EVEN TERUGKIJKEN(2000) / TIJDGEEST / TROUW ARCHIEF: Karel Glastra van Loon - 'Ik zei de gek' / VERWARDE PERSONEN / ZWERVERS / DE WEG KWIJT /

 Cartoon overgenomen van 'medischcontact.nl'   ---  Hier  ---

Ik zei de gek

'Volgevreten, zelfingenomen lamzakken zijn het!'

De jongen spreekt tegen niemand in het bijzonder. Hij spreekt nooit tegen iemand in het bijzonder.

Hij staat op de hoek van de straat onder de luifel van de Etos, in zijn ene hand een ver fomfaaide krant, in zijn andere een lege milkshakebeker van McDonald's.

door Karel Glastra van Loon

30 december 2000 Originele artikel in het Archief van Trouw: https://www.trouw.nl/voorpagina/ik-zei-de-gek~bf4417e5/

,,Money is de maat van alle dingen!

Verdommeste klootzakken!

VERDOMMESTE KLOOTZAKKEN!''

In de deuropening van de Etos verschijnt een allochtoon in een bewakingsuniform, handen op de rug, voeten iets te ver uiteen, bestudeerde onverschilligheid.

,,Het kan jullie natuurlijk geen ene fuck schelen'', sist de jongen. ,,Geen ene fuckfuckfuckfuckfuck!'' En dan, zangerig: ,,Geen ene FUCK, geen ene FUCK, geen ene FUCK!'' Hij maakt er kleine hupjes bij, zoals voetbalsupporters dat vroeger deden, toen je nog staantribunes had.

De allochtoon in uniform trekt zich terug in de drogisterij.

,,Hierrrr!'' De jongen slaat met de McDonald's-beker op de krant. ,,Schrijf 'em maar bij op uw lijstje: DE ONDERTITELAAR. Slachtoffer nummer 347 van dit kalenderjaar. En we moeten nog bijna twee maanden!''

Met gedragen stem begint hij voor te lezen uit het artikel: ,,Steeds meer ondertitelaars houden het voor gezien. Zij krijgen te weinig tijd om hun werk naar behoren te kunnen doen - en worden nog slecht betaald bovendien.''

,,Zie daar!'', roept de jongen. ,,Alweer een niche die vrijkomt voor de meest succesvolle specimen van dit neo-neoliberale tijdsgewricht: de BEUNHAAS!

''En weer begint hij te zingen, ditmaal op een melodie van Jaap Visser: ,,De beunhaas, de beunhaas, de beunhaas is een kuthaas, de beunhaas is een...

''Er stopt een politieauto voor de Etos.

Als de twee agenten zijn uitgestapt, komt ook de allochtoon in uniform weer tevoorschijn. Met een klein knikje van zijn gemillimeterde hoofd wijst hij de agenten op de jongen, als om er zeker van te zijn dat zij niet, in een primaire reflex, hém voor de boosdoener aan zullen zien. De agenten pakken de jongen vast, het heeft bijna iets liefdevols: zoals de één een arm om hem heenslaat, terwijl de ander zich licht vooroverbuigt om hem in het gezicht te kunnen zien.

,,Komt u met ons mee?''

Zelfs de toon waarop de vraag wordt gesteld, is liefdevol.

,,De beunhaas, de beunhaas...'', zingt de jongen.

Maar hij laat zich zonder problemen op de achterbank van de politieauto zetten, waar hij gezelschap krijgt van één van de twee agenten. De ander kruipt achter het stuur, steekt een hand op naar de bewaker, en rijdt weg. De bewaker trekt zijn stropdas recht.

Ik heb er al die tijd met mijn neus bovenop gestaan, maar Victor heeft me niet herkend.

Jongens waren we, vervelende jongens. We zaten samen op het gymnasium, vertaalden samen ooit Ovidius. We waren samen verliefd op hetzelfde meisje, en werden vooral veel samen de klas uitgestuurd. Dat we allebei met minimale cijfers slaagden voor ons eindexamen, werd ons door menig klasgenoot misgund. Dat maakte het voor ons alleen maar mooier.

