Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
“... Maar Maxime en Tom hebben geen
enkele gemeenschappelijke voorouder, zoals door een genealoog is
vastgesteld. In de stamboom van Tom Dumoulin is onder meer
overgrootvader Hubertus te vinden die bankwerker was. Verder terug in
de stamboom is de naam Dumoulin in allerlei varianten te vinden
Demolin, De Molin, Du Mollin en Demolin. De oudste voorouder is ene
Hendrik De Mollin die in 1617 geboren is.
De andere stamboomhouder meldt aan John
Kroon voor een verhaal van wielertijdschrift De Muur
dat de familie van Tom Dumoulin een echte Maastrichtse familie is. De
stamboom gaat in een rechte lijn in Maastricht terug tot in de 17e
eeuw. Daarmee is het van oudsher een katholieke familie. Van hugenoten,
calvinisten die na 1685 Frankrijk ontvluchtten is geen sprake.
Maar het nog wèl de vraag of je de
achternaam Dumoulin moet uitspreken als Dúmoulin of Dumoulín. Als
Tom er in een persconferentie naar gevraagd wordt, moet hij lachen:
'Of het een stomme vraag is? Nee, helemaal niet! Het is een
aanhoudende familievete bij ons thuis, ik zeg het altijd op z'n
Frans, Dumoulín dus. Nou daar is m'n moeder het niet mee eens, zij
is ervan overtuigd dat de klemtoon op de eerste lettergreep ligt. Dus
sorry, zelfs ik moet je het antwoord schuldig blijven.
Moeder Erna is 29 jaar oud als ze Tom
krijgt. Ze komt uit Heerlen, groeit op in een gezin met zes zussen en
zit op het Bernardinuscollege. Naar die middelbare school gaat ook
een jongen die later een bekend politicus zou worden. Die jongen is
in Maastricht geboren, maar groeit door het werk van zijn vader
grotendeels op in Brussel en Rome. Na de scheiding van zijn ouders
gaat hij met zijn moeder terug naar Nederland om zijn middelbare
school op het Bernardinuscollege af te maken. En die jongen heeft
een oogje op Erna. Maar het wordt niets tussen Erna en Frans
Timmermans. Misschien maar goed ook, want het is maar de vraag of Tom
Timmermans een (goede) wielrenner zou zijn geworden.
Erna Burg studeert van 1984 tot 1988
Gezondheidswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar
Heerlen blijft trekken waar ze bestuursadviseur is bij de cluster
sport van de afdeling Welzijn van de gemeente.
Tom gaat in Maastricht naar basisschool
OBS Binnenstad. Lerares Josephine Hochtenbach haalt in het Algemeen
Dagblad herinneringen op aan de kleuter Dumoulin.: 'Een leuk
mannetje was het. Niet extreem, niet heel opvallend. Gewoon een kind
dat heerlijk kon buitenspelen en wilde ravotten met zijn vriendjes.'
Ze heeft ook Tom's jongere zussen Nina en Simone in de klas gehad en
vond het een heel leuk en gezellig gezin. Stuk voor stuk bescheiden
types. Maar over zich heen laten lopen deden ze niet. 'Tom was een
mannetje dat wist wat hij wilde. Als hij besloten had dat hij in de
bouwhoek wilde, dan moest dat gebeuren. Ook als de bouwhoek vol was.
In groep acht zwaaide leraar Walther
Feddema de scepter. Aan de NOS vertelt hij in 2017 over de jonge Tom
Dumoulin: 'Een rustige, bescheiden jongen die precies wist wat hij
wilde. Ik herken hem nu heel goed van vroeger. De gymles vond hij
heel erg leuk. We fietsten met deze klas altijd naar ons kampadres en
ik kan me herinneren dat hij dat helemaal niet zo leuk vond, want het
gaat hem te langzaam. Hij had niet veel hobby's. Sporten, dat vond
hij leuk. En de rest daar was hij heel goed in, maar hij blonk niet
uit in overdreven ijver.'
De kleine Tom weet nog niet precies wat
hij wil worden. Eerst denkt hij aan goudzoeker, maar dat is een nogal
exotische en niet zo'n gangbare keuze. Later lijkt het hem wel leuk
om kinderarts te worden. Maar meester Feddema kan zich herinneren dat
Tom twijfelde. 'Hij vond het beroep arts wel leuk, maar hij was er
toen al over aan het denken om te gaan fietsen.'
Van dit boek - ik las de editie van 2019 - is in 2020 een geheel herziene editie uitgekomen, met daarin extra 'Het rampjaar 2019, en zijn kansen op nieuwe zeges in 2020). Meer informatie --- Hier ---
De cartoon zat nog in een van mijn vele knipselmappen, ik had er dus nog niets mee gedaan...
Februari 2021, Verkiezingscampagne en Wopke Hoekstra - de ' stoere Fries', of in ieder geval dat was het beeld dat zijn campagnestaf graag voorschotelde - reed - realiseer je het was volop COVID19-pandemie, en we mochten bijna niks - een wel heel erg scheve schaats; een paar rondjes aan de zijde van Sven Kramer - een soort KloJo BoJo'tje dus en zakte in de media compleet door het ijs; een van de vele momenten waar hij zijn volkomen ongeschiktheid als politiek leider etaleerde.
En ' Teflon Mark'?
Tsja, alleen maar het idee dat dat een vlotte schaatser zou kunnen zijn...Rutte heeft een hekel aan vallen - een van de politieke lessen die hij vast in zijn oren knoopte was zijn voorganger Balkenende die in een ontmoeting met jeugdige skateboarders - zou het dezelfde campagnemedewerker zijn geweest? Die vraag komt ineens bij mij op - wel even op een skateboard zou stappen; FLATS, onderuit, een beeld dat oneindig vaak herhaald werd in de media...nee, op zoiets zal je Rutte niet betrappen. Die fietst - vooral als er camera's in de buurt zijn - vrolijk een appeltje etend door de stad. Zou iemand er ooit op gewezen hebben dat dat volgens het verkeersreglement helemaal niet mag, en dat de pm dus ook daar weer liet blijken dat wetten niet voor hem gelden? Ach, Who cares? Er is echt geen agent die hem op de bon zal slingeren... Maar goed, ik kan me 'Mark' dus niet voorstellen in welke sport dan ook; want dan kan er iets onverwachts gebeuren, en dat moeten we niet hebben... Zijn lichaamsbeweging bestaat uit vingeroefeningen op een piano - of zou dat ook weer slechts beeldvorming zijn, net als dat gitaarspelen van protegé Sander Dekker? Zou zo maar kunnen! Nou ja, af en toe die fiets dus...
