Posts tonen met het label Sportweek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sportweek. Alle posts tonen
zondag 10 maart 2019
dinsdag 31 oktober 2017
DE BESTE COACH ATLETIEK / SPORTWEEK KRAAIJENHOF COLUMNIST: 'Hingis en de Essentie van het Leven' - KNIPSEL UIT DE OUDE DOOS
'Toevallig' kwam bij mijn opruimacties van de laatste week de Column van Henk Kraaijenhof in Sportweek Magazine naar boven...ik legde het weg om nog eens te gebruiken, misschien wel op deze Blog... En toen -nog geen week later- was daar ineens het Nieuws dat Martina Hingis -al heel jong een Superster Tennister, en al twee keer eerder gestopt- nu voor de derde keer bekend had gemaakt dat ze -nu echt en definitief- zou stoppen met Tennis... Ik wist maar heel vaag dat ze nog steeds/weer tenniste...
"Henk Kraaijenhof?" -een van de , zo niet De Beste Atletiekcoach Ooit in Nederland- zullen sommige jonge lezers vragen "Moet ik die kennen dan?" Misschien niet, maar misschien ook eigenlijk wel; voor Dafne Schippers was er Nellie Cooman -een piepkleine, Surinaamse Supersprintster die voor Nederland Medailles won op de kortste sprintafstanden- en Henk Kraaijenhof was haar coach. Niet alleen van haar trouwens; hij had vele toppers onder zijn hoede -ook buitenlandse toppers- en gold als een autoriteit op zijn vakgebied, en -ik hoop dat ik het goed formuleer- ook wel op dopinggebied, en dat bedoel ik dan niet in beschuldigende zin...
Klik op de Column voor een grotere, beter leesbare versie.
CITAAT(Kraaijenhof beschrijft een Grote Tenniswedstrijd tussen Steffie Graf en de op dat moment 18-jarige Martina Hingis):
"...... En dan is het lijden voor Hingis eindelijk voorbij. Koel als een kikker probeert ze haar tranen in bedwang te houden als ze Graf de hand schudt. Maar ja, ze is toch nog maar achttien, ondanks haar tenniservaring nog bijna een kind en aan de veilige boezem van haar moeder barst ze in snikken uit. Prachtig, ik heb van binnen even met haar meegehuild. Toch staat ze weinige minuten later op het podium, tijdens haar toespraakje, te lachen als het blije kind dat ze is. Verbazingwekkend hoe snel ze zichzelf weer in de hand heeft gekregen. Toch hoor je mensen altijd praten over het zogenaamde 'onsportieve' gedrag van Hingis en haar 'aanstellerij'. Wie deze emoties van een topsporter niet begrijpt, die begrijpt de essentie van de topsport niet en misschien wel niet de essentie van het leven..."
***
Martina Hingis - Wikipedia
https://nl.wikipedia.org/wiki/Martina_Hingis
***
De Volkskrant:
Topatlete met magische handen en 'Swiss Miss' Martina Hingis neemt nu echt afscheid van het tennis
Haar finesse, formidabel spelinzicht en ragfijne returns zullen we missen
Het was een afscheid met weemoed. De 37-jarige Martina Hingis
maakte al na haar eerste partij in het dubbelspel op de WTA Finals
bekend dat ze definitief een einde maakt aan haar carrière. De 'Swiss
Miss' stopt voor de derde keer. En nu echt. Hingis verlaat het
vrouwentennis als de nummer 1 van de wereld, al werd ze met haar
Taiwanese partner Chan Yung-jan uitgeschakeld in de halve finales door
de latere kampioenen Babos en Hlavackova.
.....
...
