Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Om de column op ware grootte te zien/lezen, even een click op het plaatje.
*
SHARTIE AART DEKKER
(Basketball-) Meiden met een Missie
Vrouwen Orange Lions vs. Estland in EuroBasket-Qualifiers
Woensdag 11 maart 19h30
In mijn eindeloze poging om al mijn Knipsels uit Oude Dozen weg te werken kwam ik - toevallig of niet - de bovenstaande Column van Mart Smeets uit Sportweek tegen.
Het deed me denken over hoeveel er in 10-20 jaar kan veranderen, en hoeveel er ook nauwelijks verandert.
'Sportweek'? Zullen veel - vooral jongere - mensen denken..?
Waar er nu alleen nog een algemeen Sport-Magazine als HELDEN in de bladenschappen staan, een blad dat minder dan tien keer per jaar uitkomt, had je 'Toen' nog SportWeek dat iedere week uitkwam en een aardig beeld gaf van wat er actueel op sportgebied speelde in Nederland - en soms erbuiten.
Daarnaast had je Sport International dat maandelijks verscheen en wat meer de diepte in ging.
Kranten waren toen ook nog heel anders; waar nu de actualiteit grotendeels verdwenen is uit de Landelijke Dagbladen, werd er toen nog 'gewoon 'over wedstrijden en andere actualiteit geschreven.
Ik denk weleens dat het toen op veel gebieden gemakkelijker was voor sportorganisaties...
Goed, nu even inhoudelijk.de Mart Smeets Column toen behandelde op een of andere wijze de voorgaande Week in de Sport en - zegt de titel - werd op het allerlaatste moment voor de deadline geschreven.
Het gaat over Vrouwen-Zaalsport in Amsterdam in toen weer vroeger tijden, maar ook over de actualiteit; het project (Handbal) Meiden met een Missie; een toen baanbrekend project dat veel media-aandacht trok. 'De Meiden' wilden onder bezielende leiding van Bert Bouwer naar de Wereldtop.
En dat is ze uiteindelijk gelukt; de Handbalvrouwen speelden grootse toernooien en Grote Finales, en zitten nog steeds in de Mondiale Top.
Ook het Basketball trachtte zo'n project van de grond te trekken; het doel was de Olympische Spelen van Rio te halen. Deel van de project was wat we nu de Orange Lions Academy in Amsterdam noemen.
Het directe resultaat daarvan was dat er een Europese A-Medaille werd behaald met zo'n beetje de eerste lichting OLA-Meiden, dat dat de mogelijkheid gaf om een WK te organiseren - ook in Amsterdam - en dat de Nederlandse Meiden toen volledig meededen op dat Wereldniveau.
Emese Hof en Laura Cornelius waren ook toen al voortrekkers in dat team. En nu - een jaar of tien later - plukt ook het Nationale Vrouwenteam daar vruchten van; de Vrouwen Orange Lions staan halverwege de eerste Qualifiers voor EuroBasket 2027 in kansrijke positie om de volgende Qualifiers Ronde te gaan halen. Twee van de komende drie wedstrijden winnen, en de volgende ronde is bereikt.
Vanavond 19h30 is de eerste van die drie wedstrijden - tegen Estland - in Almere, daarna volgen nog Letland (thuis) en Slovenië uit.
De wedstrijd is te zien via de NOSSport App en (waarschijnlijk) ook op het open Ziggo-kanaal.
Met zo'n project moet je dus gewoon (even) geduld hebben...maar als er geïnvesteerd (in jeugd) kan dat dus wel degelijk iets opleveren!
Ik wens Oranje Basketball veel succes (en een beetje geluk) en de Fans in de zaal en voor de buis veel plezier.
Bij kerst horen verhalen en er zijn maar weinig betere verhalenvertellers in het Nederlandse basketball dan Mart Smeets. Dus in deze speciale NBA Blockparty Podcast is Mart Smeets te gast.
Of eigenlijk zijn Henk, Matthijs en Anouar te gast bij Mart in zijn bibliotheek. Een leuk, meanderend gesprek over de kerstwedstrijden, de NBA in de jaren '80 en natuurlijk het geweldige entertainment rondom de wedstrijden.
Fijne feestdagen, namens het hele Blockparty team!
Ik heb het nu een maandje in huis, en heb er nog geen moment spijt van dat ik het voor het introductietarief van Euro 39,99 heb aangeschaft, want het is met recht een Monumentaal Boek.
Waar ik vroeger - zeg maar in de tijd van de Jaarboeken van Mart Smeets c.s. - echter uren nachtrust offerde om het nieuw verworven boek - meestal aangeschaft tijdens de inmiddels Legendarische (A)HBW te Haarlem, Rotterdam of Amsterdam, alhoewel...of dat laatste feitelijk mogelijk was weet ik even niet - zo snel mogelijk uit te lezen, is dat nu niet het geval.
Een van de eerste nachten dat ik het in huis had las ik de verhalen 'Maarten van Gent en Henk Stolk | De hand van Stolk' - omdat het gaat over mijn oude coach en huidige ietwat lastige goede verre vriend Maarten van Gent, over mijn helaas overleden geliefde oude Frisol/R-voorzitter Henk Stolk en over het memorabele Eerste Kampioenschap van Donar Groningen waar in het publiek zat - omdat schrijver Jacob Bergsma van te voren aankondigde dat zelfs de insiders 'Dingen zouden lezen die ze nog nooit gelezen of gehoord hadden, was ik natuurlijk razend benieuwd naar dit verhaal. En Bergsma had niet overdreven; ook al heeft de zich nog weleens herhalende verhalenverteller Maarten van Gent mij er zeker enige tientallen keren over verteld, er zaten inderdaad elementen die ik niet (meer) wist en het verhaal was prachtig opgeschreven en smaakte naar meer...
Dus las ik er direct achteraan het door Bergsma vertaalde verhaal 'Ricky Lewis | De laatste keer' geschreven door Jimmy Moore. Met zowel Ricky als Jimmy heb ik een jaar enkele malen in de week getraind, het waren beiden meer dan uitstekende spelers en bijzondere persoonlijkheden, en over het tragische einde van de Basketball-loopbaan van Ricky Lewis was in de loop der jaren ook veel verteld, maar het fijne ervan wist ik niet. Ook dit verhaal heb ik bijna ademloos gelezen, alvorens het moede hoofd te ruste te leggen...
Want er zit - zeker voor een eenogige, bepaald niet meer zo gemakkelijk lezende als vroeger, als ik - toch ook wel nadelen aan dit boek. Het is - zoals de cartoon hierboven uitbeeldt - een Echt Koffietafelboek, het equivalent van een stoeptegel, het weegt een kilootje of drie, en het is groot in afmetingen. Voor iemand als ik - die boeken en tijdschriften liggend pleegt te lezen met de tekst op een centimeter of tien afstand - dus niet op 'normale manier' te lezen. Het betreft lange verhalen, dus het boek in de hand - nou ja; zeg gerust in twee handen - houdend lezen zit er ook niet in; je krijgt er lamme armen van. De twee bovenstaande verhalen las ik zittend op de bank, met het boek op schoot; ook niet echt comfortabel... Mijn conclusie: voor mij geldt dat het alleen leesbaar is op een verhoogde leestafel, met bijbehorende leesbril. Nou die leestafel heb ik in mijn huis niet paraat staan; dus vergt het boek ter hand nemen altijd wat re-arrangeren, en dat doe ik dus niet iedere dag...