Maar nu vind ik het prentje eigenlijk nog leuker dan toen... Want het staat voor die eindeloze lijst aan politieke slachtoffers die hij - naast natuurlijk een onwaarschijnlijk grote groep gewone Burgerslachtoffers van zijn beleid en uitvoering - langs de kant van de weg achter zich liet, terwijl hij altijd maar weer doorging alsof en niets gebeurd was...nou ja, of in een wak dus..
Binnen het uur van het nieuws op TV dat Hugo Camps was overleden kwam ik toevallig het bovenstaande 22 jaar oude knipsel tegen bij het ordenen van alweer een stapel oud papier. Het overkomt me vaker - dit soort 'toeval' - je bent dan geneigd om het niet toevallig te vinden...
Maar goed, toeval of niet, als amateur-columnist en vrijwel altijd NRC-lezer geweest zijnde, was Hugo Camps natuurlijk iemand waarvan ik heel veel heb gelezen, en omdat het toch een Oude Meester van die kunst betreft zal ik vast weleens wat van hem hebben opgepikt. Het is me in ieder geval altijd duidelijk geweest dat hij een goede columnist was, ook al schreef hij weinig over Basketball; het ging bij hem heel vaak over Wielrennen, Voetbal of de allergrootste Algemene Sport.
Dus dan doe je iets met dat zeer oude 'Knipsel Uit De Oude Doos', u zag het hierboven.
Ik heb er gelijk maar twee fragmenten bij gedaan van recente, relevante andere NRC-artikelen, via de bijgevoegde Links vindt je de complete originele versies op de NRC-site.
Inge de Bruijn geeft geen krimp. Terwijl Van Moorsel met
ingestudeerde gaullistische tred naar het podium schrijdt, reikt Inge de
mond naar het oor van haar geliefde, Jacco, en fluistert: ,,Mooie jurk,
hè.'
Er zat een split in die jurk, maar dat wilde Inge niet zien: mooie benen heeft zijzelf ook wel. De Bruijn hield het koninklijk.
Elf
wereldrecords en vier olympische medailles legden het af tegen een
mooie jurk. Nou ja, mooi? Van Moorsel had zich ingesnoerd in een
soortement veredeld zilverpapier met een fluorescerend schijnsel. Een
Brenda Lee-jurkje uit de jaren vijftig toen naakt nog niet gewoon was.
Je ziet het vaker: Nederlanders die op gala gaan, keren terug in de
tijd.
Het sportgala van de NOS was van een stuitende
zelfgenoegzaamheid. Een combinatie van exhibitionisme van naad en snit
en hoerapatriottisme. Chic en vrolijkheid op bevel. Herkauwde glorie.
Golden Earring was ingehuurd om de ambiance van het Holland House weer
tot leven te brengen. Een onmogelijke opdracht voor ruïnes-met-geluid.
Toch zag ik aan het einde van de avond Margo Vliegenthart en het nietige
D66-mannetje Wolfensberger een paar danspasjes wagen. Ze dansten van
jicht tot jicht. Maar Mart Smeets en Jack van Gelder vonden het
prachtig.
Sportman/sportvrouw van het jaar: het is een cliché van
hier tot Tokio. Het is een non-keuze. Sportdisciplines zijn nauwelijks
vergelijkbaar. Ik ben geneigd Igor Kornejev tot sportman van het jaar te
benoemen omdat hij met zijn luie timing in de wreef Feyenoord tot
herfstkampioen heeft getemporiseerd. De eenzame Igor, meester over winst
en verlies, meer dan Kalou of Bosvelt, daar is niet tegenop te zwemmen.
Of
waarom niet Richard Groenendaal? De slijkvreter die de modder en nog
veel meer hindernissen klieft en soms met de souplesse van een hinde
over balken en grachten springt. Wereldkampioen in een modderballet,
daar hoort een agrarisch volk van op te kijken. Wat heeft Pieter van den
Hoogenband meer dan Sjeng Schalken? Juist: medailles. Maar Schalken
heeft met minder talent en meer sociale eenzaamheid ook de top bereikt.
Doe mij dan maar Schalken.
Het sportgala is commercie en
amusement. Dan nog NOS-amusement, gepresenteerd met de wellust van het
monopolie. Het zegt verder weinig over de epische exploten van
betrokkenen. Ik ben niet zo'n ijsman, maar de prestaties van Gianni
Romme zijn als ritueel van het lijden indrukwekkender dan het gewriemel
in het water van Van den Hoogenband. Over sport gesproken, wat is er
mooier, atletischer, prestigieuzer dan een piaffe van Bonfire? Dan wil
je het stoempen van Erik Dekker toch niet meer zien.
Het sportgala
van de NOS is uiteindelijk te herleiden tot toebrengen van leed. De
strik rond een rivaliteitencultuurtje onder het mom van Oranje-gekte.
Verkapt nationalisme verheven tot de trog van hemel en aarde. Iedereen
doet mee, want iedereen is bang om niet gezien te worden. Volgend jaar
zit Karel Aalbers ook weer mee vooraan in de RAI. Als redder van
zichzelf en van Vitesse. De scheidslijn tussen sport en charlatanisme is
zo dun. Zeker in de regie van de NOS.
Een mooie jurk, hè!
Ik
heb altijd gedacht dat calvinisten iets van gêne hadden voor succes.
Althans, dat hun euforie meer binnenkant dan buitenkant had. Nee dus.
Het Holland House zit in iedere Nederlander. De klomp, de tulp en de koe
mogen dan uit het rek van de nationale symbolen zijn getuimeld, de
oerdrang om geluk en glorie op te voeren tot een polonaise is intact
gebleven. Het sportgala van de NOS was een pure afgeleide van het
polonaise-gevoel. En dus alleen maar representatief voor zwakbegaafden
en penose.
A propos, waar was Annemarie Jorritsma eigenlijk? Wou
onze Friese godin het Hup Holland Hup opeens niet meer verheffen tot de
binnenkomende kreet van Nederlandse handelsdelegaties? Zij had als geen
ander moeten schitteren op het sportgala. In een Finse jurk met split.