Het complete artikel van de Volkskrant over het derde afscheid van Hingis lees je --- Hier ---
Ook Ad-Sport had een flink artikel: --- Hier ---
***
Heel veel foto's van Martina Hingis in 1998: --- Hier ---
En ook veel foto's van 2017: --- Hier ---
donderdag 16 oktober 2008
Vuilspuiterij en Onheuse Aanvallen in de Basketball Media
Spuug- en spuugzat ben ik “ze” al een hele tijd. Ik weet inmiddels dat vele andere actieve basketball-mensen in het Nederlandse Basketball deze emotie met mij delen. Wie die “ze” zijn? Het is helaas geen nieuws en ook al een uitgekauwd thema in deze column: “ze” zijn die lieden die onophoudelijk hun persoonlijke trauma's, frustraties, (al dan niet misplaatste) hoogmoedswaanzin en ander ongenoegen botvieren door af te geven op of uit te halen naar het Nederlandse Basketball. Ik kan het iets scherper formuleren: “ze” kotsen over, en schijten op iedereen die, en/of alles dat (ook maar enigszins) iets te maken heeft met het Nederlandse basketball. Regelmatig, soms zelfs zo’n beetje op wekelijkse basis, is het weer zover: “ze” vinden het nodig om (wéér) uit te halen. Niet zelden houd ik daar dan weer een rotgevoel aan over; soms maak ik me er zelfs (regelr-)ECHT KWAAD over! Nu is het feit dat ik er slechte momenten door beleef nog tot daaraan toe (want ik vind mezelf niet zo belangrijk), maar ik weet zeker dat velen er met mij de ziekte over in hebben als ze voor de zoveelste keer een onheuse uithaal moeten verduren. Ik denk dan in de eerste plaats aan al die mensen die (nog veel meer dan ik) op dit moment actief zijn in onze mooie sport. Je kunt dat ruim zien: van al die kinderen, hun ouders en alle vrijwilligers die de basis vormen van het basketball in Nederland, tot en met de professionals en vrijwilligers op het hoogste niveau in ons land, de spelers, coaches, andere begeleiders, bestuurders, sponsoren, investeerders, maar óók het publiek dat iedere week weer ergens de tribune beklimt bij een wedstrijd. Al deze mensen krijgen doorlopend van bovenvermelde frustraten te kennen dat ze hun enthousiasme, energie, tijd en/of geld, steken in iets “dat niets voorstelt”... Leuk is anders, en het is verre van motiverend!
Bovendien schrikt het buitenstaanders die wellicht het basketball binnen zouden willen stappen af; en dat betreft dan mensen en partijen die we o zo hard nodig hebben!
Nu is mijn probleem dat ik een drang heb al dat negativisme te willen bevechten; omdat ik nu eenmaal deze stukjes schrijf krijgt deze drang dan vaak de vorm van wéér een nieuwe column, ook al probeer ik het ook wel eens op een andere manier. Maar hoe vaak kan je in een stukje, zonder jezelf te herhalen, dit soort gedrag aan de kaak stellen? Dat is gewoon moeilijk! Voor mij tenminste wel… Toch vind ik het nodig “iets” te (blijven) doen tegen dit defaitisme, tegen de (soms zelfs) destructieve opstelling van deze mensen die het Nederlandse basketball keer op keer neersabelen, pootje haken en de grond in trappen. En volgens mij is het zo dat, vrij vertaald naar een oud spreekwoord, één dwaas (in de media) in geen tijd meer schade kan aanrichten dan tien wijzen (die veelal niet (zoveel) over de media beschikken kunnen) over een lange tijd kunnen weerleggen. Want dààr gaat mijn punt over: we hebben het over een aantal lieden die door hun functie (bijvoorbeeld in de media) en/of hun verdiensten in het (veelal verre) verleden gemakkelijk toegang hebben tot de media, en ook nog eens behoorlijk veel gehoor vinden bij het grote (niet basketball-) publiek, en soms zelfs hun collega’s in de media (die verhalen reproduceren of er op doorborduren). Helaas moeten we ook steeds meer vaststellen dat de media steeds hype-gevoeliger worden en één bericht dus soms een lawine aan gelijksoortige berichten in “de media” losmaakt.
Wat er wel nodig is? Wat meer positivisme, en ook een beetje vertrouwen in “de ander”; waarom moeten “ze”, zelfs als het geheel nieuwe mensen betreft, mensen altijd bij voorbaat wantrouwen of zelfs volledig diskwalificeren, zo niet nog erger? Waarom wordt er dan meestal uitgegaan van het credo “het stelt niets voor en het wordt ook nooit wat”? Het is zó zinloos om altijd maar weer dat wat er niet is, of wat nog niet helemaal is wat het (misschien) zou moeten zijn, te zoeken en te benadrukken. Mijn stelling is: “er wordt inmiddels weer best aardig gebasketbald in NL, er is inmiddels een heel behoorlijk budget voor topbasketball op mannen topniveau (bij de clubs) en er is best talent, waar inmiddels meer en beter mee wordt gewerkt dan ooit tevoren!” Anders gezegd: “we moeten het doen met wat er wel is, en gewoon heel hard werken aan beter. Daarnaast moeten we vooral ook genieten van wat er WEL is, ons de lol niet laten ontnemen door een klein aantal (min of meer zieke, en ziekende geesten)!”
