden Saskia Boumans van de fnv:
‘We hadden te weinig op het netvlies dat ondertussen de winsten sterk
toenamen, en dat de aiq daalde.’ De aiq, de arbeidsinkomensquote, meet
welk deel van alles wat er wordt verdiend naar de a van arbeid gaat,
inclusief flexwerk en zzp. Overigens stelt de fnv inmiddels weer stevige looneisen, van 3,5 procent.
Een belangrijk argument voor loonmatiging was decennialang dat
loonstijgingen zorgen voor prijsstijgingen, dus inflatie, en dat er zo
een eindeloze vicieuze cirkel van loon- en prijsstijgingen zou ontstaan.
Prijsstijgingen leiden immers weer tot nieuwe looneisen. Opmerkelijk is
dat de redenering ‘loonstijgingen zorgen voor inflatie’ geen reden was
om de lonen te verhogen toen er afgelopen jaren juist gebrek aan
inflatie was. Maar het hele idee dat looneisen als vanzelf tot inflatie
leiden is een misverstand, stelt Servaas Storm, econoom en onderzoeker
aan de TU Delft. ‘Dat gebeurt immers alleen als bedrijven de prijzen
vanwege die loonstijgingen moeten verhogen. Maar met de huidige winsten
kan de loonstijging makkelijk uit de winst betaald worden, de prijzen
hoeven helemaal niet toe te nemen als de lonen omhoog gaan.’
‘We hebben in Nederland meer dan een miljoen mensen die graag een baan willen. Doe wat moeite voor ze, leid ze op’
7. De overheid remt lekker mee
De overheid gaat, afgezien van de ambtenarensalarissen, officieel
niet over de lonen, maar achtereenvolgende kabinetten hebben met tal van
maatregelen sterk bijgedragen aan loonmatiging. Door te dreigen dat ze
anders de cao-afspraken niet algemeen bindend zou verklaren (die avb zorgt ervoor dat de cao
voor de hele sector geldt, ook bij bedrijven die niet
mee-onderhandelden), door het wettelijk minimumloon te bevriezen of te
verlagen, en door het psychologisch effect dat uitgaat van het korten
van de ambtenarensalarissen. Het Centraal Planbureau, belangrijk
adviesorgaan voor het kabinet, schatte tot 2008 de loonruimte
stelselmatig te laag in: de werkelijke loonruimte (bestaande uit toename
van de arbeidsproductiviteit plus inflatie) bleek jarenlang achteraf
hoger te zijn dan wat het cpb inschatte.
De hoogte van het minimumloon is sterk bepalend voor de lonen aan de
onderkant. Het minimumloon werd in de jaren tachtig verlaagd en groeide
ook daarna niet mee met de gemiddelde welvaartsstijging. In 1976 was het
minimumloon nog 68 procent van het gemiddelde loon, inmiddels is dat 48
procent. Tegelijkertijd werden juist meer mensen afhankelijk van de
hoogte van het minimumloon, omdat er met name in de jaren negentig
steeds meer loonschalen bij kwamen die nauwelijks boven het minimumloon
zitten.
Toen het wettelijk minimumloon eind jaren zestig werd ingevoerd, was
het criterium dat een gezin met twee kinderen, wonend in de stad, ervan
kon leven. Wiemer Salverda, hoogleraar arbeidsmarkt en ongelijkheid:
‘Dat behoeftecriterium is losgelaten. Impliciet of expliciet wordt ervan
uitgegaan dat gezinnen minstens anderhalf-verdiener zijn. Maar dat
betekent dus wel een lager loon per uur.’ Het verlagen van het
minimumloon is gunstig voor de overheidsfinanciën, omdat de hoogte van
de bijstand en een paar andere uitkeringen afhankelijk is van de hoogte
van het minimumloon.
8. Door meer werknemers hebben werkgevers meer keus
De vijver waaruit werkgevers hun werknemers kunnen kiezen, werd de
afgelopen decennia systematisch groter. In de eerste plaats natuurlijk
doordat vrouwen vanaf de jaren tachtig veel meer betaald gingen werken.
Maar ook door het bevorderen van de komst van arbeidskrachten uit de
rest van Europa. Een grotere vijver betekent minder onderhandelingsmacht
voor werknemers. De arbeidstijdverkorting van begin jaren tachtig (van
pakweg veertig naar 38 uur) zorgde er nog even voor dat het reservoir
van arbeidskrachten enigszins binnen de perken bleef, maar daarna waren
er slechts bewegingen die de keuzemogelijkheden voor werkgevers
vergrootten.
Zo bepaalt de Europese Detacheringsrichtlijn van 1997 dat werknemers
uit andere Europese landen die hier komen werken grotendeels betaald
kunnen worden volgens de regels van het land van herkomst. Zeker na de
uitbreiding van Europa met relatief arme landen met lagere lonen en
sociale zekerheid werden werknemers van elders een aantrekkelijk
alternatief voor werkgevers.
Onlangs maakte uitzendconcern Randstad bekend dat het jaarlijks
tachtigduizend mensen uit Oost- en Zuid-Europa en India wil aantrekken
om de tekorten op de Nederlandse arbeidsmarkt op te lossen. Maurice
Limmen, voorzitter van het cnv: ‘Dan
denk ik: we hebben in Nederland toch ook nog meer dan een miljoen mensen
die graag een baan willen. Doe wat moeite voor die mensen, leid ze op,
zorg voor herintredende vijftigplussers. Maar het is goedkoper en
makkelijker om mensen uit het buitenland te halen.’
Niet alleen vrouwenemancipatie en goedkope arbeid uit Oost-Europa,
ook verandering van de studiefinanciering zorgt voor een grotere vijver
van arbeidskrachten. Tot begin jaren negentig hadden studenten een
basisbeurs én mocht je als student naast die beurs nauwelijks
bijverdienen. Door het vrijwel afschaffen van de studiebeurs en het
schrappen van de bijverdienregels kwamen er honderdduizenden slimme,
flexibele en met weinig loon genoegen nemende studenten de arbeidsmarkt
op.