Maar dat heeft dus dan weer als voordeel dat het een hele tijd zal duren voor ik het helemaal uit zal hebben, en er dus lang plezier van zal hebben!
U begrijpt, ik kan het aanschaffen van het boek alleen maar aanraden!
126
jaar basketball in Nederland heeft gezorgd voor gedenkwaardige hoogte-
en dieptepunten. Dit indrukwekkende boekwerk beschrijft de weg die het
Nederlandse basketball heeft afgelegd en eert de Game Changers die de
sport in ons land én ver daarbuiten een gezicht hebben gegeven. Met
bijzondere verhalen uit verleden en heden, veel uniek fotomateriaal en
een schat aan statistische informatie.
Auteurs: Jacob Bergsma, Frits van Rijn en Mart Smeets
Auteur Jacob Bergsma en gastheer Bob van Oosterhout ontvangen de grootste namen uit het Nederlands basketball ter gelegenheid van de lancering van het boek Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland.
In de Bossche Maaspoort spreken zij met onder anderen uitgever Michel van Troost (Arko Sports Media), journalist Mart Smeets en fotograaf Peter Smeets.
Martin de Vries (Mister Donar) en Nashua-speler en -coach Jan Dekker vertellen over de magische krachten tijdens het Groningse kampioenschap van 1982.
Rinus de Jong - the Godfather van het Nederlands basketball - en coach Ton Boot vertellen hoe zij Den Bosch aan de wereldtop brachten rond 1979.
Kees Akerboom sr. en Ton Boot nemen het eerste exemplaar in ontvangst van het boek, uitgereikt door drie kleinkinderen-Akerboom.
Kees Akerboom en Ton Boot vormen samen met Rik Smits de top drie van de 75 belangrijkste mensen in de geschiedenis van het Nederlands basketball, zoals samengesteld door een vakkundige jury.
Ook alle andere 72 personen worden geroemd, op het podium uitgenodigd, of vertegenwoordigd door hun nabestaanden.
Overleden grootheden zoals Vladimir Heger (oom Vladi), Theo Kinsbergen en Henk Konings worden geëerd.
Kees Akerboom maakt indruk met zijn speech over coach Jan Janbroers en de diepe betekenis die Janbroers in zijn leven heeft.
Er is een kennisquiz die wordt gewonnen door Jan Dekker en er zijn live optredens van Günter Weber (saxofoon) en zanger Gerard Alderliefste, beiden voormalig eredivisiespelers.
Auteur Jacob Bergsma en gastheer Bob van Oosterhout ontvangen de grootste namen uit het Nederlands basketball ter gelegenheid van de lancering van het boek Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland.
In de Bossche Maaspoort spreken zij met onder anderen uitgever Michel van Troost (Arko Sports Media), journalist Mart Smeets en fotograaf Peter Smeets.
Martin de Vries (Mister Donar) en Nashua-speler en -coach Jan Dekker vertellen over de magische krachten tijdens het Groningse kampioenschap van 1982.
Rinus de Jong - the Godfather van het Nederlands basketball - en coach Ton Boot vertellen hoe zij Den Bosch aan de wereldtop brachten rond 1979.
Kees Akerboom sr. en Ton Boot nemen het eerste exemplaar in ontvangst van het boek, uitgereikt door drie kleinkinderen-Akerboom.
Kees Akerboom en Ton Boot vormen samen met Rik Smits de top drie van de 75 belangrijkste mensen in de geschiedenis van het Nederlands basketball, zoals samengesteld door een vakkundige jury.
Ook alle andere 72 personen worden geroemd, op het podium uitgenodigd, of vertegenwoordigd door hun nabestaanden.
Overleden grootheden zoals Vladimir Heger (oom Vladi), Theo Kinsbergen en Henk Konings worden geëerd.
Kees Akerboom maakt indruk met zijn speech over coach Jan Janbroers en de diepe betekenis die Janbroers in zijn leven heeft.
Er is een kennisquiz die wordt gewonnen door Jan Dekker en er zijn live optredens van Günter Weber (saxofoon) en zanger Gerard Alderliefste, beiden voormalig eredivisiespelers.
Hoe een Amerikaans-Nederlands-Belgische basketballer zijn geliefde Frankrijk met één pechdag tot wanhoop brengt
William
Anthony Parker II is een beroemdheid in Frankrijk, een held in de
NBA-wereld, veelvuldig kampioen, multimiljonair, eigenaar van een
professionele basketbalorganisatie in Lyon.
Hij is de zoon van een Amerikaanse vader die in Haarlem en Leiden
basketbal speelde, en een moeder die fotomodel werd en die Nederlandse
is, uit een sportief succesvolle familie stamt en die op enig moment van
de EK-wedstrijd Frankrijk-Servië op de VIP-tribune opspringt en
luidkeels en breed gesticulerend 'Tony, Tony, Tony' begint te
schreeuwen.
Bijna 26.000 toeschouwers in de zaal volgen haar. In Lille weet iedereen wie ze is.
In 1979 kwam Tony Parker sr. spelen in Haarlem. Hij was slank, snel,
geestig en had een kippenren vol vrouwen om zich heen hangen. 'De
grootste charmeur ooit', werd er over hem gezegd.
Een jaar later werd hij naar de vereniging Parker Leiden gehaald; vooral
vanwege zijn achternaam. Clubeigenaar Robert Bockweg zette zich af
tegen het in het Nederland van toen niet mogen noemen van sponsornamen
en dreigde alleen maar spelers met de achternaam Parker op te stellen.
Het bleef bij Tony, die ook in Leiden zeer populair werd en er Pamela
leerde kennen, dochter van tenniskampioene Jetty Baars-Wienese (titel in
1961) en nichtje van Olympisch roeikampioen Jan Wienese (titel in
1968).
Sportieve genen genoeg, zou je zeggen voor een opmerkelijke erfopvolging
die op 17 mei 1982 in Brugge geboren werd. Vader Tony sr. was inmiddels
doorverhandeld naar Avanti Brugge en speelde even later voor Dieppe in
Frankrijk.
Vanaf dat moment begint de Franse tak van de successtory die rond Tony
jr. hangt en die hem gemaakt heeft tot één der bekendste topsporters in
Frankrijk en later in de USA. In Nederland kan hij rustig en niet
aangesproken over straat gaan.
Tony jr., die zegt zijn Hollandse familie meegemaakt te hebben toen hij
jong was en zich terdege bewust te zijn van de afkomst van moeders
zijde, groeide als Fransman op, samen met twee jongere broers. Vader
Tony en moeder Pam(ela) gingen vrij snel uit elkaar, maar bleven zich
separaat bemoeien met veel dat Tony jr. deed.