Zij is voor Oranje toch, samen met Erica, de brandstof die de vlam
verteert. En zij kan ook nog mooi zingen. Als Annemarie nou eens met
Barry Hay van Golden Earring `When the lady smiles' had geplaybackt dan
had Inge de Bruijn zeker tot Jacco gefluisterd: ,,Leuk mens, hè.'
"Als de wielerkoersen weer begonnen, dansten zijn woorden op het papier
Hugo Camps (1943-2022)
Hij noemde zichzelf de „regisseur van de provocatie”. De liefde, de
schoonheid en de dood waren voor schrijver en columnist Hugo Camps de
grote thema’s.
‘De tijd is een sluipmoordenaar waar ook ik niet aan ontkom”, schreef hij op de eerste bladzijde van zijn autobiografie, Camps 75 – een leven van inkt, nylons en masseerolie.
Op een zomerse dag in de herfst is Hugo Camps overleden, 79 jaar oud.
Afgelopen zaterdag in zijn woonplaats Knokke, waar hij met zijn vrouw
Martine dicht bij de zee woonde. Zijn hele werkende leven was hij als
bevlogen journalist/columnist actief in België, tot aan zijn dood voor Het Laatste Nieuws (vorige maand nog een in memoriam van oud-Anderlechtmanager Michel Verschueren), in Nederland maakte hij sportcolumns voor NRC Handelsblad (1993-2019) en was hij nog langer als interviewer en columnist actief voor Elsevier Weekblad.
En hij schreef boeken – vooral over zijn favoriete sporten wielrennen
en voetbal, maar ook over België, Frankrijk, ondernemers en succesvolle
vrouwen. Liefde, schoonheid en de dood – dat waren voor Hugo Camps de
grote thema’s.
Bijna tien jaar geleden.... "
Lees het hele verhaal op de site van NRC --- Hier ---
Hugo Camps: ‘Ik ben de echokamer van de gewonde mens’
" Afscheidsinterview Na ruim 26 jaar nam Hugo Camps afscheid als sportcolumnist van NRC. Hij viel op door zijn zwierige taalgebruik en oog voor detail. „Na al die jaren ben ik nog steeds zo onzeker als de pest.”
Hugo Camps was een jaar of dertien toen hij een auto voorbij zag
rijden. ‘Gazet van Antwerpen’, stond op de flanken. De man in de auto,
de vorm van de letters – ze staan in zijn geheugen gegrift. Hij besloot
die dag journalist te worden, want met zo’n auto zou hij vast succes bij
de meisjes hebben.....
PREVIEW CORONA-PERSCONFERENTIE - HUGO DE WIELRENNER:
'Gaat 'ie door...of geeft hij op? - Met de dag spannender..!
Ik mag hem...nog steeds...
Echt! Hugo de Jonge lijkt me een aardige vent...
En hij bedoelt het vast en zeker o zo goed..!
Het doet me bijna pijn als ik hem wèèr voor een microfoon zie staan...
...Nóg meer uitgeput, nog meer wanhopig...
...Als eenieder met meer dan drie werkende hersencellen ziet: 'Hij kàn gewoon niet (veel langer) meer verder zo...
Alleen Hugo zelf ziet het (nog) niet...
Of ziet'ie het wel, maar wil - of mag - hij (nog) niet opgeven?
Van wie dan? Van wie 'mag dat niet'..?
Van Ploegleider Markje 'Flutte' Rutte 'de Lullenaar'...zijn grote voorbeeld als politicus?
Wie het weet mag het zeggen..!
'De Tour is nog lang' placht onze Jopie Zoetemelk ooit dagelijks te zeggen voor de microfoon van Theo 'Tomeloos' Koomen... Maar Joop wist tenminste nog waar hij mee bezig was...
CITAAT(NRC, 23 januari 2020, Column Youp,
'Kras!'): “.....Ik
had sowieso een leuke week. Dat kwam door de autocue van Joe Biden
die groter was dan het Capitool. En door de krokodillentranen van
Eric Wiebes natuurlijk. Plus het karikaturale beeld van de oude
meneer Trump en zijn te jonge Melania bij die helikopter. En ik was
vrolijk door Mark Rutte die bij het paleis van de koning zijn
verkiezingsfiets op slot zette. Volkomen terecht trouwens.
Mark had ronduit een kleerscheurenweek en kwam niet geheel
ongeschonden uit de rustig uitgesproken woede van Omtzigt en Leijten.
Ik zag builen, schrammen en een uiterst onzekere blik bij onze
premier.
Pieter en Renske lieten deze week de rest van de Kamer en de
parlementaire pers kilometers achter zich. Heel even leken we op een
echte democratie....”
‘Met gelijk prijzengeld doen we niets structureels voor het vrouwenwielrennen’
Tomas Van Den Spiegel
Opnieuw wordt het Vlaamse wielervoorjaar, dat deze zaterdag begint met
de Omloop Het Nieuwsblad, achter gesloten deuren gehouden. Het dwingt
organisatoren als Tomas Van Den Spiegel, ceo van Flanders Classics,
over de toekomst van de sport na te denken. „Dit kunnen we nog één keer
doen.”
Het is bijna niet voor te stellen dat een jaar geleden, aan de
vooravond van de 29ste februari, zesduizend man bijeen kwam om in de
Gentse wielertempel ’t Kuipke te vieren dat na een lange winter de koers
weer thuiskwam. Dat ze daar schouder aan schouder stonden in een matig
geventileerde ruimte en dat anderhalve meter nog slechts een numeriek
gegeven was, vrij van onheilspellende connotatie.
Aanwezigen
speculeerden met de opwinding van scholieren op de drempel van de lente
over wie de 75ste editie van Omloop Het Nieuwsblad zou gaan winnen en
dachten aan weinig anders dan koers, hoewel er uit de Emiraten berichten
binnensijpelden over positief geteste renners. Aan Sporza gaf
Tomas Van Den Spiegel, ceo van organisator Flanders Classics, zijn
eerste „corona-interview”, waarin hij zei te hopen dat het in de rest
van de wereld zo’n vaart niet zou lopen.
Twee weken later werden
al zijn wedstrijden van de kalender geveegd. Bij de hervatting van het
seizoen, in augustus, was weinig nog hetzelfde. De volkssport vond
plaats achter gesloten deuren; kasseienstroken en Ardennenhellingen
bleven leeg, het wielrennen was ontdaan van festival en franje. Een hard
gelag voor Flanders Classics, dat sinds 2018 met Van Den Spiegel
juist in dat carnavaleske een verdienmodel vond.