Intrigerend is dat als arbeid overvloediger wordt de macht van
werkenden afneemt, maar dat kapitaal geen last heeft van zijn eigen
overvloedigheid: er is veel meer geld dan de economie nodig heeft of
zelfs aankan, maar toch wordt kapitaal niet minder machtig, integendeel.
De simpelste verklaring daarvoor is natuurlijk dat mensen moeten eten,
waardoor het stellen van eisen per definitie lastiger is. ‘Maar
bovendien heeft het kapitaal een markt voor zichzelf gecreëerd buiten de
reële economie, door speculatie en nieuwe financiële instrumenten’,
zegt Bas van Bavel. De lage rente is een afspiegeling van de overvloed
van kapitaal, maar het geld heeft andere manieren om aan te groeien.
9. Met minder sociale zekerheid kun je minder eisen
De afgelopen decennia zijn de toegang tot sociale zekerheid en de
hoogte van de uitkeringen stelselmatig verminderd. En dat, zeggen ook de
oeso, het imf
en de Europese Commissie, zorgt voor een verslechtering van de
onderhandelingspositie van werkenden. Wie werkloos of gedeeltelijk
arbeidsongeschikt wordt heeft minder vangnet om op terug te vallen en
gaat daardoor eerder akkoord met slechte arbeidsvoorwaarden.
Socioloog Cok Vrooman, werkzaam bij het Sociaal en Cultureel
Planbureau en hoogleraar aan de Universiteit Utrecht, onderzocht hoe de
hoogte, duur en voorwaarden van de sociale zekerheid zich in de
afgelopen decennia ontwikkelden. De inkomenszekerheid van mensen onder
de 65 (bijstand, arbeidsongeschiktheid, WW) nam sinds 1980 in Nederland
met 34 procent af, berekende hij. Sinds 1990 is de daling zelfs nog
forser (38 procent), want tussen 1980 en 1990 nam de zekerheid eerst nog
toe. Gecorrigeerd voor inflatie is het sociaal minimum (de optelsom van
bijstand plus toeslagen) nu lager dan in 1980.
Het begon allemaal met het rapport Een werkend perspectief
van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid in 1990. Zelden
werd een advies zo snel en grondig omgezet in beleid. ‘Werk boven
inkomen’ werd voortaan het adagium. Sociale zekerheid was voortaan niet
meer bedoeld als inkomenszekerheid, maar werd een instrument om mensen
te ‘prikkelen’ om werk aan te nemen, zowel in hoogte als in voorwaarden.
Uitkeringsgerechtigden mogen steeds minder eisen stellen aan het werk
en de arbeidsvoorwaarden die ze accepteren, en mensen onder de 27 hebben
sinds 2009 in principe geen recht op een uitkering.
‘Ze zien werknemers als mensen die schroefjes indraaien, als intellectueel inferieur, mensen die bij bosjes te krijgen zijn’
10. Nederland is kampioen flex
De Nederlandsche Bank was er in haar onderzoek van een paar weken
geleden helder over: het achterblijven van de lonen is voor pakweg de
helft te wijten aan de opmars van flexwerk. Niet alleen krijgen
flexwerkers slechter betaald, door de opmars van flex durven ook de
mensen die wel een vaste baan hebben minder eisen te stellen uit angst
hun baan te verliezen. Bovendien zijn mensen met flexwerk veel minder
vaak lid van een vakbond, wat de onderhandelingspositie van vakbonden
verslechtert. Nederland is kampioen flexwerk doordat tal van regelingen
flex zeer goedkoop maken voor werkgevers.
Naast flex zorgen ook aanbesteding en outsourcing voor lagere lonen.
Bedrijven en organisaties die voor hun opdrachten afhankelijk zijn van
het winnen van een aanbesteding doen er alles aan om hun prijs te
drukken door de lonen zo laag mogelijk te houden. Bovendien zorgt
aanbesteding voor meer flex, want wie afhankelijk is van het winnen van
aanbestedingen wil zo min mogelijk vast personeel. De balkanisering van
de arbeidsmarkt, noemt Ronald Janssen van tuac dat. Janssen:
‘In discussies over gebrek aan loonstijging wordt tegenwoordig bijna
beschuldigend naar vakbonden gewezen: jullie hebben macht verloren,
sukkels. Maar vergeet niet dat het verlies van macht een rechtstreeks
gevolg is van beleid, van hoe werk georganiseerd is.’
Bij de acties in de schoonmaak trokken de vakbonden sámen op met de werkgever van de schoonmakers (bedrijf csu),
omdat de werkgever zich ook gemangeld voelde tussen de aanbesteders.
Marktwerking en privatisering in de publieke sector hebben de
hoeveelheid aanbestedingen sterk opgevoerd. Zodra in een sector
marktwerking wordt geïntroduceerd, zoals in de zorg, moeten opdrachten
volgens regels van de Europese Unie aanbesteed worden.
In dezelfde lijn ligt het outsourcen van bedrijfsonderdelen die
voorheen deel uitmaakten van het eigen bedrijf. Doordat activiteiten als
de schoonmaak en de catering worden uitbesteed aan een ander bedrijf
valt dat personeel niet onder de eigen cao,
en wordt het slechter betaald. Het ‘verdampen van het werkgeverschap’
noemt Ronald Dekker, arbeidseconoom van onderzoeksinstituut Reflect van
de Universiteit van Tilburg dat.
11. Werkenden betalen de belastingverlichting van bedrijven
De afgelopen decennia gingen de belastingen voor bedrijven omlaag en
die voor werkenden omhoog. De winstbelasting voor bedrijven is
gehalveerd en het huidige kabinet wil deze nog verder verlagen. Vooral
sinds de crisis van 2008 zijn de lasten voor werkenden juist sterk
gestegen, van 19,8 procent naar 22,2 procent (uitgedrukt in percentage
van het bruto binnenlands product). Daar komen de pensioenpremies nog
bovenop. Dat zorgt er niet alleen voor dat werkenden netto minder
overhouden, het beïnvloedt ook de loononderhandelingen. Want door de
gestegen lasten op arbeid nemen de loonkosten voor werkgevers toe, ook
als de lonen zelf niet stijgen. Werkgevers grijpen die gestegen
loonkosten aan om de lonen niet te verhogen: de loonruimte gaat op aan
de gestegen premies en belastingen op de lonen, zeggen zij. Ze verzuimen
er echter bij te zeggen dat hun eigen belastingen zeer sterk gedaald
zijn, waardoor er wel degelijk ruimte is gekomen om de lonen te
verhogen.
