Pieter Derks over Prijs-loon-, loon-prijs- en bloed-water-spiralen...Klaas Knot en andere Mist-speakers... / RADIO-1 COLUMNIST /

Pieter Derks over ‘duurzaam’ drinkwater

Pieter Derks

 

COLUMN AART DEKKER / NRC CARTOON UIT MIJN LEVEN GEGREPEN / SLAAPPROBLEMEN: 'Renske Stript Slaaptekort' - Slaapteveel is trouwens Ook Niet Alles....Iedere

Klikken op de Strip voor het maximale formaat  -  Iedere Zaterdag 'Stript Renske' -de Greef- op de Achterpagina van het Eerste/Weekend Katern van NRC -naast Youp- op bovenstaande wijze over iets dat haar bezig houdt, meer 'Renske Stript   ---  Hier  ---

COLUMN AART DEKKER: 

'Slaap-problemen en ander ongemak'

Zo af en toe -in sommige periodes wat meer dan andere- ligt ik wel eens een tipje van de sluier die over mijn persoonlijke bestaan ligt op. Dat doe ik omdat het -om mijn doen en laten een beetje te begrijpen- wel belangrijk is om te weten wat er nog meer speelt in mijn leven dan alleen het volgen van die Grote Oranje Bal, politiek, en andere zaken die de moeite waard zijn.

Politiek zie ik overigens als een noodzakelijk kwaad; er is de laatste decennia nogal eens door een kust en keur aan mensen tegen mij gezegd "Jij moet de politiek in gaan", of "Waarom ga je niet in het NBB Bestuur zitten?" Goede vraag trouwens die laatste...

Die stelling ervoor -dat in mij een potentiële politicus huist- slaat de plank trouwens goed mis; door mijn karakter, maar zeker zoveel door mijn persoonlijke omstandigheden -en dan met name mijn gezondheidsproblemen gedurende meer dan de helft van mijn leven, wellicht zelfs bijna heel mijn leven- ben ik er enerzijds wel van doordrongen geraakt hoezeer 'Politiek en politiek' -zowel met de hoofdletter als de kleine letter dus- ertoe doet; voor iedereen, maar zeker voor mensen voor wie het leven wat lastiger is dan voor 'de gewone, gezonde, hardwerkende Nederlander met een baan, een huis, en huisje-boompje-beestje'...en dus ook voor mij persoonlijk. Zo heb ik 14 jaar lang moeten vechten, wachten, bloed-zweet-en-tranen moeten plengen voordat mijn bestaanszekerheid enigszins zekergesteld was door middel van een WAO-uitkering, nadat ik vijf jaar al behoorlijk beperkt keihard doorgewerkt had terwijl mijn gezondheid het al gigantisch af liet weten. Dus: de politiek is in principe van wezenlijk belang voor iedereen, ook voor de mensen die nu nog denken dat 'ze het allemaal zelf wel kunnen' en die wellicht denken dat de politiek alleen maar (te-)veel belasting vraagt van diezelfde hardwerkende Nederlander, en dat degenen die een beroep doen op de collectieve middelen -door bijvoorbeeld veel ziektekosten, een uitkering, of een of andere subsidie of toeslag- eigenlijk uitvreters en/of parasieten zijn. Ik heb aan den lijve ondervonden dat het van de ene op de andere dag allemaal anders kan zijn..!

Dus ik ben door het bovenstaande wel politiek bewust en tot op zekere hoogte betrokken, en vind om die reden ook dat ik dan politiek mijn steentje bij moet dragen -en dat probeer ik dus op diverse manieren ook te doen-, maar tegelijk en dus anderzijds ben ik totaal GEEN politicus, en denk ik dat ik er ook nooit een zal worden; ik ben niet geschikt voor dat vak...

Goed, en nu langzaam aan naar 'de Strip' van Renske hierboven.

Ik vond -en vind nog steeds, al is het na mijn recente scheiding allemaal stukken minder geworden- dat ik altijd gezegend ben geweest met veel goede vrienden en trouwens ook mensen in het gebied tussen 'Echte Vrienden' en 'Erg Goede Kennissen'. Maar ondanks dat, werd ik me er tijdens vooral de periode waarin ik een 'Chronisch zeer Vermoeide Voorzitter/Coach/Initiator/Organisator/etc, etc.' was (zo tussen 1991 en 2001 in Den Haag), en een Halfblinde Scout, Basketball-adviseur en Stukjesschrijver (van 2001 tot de dood van Vriend en compaan Rob Meurs in 2010), en de periode erna wel achtergekomen, dat het voor zo ongeveer iedereen -ook mijn Beste Vrienden en zelfs deels mijn ex-partner- onmogelijk was om totaal te doorgronden hoe het is (was) om Chronisch Vermoeid (CVS/ME) te zijn, flinke oogproblemen te hebben, en naast nog e.e.a. aan andere gezondheidsproblemen, ook nog eens in toenemende mate geplaagd te worden door Slaapproblemen.