In Lille, bij het EK basketbal, waren beiden onlangs zeer duidelijk,
maar niet samen aanwezig; in de slipstream van hun bekende kind. In
vooral Frankrijk en in San Antonio (waar Tony jr. als NBA prof speelt)
is bekend dat junior zijn ouders op aandoenlijk fraaie manier compleet
onderhoudt, en dat hij ook goed voor zijn broers zorgt.
Zo gaf hij zijn broertjes de leiding van een zeer populaire sportbar in
San Antonio, genaamd 'Nueve Lounge'. Na een jaar succesvol ondernemen
liet Tony jr. de tent snel sluiten omdat er te veel drugs in het pand
rondgingen en hij geen imagoschade kon lijden als wereldberoemde
NBA-star, die toch al een vaste bespeler van de roze pagina's in vele
kranten in de USA en Frankrijk was.
Opgevoed op het Franse topsport-instituut INSEP - een initiatief van het
ministerie voor Jeugd en Sport, zeer succesvol in het constant
afleveren van jonge kampioenen - was Parker jr. al vroeg een
basketballende bezienswaardigheid, hoewel hij klein van stuk was en
bleef (1.88 meter).
Met zijn moeder in Frankrijk en zijn vader in Chicago leefde hij tussen
twee culturen, sprak hij twee talen, leefde hij twee levens. In 2001
vertrok hij naar de NBA, negentien jaar jong en nauwelijks getest voor
dat zware werk.
Zonder meer mag gesteld worden dat hij het op sportief vlak 'gemaakt'
heeft. Hij werd een energievolle spelverdeler die de lenigheid van zijn
vader paarde aan de waarschijnlijk toch bij zijn moeder aanwezige
duurzaamheid en de gave niet snel op te geven.
Parker behaalde met zijn Spurs vier NBA titels, was vijf maal All Star,
werd in Frankrijk twee maal tot sportman van het jaar verkozen en haalde
met de Franse nationale ploeg drie kleuren medailles binnen tijdens
diverse EK's, waaronder goud in 2013.
En, opmerkelijk, maar al te waar: hij beheerste naast de sportpagina's
ook de roze (of roddel) pers in beide landen. Een droomhuwelijk tussen
twee mooie en succesvolle mensen (Parker met 'Desperate Housewife' Eva
Longoria), een daarop volgende scheiding en het melden van allerlei
scheve schaatstochten, het vinden van een nieuwe partner en vooral veel
triviale berichtgeving uit de geheime nissen van het leven, verwerkte de
kleine basketballer moeiteloos, zo leek het, want er kwamen vaak
rechtszaken met angstig hoge sommen gelds voor.
Hij bleef, helemaal in Frankrijk, een graag geziene society-gast en, ook
weer opmerkelijk, hij troonde zijn ouders heel vaak in zijn kielzog
mee. Bij rode-loperseances en openingen, shows of presentaties van
sjieke horloge-, auto- of kleding-merken was T.P. (zijn bijnaam in beide
culturen) een vaste gast. In zijn directe omgeving: moeder Pamela en
vader Tony sr., een schier onbreekbare formule.
Het knappe van het leven dat hij in Frankrijk leidde, was wel dat hij
goed bleef presteren in zijn sport, ondanks alle gedoe. Hij was de
geboren voorganger voor 'les Bleus', de Franse nationale basketbalploeg,
hij speelde samen met opmerkelijk veel 'donkere' jongens uit de
banlieus, de arme voorsteden, die net als hij uit gebroken huwelijken en
verschillende culturen voortkwamen.
Voor vele van die spelers was T.P. hét grote voorbeeld; een taak waarvan
hij zich met verve en veel inzet kweet. Hij mocht dan van
Nederlands-Amerikaanse afkomst zijn en in België ter wereld zijn
gekomen, hij was voor en boven alles Fransman en hij zou dat tonen, zo
had hij in verschillende statements beloofd.
Tot de avond van de 17de september, toen Frankrijk, in een zinderende
halve finalewedstrijd, verslagen werd door de latere Europese kampioen
Spanje, en Tony Parker, met zijn ouders op de tribune, schipbreuk leed.
Frankrijk miste hierdoor directe plaatsing voor de Olympische Spelen.
Waar insiders al een tijdje op zinspeelden, gebeurde. De 33-jarige
spelverdeler ontbrak het aan scherpte en vooral doelmatigheid. Zijn
schoten (vier rake op zeventien pogingen) misten doel, zijn aanvallende
acties droegen een opgefokt en geforceerd karakter en daags erna kopten
de meeste kranten in Frankrijk S.O.S-berichten richting Tony Parker jr.
Een veel voorkomend woord in die koppen: 'cruel', oftewel wreed.
Wreed omdat de kwikzilveren speler zijn snelle eerste stap kwijt was,
wreed omdat hij geen plan B noch scorend vermogen in huis had en vooral
wreed om te zien hoe de hele selectie mét Parker ten onder ging. Men was
zijn voorgangersrol zeker tien jaar gewend geweest: als T.P. het niet
kon, wie dan wel?
Moeder Parker, voor de Franse pers: Madame Pamela Firestone, zegt tegen
Trouw: "Heus, hij komt terug. Ik ken hem toch. Hij gaat zijn revanche
halen, let maar op. Hij leidt Frankrijk nog wel naar Rio de Janeiro. Dit
is een dikke tegenvaller voor Frankrijk, maar helemaal voor Tony zelf
en zulke situaties kent hij bijna niet."
Een dag later geeft T.P., ten overstaan van een groot perspubliek, een
college in positief denken. Ja, hij heeft de kranten gelezen, hij heeft
de commentaren gehoord en hij heeft slecht geslapen. Dat uitgerekend
hij, de gangmaker, topscorer en motor van de ploeg, op het moment
suprême de weg kwijt raakte en als een aangeslagen amateur denkfouten
ging maken, deed hem zeer.
Ten overstaan van een batterij van zeker twintig televisiecamera's en
wel honderd journalisten beloofde hij aan 60 miljoen Fransen dat hij
zijn ziel en zaligheid eruit gaat spelen om via een moeilijk
pré-olympisch toernooi in juli 2016 toch nog naar de Olympische Spelen
te gaan.
In de grote perszaal knikte zijn vader en klapte zijn moeder in haar handen: "Bravo, T.P."
Zelfs de felste critici van 'les Bleus' en ook de meest modeste volgers
en ook vuilspuiters hielden de dop op de pen. T.P. kreeg nog één kans om
voor de nationale basketbaltrots en de eer van het vaderland te gaan
spelen.
Een Amerikaanse vader, overigens smetteloos goed gekleed, en een
Hollandse moeder in de uitdossing van een verlate hippie, keken en
luisterden trots toe.
Ze knikten: het zou goedkomen - everything's gonna be alright.