12. Een klusjeseconomie voor werklozen
Het is een debat voor ingevoerde intimi, maar levendig is het wel:
wordt de koek voor werkenden niet vooral kleiner door de opmars van
nieuwe technologie? Volgens werkgeversorganisatie vno-ncw
is technologie de belangrijkste oorzaak van de daling van de
arbeidsinkomensquote. Doordat bedrijven meer uitgeven aan technologische
innovaties zijn minder arbeidskrachten nodig, logisch dat de factor
arbeid dan een kleiner deel van de taart krijgt. Maar als dat waar zou
zijn, zouden de investeringen toenemen. En dat doen ze niet. Ook zou de
arbeidsproductiviteit, oftewel de gemiddelde hoeveelheid die per
arbeidsuur geproduceerd wordt, flink stijgen, en dat gebeurt evenmin.
Maar technologie heeft wel op een paar andere manieren invloed op de
verdeling van de koek. ‘Werkers kunnen gemakkelijker in de gaten
gehouden worden en aangestuurd worden om zo hard mogelijk te werken, en
alleen op de tijden dat ze echt nodig zijn’, verklaart Wiemer Salverda.
‘De baas weet precies hoe lang de caissière over iedere hoeveelheid
boodschappen doet, en weet precies hoe de buschauffeur rijdt.’ Bovendien
is er technologische werkloosheid, zoals dat is gaan heten: mensen die
werkloos worden door automatisering gaan vervolgens vaak beneden hun
niveau en salaris aan het werk. De werkloze bankmedewerker die
Deliveroo-fietser wordt. Volgens Adair Turner, voorzitter van het
internationale Institute for New Economic Thinking (inet),
is dat de belangrijkste verklaring voor de in veel westerse landen
haperende arbeidsproductiviteit: de opmars van de laagproductieve
klusjes. Zo zorgt technologische ontwikkeling er wel degelijk voor dat
werkenden een kleiner deel krijgen van het nationaal inkomen. Volgens
hoogleraar Van Bavel heeft dat alles te maken met hoe er met
technologische werkloosheid wordt omgegaan en hoe de klusjeseconomie
wordt bevorderd. ‘Technologie mag nooit de schuld krijgen van het feit
dat werkenden een kleiner deel van de koek krijgen. Want beleid bepaalt
hoe technologie uitwerkt, dat bepaalt de technologie echt niet zelf.’
13. De rekening van de crisis daalt eenzijdig neer
Opmerkelijk genoeg veroorzaakte de financiële en economische crisis
van 2008 nauwelijks een daling van de winsten van ondernemingen.
Tegelijkertijd gingen werkenden er wel op verschillende manieren op
achteruit, zowel in de marktsector als in de publieke sector. Het redden
van de banken sloeg een gat in de staatsschuld en om het gat te dichten
sloeg de overheid aan het bezuinigen. Met als gevolg een stijgende
werkloosheid – alleen al in de zorg verloren tachtigduizend mensen hun
baan – en stagnerende lonen. Ook werden, om de staatsschuld te
verminderen, de belastingen en premies voor huishoudens verhoogd. Welk
deel van de daling van de arbeidsinkomensquote precies het gevolg is van
de manier waarop de crisis werd bestreden, is moeilijk te zeggen, maar
dat het crisisbeleid bijdroeg aan de daling hoeft weinig betoog. Daarbij
komt de algemene tendens om in tijden van economische tegenspoed de
lonen te matigen, maar in tijden van voorspoed geen inhaalslag te maken.
Bij de dertien
bovengenoemde oorzaken gaat het steeds om politieke keuzes, om
beleidsbeslissingen. Maar ook meer psychologische aspecten spelen een
rol bij de stagnerende lonen en stijgende winsten, benadrukt Maurice
Limmen van het cnv: ‘Het idee van samen,
collectief zorgen voor goede beloning en goede arbeidsvoorwaarden is
een beetje zoek geraakt. Als de werkdruk de spuigaten uit loopt denken
mensen eerder dat ze een cursus mindfulness moeten doen dan via
ondernemingsraad en vakbond zorgen voor meer collega’s. Als je het niet
aankunt, ligt dat zogenaamd aan jezelf.’
Ook bij werkgevers spelen psychologische motieven, weet Schenk, zelf
commissaris bij drie bedrijven. ‘Zelfs als loonsverhogingen niet ten
koste gaan van de winst bestaat er een grote weerzin tegen. Het
sentiment is soms letterlijk: “Ze verdienen het niet.” Ze zien
werknemers als mensen die schroefjes indraaien, als intellectueel
inferieur, mensen die bij bosjes te krijgen zijn.’
‘Eigenlijk zijn we terug in de negentiende eeuw’, zegt economisch
historicus Bas van Bavel. ‘Kenmerkend voor de negentiende eeuw én voor
het huidige tijdsgewricht is dat kapitaal en arbeid alleen nog via “de
markt” bij elkaar komen en dat de prijs van beide aan de markt wordt
overgelaten.’
Arbeid en kapitaal kunnen op tal van andere manieren bij elkaar
komen, maar die andere samenwerkingsverbanden om te produceren zijn óf
gemarginaliseerd – coöperaties, familiebedrijven, ambachtslieden,
middenstanders – óf zijn zelf volgens het marktsysteem gaan werken:
woningcorporaties, voormalige coöperatieve banken en verzekeringen,
grote delen van de publieke sector. De markt als prijsbepaler voor
arbeid en kapitaal is niet ‘modern’, benadrukt Van Bavel, het is juist
erg ouderwets. ‘De pure markteconomie die de laatste decennia is
ontstaan, tierde ook in de zestiende en zeventiende eeuw welig.’ De
periode waarin andere productieverbanden de boventoon voerden – vanaf
een eeuw geleden tot pakweg eind jaren zeventig – kenmerkte zich juist
door een sterke toename van de welvaart.