Ik herinner me een avond, ergens in de vroege jaren tachtig. We waren allebei voortijdig gestopt met onze studie, Ronald Reagan was president van de Verenigde Staten, en er was iets met Ruud Lubbers en een hangar in Koeweit - de details zijn me ontschoten. Het waren onze wodkadagen.Victor zei: ,,De meest verstokte communistenhaters zijn de mensen die zelf moeiteloos in dat systeem zouden passen. Zoals de apparatsjiks d r ook zonder meer geschikt zouden zijn voor een hoge functie hier.''

Victor zei: ,,Binnenkort krijgen de hoge heren in het Oostblok zelf genoeg van die derderangs bediening in de hotels, de slechte kwaliteit van de limousines, het gebrek aan goeie callgirls. Dan schaffen ze het communisme af en worden kapitalist - en dan zul je zien dat ik gelijk heb. Er bestaat geen tegenstelling tussen de belangen van de machtigen daar en de machtigen hier. Dat zijn praatjes om ons dom te houden. Dom en bang.''

Victor zei: ,,Heb jij Ruud Lubbers ooit op een begrijpelijke zin kunnen betrappen - laat staan op een heldere gedachte?''

Victor zei: ,,Eeuwigdurende groei, dat is een leuke fantasie voor jongetjes van zeven.''

Na de wodkaperiode kwam de jenevertijd. Ronald Reagan ging, George Bush kwam, Lubbers bleef, in het Oostblok schaften de apparatsjiks het communisme af en deden zichzelf de staatsbedrijven cadeau. Voortaan reden ze in westerse limousines, voortaan waren alleen de mooiste callgirls mooi genoeg.

Victor zei: ,,The Kremlin goes kinky.''

Victor zei: ,,Bestaat Ruud Lubbers wel?''

We keken samen naar het groene vuurwerk boven Bagdad, naar de videogames van Norman Schwarzkopf, naar de heldendaden van onze jongens in de Golf.

,,De goalkeeper!'' riep Victor enthousiast.

,,We hebben dan wel geen scorende spitsen, maar we hebben wel: de goalkeeper!''

En we noemden hem liefkozend de Beer van de Meer, de Bolle van Zwolle, en later, toen uitkwam dat het ding al die tijd niet had gefunctioneerd: het Lek van PEC.Jongens waren we, oudere jongens.

Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan Victor denk.

Er gaan dagen voorbij dat ik tamelijk gelukkig ben. Ik heb een huis, een vrouw, een auto, een kind - niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Als ik over de hei fiets en een buizerd boven de bosrand zie zweven, als ik in bad zit met een glas whisky en een goed boek, als het kind slaapt en de haard brandt en we de liefde bedrijven op de bank, als het kind 's ochtends vroeg zachtjes in zichzelf zit te lachen, rechtop in haar bedje, ja, dan geloof ik wel dat ik gelukkig ben.

Volgens de buren ben ik een aardige jongen. En dat is ook een vorm van vooruitgang.

We vertelden elkaar graag sterke verhalen, Victor en ik.

Dan zei hij: ,,Toen ik vijf was ben ik eens weggelopen op het strand van Zandvoort. Er waren races op het circuit. Ik ben in een formule 3-bolide gestapt, ergens achteraf, waar de lucht zwaar was van benzinedamp en motorolie. Met mijn handjes om het stuur heb ik me in de race gemengd - en gewonnen, natuurlijk. Ze ontdekten me pas toen ik juichend over de finish ging. Die handjes boven de auto, die deden me de das om.''

En ik: ,,Van mijn zesde tot mijn elfde heb ik elke week getraind op lange-afstand-onderwaterzwemmen. Mijn persoonlijk record kroop van tien naar vijfentwintig naar veertig, vijftig, honderd meter. Het langste wat ik ooit heb gehaald, is honderddrieëndertig meter. Het is dat een alerte badmeester me van de bodem heeft gevist, anders had ik het niet kunnen navertellen.''