**
Het Originele verhaal van Mart Smeets op Trouw.nl lees je --- Hier ---
Aan het begin van dit seizoen begonnen stond hij hoog op ons verlanglijstje om uit te nodigen over Willem Wilmink. Eindelijk is hij er: Joost Prinsen. Ze werkten onder andere samen bij de Stratenmaker-op-zee-show, J.J. De Bom en Het Klokhuis.
Persoonlijk zie ik hem liever zoals hierboven, maar Joost Prinsen is ook Columnist. In de laatste dagen van het Schaatsseizoen 2017-18 resulteerde dat in onderstaande Column.
Of de wiskunde helemaal klopt? Ik weet het niet, mijn hoofd staat er ook niet helemaal naar...maar ik wil wel even noteren dat volgens Joost -als ik het goed lees en begrijp- 149 landen lid zijn van Fiba, Fiba zelf meldt: "Founded by eight nations in 1932, we now bring together 213 National Basketball Federations from all over the world."...
Maar daarom geldt eens te meer: Reageren? Graag!
AART DEKKER
Column Joost Prinsen: De Korfbal Index
Korfbal wordt buiten onze grenzen nauwelijks beoefend. Vervelend voor onze internationals: geen tegenstanders. We spelen wel eens tegen België geloof ik. Volgens Mart Smeets bestond het Belgische team vroeger uit een Antwerpse familie aangevuld met wat vrienden en kennissen.
Stel dat korfbal als olympische sport zou worden toegelaten, en waarom niet, dan kon er meteen om goud en zilver gespeeld worden. Best of five of zo. Er zijn wel meer landen aangesloten bij de internationale bond, vijfenzestig om precies te zijn, maar dat zijn meer papieren leden. Ik geloof niet dat ze allemaal van die palen hebben met een korf eraan.
Zo’n korfbal medaille is wat makkelijker te winnen dan het goud in hockey. Want dat doen ze serieus in vijfendertig landen. Nog lastiger dan hockeygoud is het om bij basketbal, korfbal voor volwassenen, op de hoogste trede te staan. Honderdnegenenveertig landen zijn aangesloten bij de internationale bond.
Voetbal: Helemaal moeilijk. Wil je daar goud winnen, moet je de beste zijn van 216 landen. Een geweldige prestatie van de Fifa want er zijn maar 196 erkende staten in de wereld. Dus ergens moeten landen zich gesplitst hebben voor een soort dubbel lidmaatschap.
Engeland, Schotland, Wales en Noord Ierland. Dat schiet lekker op natuurlijk.
Mijn punt vandaag: de ene gouden medaille is kennelijk lastiger te winnen dan de andere. Kunnen we daar iets aan doen? Bij voorbeeld: medailles op- en afwaarderen zodat er een eerlijke medaillespiegel tot stand komt. De oplossing van dat probleem: de Korfbal Index.
De som, niet meteen weglopen, is simpel. Men neme het aantal landen waar een sport beoefend wordt. Dat is het AL-cijfer (Aantal Landen). Dan tel je het totaal aantal bondsleden van al die landen bij elkaar op: het TAB-cijfer (Totaal Aantal Bondsleden). Vermenigvuldig die twee cijfers met elkaar en deel de uitkomst door honderdduizend: ziedaar het Indexcijfer. De formule: (AL x TAB) : 100.000 = Index
Voorbeeld: korfbal. Aantal landen bij korfbal, laat ik gul zijn vandaag, vijf. Gezamenlijk aantal leden: honderdtwintigduizend. De Korfbal Index: (5 x 120.000) : 100.000 = 1,2.
Is het niet vreemd dat we alle bondsleden van al die landen bij elkaar optellen en dan ook nog eens gaan vermenigvuldigen met al die landen? Nee, dat is het niet. Neem paalwerpen. Wordt alleen beoefend in Schotland. Aantal leden: twintigduizend. Korfbal Index paalwerpen: (1 x 20.000) : 100.000 = 0,20. Maar stel dat er in 30 landen werd paalgeworpen met een totaal van eveneens twintigduizend leden dan zou het indexcijfer 6 zijn. Veel hoger. En terecht want het is lastiger om de beste zijn van dertig landen dan van slechts één land.
Natuurlijk wilt u weten wat onze gouden schaatsplakken waard zijn op de korfbal Index. Reken dat rustig zelf uit. Dan hebt u iets te doen tijdens de dweilpauze.
Joost Prinsen is 75 en heeft nog steeds speeldrift
Een hele generatie kent hem vooral als Erik Engerd. Echt trots is Joost Prinsen (75) daar niet op. Over veel van zijn andere prestaties is hij beter te spreken. ‘Ik ben geen Laurence Olivier of Robert De Niro, maar ik hoef me niet te schamen.’
Het was een mooie week voor Echte Basketball-Liefhebbers, ik heb het (geloof ik) over eervorige week. ZiggoSport bood midweeks -met Commentaar van Mart Smeets- een absolute NCAA-Topper aan, en dat was voor niet-basketball-junkies, of liefhebbers met weinig tijd; dus degenen die nog niet het Net hadden afgespeurd naar alles over een van de Grote Nederlandse Basketball-Talenten - Matt Haarms, de eerste gelegenheid om een actuele wedstrijd met deze jonge Nederlander, Live(of kort daarna) in zijn geheel te bekijken.
Met dank aan Gideon van der Hijden hoorde ik een paar jaar geleden voor het eerst over deze jongen, en hij leverde er gelijk een link bij naar een serie clips waar Haarms met Peter van Paassen aan de slag was. Als voormalige Scout met veel Internationale Ervaring weet je dan al snel genoeg, ik geloof dat ik niet eens alle clipjes heb bekeken. Van zeer grote afstand probeer ik sindsdien een beetje bij te houden hoe het hem vergaat en afgaat, maar tijd en energie ontbraken me het laatste jaar om alles dat het Net te bieden heeft optimaal te benutten om hem echt op de voet te volgen. Gideon vertelde me toen ook: "Matt wordt een Nederlandse Porzingis!", en van wat ik in die clipjes zag, klonk me dat niet ongeloofwaardig in de oren.
Als je dan eindelijk een hele wedstrijd van zo'n gehypte -want dat is inmiddels toch wel het geval, en is niet noodzakelijkerwijs een positieve zaak- speler kunt zien, dan doe je dat natuurlijk. Al moet ik erbij zeggen dat ik de wedstrijd door allerlei omstandigheden in drie delen, verspreid over twee dagen heb gezien. Maar dan wel goed; regelmatig stukjes terugspoelend om bepaalde details goed te kunnen bestuderen.
Ik moet zeggen: het viel me zeker niet tegen, al wordt hij wel als langste man gebruikt, en daarmee bedoel ik niet 'als Porzingis in de NBA', maar toch wat meer als traditionele lange man. En omdat Purdue University nog een lange man heeft; het Fysieke Monster met best goede Inside-skills, met de naam Isaac Haas, en Coach Matt Painter deze twee mannen soms tegelijk schijnt te gebruiken, maar niet in deze wedstrijd, stond er dus steeds een van de twee in het veld. Terwijl Kristaps Porzingis nu toch echt een speler is die misschien op papier een of twee posities invult, maar zoveel vrijheid heeft dat hij een Universele Spelers is die alleen niet veel als Point Guard wordt gebruikt. Dat wil nog niet zeggen dat het uitgesloten is dat Haarms zich ook zo zou kunnen ontwikkelen, maar meestal betekent NCAA-Basketball voor jongens met deze lengte -Matt is ruim 2.20m lang en schijnt nog steeds te groeien..!- toch wel dat de focus op het ontwikkelen van een Inside-speler. En met oog op de Orange Lions en zijn NBA-Perspectieven zou ik hem daar toch liever niet zien uitkomen.