De grote vraag, zeker nu de kritiek op de markt als spelbepaler alom
toeneemt, is waarom ook links of in ieder geval de sociaal-democratie zo
lang is meegegaan in marktdenken en loonmatiging. Socioloog Merijn
Oudenampsen, die onlangs startte met een groot onderzoek naar de opkomst
van het neoliberalisme: ‘Zowel de bonden als de sociaal-democratie
raakten in de jaren tachtig min of meer getraumatiseerd door de hoge
werkloosheid. Bovendien werd het neoliberale gedachtegoed in Nederland
door de kabinetten-Lubbers heel technocratisch gebracht. Als “het is nu
eenmaal voor iedereen de beste oplossing”, in plaats van een
ideologische strijd.’ Er was (en is) in Nederland veel minder discussie
onder economen dan in andere landen. Oudenampsen: ‘De neoklassieke economen hebben hier ongeveer de hegemonie.’
Arnoud Boot verklaart het meegaan van links vooral uit het bandwagon-effect:
‘Iedereen praat elkaar na en tijd voor reflectie is er niet. En je
ongemakkelijke gevoelens kun je altijd sussen door kleine verbeteringen
aan te brengen, dan heb je toch je best gedaan.’
Dit is het tweede deel van een serie van Mirjam de Rijk over kapitaal en arbeid. Het eerste deel, ‘En de winnaar is… het bedrijfsleven’, stond inDe Groene Amsterdammervan 1 februari. De serie wordt mede mogelijk gemaakt door Fonds 1877
Vader LaVar Ball weet: zijn Twitterfittie met
Trump is gratis megareclame voor zijn talentvolle basketbalzoons
Vader LaVar Ball stippelde de basketballoopbaan van zijn drie
zonen al voor hun geboorte uit. Hij huwde expres een lange vrouw. Het
werd een succesverhaal dat nog grotere vormen heeft aangenomen door
de Twitterfittie met president Trump.
Originele artikel en nog veel meer op dit gebied --- Hier ---
Ball Familie
Amerikaanse basketballiefhebbers spreken al enkele jaren
verlekkerd en met weerzin over de broers Lonzo (20), LiAngelo (18) en
LaMelo (16) Ball. Sinds vorige week zijn ze in heel Amerika bekend.
Dankzij Donald Trump. Die ging op Twitter het gevecht aan met hun
flamboyante vader LaVar Ball, de patriarch die de basketballoopbaan
van zijn zoons al voor hun geboorte had uitgestippeld.
Een van Trumps populairste tweets in november (ruim 77 duizend
retweets) ging namelijk niet over Noord-Korea, Hillary Clinton of
migratie, maar over LaVar Ball en hoe ondankbaar hij de
basketbalvader vond. LiAngelo Ball was in China voor een wedstrijd
met zijn universiteitsteam en werd daar met twee andere spelers
betrapt op diefstal van zonnebrillen.
De president zou hen tijdens zijn bezoek aan Azië
hoogstpersoonlijk uit de cel hebben gekregen. Iets dat LaVar Ball zei
te betwijfelen. Liefst vier tweets stuurde de president vorige week
de wereld in over de 'ondankbare gek' Ball. Het werd breed uitgemeten
in Amerikaanse media, zoals veel dat met de Ball-broertjes en hun
uitgesproken vader te maken heeft.
Hun bekendheid begon in 2015 met een programma op de Amerikaanse
zender CBS, waarin het gezin-Ball werd geprofileerd. Daarin vertelt
de 50-jarige Ball over de ontmoeting met zijn vrouw Tina, die net als
hij basketbalde op de universiteit in Los Angeles. Ball meet 1 meter
95, Tina is 1 meter 85 en al snel kreeg hij het plan met haar
basketbalkinderen te krijgen.
'Voordat ze uit de baarmoeder kwamen, zei ik al dat ik er drie
wilde. Hoe ik gebouwd ben, hoe zij gebouwd is. Ik wist dat ik drie
killers zou krijgen. Dit was lang geleden gepland', zei hij. Het
project-Ball was begonnen. Hij zou volgens Business Insider tegen
zijn kinderen hebben gezegd: 'Ik ben personal trainer. Jullie moeder
is gymleraar. Jullie achternaam is Ball. Wat wil je anders gaan
doen?'
Feitjes over de Ball-broers
Lonzo Ball 1 meter 98, 20 jaar, point guard,
speelt bij Los Angeles Lakers
LiAngelo Ball 1
meter 96, 18 jaar, small forward, speelt op universiteit UCLA
LaMelo
Ball 1 meter 91, 16 jaar, point guard, thuis getraind
door vader LaVar Ball
Ball in the Family
Toen LaMelo - de jongste van de drie - 4 jaar oud was, richtte
LaVar een eigen team op, genaamd The Big Ballers, dat hij zelf
leidde. Hij koos zo sterk mogelijke tegenstanders uit en liet zijn
zoons veel van afstand schieten. Het project-Ball omvatte meer dan
basketbal. Sinds deze zomer wordt het leven van het gezin gefilmd
voor de Facebookshow Ball in the Family, geproduceerd door de makers
van de realityserie over jetsetfamilie Kardashian.
Vorig jaar richtte LaVar de Big Baller Brand (BBB) op. Vanaf deze
week is er een heuse Ball-basketbalschoen te bestellen. Te koop voor
495 dollar, exclusief verzendkosten. 'Wie dat niet kan betalen, is
geen Big Baller', twitterde Ball na kritiek op de hoge prijs.
LiAngelo BallBeeld afp
LaVar Ball wil veel geld verdienen via zijn zoons, daar draait hij
niet omheen. In mei van dit jaar zou hij een deal met een groot
sportmerk hebben afgeslagen dat graag schoensponsor van Lonzo Ball
wilde worden. Hij vond het aanbod, tien miljoen dollar, te laag. Een
tegenbod had hij wel: wie zijn zoons van schoeisel wil voorzien,
moest minimaal een miljard op tafel leggen.
Ball is over meer zaken uitgesproken. Na het CBS-interview uit
2015 wisten de media hem te vinden en haalde hij geregeld het nieuws
met de ene na de andere opmerkelijke uitspraak. Hoewel hij zelf nooit
verder kwam dan universiteitsbasketbal zei hij begin dit jaar nog dat
hij basketballegende Michael Jordan 'een-tegen-een zou afmaken'.