Goed, dat is eruit! Maar wat nu te doen aan de negatieve walm die iedere keer weer wordt uitgebraakt, door steeds weer hetzelfde groepje mensen. Een groepje waarvan er enkelen ook nog eens heel veel te danken hebben aan (de start die zij ooit maakten in) het Nederlandse Basketball. Tot nu toe heb ik het op deze plaats getracht beschaafd te houden en stukjes te schrijven die op een uitgebreide argumentatie waren gebaseerd. Ook lichtte ik mijn verhaal ruimschoots toe en citeerde ik ruimhartig. Ik heb nu de conclusie getrokken dat deze nuance slechts “paarlen voor de zwijnen” vormden. Het moet dus anders!
Het woord dat steeds vaker, en steeds sterker, bij mij opkwam als ik deze materie overdacht was het woord “achterlijk”. Nu is dat een woord waarmee je in het huidige tijdsgewricht uiterst voorzichtig moet zijn; voor je het weet zit je in één kamp met vreemde fanatici met raar geblondeerd haar…!
En dat is wel het laatste wat ik zou willen! Toch kom ik steeds terug bij deze kwalificatie voor het gedrag dat ik aan de kaak wil stellen. Dus zocht ik het op in “de dikke van Dale”: daar staat “ach•ter•lijk bn, bw achter in ontwikkeling”. Volgens mij dus een woord dat wel degelijk van toepassing is… Ik wil namelijk op een andere manier dan voorheen omgaan met het soort media-uitingen waar het mij om gaat en met degenen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Ik wil deze zich steeds weer herhalende, kwalijke, vaak ongefundeerde, en soms zelfs regelrecht kwaadaardige uitingen aangaande het NL-basketball of mensen daarin, aan een schandpaal nagelen. Daarnaast wil ik de mensen die op de wip zitten, of ze nu wel of niet geloof moeten hechten aan dit soort gebral, duidelijk maken dat ze zich er gerust van kunnen distantiëren, en waarom! Iedere keer als ik weer iets tegenkom in deze categorie misplaatste uitlatingen in de media, of als ik er door iemand anders op attent word gemaakt, wil ik een kort maar krachtig stukje schrijven in een als zodanig gekenmerkte aflevering van een serie op deze plaats. Als werktitel hanteer ik: “de Achterlijke Gladiool in de Basketball Media”, ofwel de “AGBM”. Ik weet het; fraai en pakkend is deze titel niet. Ik houd me dus aanbevolen voor suggesties voor een betere! Naast de “AGBM” van de dag, wil ik een klassementje bijhouden van de lieden die zich bezondigd hebben aan dit aan de kaak te stellen gedrag. Op deze wijze wordt hopelijk duidelijk wie, wat, hoe en hoe vaak (dat vooral!) dit kwalijke gedrag voorkomt. In onbekende, of onwetende lieden die eens een keer een scheve schaats rijden ben ik niet geïnteresseerd; het gaat om mensen die regelmatig, en willens en wetens, op het Nederlandse Basketball (of daarin actieve mensen) inhakken op dubieuze gronden. Mensen dus die, als ze zouden willen, beter zouden kunnen en beter zouden moeten weten.
Op korte termijn zal ik de aftrap verrichten van deze serie stukjes, waarbij ik oprecht hoop dat de serie geen lang en frequent leven beschoren zal zijn. Ik ben echter bang dat het tegendeel weleens het geval zou kunnen blijken te zijn. De eerste paar afleveringen heb ik gedurende de afgelopen 6-8 weken opgespaard en deze zullen, denk ik, wel duidelijk maken hoe ik tot deze stap ben gekomen… Mocht dat na een tijdje nog steeds niet het geval zijn, dan ben ik bereid op verzoek e.e.a. verder toe te lichten.