In eerste instantie ging het daarbij om problemen bij het in- en door-slapen; ik werd jarenlang eigenlijk nooit uitgerust wakker, deels doordat ik door spier- en gewrichtspijnen eigenlijk nooit lekker lag. De laatste jaren is dit probleem door allerlei ontwikkelingen -te ingewikkeld om hier even in een column te verwoorden- opgeschoven naar of (veel) teveel, of juist heel veel te weinig slapen per etmaal -en dat dan in een bizarre grafiek, die op zich wel weer een grote mate van regelmaat vertoont- daarnaast is ook nog eens mijn dag-/nacht-ritme steeds verder verschoven; ik slaap dus te vaak op 'maatschappelijk gezien lastige tijden'; meer overdag dan 's nachts bijvoorbeeld.

Dat, en dan daarnaast toch graag bezig zijn met zinnige dingen -en liefst een steentje bijdragen aan de samenleving (en iets terug doen voor die uitkering die ik geniet)- bleek zo rond 10 tot 5 jaar geleden bijna onmogelijk lastig te worden. Ik werkte aan een concept voor een heel nieuw soort Basketball-vereniging -de Buurt Basketbal Club(BBC), in eigen Accommodaties- en dat project was natuurlijk veel te groot voor een individu, bovendien had ik van mijn tijd als trekker van BV Team Ten Dreamers The Hague(TTD) wel geleerd dat ik niet nogmaals in een groot avontuur moest stappen zonder voldoende garanties op financiële middelen en -vooral!- voldoende betrouwbare mensen om me heen die de kar mede konden en wilden trekken gedurende langere tijd.

Toen ik aan dat BBC-concept begon te werken, had ik voor de conceptuele fase een aantal mensen om me heen waar ik wel dat vertrouwen in had -Rayon West Voorzitter Ruud Sparrenboom was daarvan misschien wel de belangrijkste persoon- maar toen ik een stapje verder wilde gaan, en een grotere groep aan het verzamelen was, was ik die groep op een gegeven moment zomaar ineens kwijt, door allerlei persoonlijke en economische (de Crisis) omstandigheden van die mensen, waarvan de ziekte van Ruud, en zijn veel te vroege overlijden een jaar later de meest definitieve en hardste klap was.

Dat zette mij te denken; 'Hoe verzeker ik mezelf van voldoende steun van goede en betrouwbare mensen voor die volgende stap? En hoe maak ik iedereen duidelijk waar mijn eigen grenzen en dus ook behoeften aan steun liggen, en waarom is dat eens te meer belangrijk voor iemand in mijn positie en omstandigheden?'

Want dat de norm in Nederland is: 'Hardwerken en voluit meedoen aan de Rat-race, want anders tel je niet volwaardig mee'...die harde waarheid was inmiddels wel tot mij doorgedrongen. In Den Haag was ik zo succesvol in wat ik daar had gedaan, dat er nominaties voor diverse Prijzen volgden -en dat was denk ik ook terecht- maar ik was en bleef 'maar een vrijwilliger' en dan kan je van het ene op het andere moment door een Corrupte Wethouder en zijn ambtelijke vazallen aan de kant worden geschoven, en als je dat niet zomaar accepteert...dan kiest men de middelen Chantage, Laster en Smaad om je uit de weg te vegen... Dus was het ook weer een les dat afhankelijk zijn van overheden -en ja dus: de politiek (met een kleine 'p' dus)- je positie (en daarmee die van je projecten) erg kwetsbaar maakt. Dus werd TTD medio 2001 een slapende vereniging, en is inmiddels het op TTD-roots ontsproten St4R ook alweer ter ziele...

Maar met zinvolle dingen en met Goede Mensen bezig zijn was voor mij van existentieel belang. Dus dacht ik 'ik doe een proef; ik ga op mijn verjaardag -dus aan mijn Beste Vrienden en Familie- eens proberen duidelijk te maken hoe mijn leven er ECHT uitziet, wat ik graag zou doen om het de moeite waard te maken elke dag weer mijn bed uit te komen, en proberen ze duidelijk te maken dat mij dat zonder een beetje hulp -en met een beetje bedoelde ik dus echt een beetje; een halve dag, hooguit een dag tijdsbesteding- van die geliefde mensen misschien wel niet zou lukken om een beetje zinvol bezig te blijven op het gebied dat ik daarvoor had uitgekozen; door middel van Basketball Maatschappelijk Relevante Dingen te doen voor de Samenleving, in de Buurt, voor de Jongste Jeugd en andere groepen die in 'normale Basketball-verenigingen' onvoldoende aan bod komen, en zelfs voor mensen uit de Buurt die zelf misschien helemaal nooit een balletje zullen gaan gooien. Met als uiteindelijke doel: het concept BBC, zeg maar een soort Basketball Buurthuizen, liefst 24/7, en in heel veel verschillende vormen met een hoge maatschappelijke relevantie.