Oudste zoon Lonzo noemde hij beter dan NBA-vedette Stephen Curry.
Zijn opschepperige uitspraken en onorthodoxe opvoedmethode maakten
van hem een van de meest polariserende figuren in de Amerikaanse
sport. Sportcolumnist Sally Jenkins van The Washington Post beschouwt
Ball als de zoveelste vader die zich over de rug van zijn kinderen
wil revancheren voor een mislukt sportleven.
Kofie Yeboah van sportblog SB Nation ziet Ball juist als
marketinggenie, omdat hij zo schaamteloos uitgesproken is. Maar het
project-Ball maakt vooral veel los, omdat het een succes lijkt te
worden. Lonzo Ball excelleerde als universiteitsspeler en debuteerde
dit jaar als eerste van de Ball-broertjes in topcompetitie NBA.
Beste universiteitsspelers
Topclub Los Angeles Lakers koos hem in juni als tweede in de
zogeheten draft, wanneer NBA-clubs beurtelings een greep mogen doen
uit de beste universiteitsspelers. Twee weken geleden werd Ball de
jongste NBA-speler ooit met de prestigieuze triple double-statistiek
achter zijn naam, oftewel dubbele cijfers in drie statistieken,
waarmee hij het record van NBA-icoon LeBron James verbrak.
Broertje LiAngelo speelt net als Lonzo voor topuniversiteit UCLA.
De jongste telg, LaMelo, is volgens zijn vader de talentvolste. In
oktober haalde LaVar hem uit het basketbalteam van zijn middelbare
school om hem thuis te trainen, met als doel van hem 'de beste
basketballer ooit' te maken.
LaMelo BallBeeld afp
De drie basketbalbroers zijn in tegenstelling tot hun vader
opvallend ingetogen. Dat ze zich moeilijk kunnen losmaken van de
wrevel die hun vader losmaakt, ervoer Lonzo Ball in zijn eerste
NBA-wedstrijden. Verdedigers pakten hem extra hard aan, fysiek en
verbaal. 'Vanwege zijn vader zien jongens hem als een doelwit', zei
John Wall, speler van de Washington Wizards.
Volgens basketbalkenners heeft LaVar zo nu al een negatief effect
op de NBA-loopbaan van Lonzo. Te midden van de kakofonie van meningen
over de Balls toonde Mark Cuban, eigenaar van NBA-club Dallas
Mavericks, de verfrissendste kijk op het geheel. Hij zag de recente
ruzie tussen president Trump en Ball als een conflict tussen twee
mannen die erg op elkaar lijken, zei hij tegen TMZ Sports.
'Trump zegt wat hij nodig heeft om aandacht te krijgen. LaVar ook.
Logisch dat hij geen excuses maakt, want dan is er niets meer om over
te praten en wat is er beter voor een merk als de president erover
praat?'
Sportmagazine ESPN rekende uit dat de vete met Trump goed was voor
ruim elf miljoen euro aan gratis reclame voor Big Baller Brand. En zo
lacht Ball altijd het hardst, of zijn zoons nou uitgroeien tot
NBA-vedetten of niet.
De zakenman Trump moet dat kunnen waarderen.
Lonzo BallBeeld afp
Richard Williams vader van tennissters Venus
en Serena Williams (30 grandslamtitels)
Earl Woods vader van golfer Tiger Woods (14
majors)
Mike Agassi vader van tennisser Andre Agassi
(8 grandslamtitels)
Gloria Connors moeder van tennisser Jimmy
Connors (8 grandslamtitels)
Petr Krajicek vader van tennisser Richard
Krajicek (1 grandslamtitel)
Jos Verstappen vader van coureur Max
Verstappen (0 wereldtitels)
Anthony Hamilton vader van coureur Lewis
Hamilton (4 wereldtitels)
Joop van Basten vader van voetballer Marco van
Basten (EK 1988, Wereldvoetballer van het Jaar 1992)
LaVar Ball, the father of one of the three UCLA basketball players held in China after they were accused of shoplifting, speaks to CNN's Chris Cuomo in a heated interview about his response to President Donald Trump's tweets about the incident.
VOOR EENIEDER DIE VANWEGE MIGRATIE RECHTS DENKT TE MOETEN STEMMEN
Doe het niet! Want wat Rechts Belooft KAN NIET...
...hun Mensbeeld vd Arikaan KLOPT NIET
N.a.v. NRC(KUDO 2 december 2006) - ´Niet bang voor de zee´
Ondanks de vele crisissen waar Nederland zich in bevindt, heeft ´Rechts´ - oh, wat is die Rutte doortrapt slim / wat peilt de VVD goed hoe ze ´de kiezer kunnen manipuleren binnen hun frame - is het toch allemaal weer uitgelopen op een Referendum over Migratie.
Dit dus ondanks dat de VVD / PVV #PVVD #wegermee! al (meer dan) 13 jaar deze kaart speelt tijdens campagnes, en ondanks dat de VVD al die tijd al dat domein in de portefeuille heeft, ´de Rechtse-, de Protest- en de Populistische-stemmer trapt er weer in...want: het frame was dat de VVD ´D66-beleid zou uitvoeren...
Nou de waarheid is natuurlijk dat ook D66 in het pak genaaid is door Rutte; kijk maar naar de peilingen. Van het D66-programma is nauwelijks iets uitgevoerd.
En die Migratie dan? Tsja, die Migratie was er altijd al, en zal er altijd blijven; zelfs Trump´s Super-muur heeft er niet eentje afgestopt aan de Zuide-grens van de USA, en alle hekken rond Europa ook niet.
Deals dan?
Nou kijk naar ´de Deal van Rutte met Tunesië...de MIGRATIE NAM TOE!
Dus bezint eer ge begint, of wel...
...denk na alvorens Rechts te stemmen...
Gelooft u me niet?
Lees het onderstaande artikel uit 2006.