Na een lange carrière als basketballer, waarin hij op het
hoogste niveau uitkwam voor clubs in België, Italië, Rusland, Polen,
Oekraïne, Spanje, stopte Van Den Spiegel in 2013 door een slepende
voetblessure. Hij volgde managementopleidingen en werkte bij financiële
instellingen met topsport als aandachtsgebied. In 2016 werd hij gekozen
als voorzitter van de ULEB, de vakbond voor Europese basketbalclubs. In
die hoedanigheid diende hij onlangs een klacht in bij de Europese
Commissie tegen de Euroleague Commercial Assets (ECA), een private
instelling die de hoogste Europese clubcompetitie organiseert, de
EuroLeague. Het is het begin van een jarenlang juridisch steekspel met
als inzet een eerlijker verdeling van tv-gelden in het Europese
basketbal en gelijke kansen voor clubs uit de topcompetities. Het blijkt
Van Den Spiegel ten voeten uit: een gedreven figuur met een sterk
verantwoordelijkheidsgevoel.
Zonder feestvierende vips
Drie
jaar geleden benoemde Wouter Vandenhaute, mediamagnaat en eigenaar van
Flanders Classics, hem tot baas van zijn organisatie. Als man van
buiten het wielrennen, maar met ervaring in de zakelijke kant van
topsport, werd zijn taak de serie wielerwedstrijden in Vlaanderen beter
in de markt te zetten. Dat ging goed, tot corona uitbrak. Zonder tenten
vol feestvierende vips gingen per wedstrijd miljoenen verloren. Vanaf
dat moment verschoof het accent naar overleven. En ook in 2021 zit er
niets anders op. Het Vlaamse voorjaar zal nogmaals worden verreden
zonder publiek.
„We panikeren niet, maar we kunnen dit nog
maar één keer doen”, zegt Van Den Spiegel tijdens een video-interview.
„Over 2022 wil ik niet nadenken. Een bedrijf kan niet overleven als
alles alleen maar geld kost. Dit jaar nemen we onze maatschappelijke
verantwoordelijkheid. De Omloop is een belangrijke dag voor iedereen in
België, een ijkpunt. Dat mag je de mensen niet afnemen. Er is al zo
weinig sport op tv. Maar op de lange termijn is dit niet verdedigbaar.”
Zijn
hart bloedde, tijdens de finale van De Ronde vorig jaar, toen Mathieu
van der Poel en Wout van Aert in een tweestrijd verwikkeld raakten die
tot op de streep duurde. „Ik kon alleen maar denken: als je nu 40.000
mensen op de Kwaremont had staan, dan had je de mooiste editie ooit
gehad. De jonge generatie renners rijdt altijd om te winnen.”
Ze zijn essentieel voor u in deze moeilijke tijden. Zij verkopen de sport door hun manier van koersen.
„Dat
klopt. Maar we zitten niet alleen door Covid in een patstelling. Je
kunt op dit moment bijna niet innoveren in het wielrennen. Dat komt door
de monopoliepositie van de ASO [organisator van de Tour] en in mindere
mate RCS [de Giro]. Zij profiteren als enige van de tv-inkomsten en
bepalen de wedstrijdkalender. Daardoor zit je met een product dat geen
duidelijkheid biedt aan de wielerfan. Bij Formule 1 en de wereldbeker
skiën weet je waar je naar kijkt. In het voetbal ook: op dinsdag en
woensdag zet je de tv aan voor de Champions League, op donderdag voor de
Europa League. Maar bij het wielrennen is dat zelden duidelijk.”
Kunt u daar als bescheiden partij wat aan veranderen?
„Wij
zijn de derde in de pikorde; te klein om daadwerkelijk iets te
veranderen, maar groot genoeg om aan de onderhandelingstafel te zitten.
Dus we agenderen: waar gaan we heen met de kalender, wat is het model om
wielrennen mondiaal interessanter te maken? We zien onszelf als het
geweten van de wielersport.”
En heeft dat resultaat?
„De
licenties in de WorldTour [het hoogste niveau] liggen vast tot en met
2022. Dat is een sleutelmoment om dingen te veranderen. We moeten ons
durven afvragen: is er nog plaats voor drie grote ronden die vier
weekenden duren? Er ontstaat ruimte voor andere koersen als ze een
weekend minder pakken. Daarnaast zouden we tot een duidelijk circuit
wedstrijden moeten komen: de One Day Classics, bijvoorbeeld.”
Dan zult u de ASO bereid moeten vinden tv-gelden te delen.
„We
hebben met ze gezeten. Onze visies zijn niet helemaal dezelfde. Ik
snap dat ze een winstgevende activiteit willen beschermen. Het is aan
ons om hen ervan te overtuigen dat ze geen risico nemen als ze de
kalender zouden veranderen om de sport mondiaal groter te maken.”
Een van de groeimarkten in de sport is het vrouwenwielrennen. Eens?
„Zeker.
De Scheldeprijs was onze enige wedstrijd die nog geen vrouwenequivalent
had. Die stond gepland voor 2023, maar de eerste editie is dit jaar
al.”
Lees ook: De lange weg naar gelijke salarissen voor vrouwen en mannen in het wielrennen
Waarom?
„Vrouwenwielrennen
is voor ons nog niet rendabel. De koersen vinden plaats op dezelfde dag
als de mannenwedstrijd. Daardoor creëer je geen extra sponsorwaarde,
geen waarde in tv-rechten, geen extra inkomsten uit hospitality. Maar we
wilden een statement maken, en wel zo snel mogelijk. We voelen steeds
meer appetijt bij partijen die vrouwenwielrennen live willen uitzenden.
Die interesse was er lang niet. We stelden de beelden vaak gratis ter
beschikking. De volgende stap is dat er voor de rechten betaald wordt.”
Is die interesse meegegroeid met de aandacht voor diversiteit en vrouwenemancipatie in de maatschappij?
„Wij
zijn er inderdaad mee begonnen vanuit die maatschappelijke rol, vinden
het belangrijk om de vrouwensport groter te maken. Vrouwenwielrennen is
een jonge sport die door een aantal vaandeldraagsters in Nederland op de
kaart is gezet. Er gaat een punt komen waarop we kunnen spreken van een
nieuw product. We hopen dat dat het geval is in 2023.”