Bovendien schrikt het buitenstaanders die wellicht het basketball binnen zouden willen stappen af; en dat betreft dan mensen en partijen die we o zo hard nodig hebben!
Nu is mijn probleem dat ik een drang heb al dat negativisme te willen bevechten; omdat ik nu eenmaal deze stukjes schrijf krijgt deze drang dan vaak de vorm van wéér een nieuwe column, ook al probeer ik het ook wel eens op een andere manier. Maar hoe vaak kan je in een stukje, zonder jezelf te herhalen, dit soort gedrag aan de kaak stellen? Dat is gewoon moeilijk! Voor mij tenminste wel… Toch vind ik het nodig “iets” te (blijven) doen tegen dit defaitisme, tegen de (soms zelfs) destructieve opstelling van deze mensen die het Nederlandse basketball keer op keer neersabelen, pootje haken en de grond in trappen. En volgens mij is het zo dat, vrij vertaald naar een oud spreekwoord, één dwaas (in de media) in geen tijd meer schade kan aanrichten dan tien wijzen (die veelal niet (zoveel) over de media beschikken kunnen) over een lange tijd kunnen weerleggen. Want dààr gaat mijn punt over: we hebben het over een aantal lieden die door hun functie (bijvoorbeeld in de media) en/of hun verdiensten in het (veelal verre) verleden gemakkelijk toegang hebben tot de media, en ook nog eens behoorlijk veel gehoor vinden bij het grote (niet basketball-) publiek, en soms zelfs hun collega’s in de media (die verhalen reproduceren of er op doorborduren). Helaas moeten we ook steeds meer vaststellen dat de media steeds hype-gevoeliger worden en één bericht dus soms een lawine aan gelijksoortige berichten in “de media” losmaakt.
Wat er wel nodig is? Wat meer positivisme, en ook een beetje vertrouwen in “de ander”; waarom moeten “ze”, zelfs als het geheel nieuwe mensen betreft, mensen altijd bij voorbaat wantrouwen of zelfs volledig diskwalificeren, zo niet nog erger? Waarom wordt er dan meestal uitgegaan van het credo “het stelt niets voor en het wordt ook nooit wat”? Het is zó zinloos om altijd maar weer dat wat er niet is, of wat nog niet helemaal is wat het (misschien) zou moeten zijn, te zoeken en te benadrukken. Mijn stelling is: “er wordt inmiddels weer best aardig gebasketbald in NL, er is inmiddels een heel behoorlijk budget voor topbasketball op mannen topniveau (bij de clubs) en er is best talent, waar inmiddels meer en beter mee wordt gewerkt dan ooit tevoren!” Anders gezegd: “we moeten het doen met wat er wel is, en gewoon heel hard werken aan beter. Daarnaast moeten we vooral ook genieten van wat er WEL is, ons de lol niet laten ontnemen door een klein aantal (min of meer zieke, en ziekende geesten)!”
Goed, dat is eruit! Maar wat nu te doen aan de negatieve walm die iedere keer weer wordt uitgebraakt, door steeds weer hetzelfde groepje mensen. Een groepje waarvan er enkelen ook nog eens heel veel te danken hebben aan (de start die zij ooit maakten in) het Nederlandse Basketball. Tot nu toe heb ik het op deze plaats getracht beschaafd te houden en stukjes te schrijven die op een uitgebreide argumentatie waren gebaseerd. Ook lichtte ik mijn verhaal ruimschoots toe en citeerde ik ruimhartig. Ik heb nu de conclusie getrokken dat deze nuance slechts “paarlen voor de zwijnen” vormden. Het moet dus anders!
Het woord dat steeds vaker, en steeds sterker, bij mij opkwam als ik deze materie overdacht was het woord “achterlijk”. Nu is dat een woord waarmee je in het huidige tijdsgewricht uiterst voorzichtig moet zijn; voor je het weet zit je in één kamp met vreemde fanatici met raar geblondeerd haar…!