De 'Purdue Twin Towers': Links Matt Haarms(2.21m), Rechts Isaac Haas(2:.18m)
Want hoeveel '7-Footers' die Inside spelen, slagen er nu eigenlijk vandaag de dag nog eigenlijk in de NBA? Wat me meteen op Haas brengt; Mart Smeets dichtte ook hem een grote NBA-Toekomst toe. 'Draft-gewijs' -Isaac Haas is een Senior en moet dus 'De Stap' deze Zomer gaan maken- zal Mart daar ongetwijfeld gelijk in krijgen. Dus als die jongen goed met geld kan omgaan, dan is zijn kostje financieel gezien zeker gekocht. Maar als je aan mij vraagt op welke speler hij het meest lijkt -dat vergelijken is iets wat Scouts vaak als een van hun methoden gebruiken om het potentieel van spelers te evalueren- dan zeg ik: "Timofey Mozgov", en alhoewel dat een uitstekende NBA-Center is, en ook hij zijn schaapjes inmiddels ruimschoots op het droge heeft (vermits hij natuurlijk met de weelde kan omgaan), vind ik dat zijn carrière in de NBA toch iets tragisch begint te krijgen.
Waarom?
Neem nu als voorbeeld zijn tijd bij de Cleveland Caveliers. Hij deed het daar in mijn ogen meer dan uitstekend, maar werd erg wisselend gebruikt. Als hij goed gebruikt werd en veel minuten speelde, produceerde hij 'Vette Stats'. Er zijn tijden geweest, dat je dan als NBA Center de Jackpot had aangeboord; met andere woorden, dan hoorde je bij de allerbest betaalde spelers, en had je -vermits Free Agent- de clubs voor het uitkiezen, en kon je nog een kansrijk team kiezen ook; dan had je dus kans op 'een Ring', en na het grote geld is dat vaak het volgende ultieme doel en winnen is natuurlijk so-wie-so het doel van elke echte speler. Maar die tijd is voorbij, en Mozgov is inmiddels een soort van Jouney-man geworden; elk jaar een andere club. Al hoop ik voor hem dat dat gesol ophoudt nu hij bij de toch ietwat Russisch gekleurde Brooklyn Nets terecht is gekomen. Maar wat betreft speeltijd lag zijn hoogtepunt in de Play-Offs bij Cleveland; ruim 26 minuten per wedstrijd; dan ben je niet de Ster die Lange Mannen van zijn kaliber ooit wel waren in de NBA. En wat dat betreft, vrees ik dus voor Isaac Haas, maar ik kan me natuurlijk vergissen/hij kan de uitzondering worden die de regel bevestigt, en dat zou ik hem graag gunnen!
En hoe zit dat dan met Matt Haarms? Toen ik die zag spelen -en ik zag hem voor iemand van zijn leeftijd/lengte in de Top van de NCAA toch redelijk unieke dingen doen, dit in tegenstelling tot Mart Smeets die juist op diezelfde momenten vaak riep dat "de Jonge Nederlander zijn man liet lopen, of kwijt was". Ik heb het dan bijvoorbeeld over zijn voetenwerk. Overall werd Mart trouwens, zowel over Haarms, Haas, Purdue en ook over tegenstander Michigan en de wedstrijd als zodanig, in de tweede helft steeds uitbundiger enthousiast. Die beleving deelde ik volledig met hem; het was een wedstrijd waarvan je hoopt dat je die in bijvoorbeeld een Final-4 voorgeschoteld krijgt!...
Haarms vs. Porzingis?
Ik zie op dit moment meer een Jonge Rik Smits in hem, maar dan wel een beetje aangepast aan het Hedendaagse Basketball. Ik benaderde Rik met de vraag of hij de wedstrijd ook had geien, wat hij van Haarms vond, en hoe het met zoon Derrik ging. Rik had de wedstrijd zelf niet gezien, maar was zeer positief over Haarms, en met Derrik ging alles ook naar wens; we mogen Smits Jr. deze zomer in Nederland tegemoet zien, zo begreep ik. Dat zou een mooi vooruitzicht zijn! Een groot verschil met 'het Tijdperk Rik Smits in College (Marist)' is trouwens wel dat het toen best moeilijk was aan beelden te komen, terwijl we er nu -met een beetje moeite, en misschien voor een beetje extra geld- overvloedig veel (bewegend) beeld te vinden is.
Derrik & Rik Smits(Foto overgenomen van J-dus.com)
Purdue -het alma Mater van Legendarische Coach John Wooden trouwens, daarover hier op mijn Blog in de toekomst veel meer- is een erg goed team, heeft het voordeel mogen genieten in de vorige zomer op een Hoog Internationaal Niveau actief te zijn geweest, en dat zou zomaar kunnen betekenen dat Purdue All The Way, en anders toch wel heel diep, March Madness (in) gaat!
Boven dit stukje staat: 'Mega-lang, Vs. Mega-atletisch, Mega-ver, Mega-skilled...', met als Tags onder andere nog 'DEBAT&TOEKOMST'. Voor ons is Matt Haarms natuurlijk erg interessant; hij is zeker niet de enige Nederlandse speler met een zeer zonnig toekomstperspectief -als alles wat er op dit moment in de diverse pijpleidingen zit, daar optimaal ontwikkeld uitkomt, dan hebben we misschien wel (helemaal) geen CTO nodig...- en kunnen de Orange Lions grote stappen maken als voortzetting van de belangrijke stappen die al zijn gemaakt... Haarms kwalificeert zeker voor de titel 'Mega-Lang'. Maar ik schreef al, al had ik het daar specifiek over collega Haas, dat is dus tegenwoordig niet altijd meer een 'Pre'..!
In dezelfde week als Purdue vs. Michigan, werd in de NBA ook de Golden State Warriors vs. Boston Celtics gespeeld. Ofwel, zoals dat in de 'Star-driven' NBA nu eenmaal gaat: Step Curry vs. Kyrie Irving. Deze werd -ik heb het tenminste niet kunnen ontdekken- helaas niet door ZiggoSport gebracht. Ook die pot was van een waanzinnig hoog niveau!
Er is de laatste jaren, zeker ook hier in Nederland onder Liefhebbers, best veel gedebatteerd over het Stephen Curry en Klay Thompson Basketball - de Splash Brothers -, de met extreem veel Driepunters gepaard gaande High-scoring NBA-variant, van de toch al meer op Show&Entertainment leunende NBA-versie van onze Mooiste Teamsport. Ik zou de mensen niet de kost willen geven die in die periode op zijn zachtst gezegd 'niet enthousiast' waren..! Nu gun ik iedereen zijn mening, maar de mijne is dat dit nu eenmaal het Basketball van Vandaag de Dag is, en dat je grotendeels wel mee moet doen, want doe je het niet, dan leg je het aan de Top altijd af!