Ikzelf heb die wijsheid van een aantal mensen die tot over hun oren ´in Afrika´ zaten/zitten, o.a. mijn omgekomen vriend Rob Meurs, die leefde als een halve Afrikaan en er zijn tweede thuis had...daarnaast heb ik ook al vele jaren zelf veel contacten met Afrikaanse vluchtelingen gehad...ook die hebben mij veel geleerd; i.i.g dat Rechts geen idee heeft hoe deze mensen denken...en dus NOOIT EFFECTIEF BELEID ZULLEN KUNNEN MAKEN!!
Hij werkte jaren in de haven van Dakar voordat hij ontslagen werd
na een arbeidsconflict. Mansour en zijn team vroegen om
salarisverhoging. De baas weigerde niet alleen, maar stuurde iedereen
ook onmiddellijk de laan uit. Zo kwam het dat Mansour (42), vader van
twee meisjes, nu vier jaar werkloos, zijn oren spitste toen een vriend
hem een interessant voorstel deed. Een vissersboot zou binnenkort met
een man of tachtig naar de Canarische eilanden vertrekken. De kapitein
had een navigator nodig, en Mansour, die een GPS-ontvanger kan bedienen,
leek de perfecte kandidaat. Hij mocht gratis mee als hij de boot naar
Spaans grondgebied zou koersen.
Een enkeltje Europa, en nog voor
niks ook – dit was de kans waar Mansour zo lang op had gewacht. Hij ging
naar een internetcafé, printte een zeekaart uit en vroeg een
geestenbezweerder een beschermende amulet te maken. De houten boot
verliet de kust van Senegal op zondagavond 23 april. De vrouw van
Mansour dacht dat hij in het noorden een paar dagen ging vissen. Zijn
ouders, bij wie hij in huis woont, wisten van niets.
Zes dagen
later was Mansour terug. Een van de twee motoren had het onderweg
begeven, en het leek de bemanning niet verstandig om de 1.500 kilometer
lange tocht met één motor door te zetten.
Gods wegen zijn
ondoorgrondelijk, weet Mansour, die met zijn vrouw en dochtertjes in een
tweepersoonsbed slaapt dat bijna hun hele eenkamerwoning in beslag
neemt. Aan het voeteneind van het bed staat een metershoge wandkast
waaruit hij de zeekaart pakt. Behoedzaam vouwt hij het A4’tje uit om met
een vinger de dunne zwarte lijn over de blauwe oceaan naar de gedroomde
eilanden te volgen. „Ik ben niet bang voor de zee”, zegt Mansour
rustig, peinzend, gebiologeerd door de kaart. „En ik ben ook niet bang
voor de dood.”
Niemand kan met zekerheid zeggen hoe en wanneer het
precies begon. Maar begin dit jaar doken ze ineens op: de felgekleurde,
stampvolle vissersboten die met tachtig, negentig, honderd Afrikanen
aan boord aanmeerden op de Canarische eilanden, het dichtstbijzijnde
stukje Europees grondgebied voor de West-Afrikaanse kust. Eerst waren
het alleen Senegalese vissers, daarna volgden de stadsjongens en de
boeren, toen ontdekten de Malinezen, Guineërs, Ivorianen en Liberianen
het traject, en tegenwoordig komen de migranten zelfs uit Pakistan en
India gevlogen om de boot naar Europa te nemen. In mei hadden ruim
negenduizend bootmigranten de Canarische eilanden bereikt; inmiddels
wordt hun aantal geschat op ruim 25.000. Het voorlopige record van de
bootgolf werd in september genoteerd. In één weekeinde stapten 1.400
Afrikanen aan wal. De meeste bootmigranten zijn, nog steeds, Senegalees.
Migratiestromen
zijn als water. Ze zoeken altijd het laagste punt, de weg van de minste
weerstand. De populariteit van de riskante zeereis werd onder meer
veroorzaakt door het aanscherpen van de grensbewaking in Marokko. Dat
land ging harder optreden tegen Afrikaanse migranten na de bestormingen
van de Spaanse enclaves Ceuta en Melilla eind vorig jaar. Het succes van
de smokkelroutes door de Sahara was niet langer gegarandeerd en de
aandacht van de aspirant-migranten verschoof naar de oceaan. Toen ook
het buurland Mauretanië onder druk van de Europese Unie intensievere
kustpatrouilles ging uitvoeren, kwam het zuidelijk gelegen Senegal in
beeld. Met een kustlijn van vijfhonderd kilometer en een eeuwenoude
traditie in de visserij bleek Senegal ineens de beste springplank naar
het beloofde land.
Hoe wanhopig ben je als je op volle zee een
tocht van 1.500 kilometer onderneemt in een open houten boot? Volgens
een ruwe schatting van het Rode Kruis zijn het afgelopen jaar
drieduizend bootmigranten omgekomen. Honderden jongens verdronken omdat
hun boot halverwege schipbreuk leed, anderen stierven door uitputting of
uitdroging.
Maar wanhopig? Dat is wat Europeanen denken.
Jonge
Senegalezen kijken heel anders aan tegen emigratie. Ze weten dat het
vrijwel onmogelijk is geworden een Schengen-visum te krijgen. Konden hun
ouders begin jaren zeventig nog gewoon met het vliegtuig naar Frankrijk
of Italië, voor hen is dat privilege niet meer weggelegd. Ze kiezen de
zee omdat ze vertrouwd zijn met vissersboten. En het is makkelijk om de
ogen te sluiten voor de risico’s die ze lopen. Daar wordt simpelweg niet
over gepraat. Ze horen alleen de succesverhalen. Ze zien de huizen die
de emigranten voor hun ouders laten bouwen. Ze zien de auto’s waarin de
emigranten rondrijden als ze in Senegal op vakantie zijn. Ze zien hoe de
voormalige nietsnut uit het dorp met geld komt smijten als hij eens in
de zoveel jaar zijn vader en moeder bezoekt.