De vrouwen finishen zaterdag voor het eerst na de mannen. Is daartoe besloten omwille van de zichtbaarheid?
„Ja.
Dat deden we vorig jaar ook met De Ronde en toen keken 900.000 mensen.
Dat werd de best bekeken vrouwenkoers ooit. Zaterdag voorzien we tijdens
de mannenkoers in een livestream. Het laatste uur is live op tv. Het is
innovatie om de vrouwen die prominente plek te geven.”
Toch is het verschil in prijzengeld nog altijd gigantisch: de winnaar krijgt 16.000 euro, de winnares 930.
„We
snappen de opmerkingen die we daarover krijgen. Eigenlijk wil je die
bedragen gelijktrekken. Maar dan mis je de andere kant van de medaille.
De Omloop voor vrouwen maakt dit jaar deel uit van de Pro Series. Voor
ons betekent dat een netto investering van 50.000 euro aan vergunningen
en licenties. Het prijzengeld gelijktrekken kunnen we niet
verantwoorden. Liever zorgen we ervoor dat de Scheldeprijs ook verreden
kan worden door vrouwen. En dan nog: met meer prijzengeld zouden we
telkens dezelfde, beste rensters belonen en niet structureel iets doen.”
In
de parkeerkaarten voor journalisten zit iets seksistisch: die van de
vrouwenkoers zijn roze, die van de mannen blauw. Wordt het niet tijd dat
zulke kleine dingen ook veranderd worden?
„Die kleuren
zijn tien jaar geleden in het leven geroepen. Toen werd daar nog op een
andere manier naar gekeken. Ik denk dat geen renster hier aanstoot aan
neemt, omdat ze weten dat wij een geëngageerde organisatie zijn. Veel
vaker lig ik wakker van de veiligheid op ons parcours.”
Is die dan niet op orde?
„Meer
dan dat. Veiligheid heeft onze prioriteit. Dat zijn we verplicht aan
het peloton. Maar koersen organiseren is in de loop der jaren moeilijker
geworden. Er is meer verkeer, de wegen zijn ingewikkelder ingericht. Je
moet er alles aan blijven doen om het risico op ongelukken zo klein
mogelijk te houden. Daarom stoor ik me mateloos aan koersdirecteuren die
hun veiligheid niet op orde hebben en blijven volhouden dat ze het
altijd zo hebben gedaan.”
Hebben de incidenten van vorig jaar ertoe bijgedragen dat we die discussie nu vaker voeren?
„Die
hebben de situatie nijpender gemaakt. We moeten een tandje bijsteken.
Vanaf dit jaar werken we met vaste chauffeurs. We introduceren ook een advanced car,
die vijf minuten voor het peloton uit rijdt en dingen rechttrekt.
Volgende aandachtspunt is de rechte lijn naar de finish. Waar het om
gaat is dat wij faciliteren, en renners wereldsterren kunnen worden.”
Teniel Campbell schrijft in de Omloop Het Nieuwsblad onbedoeld wielerhistorie
Wielrennen
Ze is de eerste zwarte renster met een contract bij een ploeg op het
hoogste niveau. Teniel Campbell (23) wil de allerbeste worden, maar in
de Omloop Het Nieuwsblad is ze vooral blij dat ze de finish haalt.
"Hij schreef uitvoerig over dat proces in Socrate à Vélo, het boek dat sinds februari in de winkel ligt. Op de fiets verandert besef van tijd en ruimte regelmatig onder invloed van een repeterende pedaalslag, een golvend landschap in de hitte, in de cocon die een peloton is. Schrijvend doet hij een poging om wielrennen met filosofie te combineren – zijn twee werelden, die mijlen ver uit elkaar lijken te liggen. In Chalon-sur-Sâone, waar hij de zevende etappe net tot een goed einde heeft gebracht, is het boek met het naderen van de Tour over de toonbank gevlogen. Het laatste exemplaar lag vrijdag in Librairie Develay. Deze Tour komen dagelijks drie mensen bij hem langs die hun boek willen laten signeren.
In Socrate à Vélo stelt de filosoof Guillaume Martin zich een Grieks wielerteam voor dat aan de vooravond van de Tour staat, met Socrates als kopman, bijgestaan door Plato en Aristoteles, knechten, tactisch sterk, fysiek wat minder. Martin, zoon van een theateractrice en een aikido-instructeur, probeert af te rekenen met het hardnekkige cliché dat wielrenners, en topsporters in het algemeen, dom zijn. „Zeker in Frankrijk wordt op mensen die fysiek werk doen neergekeken”, stelt hij. „We zeggen tegen onze kinderen dat ze eerst moeten studeren, en dat ze later altijd nog in een bakkerij kunnen gaan werken. Intellect is hier zeer belangrijk, maar we vergeten dat een lichaam ook intelligent is. Kijk eens naar een profvoetballer, hoe die zich over het veld beweegt. Zonder na te denken, handelt hij. Het lichaam ziet de ruimte, niet het brein. Het beweegt op instinct, is intelligent. Dat wordt onderschat.”
14 juli 2019 ( Originele Column op NRC.nl: --- Hier --- Bij een kilo en een liter weet ik precies waar ik aan toe ben. Bij de kaasboer bestel ik vaak een pondje oud, dat is dan een halve kilo. En een pak melk voelt in mijn handen aan als een liter, een liter melk. Meten is weten. Sinds de loodzware zaterdagetappe van de Tour de France is er een nieuwe constante in mijn leven: de Domtoren in Utrecht, vaak afgekort als de Dom. Hij is ruim 112 meter hoog.
Het peloton moest zeven bergen over op weg naar de finish in Saint-Étienne. Dat waren geen reuzen van de allerhoogste categorie, maar bij elkaar opgeteld ging het toch om vierduizend hoogtemeters. Rekenmeester en tv-commentator Maarten Ducrot maakte een vergelijking met de Dom. Als je de hoogte van de Dom voor het gemak op honderd meter stelt, moesten ze zaterdag dus veertig keer met de trap omhoog.
