Telkens weer...
Ik was er dus niet bij – gisteravond
in Almere – toen de Nederlandse Mannen 5X5 Orange Lions speelden
voor definitieve kwalificatie voor de Tweede Ronde European
Qualifiers voor het volgend jaar in Qatar te spelen
Wereldkampioenschap – The Fiba World Cup 2027.
Waarom ik er niet bij was, ik volg het
Nationale Mannen Team immers al sinds eind jaren ´70 zoveel mogelijk
op de voet, en schrijf daar toch al zeker 20-25 jaar over?
Omdat de communicatieafdeling van de
NBB vond dat er geen plaats was op de – zoals altijd overvolle –
persplaatsen. Men wil het wel een beetje exclusief houden... Ik ben
dus benieuwd in welke media ik straks wat kan vinden over de
wedstrijd en het wel en wee van het boegbeeld van het Nederlandse
Basketball... Vind u ergens iets? Stuur het me a.u.b. Ik zou niet
graag iets missen..!
Omdat deze beslissing mij pas enkele
dagen van te voren bereikte – nadat ik zelf navraag deed – kon
ik ook geen kaart meer kopen; het was immers uitverkocht... Deze
onverwachte beleidswijziging ontregelde me behoorlijk, en daarom kon
ik de preview – waar ik al aan het schrijven was – niet goed
afronden; het ontbrak me ten ene male aan informatie. Wellicht dat ik
deze nog helemaal omgooi en dan maar later publiceer... Het zorgde er
tevens voor dat ik de open training van de MU20 aan mij voorbij moest
laten gaan; een andere categorie die ik al sinds 2004 intensief volg,
en waar ik zeker 15 keer live bij aanwezig was en veel over
schreef...maar ja, een uurtje of twee naar Almere rijden – er waren
nogal wat files – en dan weer terug, dat zou ervoor zorgen dat ik
de wedstrijd niet eens op livestream zou kunnen meemaken...
Ach, op basis van de livestream kan je
toch ook best een beschouwing schrijven?
Dat vind ik eigenlijk niet; ik wil de
sfeer proeven, voelen, ik kijk naar de bank wat daar en eromheen
gebeurt, wil naar de scheidsrechters kunnen kijken, naar het publiek,
ga altijd naar de persconferentie; al die zaken doen er voor mij toe,
ik verwerk ze zowel in mijn verhaal als in mijn analyse. Waar het mij
om gaat is de ontwikkeling van het team over de jaren heen.
Maar goed, ik lag dus met een
notitieblokje op de bank naar de wedstrijd te kijken, maakte wat
notities en dit is wat ik meende te zien.
Keye van der Vuurst de Vries – die
bij mijn weten al zo´n maand geen wedstrijd meer gespeeld had –
begon de wedstrijd met twee afstandknallers en onder andere dat gaf
Nederland een aardige start. Toch geloof ik daar niet in; volgens
mijn moet een spelverdelers eerst zijn team aan de praat zien te
krijgen, als dat goed gelukt is komen er vanzelf kansen te over voor
een Pointguard om zelf zijn punten mee te pikken.
Ondanks dat coach Johan Rooijakkers
direct al flink doorwisselde, zag ik dat bij diverse spelers tegen
het eind van Q1 het gas in de tank al op begon te raken. Dat was
vooral te merken aan het schotpercentage van van der Vuurst; na die
eerste twee driepunters miste hij tien keer op rij. Toen al had ik
het gevoel dat het alweer een nipte nederlaag zou worden, om de
simpele reden dat de vermoeidheid Nederland aan het eind weer parten
zou spelen...
Maar Nederland sloot Q1 af met 26-18 en
dat was zeker niet verkeerd.
Alhoewel dit Letland ook niet op volle
kracht aantrad, beschikten de Letten over meer spelers die op niveau
spelen, meer fysiek vermogen en ik denk ook wel meer ervaring. Toch
zou je als Nederland zijnde met een 78-86 uitoverwinning op zak, deze
wedstrijd voor eigen publiek – het zag er weer sfeervol uit! –
gewoon moeten winnen. Dat zou hebben betekend dat je met 2 W´s tegen
Letland naar de volgende ronde gaan, de kans dat je de Letten dan ook
in die groep achter je zou houden zou dan fors zijn. Omdat Israël in
de volgende groep ook zonder overwinningen – of hooguit eentje –
zou beginnen zou je dan bij aanvang op plaats vier staan; toch een
lekker gevoel..!