,,Ik geloof je niet'', zei Victor.

,,Toch is het waar'', zei ik. ,,Nou ja, op de getallen na.''

Vrienden hebben me vaak gevraagd: wanneer begon het mis te gaan? Er is geen antwoord op die vraag, of er zijn duizend antwoorden. Misschien is het begonnen op de ringweg rond Utrecht, in de herfst van 1994. Victor werkte in die tijd als koerier. In de vrijdagmiddagdrukte kon hij de afslag niet vinden die hem naar een bedrijf moest leiden waar hij, terug op de snelweg, telkens weer vlak aan voorbijreed.

,,Het was'', zou hij later zeggen, ,,als in een kwade droom: het doel steeds zo dichtbij en toch zo onbereikbaar.''

En het werd nog erger.

Want even vaak als hij aan het bedrijf voorbij reed, kwam hij ook langs een reusachtige koffiekop die hoog boven de A2 reclame maakt voor Douwe Egberts. En elke keer ook zag hij een billboard dat hem toeschreeuwde: U BENT TOE AAN EEN DAEWOO!

,,En ik had geen idee'', zei Victor later, ,,wat dat was, een Daewoo.''

,,En er reed een vrachtwagen voor me'', vertelde hij, ,,met een sticker achterop: 'Vindt u dat ik goed rij? Bel 06-weetikveel'. En ik wilde het nummer opschrijven, om te laten weten dat ik vond dat hij schandalig reed, maar ik kon geen pen vinden, en toen miste ik weer een afslag, en toen werd ik gesneden door zo'n klootzak in een leasebak met een autotelefoon, en toen zag ik in neonletters de woorden CAP-Gemini, en ik bleef me maar afvragen wat dat toch betekenen kon: CAP-Gemini!?''

Hij had zijn auto aan de kant gezet en was gaan lopen. Later die avond hadden twee agenten hem in Vleuten van de straat geplukt. Bij een bushalte had hij het glas van een abri ingeslagen, waarna hij zijn aansteker onderaan de reclameposter had gehouden. Toen de politie kwam, waren de vlammen net bezig aan de woorden 'U BENT TOE'.

Ze hebben hem een week in observatie gehouden, daarna mocht hij weer gaan.,,Ik ben niet gek'', zei hij, toen hij weer thuis was. ,,Ik was alleen wat in de war.''

Zekerheidshalve dronken we kruidenthee. En Victor zei: ,,We laten ons er natuurlijk niet onder krijgen''.

En ik zei: ,,Nee, natuurlijk niet''.

En hij: ,,Het is net als met die kwestie van het glas dat halfvol is, of halfleeg. Als wij naar de wereld kijken zien we een op hol geslagen menigte idioten achter het grote geld aanjagen. Maar anderen kijken naar diezelfde wereld en wrijven zich vergenoegd in de handen: zoveel dynamiek, zoveel dadendrang!''

Victor zei: ,,Madness is in the eye of the beholder''.

En ik zei: ,,Ja, en vooruitgang ook''.

Misschien begon het ook al eerder, al in de derde klas van het gym. We lazen bij Nederlands het Huldedicht aan Singer, van Paul van Ostaijen:

Slinger

Singer

naaimasjien

Hoort

Hoort

Floris Jespers heeft een Singernaaimasjien gekocht

Wat

Wat

jawel

Jespers Singer Naaimasjien

Hoezo

jawel

ik zeg het u

Floris Jespers heeft een Singernaaimasjien gekocht

En Victor die opstond, achterin de klas, en riep:

,,Hoort, hoort, zegt het voort!

Sandra Brinkhorst heeft een Salty Dog!

Hoezo?

Jawel!

Ik zeg het u: een jas van Salty Dog gekocht.

Waarom?

Waardoor?

Wat wil zij?

Jawel!

Zij zal!

Hoezo!

Want Salty Dog is de beste!

De beste?

Waarom?

Hoe kan dat?