Terwijl een cameraman de zoutafzetting op de wielerbroek van de Deen Christopher Juul-Jensen filmde en later het geïrriteerde hoofd van de dodelijk vermoeide Simon Yates – een renner in nood wil niet in beeld – had ik het thuis op de bank ook niet makkelijk: ik zat met de Dom in mijn kop. Rekensommetje: de Dom heeft 465 treden. Maal veertig, dat is in totaal 18.600 treden.
Kom bij een profwielrenner nooit meer aan met anekdotes over de o zo zware pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Op het laatst met kapotte knieën de kathedraal ingekropen? Stel je niet zo aan. Winnaar Thomas de Gendt heeft veertig keer de Dom beklommen met een fiets van zeven kilo en twee volle bidons op zijn rug.
In zijn eentje, zonder hulp van welke god dan ook. Eens te meer werd duidelijk hoe zwaar fietsen in het profpeloton kan zijn. Vincenzo Nibali legde het loodje, hij had tijdens de Giro toch al te veel treden genomen in het glooiende Italië. Ook Wout van Aert boog het hoofd en dacht alleen nog maar aan liggen op een bed, aan eten en drinken. En arme Niki Terpstra, zelfs het indrukken van het drinktuitje van zijn bidon kostte moeite.
Na de etappe ging ik naar het North Sea Jazz festival in Ahoy. Op weg naar een zaal hoog in het complex nam ik een roltrap. Het scheelde minimaal vier gewone trappen; nog geen tiende van de Dom, rekende ik. Mijn ‘klim’ leek op die van een wielrenner met een weggewerkt motortje in zijn frame.
Een slapjanus, dat was ik. Terwijl de coureurs in de eetzalen van de hotels in Saint-Étienne hun lichamelijke tekorten aanvulden met mineralen en koolhydraten, zat ik op het gemak bij het trio van pianist Robert Glasper. De slagwerker speelde een lange solo; het zweet droop langs zijn slapen. Het drummen kostte hem – grof geschat – vijf à zes ‘Dommetjes’. Best pittig. En toch, het is niets vergeleken met het beklimmen van bergtoppen in de Tour de France.
Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.
Correctie (14 juli 2019): In een eerdere versie van deze column stond dat het aantal hoogtemeters in de etappe gelijk stond aan vierhonderd keer de Dom beklimmen. Dat is onjuist. Het moest zijn: veertig keer. Dat is hierboven aangepast.
"Glunderend keek Annemiek van Vleuten in de camera van de NOS. Nee,
een fijn begin van de dag was het zeker niet geweest. „Ik viel
flauw bij de dopingcontrole”, zei ze. De betreffende medewerker
zocht met de naald naar de ader, het volgende moment lag Van Vleuten
op de grond. Maar gelukkig was dat om acht uur ’s ochtends en had
de favoriete voor de WK tijdrijden genoeg tijd om weer tot zichzelf
te komen
„Ik heb Boer zoekt Vrouw gekeken.” Daarna had ze zich
zoals normaal voorbereid op de race tegen de klok over 27,8
kilometer. En achtenhalf uur nadat ze was flauwgevallen, prolongeerde
Van Vleuten (35) op superieure wijze haar wereldtitel. „In het
wielrennen moet je met alle situaties kunnen omgaan.” "
**
SHARTIE AART DEKKER
Flauwvallen bij een Dopingcontrole voor een WK? Van de Ratten Besnuffeld!
Begrijp me niet verkeerd; ik ben niet voor Dopinggebruik. Ik ben volledig voor eerlijke sport, en ik snap ook best dat je -als er regels zijn, en die wilt handhaven- moet controleren op Doping.
Maar sinds ik voor de eerste keer in de staf zat van de Orange Lions, en er een onaangekondigde Dopingcontrole plaatsvond, ben ik na gaan denken over het Thema Doping en het facet Dopingcontrole in het bijzonder. Mijn serieuze twijfels werden in de jaren daarna -toen ik ABC Amsterdam vrij intensief en van vrij dichtbij volgde, en dan heb ik het nog niet eens over de Dopingaffaire die het Nederlandse Basketball op zijn grondvesten deed daveren -die aangaande Orien Greene- maar al de jaren ervoor, met name een paar keer dat de geblesseerde CHris McGutrie meerdere malen in korte tijd, 's avonds laat na midweekse wedstrijden naar de controle moest. Toen dacht ik: "Controles? OK. Maar hier kan je echt serieuze vraagtekens zetten bij het nut ervan, maar al helemaal met de mate van ingrijpendheid voor de betreffende sporters." En ook daarna heb ik het vele malen gezien; Basketballers die 's avonds laat, vaak op een zware Internationale Uittrip, moeten plassen, dat lukt vaak niet binnen een redelijke termijn, en dan zit zo'n speler daar zo maar een uur, in het slechtste geval uren in een verlaten sporthal, terwijl hij/zij dan eigenlijk moet eten en rusten, want niet zelden moet er de volgende dag voor dag en dauw ontbeten worden, en wordt de reis naar huis gemaakt, met vaak een dag, of twee, drie, alweer de volgende wedstrijd.
De controle is buiten proporties ingrijpend voor de speler, soms zelfs voor het hele team, terwijl Basketball niet niet direct een sport is waar Dopinggebruik op grote schaal voorkomt, en als er al eens iemand wordt 'gepakt', dan is dat in gevallen waar er 1) of een bijzonder verhaal aan plakt -dat overkwam bijvoorbeeld Ex-International Francisco de Miranda, of 2) het gaat bijvoorbeeld over Cannabisgebruik, iets dat ik afwijs, maar dat volgens mij niet door onafhankelijke Dopinginstanties zou moeten worden bestreden, maar door en ten behoeve van de Clubs/Werkgevers van die spelers.
En dan nu het bovenstaande voorval: een Topsportster -bij een gedoodverfde Kampioenskadidate voor de Wereldtitel zelfs- wordt dus blijkbaar bloed geprikt voor de wedstrijd, en dan niet een klein druppeltje uit een vinger -en dat vind ik al behoorlijk invasief-, nee; in een ader, en daar gaat iets mis en de Sporter gaat knock-out.
Dat gaat mij echt veel te ver! Ik vind het van de ratten besnuffeld, en verbaas me erover dat de betreffende sporters -in een loeizware, risicovolle sport- dit allemaal maar 'als normaal; het hoort erbij' accepteren. Ik als verre buitenstaander kan daar boos over worden; ik vind dat het niet kan op deze manier...
