via @nrc: Fokke & Sukke https://t.co/JNuUXv6fk3
— Opiniestukken (@Opiniestukken) July 13, 2022
Posts tonen met het label KLM. Alle posts tonen
Posts tonen met het label KLM. Alle posts tonen
dinsdag 19 juli 2022
CARTOON NRC FOSU: Fokke & Sukke zien 'onze Blauwe Helden' als ((g)een) 'Goed Voorbeeld' voor Ondernemers... / NRC-OPINIE / KLM / CRISIS-AANPAK /
dinsdag 5 april 2022
NEDERLAND TREITER- /VERNEDER-& HOLLE-LEUZEN-LAND / GEKMAKEND BOOSWORDEN / COUMNIST / KLM-/SCHIPHOL-COMMUNICTIE: Pieter Derks over de armoede van de holle leus / RADIO-1 CABARET / ACTUEEL / HOORT U HET OOK EENS VAN EEN ANDER /
Pieter Derks over de armoede van de holle leus
De verwarming op Schiphol staat sinds maandag één graad lager. Het roept bij mij hetzelfde chagrijn op als de verkiezingsposters die D66 door het hele land in enorme aantallen liet ophangen: ‘Laat iedereen vrij, maar niemand vallen’. Ik word woest van de intellectuele armoede van die holle leus. Mijn column voor De Nieuws BV op NPO Radio 1.
#Schiphol #D66 #column #denieuwsbv #nporadio1
zaterdag 21 november 2020
SHARTIE AART DEKKER / NRC-OPINIE COLUMN CLAUDIA DE BREIJ: 'Ik ben een vliegtuig' - Hoe zit het nou eigenlijk, met het Corona-risico in een vliegtuig? / CORONA BELEID /
@CARTOONISThugo
@CARTOONISThugo
Ik ben een vliegtuig
Claudia de Breij
NRC-Opinie
Dingen die je jammer genoeg niet meer doet na je twaalfde: met je armen wijd over het schoolplein rennen en roepen: „Ik ben niet gek, ik ben een vliegtuig.” Later werden mijn grappen iets beter, maar die klassieker uit mijn jeugd kan nu weer. Althans, in een hedendaagse variant.
Ik ben namelijk kunstenaar.
(Het kost me moeite dit op te schrijven. Het gemak waarmee sommige nog bij hun moeder wonende extreem-rechtse vrijgezellen zichzelf kwalificeren als ‘denker’ maakt me jaloers. Ik ben kunstenaar, in die zin, ik werk in de kunsten, verdiende tot voor kort mijn brood als podiumkunstenaar, trad op met zelfgemaakte muziek en tekst. Dus dan ben je kunstenaar. Maar het blijft een groot woord, dat vraagt om verftubes en symfonieën. Enfin.)
Kunstenaars, zeker muzikanten, cabaretiers en andere podiumkunstenaars worden deze periode maar al te vaak herinnerd aan het feit dat ze, zoals hun leraar wiskunde al zei, gewoon een vak hadden moeten leren. Tot er een vaccin tegen Covid-19 is zullen we niet met veel mensen in een afgesloten ruimte bij elkaar mogen komen, dus optreden, dat éne waarmee je niet alleen geld, maar vooral een levensvervulling kunt krijgen als maker, dat gaat voorlopig niet. Want veel mensen bij elkaar in een afgesloten ruimte, dat mag niet.
Tenzij je KLM heet. Dan mag het wel.
KLM vliegt. Tussen de passagiers blijft niet, zoals in het theater en de rest van de wereld moet, anderhalve meter afstand. Het risico op besmetting is namelijk heel klein, zegt KLM. Want: „Moderne vliegtuigen zijn namelijk voorzien van High Efficiency Particulate Air-filters (HEPA-filters), die zorgen voor schone cabinelucht van hoge kwaliteit, waarbij er een hoge mate van luchtcirculatie plaatsvindt.”