En dat is wel het laatste wat ik zou willen! Toch kom ik steeds terug bij deze kwalificatie voor het gedrag dat ik aan de kaak wil stellen. Dus zocht ik het op in “de dikke van Dale”: daar staat “ach•ter•lijk bn, bw achter in ontwikkeling”. Volgens mij dus een woord dat wel degelijk van toepassing is… Ik wil namelijk op een andere manier dan voorheen omgaan met het soort media-uitingen waar het mij om gaat en met degenen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Ik wil deze zich steeds weer herhalende, kwalijke, vaak ongefundeerde, en soms zelfs regelrecht kwaadaardige uitingen aangaande het NL-basketball of mensen daarin, aan een schandpaal nagelen. Daarnaast wil ik de mensen die op de wip zitten, of ze nu wel of niet geloof moeten hechten aan dit soort gebral, duidelijk maken dat ze zich er gerust van kunnen distantiëren, en waarom! Iedere keer als ik weer iets tegenkom in deze categorie misplaatste uitlatingen in de media, of als ik er door iemand anders op attent word gemaakt, wil ik een kort maar krachtig stukje schrijven in een als zodanig gekenmerkte aflevering van een serie op deze plaats. Als werktitel hanteer ik: “de Achterlijke Gladiool in de Basketball Media”, ofwel de “AGBM”. Ik weet het; fraai en pakkend is deze titel niet. Ik houd me dus aanbevolen voor suggesties voor een betere! Naast de “AGBM” van de dag, wil ik een klassementje bijhouden van de lieden die zich bezondigd hebben aan dit aan de kaak te stellen gedrag. Op deze wijze wordt hopelijk duidelijk wie, wat, hoe en hoe vaak (dat vooral!) dit kwalijke gedrag voorkomt. In onbekende, of onwetende lieden die eens een keer een scheve schaats rijden ben ik niet geïnteresseerd; het gaat om mensen die regelmatig, en willens en wetens, op het Nederlandse Basketball (of daarin actieve mensen) inhakken op dubieuze gronden. Mensen dus die, als ze zouden willen, beter zouden kunnen en beter zouden moeten weten.
Op korte termijn zal ik de aftrap verrichten van deze serie stukjes, waarbij ik oprecht hoop dat de serie geen lang en frequent leven beschoren zal zijn. Ik ben echter bang dat het tegendeel weleens het geval zou kunnen blijken te zijn. De eerste paar afleveringen heb ik gedurende de afgelopen 6-8 weken opgespaard en deze zullen, denk ik, wel duidelijk maken hoe ik tot deze stap ben gekomen… Mocht dat na een tijdje nog steeds niet het geval zijn, dan ben ik bereid op verzoek e.e.a. verder toe te lichten.
vrijdag 6 april 2007
Uit de Oude Doos (1)
Ik vind Sportweek een leuk blad, maar af en toe...
Via Google-alerts kreeg ik een link naar onderstaand artikel. Niet alle lezers van deze site zullen het onder ogen krijgen, daarom staat het hieronder samen met mijn reactie op het forum van Sportweek.
"
Hogetoorn (17): 'In Nederland stelt basketbal niks voor'
Datum: 6-apr-2007 15:37
Door Sander van Hal
In Nederland speelde de zeventienjarige Bas Hogetoorn anoniem zijn partijtjes in de jeugderedivisie bij Early Bird uit Purmerend. Sinds vorige week heeft hij een contract bij de Spaanse topclub Joventut Badalona op zak.
De 2,12 meter lange center werd eind vorig jaar benaderd door spelersmakelaar Peter de Bos. Of hij er wat voor voelde om in Spanje te spelen. Dat wilde hij wel. Hogetoorn kon op proef komen bij Joventut. Na een oefentoernooi kreeg hij te horen dat hij mocht blijven. “Het is eigenlijk heel snel gegaan,” zegt Hogetoorn. “Voorheen zag ik al die topspelers van hier op tv, nu spreek ik ze elke dag. Een beetje onwerkelijk nog.” Voorlopig speelt hij met een jeugdcontract tot het einde van het seizoen in het team voor spelers tot 18 jaar. Als de samenwerking bevalt, schuift Hogetoorn na dit seizoen door naar het team voor spelers onder 20 jaar. Ook mag hij dan een meerjarige verbintenis ondertekenen.
Lang peinzen of hij het avontuur moest aangaan, heeft hij niet gedaan. “Als je in het basketbal iets wilt bereiken, moet je naar het buitenland gaan. In Nederland stelt de sport niks voor.”