De Vuelta a España kan een paukenslag worden in de hoogconjunctuur
van het Nederlandse wielrennen. Het zou zomaar kunnen dat op de Lagos
de Covadonga drie Nederlanders op het podium staan: Bauke Mollema,
Steven Kruijswijk en Wilco Kelderman. Gedoodverfde klimmers die eerder
hebben bewezen dat z...............................Lees de complete originele NRC Column van Hugo Camps --- Hier ---
Het was een mooie Tour, en al hoewel ik niet heel goed kan vergelijken omdat ik ten tijde van 'de Tour' meestal in het buitenland was, vind ik dat NOS-Studio Sport die ook erg goed gebracht heeft -in Beeld en Geluid-.
CITAAT(Ik meen in Radio Tour de France, afgelopen week):
"The King of Wales gaat de Tour winnen dit jaar."
BIJZONDER FEIT(De Avondetappe):
"Tom Dumoulin en Chris Froome zijn de twee Toppers die in 2018 zowel de Giro als de Tour reden. Tellen we hun tijden voor de totale twee Rondes bij elkaar op, dan zien we dat die van Froome 13 seconden beter is als die van Dumoulin..."
Trekken we de toch ietwat te gemakkelijk gegeven tijdstraf van Dumoulin (wegens stayeren achter een auto na zijn pech op 'Mur de Bretagne') ervan af, dan zou Tom dus 7 seconden beter zijn dan Froome...en dat over bijna 8.000km fietsen...
(AD)
Ben van der Burg was tussen 1986 en 1991 een succesvolle
langebaanschaatser. In zijn carrière werd hij Nederlands kampioen
allround en werd hij in 1990 tweede tijdens het WK-allround in
Heerenveen. Eind 1991 zette hij een punt achter zijn schaatsloopbaan.
Tegenwoordig is hij presentator, commentator en commercieel directeur
bij Triple IT. In Sportmonologen vertelt Ben van der Burg over zijn
carrière, zowel binnen als buiten de baan.
‘Sportmonologen’ is een theatervoorstelling waarbij voormalig sporters
een monoloog over hun leven houden, uiteenlopend van overwinnen tot
falen en van grootste prestaties tot diepe teleurstellingen.
Sportmonologen is een project van Xsaga in samenwerking met
SportsSpeakers
***
Van dit Duo duurde de sportcarriere van Ben van de Burg net even te kort om het te schoppen tot mijn sportheld van een bepaald moment, al had ik veel respect voor hem, en vond ik hem ook toen al Grappig&Interessant. Erben Wennemars was zeker een aantal jaren mijn actieve Sportheld Nr.1 en kan ik op dit moment best waarderen als commentator/deskundige. Maar op dat punt is vd Burg Wennemars inmiddels wel ruimschoots voorbij.
Dit optreden van Ben vd Burg is de tijd van het kijken meer dan waard...een Aanrader dus! (Zelfs voor verstokte schaatshaters..!!
Overigens vertelt Ben vd Burg in deze monoloog zoveel over zijn jeugd, belevenissen, overwegingen, denkbeelden, gedragingen, voorkeuren, etc, etc, dat zelfs ik -die zijn actieve carrière grotendeels wel via TV, Radio en Gedrukte Media best goed heb gevolgd- veel nieuwe dingen over zichzelf, waaronder ook een aantal overeenkomsten met mijn eigen leven, doen en laten... Welke? dat houd ik nog even voor me, maar dat Alex Roeka ook een van mijn favoriete zangers/tekstdichters is is er een van... Voor alle duidelijkheid: (dichtbij) Wereldrecords ben ik nooit geweest, tenminste niet voor zover ik weet...
Twee dingen! Allereerst dat gênante interview met de dementerende wielerarts Peter Janssen in Thailand. Stond afgelopen zaterdag in de Volkskrant. De oude dokter loopt daarin helemaal leeg en vertelt bijna trots hoe hij vroeger gesjoemeld heeft met epo, zakken tweedehands bloed, laboratoriumuitslagen, enzovoort. Niks nieuws onder de zon. Hoewel? Mart schijnt als enige stomverbaasd te zijn. Als hij dit allemaal had geweten…
Toevallig belde ik deze week met de Thaise huisarts van deze bejaarde gifmenger en die vertelde dat het niet goed gaat met Janssen. Hij slikt antidepressiva omdat hij geteisterd wordt door loodzware depressies. Oorzaak? Wroeging. Te lang meegedaan aan het criminele dopingspelletje en daar heeft-ie een chronisch schuldgevoel aan overgehouden. Slaapt daardoor slecht en als hij slaapt, droomt hij dat hij erelid is van het Russisch Olympisch Comité. Verder een torenhoge bloeddruk en ouderdomssuiker. Ook krijgt hij nog een vaste dosis Viagra om zijn Thaise vrouwtje zo nu en dan probleemloos te kunnen bespringen. De man is namelijk 75. Zij niet.
Ik vroeg aan de huisarts of hij al deze informatie zomaar met mij mag delen. Maar dat is in Thailand geen enkel probleem. Daar mag je gewoon schaamteloos uit de medische dossiers van je patiënten lekken. Ik vertelde dat ik voor een krant schrijf en deze informatie ga delen. Vindt Peter prima.
Vergat de huisarts helaas te vragen of hij het oude wielershirt van Tommy Simpson uit het huis van Peter wilde jatten. We hebben het over het heilige stukje tricot waarin Tommy op de flanken van de Mont Ventoux in 1967 is gestorven. Hij was de eerste officiële dopingdode. Dat shirt had iemand toen uit het mortuarium meegenomen en niet aan de familie van de overledene gegeven. Op slinkse wijze is het bij de oude Peter beland en die koestert het nu. Het staat ingelijst tegen een muur van zijn kamer. Letterlijk zegt hij over zijn trotse bezit: „Ik ben de afgelopen jaren via via door de familie van Simpson benaderd, of ik het wil afstaan. Maar ik wil het niet kwijt!”
Wat ben jij een ongelooflijke gevoelloze boterletter, dacht ik toen ik dat las. De familie van een overledene vraagt iets belangrijks terug. Het shirt waarin hun Tommy is gestorven! En jij weigert het af te staan! Volgens mij is dat shirt trouwens gewoon van de familie Simpson en kunnen ze die louche dokter zo aanklagen! Ik zou alles op alles zetten om het naar Engeland te halen. Daar waar het hoort.