Goh, dacht ik toen ik dat las. Zullen we die filters dan ook in supermarkten, café’s, musea, theaters en concertzalen ophangen? Dan komt het vast goed. Misschien kan die twee tot vier miljard euro die naar de luchtvaart dan in de luchtfilterbranche worden gestoken, de KLM vliegt toch wel!
Een mondkapje aan boord van het vliegtuig is verplicht. Dat mag ook een zelfgemaakt mondkapje zijn, lees ik met bonzend hart. Zelf maken, dat kunnen we goed, in de kunsten, perfect! Dit nieuws wordt almaar beter, want de definitieve reden dat de luchtvaart álles mag dat alle andere branches nu niet mogen is, en ik citeer de woordvoerder van KLM: „Verder zitten de passagiers allemaal met hun gezicht in dezelfde richting, zodat er weinig face-to-face-interactie is en vormen de stoelen een barrière voor de transmissie naar voren of naar achteren in de cabine.”
Goh. Net als in een theater eigenlijk. Alle ondernemers zijn gelijk, maar sommige ondernemers blijken in Nederland net iets gelijker dan andere.
Ik ben geen kunstenaar. Ik ben een vliegtuig.
Claudia de Breij is cabaretier en schrijver.
*
SHARTIE AART DEKKER
Hoe zit het nou eigenlijk, met het Corona-risico in een vliegtuig?
Hoe langer de COVIC19-pandemie duurt, hoe meer het begint op te vallen dat er in Nederland veel aspecten van Corona (en van het beleid dat Rutte-III daaromtrent voert) niet op de radar verschijnen, of daar weer snel van verdwijnen, terwijl je daar via buitenlandse media wel veel (meer) of eerder over hoort. Ik wil daarbij vermelden dat ik niet hoor bij dat deel van bevolking dat zijn informatie over dit soort onderwerpen vooral/ook via social media tot zich neemt.
En een van die aspecten waar ik nog helemaal niets heb gehoord sinds er weer veel meer gevlogen wordt, is of er onderzoek naar gedaan wordt of is - en wat de uitkomsten daarvan dan zijn - namelijk hoe het nu werkelijk zit met dat veronderstelde lagere besmettingsrisico in vliegtuigen.
Om een andere reden dus dan de Column van Claudia de Breij hierboven, maar wel met min of meer hetzelfde wantrouwen...ik deel trouwens ook haar kritiek als het om de verschillen in behandeling tussen 'het Vliegen' en de Cultuur, en ook met de Sport, maar dat schreef ik al eerder...
(AD)
dinsdag 11 augustus 2020
GROENE-ECONOMIE COLUMN: Dirk Bezemer - 'Blauwe trots' / KLM / CORONA-STEUN KABINET /
https://www.groene.nl/artikel/blauwe-trots
Column Economie
Blauwe trots
Het virus als sociaal-economische katalysator: hoe meer je erop gaat letten, hoe meer je het ziet. Een faillissementengolf in de olie-industrie: werd al verwacht, wordt dramatisch. Druk om gezonder te gaan leven: was er al, maar extra omdat je er de ic mee kunt vermijden. Het fietsvriendelijke vrijmaken van binnensteden: altijd al sympathiek idee, nu bittere noodzaak om je überhaupt nog te kunnen verplaatsen. En nu ook de versneld slinkende maatschappelijke tolerantie voor wangedrag van grote bedrijven. Er lijkt een kantelpunt bereikt.
Tegen de ‘greed is good’-mentaliteit van multinationals en in de financiële sector was weinig maatschappelijke weerstand, zolang iedereen erbij leek te winnen. In de jaren 1990 en 2000 beperkte actief verzet zich tot demonstraties bij G8-bijeenkomsten. De term neoliberaal en zelfs het woord kapitalisme werden buiten radicaal-linkse kringen vrijwel niet gebruikt. Het ging altijd om markthervormingen en de markteconomie. Het maatschappelijk discours had dus zelfs geen vocabulaire om de economische structuren te problematiseren.