Ik wil niet zeggen dat het mijn meest geslaagde Speech was, over het Hoe&Waarom daarvan zal ik hier en nu niet uitweiden. Maar al kort daarna moest ik de conclusie trekken dat het gewoon niet gelukt was om aan het selecte gezelschap van Vrienden en Familie duidelijk te maken hoe mijn leven eruit zag, wat daarvan de implicaties waren, tegen welke barrières ik aangelopen was -'Corruptie? Dat zal je wel overdrijven...toch?" Nee; daar was geen letter aan overdreven: het ging om politieke en ambtelijke Corruptie, Chantage, Smaad en Laster!"- en dat ik het dus met een minimaal beetje hulp uit de kring die het dichtst om mij heen zat, waarschijnlijk niet zou redden om met mijn concept -dat mij nota-bene was aangedragen door iemand uit die kring zelf!- voor mezelf zinvolle invulling van mijn beschikbare energie en tijd te creëren...en dat was een hele harde gewaarwording/reality check...

En dat begon er dus al mee dat het niet goed lukte om aan die groep mensen die mij zeer lief was/is, uit te leggen wat het met je doet als je zes weken lang 14-18 uur per etmaal slaapt, of tenminste in bed door moet brengen. Slaapproblemen dus -het schijnt een volkskwaal te zijn in Nederland en de hele Westerse Wereld, en ik wist dat diverse mensen in het gezelschap zelf ervaring hadden met ernstige slaapproblematiek- toch lukte het me niet om de boodschap goed over tafel te krijgen...

Vandaar de Strip van Renske de Greef hierboven, met de kanttekening dat ook teveel slapen 'een Hel' kan zijn...

Wordt vervolgd!

En als iemand over het bovenstaande eens verder zou willen praten, 'Be My Guest', dus zoals eigenlijk altijd: 'Reageren? Graag!' maar beperk je dan a.u.b. niet tot alleen losse flodders op Facebook, en zoek echt contact met me... Overigens geldt hetzelfde voor het verder toelichten van het BBC-concept.

Afb. 'gepikt' van ---  Hier  --- al ben ik bepaald geen luiaard, Luiaart voel ik me soms helaas wel...

AART DEKKER

Aart Dekker Net Uit Zijn Winterslaap - Nieuwjaarswens 2018 voor Familie, Vrienden, Kennissen, Volgers en Lezers

Door mijn persoonlijke omstandig-heden ben ik mettertijd veranderd van iemand die altijd overal ruim op tijd kwam, tot iemand die vaak op -en ook wel over- het nippertje arriveert, of zaken af heeft.

Zo ook weer deze keer; mijn Nieuwjaarswens voor 2018. Alhoewel; ik had in mijn hoofd dat de etiquette voorschrijft dan dat tot en met 10 januari mag, maar even Googelen wees uit dat daar verschillend over gedacht wordt; er zijn zelfs bronnen die zeggen: tot eind januari...ben ik toch nog ruim op tijd!

Mijn Chronische Ziekte heeft tot gevolg dat ik regelmatig dagen, soms weken, en heel af en toe zelfs wel ruim een maand in een soort van Winterslaap terecht kom;

Slapen? Soms veel te weinig, vaker veel teveel... Lekker? Zelden.

dan slaap ik gigantisch lang -tot wel 14,16,18 uur per etmaal, komt er weinig uit mijn handen, geen of veel minder Columns, Verhalen of andere 'Blogger-Posts', en zeker bijvoorbeeld geen Uitnodigingen of Gelukswensen; daar staat mijn hoofd dan echt niet naar, en het is lastig afspraken maken als je niet kunt voorspellen wanneer je 'winterslaap' afgelopen is, of dat je weer energie hebt voor zulke dingen. Dit is dus de belangrijkste reden van mijn 'Op de nipper'-gedrag. 2017 was voor mij persoonlijk wel een erg gitzwart jaar; een extra verklaring voor de late datum van deze Nieuwjaarswens.


Dus een beetje aan de late  kant -maar niet minder gemeend- allereerst,

ik wens iedereen die dit leest:

Voor 2018: een Mooie Tijd, met Veel Geluk, Liefde en Vriendschap, Succes in het Werk en andere zingevende Bezigheden en dat er van ieders Dromen maar ten minste wat moge Uitkomen!

En verder - in het kader van dat ik ieder ander graag toewens waar ik voor mezelf ook op hoop:

***

Ben je Gezond? Houden zo! Ben je dat niet? Dan Beterschap!