Hogetoorn volgt met zijn ‘transfer’ het spoor van Henk Norel, het negentienjarige Nederlandse talent dat in 2005 eveneens via bemiddeling van De Bos naar Joventut vertrok. Norel zit regelmatig op de bank bij het eerste team. Anderhalve week terug zag de Mijdrechter zijn jeugdcontract worden omgezet in een volwaardig contract tot 2010. “Ik zal geen bedragen noemen, maar ik denk dat veel Nederlandse eredivisiespelers jaloers zullen zijn op zijn salaris,” aldus De Bos.
"
Mijn (Aart Dekker) reactie op het Sportweek forum: "Lekker is dat..."
Als basketball-liefhebber vind ik elk bericht over basketball leuk en al helemaal als het niet over uitgesleten paden gaat, maar bijvoorbeeld over een jonge speler die een bijzondere move heeft gemaakt zoals Bas Hogetoorn.
Beduidend minder is het als een jonge speler die nog maar heel weinig heeft gepresteerd, ik ben hem tenminste -terwijl ik het internationale jeugdbasketball redelijk intensief volg- nog nooit tegen gekomen, de gelegenheid wordt gegeven om domme dingen te zeggen. Dingen dus waar hij geen verstand van heeft, zoals: 'In Nederland stelt basketbal niks voor'. Misschien lijkt dat voor hem, een blauwe maandag in Badelona, wel 'de waarheid' te zijn maar weet hij veel? Niet dus. Bas, ik wens je een grote toekomst toe in het basketball, óók in het Nederlandse basketball. Misschien kan je op korte termijn, net als clubgenoot Henk Norel, een mooie bijdrage leveren in één van de nationale jeugdteams! Ik hoop je ooit in het nationale mannenteam te zien schitteren...
Bas is 17: hij weet niet beter. Maar een zichzelf respecterend journalist moet zo'n jonge speler tegen zichzelf beschermen en vooral voluit laten praten over alle mooie nieuwe belevenissen die hij in het walhalla van de basketball-jeugdopleiding, want dat is Badalona, meemaakt. Maar dus geen 'in het eigen nest schijterij' zoals dit, daar wordt niemand wijzer van en Bas nog wel het minst! Zijn opmerking is namelijk niet terecht: dit seizoen won
Eiffel Towers Den Bosch, live gevolgd door 10.000.000 tv-kijkers Europa-wijd, in een schitterende wedstrijd van Real Madrid. Datzelfde Real Madrid staat binnenkort in de Uleb-Cup finale in Charleroi, een grote internationale prestatie, en dat geldt dus ook voor de Nederlandse ploeg van Eiffel Towers...
De Nederlandse competitie biedt dit seizoen de ene spetterende wedstrijd na de andere; Eiffel speelde niet alleen verlengingen in de UlebCup, maar ook een flink aantal in diezelfde Nederlandse competitie. Ook werd het uitgeschakeld in de Nederlandse Beker en haalde de finale niet. Die finale is voor iedere Nederlandse club belangrijk, dus Eiffel zal hem vast niet zomaar hebben laten lopen. Kortom, ook andere clubs in Nederland stellen echt wel wat voor.
Dus: beste Sander van Hal, toon je in het vervolg wat wijzer... Ga vooral door met het schijven van goede en leuke stukken over basketball in jullie blad en op jullie site, maar kijk wie je gesprekpartner is en laat niet een 17-jarige die net komt kijken domme dingen debiteren. Hij weet niet beter, maar jij zou dat wel moeten weten!
Via Google-alerts kreeg ik een link naar onderstaand artikel. Niet alle lezers van deze site zullen het onder ogen krijgen, daarom staat het hieronder samen met mijn reactie op het forum van Sportweek.
"
Hogetoorn (17): 'In Nederland stelt basketbal niks voor'
Datum: 6-apr-2007 15:37
Door Sander van Hal
In Nederland speelde de zeventienjarige Bas Hogetoorn anoniem zijn partijtjes in de jeugderedivisie bij Early Bird uit Purmerend. Sinds vorige week heeft hij een contract bij de Spaanse topclub Joventut Badalona op zak.