Stephen Curry vs Kyrie Irving EPIC PG Duel Highlights (2018.01.27) - Steph Got Left Hanging!
Dus dit is geen goed tijdperk voor Mega-lange spelers -tenzij ze iets in de richting van Kevin Durant en Kristaps Porzingis kunnen ontwikkelen- of genoegen willen nemen met een ietwat ondergeschikte rol ten opzichte van de absolute Sterren van heden ten dage. Er zal trouwens altijd plaats blijven voor Erg Lange, Fundamenteel Goede Lange Spelers; die zullen altijd in de NBA, of erbuiten ook Groot Geld kunnen verdienen, en Prijzen kunnen Winnen, vermits bij het juiste team. Maar dat laatste geldt so-wie-so altijd! En dus is het Toekomst-perspectief voor zowel Haarms, als andere Grote Jonge Lange Nederlandse talenten, en voor het Nederlandse Basketball als geheel, heel erg 'Bright'!!
Als we er tenminste nu eindelijk eens in gaan slagen -wat ik al vele jaren betoog- SAMEN leren werken, maar dat blijft op een of andere -voor mijn onbegrijpelijke manier- toch erg moeilijk...ik hoop niet TE moeilijk...
Reageren?
Graag! AART DEKKER
***
Een aantal gerelateerde artikelen die ik de laatste tijd tegenkwam:
Ex-International, Ex-Transol/RZ, Ex-Nashua-DenBosch-Speler&Coach Jan Dekker, in zijn rol als Dean of Instruction, Reedley College en Californië, zie het laatste verhaal van Mart Smeets in Trouw, onderaan deze post.
COLUMN Aart Dekker:
De eerstvolgende twee alinea's zijn vooral bedoeld voor de Jeugd...maar mensen die een beetje nostalgisch aangelegd zijn zullen er ook geen probleem mee hebben.
Er was een tijd dat wij 'Basketball-Liefhebbers' tussen Kerst en Oud & Nieuw -en soms al iets voor de Kerst, of juist nog dagen na Nieuwjaar- massaal naar Haarlem, Rotterdam of Amsterdam trokken om daar in een heerlijke sfeer heel goed basketball te bekijken; de Haarlem Basketball Week(HBW), Holland Basketball Week(HBW) en -op het laatst- de Amsterdam/Haarlem Basketball Week ((A)HBW).
En tussen de wedstrijden door schoof de compacte massa -in vroeger jaren nog compacter dan in latere, omdat de Brandweer steeds strenger werd wat betreft het maximaal toe te laten aantal toeschouwers- van de tribunes naar het Promodorp -later tot 'Experience' omgedoopt, omdat er steeds meer ruimte kwam voor de Jeugd van Toen om oom zelf ook een balletje te gooien-, en velen gingen dan bij het stalletje waar de onder leiding van Mart Smeets samengestelde en uitgegeven Basketball Jaarboeken te koop waren. Als je een fraai Jaarboek gescoord had, dan ging dat mee naar huis, en dan kon je tot diep in de nacht lezen wat er in het voorgaande seizoen allemaal was gebeurd, door wie, en waarom. Mensen die geen nachten wilden braken, konden nog tot lang na 'de Week' napret beleven aan die boeken.
Helaas, helaas; het is allemaal geschiedenis. Geen (A)HBW's meer, en langer geen Jaarboeken van Mart Smeets meer. En om aan te geven wat een groot gat dat heeft geslagen zeg ik weleens "dat een geslaagde HBW zo ongeveer voor de Helft van het Nederlandse Basketball stond", en ook de Jaarboeken droegen zeker bij aan de Basketball-Cultuur in ons land. En hoewel er her en der in het land met heel hard werken op allerlei aspecten zaken zijn gerealiseerd die het gemis een beetje compenseren; hoe kan je zoiets unieks van die omvang ooit compenseren?
Dat is nu natuurlijk allemaal anders; er zijn legio kanalen via welke mensen die het weten te vinden aan informatie over, en beeld van Basketball in al die uithoeken van de planeet kunnen komen. Maar dat is voor Insiders; het algemene sportpubliek weet dat allemaal niet, of doet er de moeite niet voor. En juist in die categorie Sportliefhebbers moet 'Ons Basketball' zieltjes zien te winnen, en dat lukt nog steeds maar in veel te beperkte mate. Niet in het minst doordat de Landelijke Dagbladen -die vroeger best wel aandacht aan Basketball besteedden, en zeker bij Evenementen zoals de (A)HBW- daar zo goed als helemaal mee zijn gestopt. Wie leest er vandaag de dag nog een krant? Zal je misschien denken. Steeds minder mensen, dat is waar. Maar toch nog steeds wel zoveel, dat het een groot gemis is dat de aandacht in al die kranten en bladen zo gedecimeerd is, dat is tenminste mijn overtuigen.
Maar juist Mart Smeets krijgt in Dagblad Trouw, waarvoor hij zo'n beetje zijn hele carrière schreef, met enige regelmaat ruimte voor flinke verhalen over onder andere het Amerikaanse Basketball.
Ook onlangs; de onderstaande twee verhalen laten dat zien. Stukken van Trouw zijn op Trouw.nl, maar ook via Topics.nl te vinden, naast natuurlijk in de papieren Trouw zelf.
AART DEKKER
Dus: in het kader van (weer) geen Basketball Week:
Het originele artikel van Trouw vind je --- Hier ---
Het
American Football bond onlangs in. Maar in het basketbal wordt een
hecht blok gevormd tegen president Trump. 'Hij verdient het
tegengeluiden vanuit onze sportwereld te krijgen.'
In
zijn 2 oktober-uitgave van dit jaar kwam het befaamde Amerikaanse
sportblad Sports Illustrated met een opmerkelijke cover. De titel
luidde: 'A nation devided, sports united', en als lezer zag je een
fotocollage van tien bekende sportpersoonlijkheden waar de
profbasketballers LeBron James, Stephen Curry, Steve Kerr en Green Bay
Packers-quarterback Aaron Rodgers de bekendsten waren.
Op
de voorgrond stond ook Roger Goodell, de baas van alle
NFL-football-spelers. Zes weken geleden nog had hij te dealen met
tientallen opstandige spelers die als protest knielden bij het aanhoren
van het Amerikaanse volkslied. In plaats van een escalatie, kreeg
Goodell zijn manschappen terug in hun hok.
De
footballwereld boog voor de eisen van de veelal conservatieve eigenaren
die, opgewarmd door 'hun vriend' president Donald Trump, een oude
strijdwijze oppakten en hoge boetes en ontslag boven hun league hingen.
"Ik ben wel jaloers op de NBA", zei footballer Rodgers. "Die jongens
worden gesteund door hun omgeving, wij helaas niet."