Emigratie is al een
fenomeen sinds de koloniale tijd. Van de twaalf miljoen Senegalezen
wonen minstens een half miljoen in het buitenland. „De weinige families
waarmee het goed gaat, zijn de families die migranten in hun gelederen
hebben”, zegt geograaf Papa Demba Fall, die voor het onderzoeksinstituut
IFAN migratieroutes in kaart brengt. „De meest gerespecteerde
universiteitsdocenten zijn degenen die in Europa hebben gestudeerd. De
belangrijkste religieuze leiders zijn degenen die in Europa zijn
geweest. Zelfs de voetballers van het nationale elftal spelen allemaal
voor Europese clubs. Dat heeft een enorme invloed op onze mentaliteit.
Het beeld dat jongeren van Europa hebben, wordt niet alleen bepaald door
wat ze op televisie zien, maar ook door de mensen die er zijn geweest.
Zo krijgen ze iedere dag de voordelen van emigratie voorgespiegeld.”
Met
een vissersboot richting Canarische eilanden vertrekken heet in de
volksmond ‘Mbëek’, een woord dat het beeld oproept van een ram die in de
aanval gaat. „Mbëek staat voor beuken in de hoop dat het net breekt,”
zegt Demba Fall. „Vroeger kon je er omheen, nu kan dat niet meer. Alle
middelen zijn dus geoorloofd om het fort open te breken dat rond Europa
is opgetrokken.”
Mansour gaf niet op. Kort na de eerste, mislukte
poging verkocht hij zijn kostbaarste bezit: het stukje land waarop hij
ooit een eigen huis hoopte te bouwen. Het bracht 7.000 euro op, genoeg
om voor zichzelf, twee broers en zes halfbroers een kaartje voor de boot
te kopen. Wat hij overhield, gaf hij aan zijn vrouw. Deze keer vertelde
hij haar wel dat hij van plan was naar de Canarische eilanden te varen.
„Ze vroeg: ‘Weet je het zeker?’ Ik zei: ‘Niets is zeker. Als het lukt,
is het met de hulp van God’.”
De vrome moslim Mansour is niet
ongelukkig in zijn krappe, met foto’s en kunstbloemen versierde
eenkamerwoning. „Maar het idee dat ik niets voor mijn dochters kan
achterlaten, laat me niet los. Het is heel erg moeilijk om hier een baan
te vinden. In Europa kan ik tenminste geld verdienen. Je wilt toch
vooruit in het leven. Zo zit de mens nou eenmaal in elkaar.”
De
boot zou eind mei vertrekken vanuit een van de kleine vissershavens aan
de rand van de stad. Het eten was bij de prijs inbegrepen. Mansour wist
dat alles aan boord zou zijn: vaten diesel, zakken rijst, water,
gasstellen om op te koken. Ze gingen in het holst van de nacht aan
boord, 87 man in totaal. Mansour was een van de oudsten. Het ging vijf
dagen goed. Op de zesde dag begon de boot water te maken. Een barst in
de boeg. De jonge garde wilde koste was het kost doorvaren. Mansour: „Ze
zeiden: ‘Vooruit, we wagen het erop, je gaat maar één keer dood’.” Maar
Mansour was het met de kapitein eens dat ze rechtsomkeert moesten
maken. Hozend als bezetenen en totaal uitgeput strandden ze uiteindelijk
in Mauretanië. Mansour belde zijn vrouw op dat hij nog leefde en nam
samen met zijn broers de bus naar Dakar.
Emigratie is een netelige
kwestie voor de regering van Senegal, die tot voor kort dan ook
angstvallig zweeg over de bootmigranten. Meer dan de helft van de
huishoudens leeft onder de armoedegrens. Jongeren die van goedbetaald
werk in Europa dromen, zijn vaak van het droge, onvruchtbare platteland
naar de hoofdstad getrokken om werk te zoeken in de visserij. Maar de
visserij levert steeds minder op en banen ontbreken, ook voor degenen
die een diploma hebben. Veertig procent van de stadsjongeren is
werkloos. President Abdoulaye Wade heeft zijn beloftes – meer
werkgelegenheid, meer koopkracht – niet ingelost. Volgend jaar worden
weer presidentsverkiezingen gehouden. Wade mikt op een tweede
ambtstermijn. Tot die tijd zal hij zo min mogelijk doen om het probleem
aan te pakken, meent de directeur van een buitenlandse hulporganisatie.
„Migratie ligt veel te gevoelig. Op het strand pik je de boten die voor
migranten gebouwd worden er zo uit. Het zou heel makkelijk zijn om de
politie erop af te sturen, maar het is duidelijk geen prioriteit.”
Tekenend
voor de huiver van de regering was het fiasco van de eerste
repatriëringsvluchten. In mei begon Spanje met het uitzetten van
Senegalese migranten die in een opvangcentrum op de Canarische eilanden
zaten. Het eerste vliegtuig had 99 geboeide illegalen aan boord. In
Dakar werden ze onthaald als martelaars. De Spaanse autoriteiten, zo
zeiden ze, hadden hun verteld dat ze naar het Spaanse vasteland zouden
worden gevlogen. De Senegalezen waren woedend, de pers sprak van
verraad, en de volgende dag zegde de regering de
repatriëringsovereenkomst met Spanje op. De kritiek trof niet alleen
Spanje, maar ook president Wade, die onder vuur kwam omdat hij een deal
met Madrid zou hebben gesloten. Na maanden van moeizaam overleg tussen
Senegal, Spanje en de Europese Unie werden de vluchten hervat. Senegal
heeft Spanje beloofd 3.000 mensen terug te nemen.
„Op basis van
die overeenkomst heeft Wade een boodschappenlijst opgesteld voor Spaanse
hulp”, zegt Laurent de Boeck, die verbonden is aan het regionale
kantoor van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). „Migratie
is inzet geworden van politieke onderhandelingen. Afrikaanse landen
zijn er helemaal niet op tegen dat al die werkeloze jongens het land
verlaten. Integendeel, als ze eenmaal in Europa zitten, sturen ze
miljoenen euro’s naar huis. Emigratie brengt meer geld in het laatje dan
ontwikkelingshulp.” In 2002 maakten Senegalezen in het buitenland
ongeveer 270 miljoen dollar over, of een kwart van het staatsbudget. Een
deel van dat bedrag komt terecht bij de machtige religieuze leiders –
marabouts – die op hun beurt goed verdienen aan bootmigranten. Jongens
die erin zijn geslaagd naar het buitenland te komen, sturen de rest van
hun leven geld naar de marabout die de spirituele wereld gunstig stemde
voordat de boot vertrok.