De 2,12 meter lange center werd eind vorig jaar benaderd door spelersmakelaar Peter de Bos. Of hij er wat voor voelde om in Spanje te spelen. Dat wilde hij wel. Hogetoorn kon op proef komen bij Joventut. Na een oefentoernooi kreeg hij te horen dat hij mocht blijven. “Het is eigenlijk heel snel gegaan,” zegt Hogetoorn. “Voorheen zag ik al die topspelers van hier op tv, nu spreek ik ze elke dag. Een beetje onwerkelijk nog.” Voorlopig speelt hij met een jeugdcontract tot het einde van het seizoen in het team voor spelers tot 18 jaar. Als de samenwerking bevalt, schuift Hogetoorn na dit seizoen door naar het team voor spelers onder 20 jaar. Ook mag hij dan een meerjarige verbintenis ondertekenen.
Lang peinzen of hij het avontuur moest aangaan, heeft hij niet gedaan. “Als je in het basketbal iets wilt bereiken, moet je naar het buitenland gaan. In Nederland stelt de sport niks voor.”
Hogetoorn volgt met zijn ‘transfer’ het spoor van Henk Norel, het negentienjarige Nederlandse talent dat in 2005 eveneens via bemiddeling van De Bos naar Joventut vertrok. Norel zit regelmatig op de bank bij het eerste team. Anderhalve week terug zag de Mijdrechter zijn jeugdcontract worden omgezet in een volwaardig contract tot 2010. “Ik zal geen bedragen noemen, maar ik denk dat veel Nederlandse eredivisiespelers jaloers zullen zijn op zijn salaris,” aldus De Bos.
"
Mijn (Aart Dekker) reactie op het Sportweek forum: "Lekker is dat..."
Als basketball-liefhebber vind ik elk bericht over basketball leuk en al helemaal als het niet over uitgesleten paden gaat, maar bijvoorbeeld over een jonge speler die een bijzondere move heeft gemaakt zoals Bas Hogetoorn.
Beduidend minder is het als een jonge speler die nog maar heel weinig heeft gepresteerd, ik ben hem tenminste -terwijl ik het internationale jeugdbasketball redelijk intensief volg- nog nooit tegen gekomen, de gelegenheid wordt gegeven om domme dingen te zeggen. Dingen dus waar hij geen verstand van heeft, zoals: 'In Nederland stelt basketbal niks voor'. Misschien lijkt dat voor hem, een blauwe maandag in Badelona, wel 'de waarheid' te zijn maar weet hij veel? Niet dus. Bas, ik wens je een grote toekomst toe in het basketball, óók in het Nederlandse basketball. Misschien kan je op korte termijn, net als clubgenoot Henk Norel, een mooie bijdrage leveren in één van de nationale jeugdteams! Ik hoop je ooit in het nationale mannenteam te zien schitteren...
Bas is 17: hij weet niet beter. Maar een zichzelf respecterend journalist moet zo'n jonge speler tegen zichzelf beschermen en vooral voluit laten praten over alle mooie nieuwe belevenissen die hij in het walhalla van de basketball-jeugdopleiding, want dat is Badalona, meemaakt. Maar dus geen 'in het eigen nest schijterij' zoals dit, daar wordt niemand wijzer van en Bas nog wel het minst! Zijn opmerking is namelijk niet terecht: dit seizoen won
Eiffel Towers Den Bosch, live gevolgd door 10.000.000 tv-kijkers Europa-wijd, in een schitterende wedstrijd van Real Madrid. Datzelfde Real Madrid staat binnenkort in de Uleb-Cup finale in Charleroi, een grote internationale prestatie, en dat geldt dus ook voor de Nederlandse ploeg van Eiffel Towers...
De Nederlandse competitie biedt dit seizoen de ene spetterende wedstrijd na de andere; Eiffel speelde niet alleen verlengingen in de UlebCup, maar ook een flink aantal in diezelfde Nederlandse competitie. Ook werd het uitgeschakeld in de Nederlandse Beker en haalde de finale niet. Die finale is voor iedere Nederlandse club belangrijk, dus Eiffel zal hem vast niet zomaar hebben laten lopen. Kortom, ook andere clubs in Nederland stellen echt wel wat voor.
Dus: beste Sander van Hal, toon je in het vervolg wat wijzer... Ga vooral door met het schijven van goede en leuke stukken over basketball in jullie blad en op jullie site, maar kijk wie je gesprekpartner is en laat niet een 17-jarige die net komt kijken domme dingen debiteren. Hij weet niet beter, maar jij zou dat wel moeten weten!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