Terwijl
het van het front van de MLB (honkbal) en NHL (ijshockey) wat dit
onderwerp aangaat knetterend stil bleef, schroefde de NBA (basketbal) de
afgelopen dagen de acties op. Diverse prominente mensen uit die rangen
ageerden met niet alleen luide stem, maar ook met directe aanvallen op
Trump en de Amerikaanse samenleving die maar de andere kant blijft
opkijken bij rasgerelateerde onlusten, moorden en andere ontsporingen.
Steph Curry comments on LeBron James' critical tweet about President Donald Trump | ESPN
Warriors-coach
Steve Kerr (wiens vader Malcolm ooit in Beiroet werd vermoord door
Arabische sluipschutters) was in dezen fel en uitgesproken. Na een nogal
persoonlijk en vooral onvriendelijk Twitter-duel van Trump met de in
Amerika beroemde vader (LaVar Ball) van een jonge basketballer die in
China was opgepakt wegens een vermeende winkeldiefstal, richtte Kerr
zich tot de aanwezige pers rond zich en stelde: "Dit zijn twee mensen
die voortdurend aandacht zoeken en krijgen. Het zou prachtig en
wenselijk zijn als jullie, de pers in dit land, beide heren niet meer
willen quoten. Dat is beter voor het hele land."
Steve Kerr comments on President Trump saying Warriors are not welcome at the White House | ESPN
Een
scherpere zienswijze uit het sportkamp in de richting van het getwitter
van de Amerikaanse president was er nog niet geweest. Trump had in zijn
tweet gemeld: 'Als ik er niet was geweest, zaten de spelers nog vast in
China... nu ik deze reactie (van de vader, red.) lees, was het
misschien beter geweest als ik niets gedaan had... dan zouden ze nog
vele maanden in een Chinese cel hebben moeten zitten.'
Protest
Het
is opmerkelijk dat de ketting aan protestgeluiden bij voortduring uit
de NBA-hoek komt. Daar waar in 1996 nog speler Mahmoud Abdul-Rauf beboet
werd met 31.000 dollar per wedstrijd als hij niet 'recht stond' voor
het Amerikaanse volkslied (en na enkele maanden weggeschopt werd uit de
NBA en in de Turkse eredivisie zijn heil zocht), lijkt de
basketbalwereld een hecht blok in de opmerkelijke tegencultuur die de
sportwereld in Amerika thans oplevert.
Watch LeBron James defend calling Trump a bum on Twitter
Waar
LeBron James (ruim 38 miljoen Twittervolgers) al grote golven heeft
gemaakt toen hij openlijk stelde dat de protesterende footballer Colin
Kaepernick een moderne vorm van Martin Luther King voor hem was en
daarvoor geëerd diende te worden, stonden ook San Antonio-coach Gregg
Popovich en de Warriors-spelers Kevin Durant en Stephen Curry op.
Oklahoma Thunder-speler Carmelo Anthony durfde het moeiteloos aan in een
nogal grimmige sfeer mee te lopen in een protestmars in Baltimore, zijn
geboorteplaats.
Geen van allen hoorde
iets van repercussies, noch van hun club, noch van de NBA-leiding. De
zeer liberaal opgevoede president daar - Adam Silver, een advocaat van
huis uit - houdt al zijn spelers voor dat ze de vrijheid hebben zich ook
op politiek gebied uit te spreken.
De
eigenaren van de twee NBA-organisaties waar spelers en coaches zich het
meest roeren (Warriors en Spurs) in de debatten van heden, zijn beiden
hardcore Republikeinen die op ruime wijze Trump financieel steunden
tijdens diens verkiezingsstrijd. Tot nu toe hebben zij zich niet bemoeid
met de acties van de mensen die bij hen op de loonlijst staan als
speler.
Interessant is de reactie van
Stephen Curry op een uitspraak van zijn grootste privésponsor, Under
Armour-president Kevin Plank. Laatstgenoemde stelde in het openbaar dat
Trump 'an asset to America' was (vrij vertaald: een aanwinst voor de
Amerikaanse samenleving) waarop Curry zijn sponsor verbeterde door te
stellen: "Ik ben het daarmee eens als je de letters E en T weglaat."
Plank
moest in de rebound komen met een in vele grote kranten over een volle
pagina aangekochte advertentie, waarin hij uitlegt dat zijn woorden niet
zorgvuldig gekozen waren. Een driepunter extra voor Curry dus.
De
voortdurend op scherp staande en pratende LeBron James krijgt nu ook
volgers bij andere ploegen. Washington Wizzard-schutter Bradley Beal en
Memphis Grizzlies-ster Mike Conley zijn opgestaan, omdat ze van binnen
voelden 'dat het moest', om de Amerikaanse samenleving te tonen dat het
nu misgaat.
Conley is sociaal-actief in
de politiewereld van Memphis. In San Antonio uit coach Popovich zich.
Verleden week stelde hij: "Wij hebben als ploeg al jaren gesprekken over
deze zaken, maar hebben die altijd binnen de kleedkamer gehouden.
Totdat Trump hier president werd. Toen kwamen we moeiteloos naar voren
met onze protestgeluiden. Een man die zijn voorganger in diskrediet
brengt en hem openlijk vernedert is dezelfde man die protesterende
sporters 'sons of bitches' noemt en voorstelt hen te ontslaan. Hij
verdient het tegengeluiden vanuit onze sportwereld te krijgen."
Goed, en waar waren dit dan allemaal reacties op? Onder andere dit:
President Donald Trump Withdraws Invitation To White House From Stephen Curry | NBC Nightly News
***
Gregg Popovich highly critical of President Trump in interview | First Take | ESPN
***
Als Bonus nog een verhaal van Smeets in Trouw uit 2008, van 29 november nog wel(ik heb hem toen gemist, misschien wel vanwege dat het 29 november was)...:
Mart Smeets een paar jaar geleden, voor bewegend beeld van Jan Dekker, kijk onderaan.
Jan Dekker &Mart Smeets
Twee mannen, een bal, een basket en veel herin-neringen
De
manager van het Burgess Hotel in Reepley, California, wenste me een
’Happy Thanksgiving’. Ik hield in en wenste hem hetzelfde. Hij keek me
even aan en zei: „Hebben jullie deze feestdag ook?" en ik schudde mijn
hoofd. Nee, de Amerikanen hadden het alleenvertoningsrecht op deze bijna
heilige feestdag.
Ik
vroeg de man waarom ze deze dankdag vierden en hij haalde zijn
schouders op. Hij was al een jaar of 45, maar waarom hij op de laatste
donderdag van november gevulde kalkoen moest eten wist hij eigenlijk
niet. Het was immers ieder jaar zo, dus vanavond ook weer.
„Omdat
de mensen uit mijn wereld naar dit land kwamen, daarom eten jullie nu
gevulde kalkoen. Het waren de pelgrimvaders, weet u nog”, zei ik. Hij
keek me verheugd aan, want hij kon het zich het weer herinneren. Hij
had het ooit geleerd.