Het tweede? Ik was zacht verbaasd toen ik donderdag las dat de komende Koningsdag niet in de provincie, maar in de stad Groningen gevierd gaat worden. Gemiste kans. Kan de koning de aardbevingsschade niet aan? Hij is na Sint-Maarten toch wel wat gewend? Het lijkt mij juist fantastisch als dat domme feestje tussen die gestutte boerderijen wordt gevierd. Geeft een mooi beeld van de stand van het land. Misschien ook wel grappig als Willy dan terloops vraagt of er in die boerderijen onlangs een Vindicat-feestje heeft plaatsgevonden.
Over Vindicat gesproken. De Koninklijke familie gaat ongetwijfeld over de Grote Markt kuieren. En dan zien ze die corpsballenbunker. Dat is in Groningen een niet te missen Paleis op de Dam. Mij lijkt het leuk als Maxima, die jaren vragen over martelingen onder het Argentijnse Videla-regime heeft moeten beantwoorden, opeens tegen de burgemeester zegt: „Is dat nou het gebouw waarin een ouderejaars laatst op iemands hoofd is gaan staan waarna die feut met zwaar hersenletsel in het ziekenhuis moest worden opgenomen? En verspreiden ze daar ook die zogenaamde bangalijstjes met teksten dat de dames met hun bekakte geslacht over een kanon getrokken moeten worden? En daar wordt toch ook een bokaal aan de ‘Slet van de Zomer’ uitgereikt? Dus daar wordt onze elite klaargestoomd voor het echte leven?
Interessant!”
En dat ze zich daarna omdraait. Liefst met een superieur lachje. Kleine knipoog naar haar echtgenoot en een gemoedelijk knikje naar haar drie dochters. En dan weer keurig in het gareel. Zoals het hoort. Ik gun het Max zeer!
Misschien heeft hij Doping gebruikt, misschien ook wel niet...als hij gebruikt zou hebben, is het waarschijnlijk heeeel erg weinig; "punto, zero, zero, zero, zero, zero......zero, zero, cinquo... (of iets dergelijks)"
Twee dingen staat voor mij als een paal boven water;
1) hij is zwaar gestraft, voor een relatief lichte overtreding, en waarschijnlijk komt zijn 'bedrog' niet in de buurt van wat Lance Armstrong heeft geflikt, en dan wel tijdens zijn actieve carrière - Grote Overwinningen in moeten leveren, en een behoorlijke periode geschorst...
2) in een wereldje waar natuurlijk veel mis was -en waarschijnlijk nog lang niet alles 'perfect is', als
dat al mogelijk is!- was Alberto Contador een prachtige wielrenner/Sportman; Strijd, mooie Stijl, en natuurlijk gewoon een van de 'Besten van zijn Generatie...
Dus hij zal gemist worden...zeker in Spanje!
Tekst vrij vertaald door Hamish Slengard: "...een boer (vraagt) stelt voor aan Alberto Contador of hij zijn fiets wil ruilen met zijn (tegen) tractor... Hij accepteert het en zal pas na de Vuelta zijn geld voor de ruil krijgen..."
Artikel overgenomen van NRC-Sport, het origineel en veel meer Vuelta en Fietsen --- Hier ---
Contador bekroont carrière met zege op Angliru
De Spanjaard soleerde op de loodzware berg naar een knappe overwinning. Chris Froome stelde zijn eindzege veilig.
Vincent Sondermeijer
Foto Javier Lizon/EPA
In zijn laatste grote koers heeft Alberto Contador zijn rijke wielercarrière bekroond. De Spanjaard van Trek-Segafredo won zaterdag bovenop de gevreesde Alto de L’Angliru de twintigste etappe van de Vuelta a España.
Klassementsleider Chris Froome verpestte Contadors feestje nog bijna. Voortgetrokken door zijn meesterknecht Wout Poels jaagde hij Contador in de laatste twee kilometer op. Even leek Froome de etappewinst te gaan pakken, maar Contador hield aan de finish 17 seconden over.
Froome stelde zijn eerste eindzege in de Ronde van Spanje zo goed als veilig. Hij viel op de slotklim aan toen hij zag dat zijn grote rivaal Vincenzo Nibali het moeilijk had. Daarmee reed Froome zichzelf nog steviger in het rood.
Wilco Kelderman werd op de Angliru van het podium gestoten. De Sunweb-renner lag van tevoren derde, maar zag Contador langszij komen, net als Ilnoer Zakarin (Katjoesja). Kelderman kon de groep met de favorieten lang bijhouden. Hij reageerde zelfs op een aanval van Zakarin, die ook podiumkansen rook. Later moest Kelderman alsnog lossen. Zakarin reed zo ver bij hem weg dat hij nu derde is in het algemeen klassement. Contador ligt vierde, Kelderman vijfde.
De twee andere Nederlandse renners in de top tien, Wout Poels en Steven Kruijswijk, klommen ieder een plek. Poels steeg van negen naar zes, dankzij zijn krachtsinspanning om Froome bovenaan de Angliru af te zetten. Kruijswijk ging van de tiende naar de negende positie. Hij leek, voor Froome aanviel, zelfs even een bedreiging te vormen voor Contador. Kruijswijk zat in zijn eentje achter de Spanjaard aan. Hij stortte echter in en viel terug.
Alleen voorop
In de laatste ‘echte’ etappe van de Vuelta - zondag wacht een min of meer ceremoniële rit naar Madrid - wachtte Contador lang met zijn aanval. De eerste twee beklimmingen in de rit over 117,5 kilometer vanuit Corvera de Asturias bracht El Pistolero nog rustig door in het peloton. Op de Angliru ging hij ervandoor. Aanvankelijk had Contador, die na deze Vuelta afzwaait, nog wat concurrenten bij zich. Vijf kilometer onder de top loste hij landgenoot Marc Soler en kwam hij alleen voorop.
Het moment van Contadors beslissende demarrage.
Zondag stapt Contador voor de laatste keer in zijn profcarrière op de fiets, voor de 21ste en laatste etappe van de Vuelta. Die voert van Arroyomolinos naar Madrid en is 117,6 kilometer lang. De rit vertoont grote overeenkomsten met het traditionele slot van de Tour de France in Parijs. In Madrid rijdt het peloton ook rondjes, en ook zondag zal er aan de stand in het klassement niets meer veranderen.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data67010654-35c386.jpg)
Posts