Maar zo ging het niet; Q2 was
desastreus en werd afgesloten met een 7-23 kwartstand. Het was dus
niet zo dat Letland ineens vleugels kreeg – wat bij een land dat
het meestal van schieten van afstand moet hebben natuurlijk zomaar
kan – maar de Orange Lions kregen er domweg geen bal meer in. Het
team bleef wel gewoon hard werken in de verdediging, dus aan werklust
ontbrak het niet; wel aan aanvallend vermogen tegen de Letse
verdediging die wel wat tandjes bijzette.
Rust: 33-42. Dat is niet prettig, als
je weet dat je – haast traditioneel – slecht wedstrijden afsluit
en ergens in de eerste helft al conditioneel door het ijs zakt...
Als we het toch over ´tradities´
hebben; de Orange Lions verliezen wedstrijden nogal eens in Q3. Het
pleit voor team en coach dat dat deze keer niet gebeurde. Letland
leek te denken dat de buit al binnen was; nu waren het de Letten die
ineens kwetsbaar oogden en stukken minder goed en scherp speelden dan
in de eerste helft. ´Dus´ de 21-11 winst die Oranje pakte in Q3 was
gewoon heel netjes en gaf weer hoop op het meenemen van die tweede
winstpartij naar de Tweede Ronde.
Stand na Q3: 54-52. Voor de derde keer
tegen de hoger gerankte tegenstanders in deze groep ging Nederland
met voorsprong het beslissende kwart in... Maar ´ergens´ zat dus de
gedachte ´Ja, maar in dat vierde kwart, of zelfs de eindfase van de
wedstrijd gaat het meestal mis...´
Ik kon het op TV niet zo goed zien,
maar op het oog en oor zou ik zeggen dat de twijfel bij zowel spelers
als publiek er meer en meer inkroop...
Het werd dus alweer bloedspannend, maar
niet nadat Nederland met hard werken toch weer een zes-punten
voorsprong pakte. En...deze in de slotfase ook weer kwijtraakte...
Het werd een puntje-puntje wedstrijd waarbij zowel Keye van der
Vuurst en Marijn Ververs met driepunters de hoop lang levend
hielden...maar Letland met 69-72 aan het langste eind trok. Wat
betekent dat het onderling resultaat op doelsaldo nog gunstig blijft.
Dat is tenminste iets!
Nederland schoot verrassend genoeg
overall beter dan de Letten, een teken dat Oranje goed heeft
verdedigd. De cijfers wijzen uit dat ook dit Nederland echt niet van
een hoger gerankt land als Letland hoeft te verliezen; het verschil
wordt alleen verklaard door een paar keer meer balverlies en 10 FT´s
meer voor de Letten, wat de prijs is van zo intens verdedigen als
coach Rooijakkers voorstaat en dus geen probleem is. Nederland
speelde langer met voorsprong dan de Letten, er waren 5 leadchanges
en 8 keer een gelijke stand. Dit zijn teams van dezelfde categorie,
maar dat zie je pas terug in de Rankings en Loting als je
eindtoernooien speelt en daar wedstrijden wint...
Ik zou echter graag initieel wat meer
schoten zien van Sander Hollanders (11p uit 4:8 schot), Marijn
Ververs (11p uit 5:9 schot) en vooral natuurlijk ook inside Kuta
(10p, 3:7 schot en 4:4 FT´s). Nu namen deze drie samen nauwelijks
meer schoten dan Keye van der Vuurst in zijn eentje (23p, 6:22 schot
waarvan 4:16 3-punters, 7:8 FT´s). Dat kan volgens mij beter. Wel
petje af voor Keye dat hij er altijd is, in tegenstelling tot zoveel
andere spelers die op papier ´beter´ zijn dan de mannen die
gisteren akte de présence gaven. Dus ook hulde voor deze 12 man en
reserves...
Maar zoals het Nederlands Elftal de
natie inmiddels zowat een nationaal trauma bezorgt; telkens weer
strafschoppen, en tekens weer eruit voor de hoofdprijs wordt
uitgedeeld, zo voorspelbaar worden de wedstrijden van de Oranje
Basketball Mannen 5X5 – de Orange Lions – hard werken, leuk
spelen, maar aan het einde rest een nipte nederlaag...
Telkens weer...
Maandagavond in Krakau, Polen de
volgende wedstrijd die meetelt in Ronde-2!
AART DEKKER
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/03/georginaverbaan0-2.jpg)
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2019/10/youpvierkant.png){kind=small}
Posts