Wie weet!

Alles is schijn!''

En Sandra Brinkhorst met haar jas op de voorste rij - woest was ze, woest!

Of misschien begon het nog wel eerder. Toen hij zeven was en hij zijn moeder in bed betrapte met een andere man.

Maar misschien is dat ook wel nooit gebeurd.

Victor zei: ,,Waarom zou ik mij aan de waarheid houden, als overal de leugen regeert?''

Victor zei: ,,Laten we afspreken dat we elkaar blindelings geloven, ook als we weten dat de ander liegt. Laten we elkaar beloven dat we onze vriendschap nooit zullen verloochenen, in het volle besef dat we die belofte zullen breken.''

Victor zei: ,,Laten we met de punt van mijn zakmes een wondje maken in de wijsvingers van onze rechterhand, en laten we die dan tegen elkaar aandrukken en onze band bezegelen in bloed, ook al weten we dat ons bloed slechts drager is van lucht en ziektes en niet van onze ziel.''

En aldus geschiedde.

Tegenwoordig ga ik niet meer twee keer in de week naar Amsterdam om te kijken hoe het met hem is. Ik leen hem ook geen geld meer. Ook dat is een vooruitgang.

,,Victor wil niet geholpen worden'', zeggen mijn vrienden.

,,Je onderhoudt zijn verslaving'', zegt mijn vrouw. Ze heeft gelijk. Van de kruidenthee stapte hij al spoedig weer over op de whisky. Daarna ging het van kwaad tot erger. Sinds een paar jaar drinkt hij 's ochtends bier en 's middags synthetische vruchtenwijn, of andersom. 's Avonds slaapt hij zijn roes uit in een portiek, of in een politiecel. Hoe zijn nachten eruit zien, wil ik liever niet weten.

In 1997 is Victors rijbewijs ingetrokken. Daar ben ik justitie nog altijd dankbaar voor. Nu hoeft hij niet te zien wat er langs de A12 gebeurt bij Veenendaal en Bunnik, of langs de rondweg om Amsterdam. Hij hoeft niet te weten dat er aan de A4 ter hoogte van Zoeterwoude een gigantisch reclamebord staat met een halfblote vrouw en de tekst:

WIL JE WETEN HOE IK RIJ?

BEL 0800-ENZOVOORT.

Victor reist ook al lang niet meer met de trein, hij kan zijn geld wel beter gebruiken. Zo weet hij niet hoe Hoofddorp er tegenwoordig uitziet, of het stationsplein in Leeuwarden - ook daarvoor ben ik dankbaar. Hoofddorp zou beslist de genadeklap zijn geweest.

Als ik zelf nog wel eens in Amsterdam kom, en ik zie hem staan, onder de luifel bij de Etos, dan houd ik hooguit vijf minuten stil. En ik kijk en ik luister naar wie ik was, of had kunnen zijn. Hij herkent me niet meer. Ik doe geen moeite meer. Maar thuis volg ik het nieuws met zijn ogen, hoor ik in mijn hoofd bij elk bericht zijn stem:

NOODWEER TEISTERT EUROPA -

,,Geeft niks, landgenoten, in de file zit je droog''.

TOPFUNCTIE BIJ VN VOOR LUBBERS -

,,Hij bestaat! Kofi Annan heeft het verlossende woord gesproken! De man die zijn eigen vrouw op de vlucht joeg, gaat zich ontfermen over de vluchtelingen! Het is nooit te laat om te kiezen voor menslievendheid!''

TOCH ONBEVOEGDEN VOOR DE KLAS...

PARTICULIERE BEWAKER VERVULT STEEDS MEER POLITIETAKEN...

WERKLOZEN VERPLICHT TOT WERKEN IN DE ZORG... -

,,De beunhaas, de beunhaas, de beunhaas is...''

Mijn vrouw wil weten wat ik zing, zo zachtjes voor mij uit. Maar ik zeg niks.

Er zijn dit jaar meer paddestoelen in het bos dan ooit.