**

Slaap je Bere-goed? Houden zo! Zo niet; hopelijk brengt 2018 Verbetering!

**

Na alle Krankzinnigheid die zeker 2017 typeerde, hopelijk wat 'meer Normale Tijden'

Voor een ieder die nu zegt: "Bedankt, jij ook Aart", en deze post al lang genoeg vindt, zou ik zeggen: "Stop hier met lezen".Voor diegenen die toch graag wat meer updated worden, mensen die ik al lang niet sprak maar toch wel van de hoed en de rand willen weten, lees dan nog even door...

AART DEKKER

***

Na mijn oogoperatie in 1990, die mijn gezondheid een zware knal gaf, terwijl het zicht in het geopereerde rechteroog desondanks toch afnam tot enkele procenten, en die dan vaak nog hinderlijk -want bijvoorbeeld dubbel- ook, was eind 2009 mijn linkeroog aan de beurt. Deze operatie had gelukkig wel als resultaat dat ik er voldoende mee kon blijven zien, en nog gelukkiger: helemaal geen nieuwe/extra bijwerkingen.

Toch had ik het hele eerste kwartaal van 2010 nodig om te herstellen, en me aan te passen aan de door de operatie veroorzaakte noodzakelijke veranderingen. Ik was in april 2010 net bezig de draad weer voorzichtig op te pakken, toen mijn vriend Rob Meurs op 10 april 2010 met zijn motor verongelukte. Dat hakte erin; in een klap was ik een van mijn beste vrienden, mijn -nog onbetaalde- werk als Scout en Adviseur in het Internationale Jeugd Basketball, en ook nog eens meer dan een jaarinkomen aan achterstallige reis- en verblijfskosten die hij mij nog schuldig was.

Toen de Erven Meurs aan het eind van 2010 ineens die vordering afwezen -in eerste instantie accepteerden ze die uitdrukkelijk wel!- maakte dat ook nog eens een rechtszaak noodzakelijk, deze is pas zeer recent afgelopen, en dan nog zeer onbevredigend ook; de rechters maakten zich er met Jantje van Leiden vanaf, maar daarover ---  Hier  ---  alvast iets in Column-format, maar misschien schrijf ik daar -als ik de geest krijg- een andere keer wel wat meer over (een hoofdstuk van, of een heel boek of iets dergelijks...).

Tenslotte kwam ik begin 2017 in een zeer verdrietige scheiding terecht, die zich vervolgens ontwikkelde tot een hele lelijke.

Naast het feit dat de rechtszaak dan nu eindelijk is afgelopen, bracht 2017 -naast veel ellende en stress- toch nog ook een ander lichtpuntje; er werd een oorzaak gevonden die wellicht tenminste een deel van mijn chronische ziekteverschijnselen zou kunnen verklaren, en die oorzaak kan nog behandeld worden ook; die behandeling loopt, en hopelijk gaat dat op termijn wat verbetering brengen, ook al is het wel zeker dat er nog heel wat andere oorzaken zijn die ook gevonden moeten worden, en als dat lukt, dan blijft het afwachten op ze ook behandeld kunnen worden.
Maar, na vele jaren dus enkele lichtpuntjes die toch hoop geven.

Waarom ik dit verhaal zo openbaar deel; wellicht een ongebruikelijke actie..?

Omdat ik weleens moe wordt van het steeds maar weer aan mensen moeten uitleggen dat voor mij de vraag 'alles goed?' door mij niet met 'Ja' kan worden beantwoord en waarom niet. Door het op deze manier te doen spaar ik tijd en energie, en kan ik het nog helderder brengen ook.

Een andere reden is dat ik iemand ben die vaak overloopt van de ideeën en plannen, en dat ik om die te kunnen realiseren heel hard de hulp van anderen nodig heb. Ik hoop op deze manier wat achtergrond te geven, waardoor mensen mij wat beter kunnen plaatsen -want dat is nogal eens lastig gebleken, met als gevolg dat mensen dan reserves hadden en afstand hielden, terwijl daar volgens mij geen reële redenen voor zijn. Ik hoop dat er mensen zijn die nu dachten: "Laat ik die Dekker eens een handje helpen...". Dat zou voor mij een wereld aan verschil maken, want zonder hulp kom ik niet erg ver...

Maar misschien wel de belangrijkste -want fundamenteel voor de meeste mensen, in ieder geval zeker voor mij- reden; het is belangrijk begrepen te worden. En als mensen niet op de hoogte zijn van het bovenstaande, dan denk ik dat het ook lastig is mij goed te begrijpen.

Goed, zo dus...

Bedankt voor het doorlezen,
en hopelijk ergens tot ziens,
schrik er niet voor terug mij aan te spreken, of op een andere manier te benaderen.


AART DEKKER