Sinds september speurt nu ook het
Europese agentschap voor de buitengrenzen Frontex de Senegalese kust af
op bootmigranten. Spanje en Italië hebben patrouilleboten, een
vliegtuigje en een helikopter beschikbaar gesteld. Frontex was al actief
voor de kust van Mauretanië. Volgens een woordvoerder van het
Senegalese leger werden binnen een week 1.400 gelukszoekers van zee
gevist. Madrid zegt dat het geen bootmigranten meer kan opnemen. Maar
zolang de lidstaten van de Europese Unie het niet eens worden over een
gemeenschappelijk immigratiebeleid, blijven de Afrikanen komen, zeggen
hulporganisaties.
„Met repressie schiet je weinig op”, zegt De
Boeck van het IOM, dat voor een regionale benadering pleit. „Veel
Senegalezen zien geen alternatief en migratiestromen zijn per definitie
elastisch.” Nu al hebben de patrouilles in Senegal de migranten verder
naar het zuiden gedwongen. De nieuwste vertrekpunten zijn Gambia en
Guinee-Bissau.
De Senegalese repatrianten van de Canarische
eilanden worden tegenwoordig weggemoffeld in Saint Louis, een afgelegen
stad in het noorden van Senegal. Pas onlangs sprak president Wade zich
uit over het probleem. Met het oog op de verkiezingen heeft hij een
ambitieus plan gelanceerd om de zieltogende landbouw nieuw leven in te
blazen. De jeugd moet met schoffel en zeis terug naar het platteland.
Spanje helpt met de financiering van het miljoenenproject. De
bootmigranten „keren hun vaderland de rug toe op het moment dat Afrika
hun mankracht het hardst nodig heeft,” zei Wade. Geklets van een
hypocriet, schreef een Senegalese jongen verontwaardigd op internet.
‘Abdoulaye Wade heeft jaren in Frankrijk gewoond en kwam terug met een
blanke vrouw. Zijn kinderen hebben in Engeland en Zwitserland
gestudeerd. En dan durft hij nu te beweren dat het daar niet oké is?!’
Toch
gaan ook stemmen op om de exodus te keren. Thiaroye-sur-mer is een
haveloos vissersdorp dat via een naar uitlaatgassen stinkende
doorgangsweg is vastgegroeid aan Dakar. Hier heeft een groep vrouwen de
strijd met emigratie aangebonden. De bekendheid van het
vrouwencollectief is vooral te danken aan de daadkracht van voorzitster
Yayi Bayam Diouf. Haar enige zoon verdronk eerder dit jaar vlak voor de
Spaanse kust. Met een scherp gevoel voor timing viel ze de Franse
socialistische presidentskandidate Ségolène Royal snikkend om de hals
toen die een bezoek bracht aan de binnenplaats waar de vrouwen couscous
en vruchtensap maken. Met de opbrengst van de verkoop proberen de
moeders hun gezin draaiende te houden. Ze leggen ook geld opzij voor een
pelgrimstocht naar Mekka, waar ze willen bidden voor hun overleden
zoons.
„Bijna alle jongens in ons dorp hebben hun visnetten
verkocht om te emigreren. Degenen die het niet halen, zijn er erger aan
toe dan voorheen. Ze zijn alles kwijt. Nu moeten wij voor hen zorgen.
Wij zijn de kostwinners geworden”, zegt vice-voorzitter Abi Samb, die
zich puffend koelte toewuift met een plastic waaier. Ze wijst op een
lusteloze vrouw die zwijgend op de drempel van het bloedhete kantoor
hurkt. „Zij heeft al acht maanden niets van haar zoon gehoord. We gaan
ervan uit dat hij is omgekomen.”
De moeders in Thiaroye-sur-mer
moedigen hun zoons niet langer aan te vertrekken, zegt Samb. Vroeger
deden ze dat wel – allemaal. „Onze echtgenoten zijn polygaam. Sommige
mannen hebben vier vrouwen, dus de onderlinge rivaliteit is groot. De
succesvolste vrouw is degene die als eerste haar zoons naar Europa
stuurt.”
De vrouwen leven op als voorzitter Diouf in een wolk van
witte sluiers arriveert. Diouf heeft zojuist gehoord dat een jongen uit
het dorp in een opvangkamp op de Canarische eilanden zit. Zijn moeder
kreeg vanochtend een telefoontje. Iedereen is opgelucht. Diouf
organiseert een openbare bijeenkomst met een imam die het dorp komt
toespreken over emigratie. Hij zal de dorpelingen ervan doordringen dat
bootmigratie gelijk staat aan zelfmoord, en zelfmoord is een van de
ergste zonden in de Koran, vertelt ze.
Haar rechterhand Abi Samb
loopt ten afscheid mee naar buiten, naar een zanderig pleintje waar
modderige schapen aan een berg vuilnis knabbelen. Samb is een van de
gelukkigen. Haar zoon werkt in Italië en stuurt iedere maand geld. Maar
hij heeft nog steeds geen huis voor haar gebouwd, zegt ze met een
jaloerse blik op het gebouw dat pal naast de coöperatie staat. Het is
een splinternieuwe hoekwoning met houten luiken en glanzende witte
tegels tot aan het dak. Nergens in Thiaroye-sur-mer staat zo’n mooi
huis. „Dat is het huis van een migrant”, verzucht Samb.
Mansour
is, zo zegt hij zelf, „stand-by”. Zodra er weer een boot naar de
Canarische eilanden vaart, gaat hij mee, al weet hij nog niet waar hij
het geld vandaan moet halen. Het is moeilijker geworden, weet Mansour.
„De regering moest iets doen omdat de druk van Europa te groot werd.” De
eigenaars van de vissersboten, die ruim 13.000 euro per overtocht
opstrijken, wachten af. De ronselaars en de gelukszoekers ook. Over een
maand of twee zal de storm wel weer zijn gaan liggen, denkt Mansour. Dan
grijpt hij zijn kans. „Ik geloof in God.”
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
-Niet%20bang%20voor%20de%20zee.jpg)
Posts