Dat is in vijftien jaar snel veranderd. Na de financiële crisis van 2007 werden bewegingen als Occupy Wall Street hip. Universiteiten en zelfs MBA-opleidingen gingen de schaduwzijden van de markteconomie bestuderen. De kritiek richtte zich op bankiers en de financiële sector, maar het besef dat die verknoopt waren met de geglobaliseerde economie nam toe. Wat ook meespeelde is dat Amerika zichtbaar begon af te takelen, terwijl China meer werd dan slechts een fabriekshal van het Westen. De machtsbalans was aan het verschuiven. Globalisering was niet meer onverdeeld fantastisch voor het Westen. Dus ontstond er, heel opportunistisch, in het Westen meer ruimte voor globaliseringskritiek. Andersglobalisme werd mainstream.
Het narratief rond de Nederlandse megabedrijven kantelt
De redding van banken na 2007 en de bezuinigingen die dat teweegbracht, maakten een einde aan de oranje trots op megabank ING. Na de staatssteun waren de witwasschandalen en toen ook nog de bonussen voor topman Hamers te veel van het goede. Ook de andere grote banken bleken in de schijnwerpers van onderzoeksjournalistiek en publieke verontwaardiging anders te zijn dan gedacht: rentemanipulatie, zelfverrijking, bedrog van klanten met onnodig ingewikkelde producten, het meeschrijven aan wetgeving – de financiële sector heeft er lang voor op het strafbankje moeten zitten.
De steun voor het bedrijfsleven, met voorrang voor multinationals, gaat ons veel kosten in het komende decennium. Dus reken maar dat er nu veel boven water gaat komen over belastingontwijking, onderbetaling van de werkvloer en zelfverrijking aan de top. Nu al is het narratief rond de Nederlandse megabedrijven aan het kantelen. De blauwgekleurde trots op KLM is aan het verdwijnen, nu duidelijk wordt dat het bedrijf belasting ontwijkt in Ierland en zelfs tijdens de acute crisis Air France-KLM de topman nog een douceurtje wilde geven. In het verlengde van KLM zullen Philips en andere Nederlandse bedrijven tegen het licht gehouden worden. Ze worden met miljarden overheidssteun in de lucht gehouden terwijl talloze kleinere bedrijven over de kop zullen gaan. Dat wringt in de publieke opinie.
Het ressentiment zal echt groot worden als vervolgens overheden gaan bezuinigen om de staatsfinanciën weer op orde te brengen – iets wat vrijwel onvermijdelijk is zonder drastische maatregelen zoals schuldkwijtschelding en echte belastinghervorming. De spanning rond de banken gaan we weer meemaken, maar op veel grotere schaal, want ten aanzien van alle grote bedrijven.
We zullen dus ook meer van een andere trend die al opgang deed gaan zien: ‘purpose’ en ‘corporate social responsibilty’ in de zakenpers, op MBA’s, en in TED Talks. Het grote bedrijfsleven zal zich hard inspannen om de rest van de wereld van hun maatschappelijke nut en betrokkenheid te overtuigen; er is immers duur betaald voor hun voortbestaan.
De vraag is hoe groot de druk wordt, en hoeveel echte verandering er komt. De banken beloofden beterschap, voerden een bankiers-eed in, en begonnen een jarenlange publiekscampagne om hun imago op te vijzelen. Tegelijk ging rentemanipulatie en exorbitant beloningsbeleid gewoon door, en verzetten zij zich hevig tegen de verhoging van verplichte buffers – inderdaad, de kapitaalbuffers waar ze nu zo trots op zijn. Benieuwd hoe de andere multinationals voor en achter de schermen gaan veranderen. Het virus geeft wel een zetje, maar kritisch volgen blijft nodig.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