Tien minuten later begon ik mijn
Thanksgivingdag. Jan Dekker, ooit topbasketballer in Nederland en nu
scheikundeleraar en decaan in dit kleine, onbekende stadje waar bijna
zeventig procent van de bevolking van Mexicaanse afkomst is, nam me
mee naar zijn school.
Hij had de sleutel van de grote sportzaal en
opende een deur; een grote, donkere basketbalzaal lag voor ons. Tien
minuten later gooiden twee Nederlandse kerels, vrienden van vroeger,
een balletje. Alsof het nooit anders was geweest. Samen waren we 119
jaar oud, samen debuteerden we lang geleden in het Nederlands team.
Dat
gebeurde in het toenmalige West-Duitse Giessen, nu bijna veertig jaar
geleden. Dekker herinnerde zich nog hoe hij tijdens één van de
wedstrijden zo opgefokt en nerveus was dat hij een misselijkheid op
voelde komen en vanuit het speelveld in één lange sprint naar het
toilet moest rennen.
Dat was toen, inmiddels hing de basket flink
hoog. Dekker was nog actief, speelde in een amateurafdeling en
verdraaid, hij had nog dezelfde bewegingen. Dribbeltje naar links,
inademen, afdrukken, iets naar de zijkant vallen en scoren. Hij
speelde ooit tijdens grote toernooien voor Oranje en werd later coach
van Den Bosch.
Totdat hij de gang van de pelgrims volgde.
Onverwacht voor velen van zijn vrienden en bekenden, maar het avontuur
lokte en hij ging. En hier stonden we dan: Still crazy after all
those years. Hij schoot veel raak, ik had moeite met de ring, maar het
gevoel samen in die grote, lege zaal bezig te zijn gaf zoveel
adrenaline dat de ballen ineens gingen vallen.
Het was
donderdagochtend en tevreden dronken we koffie en kletsten we over ons
verleden. Over de toernooien van Bremerhaven en Oostende. Daar, in
België, speelde Dekker samen met Akerboom en Woudstra de Spanjaarden
naar huis tijdens het EK. Spanje stond dit jaar in de olympische
finale, Nederland mag nergens meer meedoen in de basketbalwereld.
Hij
raadde me aan me als Amerikaan te gedragen in de avonduren. En dus at
ik ’s avonds in San Francisco kalkoen met zoete aardappelen en nam
pompoentaart met koffie toe.
En ik had staan ballen met een
vriend van toen in een lege zaal. Twee kerels die in 1969 tegenover
elkaar stonden in de Nederlandse competitie. Twee mannen, een bal, een
basket en duizenden herinneringen, die niemand ons ooit kan afnemen.
De originele versie van dit artikel vind je --- Hier ---
***
Een vrij recent Interview met Jan Dekker t.g.v. Legends Game in Den Bosch.
Ex-Bondscoach Egon Steuer met Ex-International en NMT-Voorzitter Bert Kragtwijk
Het lijkt alweer zo lang geleden -16 Augustus 2017- de Orange Lions stonden voor wat op dat moment leek de belangrijkste Interland van de Zomer van 2017 -Thuis tegen Oostenrijk, om de eerste plaats in de Groep Pre-Qualifiers voor het WK van 2019 in China. Bij winst zou Nederland zeker eerste zijn in die Groep, en dan hopelijk net een beetje voordeel hebben bij de Loting voor de indeling van de volgende ronde Qualifiers.
Ed Lace Strong, Karel Pastor, Egon Steuer en Karel Vrolijk
Het was vol en warm in de Kleine Zaal van de Sport Hallen Zuid in Amsterdam, het werd spannend tegen een Oostenrijk dat beter naar zijn 'Max' reikte dan Oranje, de sfeer was goed, maar ook deze wedstrijd weer was het publiek (nog) niet de 'X-factor' die het stroef draaiende team over de drempel trok. In 'Crunch-time' was het o.a. de geweldig spelende Thomas Schreiner die juist Oostenrijk over de drempel trok. "Oostenrijk Eerste"; wie dacht dat op dat moment niet? Nou...Oranje; want dat deed in Tirana, Albanië het ongedachte en ging in de laatste drie kwarten als een stoomtrein over dat Balkanland heen, en werd aldus alsnog Eerste... Maar of het daadwerkelijk het gewenste voordeel bij de 'gewogen' Loting zorgde staat nog te bezien; Nederland treft in zijn Groep Kroatië, Roemenië en Italië, Oostenrijk op zijn beurt Servië, Duitsland en Georgië...de tijd zal het leren!
Alle Groepsindelingen voor de WK-Qualifiers zijn --- Hier --- te vinden.
Rene Ebeltjes, Jos Kuipers en Egon Steuer
De wedstrijden van Oranje Basketball worden ook meer en meer -zoals de (A)HBW dat decennia lang was- een platform waar Basketball-Insiders elkaar treffen, er is een duidelijk Reünie-effect. En dat is goed, want de Nederlandse Baketball-wereld zou veel vaker in zo'n goede sfeer SAMEN moeten komen, en dat goede gevoel door moeten trekken naar ACTIE om het Nederlandse Basketball van nu op een hoger plan te krijgen.
Marja en Rob Tuin(Ex-Teammanager NT) en Egon Steuer
Voor mij persoonlijk was het -afgezien dan van het toch ietwat teleurstellende resultaat- een speciale avond. Dat zat zo: zoals bekend bij velen organiseert Henk Pieterse al vele jaren regelmatig wedstrijden met Ex-Internationals. Sinds 2010 vraagt hij mij dan vaak of ik wil 'coachen' en/of mee wil helpen spelers bij elkaar te krijgen.
Karen Mulder en Egon Steuer
Zo ook in September 2016; op de rol stond een wedstrijd bij Almonte, Eindhoven, waar een groep Ex-Flamingo's (uit Haarlem en Omstreken) tegen een verzameling 'Ex-Internationals en Anderen' aantrad. De Coach van Flamingo's was voor mij een Legende die ik nog nooit echt persoonlijk had ontmoet: Ex-Bondscoach Egon Steuer. Die avond maakten wij voor het eerst echt kennis met elkaar. We spraken ook af dat hij bij een volgende gelegenheid mee zou gaan naar een Interland, iets wat hij al een jaar of dertig niet had gedaan. En zo kwam het dat ik Egon Steuer en Lace Strong uitnodigde om mee te gaan naar Nederland - Oostenrijk... Ik nam mijn camera ook mee...
Charis Sideris, Jan Bruin, Karel Pastor en Egon Steuer
Het werd voor de wedstrijd, in de rust en na afloop een komen en gaan op van Ex-Internationals en Ex-Coaches. Dat leverde de Foto's bij dit stukje en meer -zie de Link onderaan- op. Ik heb ervan genoten, en ik denk vele van de geportretteerden ook...
Rob van Essen en Egon Steuer
Jos Pelk en Egon Steuer
Ron Richel, Karel Vrolijk, Lace Strong, Egon Steuer en Karel Pastor
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Posts