En op zondagavond om halftwaalf is er de serie 'Cold Feet' bij de Vara.

Dat zijn troostrijke gedachten.

Meer van Karel Glastra van Loon in het archief van Trouw   ---  Hier  ---

(RUIM) 1JAAR GELEDEN / GROENE THEMA: In het nieuws - ´(Nederland) In de spiegel´ Xandra Schutte OVER DE VELE CRISISSEN DIE HET LAND VAN RUTTE TEISTER(D)EN / PLAKSHOT /

Wat vindt u van die grote crisis? | Plakshot (S3)

Plakshot | VPRO

11 nov 2022 #VPRO  

In Plakshot geeft Roel Maalderink met straatinterviews, sketches en parodieën zijn scherpe blik op de actualiteit én legt hij de absurditeit van de media bloot. Plakshot zie je elke vrijdagavond om 21.15 uur op NPO 3. 

En op dit kanaal. https://www.vpro.nl/plakshot https://www.npo3.nl/plakshot #VPRO

*

Cartoon van 'Milo' voor 'de Groene' bij het Thema-nr. ´In de spiegel´:

Meer Cartoons van de Groene Amsterdammer   ---  Hier  --

Maar meer over de artiest en meer Cartoons/Beeld van 'Milo'   ---  Hier  ---

*

 

In het nieuws In de spiegel Xandra Schutte beeld Milo

21 december 2022 – verschenen in nr. 51-52

‘Wat vindt u van die grote crisis die op dit moment plaatsvindt?’ vraagt Roel Maalderink, de meester van het straatinterview, aan toevallige passanten in het tv-programma Plakshot. ‘Je bedoelt die van het milieu?’ antwoordt een vrouw op de markt. ‘Ja, die is er natuurlijk ook, maar ik bedoel die andere crisis’, zegt Maalderink. De achtereenvolgende geïnterviewden opperen een reeks aan crises. De vreemdelingencrisis. De woningen. De boeren. En stikstof. De crisis in het oosten van Europa, die oorlog. De gascrisis en de energiecrisis. Het lerarentekort. Het hele coronagebeuren. De toeslagencrisis. De inflatie en de armoedecrisis. De vertrouwenscrisis en de politieke crisis. Maar telkens weer is het de ándere crisis waar Maalderink op doelt. ‘Ik bedoel die crisis die we voor ons uit schuiven.’ Tot een man het antwoord weet dat eigenlijk geen antwoord is: ‘Ja, door dat vooruitschuiven weten we eigenlijk niet met welke crisis we nu bezig zijn.’

Je kunt vinden dat er sprake is van crisisinflatie – op alles wordt tegenwoordig het etiket ‘crisis’ geplakt. Maar evengoed kun je zeggen dat we in een crisistijd leven, als al die voorbijgangers zonder blikken of blozen een crisis uit de mouw schudden. En nu is er in Nederland – en de wereld – wel vaker sprake van een crisis, maar de opeenstapeling van vandaag is toch uniek. Ook omdat het crisissentiment vergezeld gaat met iets anders: het gevoel dat Nederland niet meer in staat is crises op te lossen. Ons nationale zelfbeeld heeft de afgelopen tijd al de nodige krassen opgelopen – we zijn allang niet meer dat progressieve gidsland – maar we hadden altijd nog het idee dat we in een net landje leefden waar de dingen goed geregeld waren.

Maar of het nu gaat om de toeslagenaffaire, de gedupeerden van de aardbevingen in Groningen of de stikstofcrisis – de crises etteren door en ‘netjes’ gaat het ook niet. Dat zorgt voor een nieuwe deuk in ons zelfbeeld. Het zijn niet alleen de opstandige burgers die roepen dat het daar in Den Haag een zootje is, hoge (ex-)ambtenaren zeggen het hun inmiddels beschaafder na: de overheid is machteloos. Ook de Nationale ombudsman ziet ‘een patroon van onvermogen’.

Die machteloosheid was voor de redactie van De Groene Amsterdammer reden om dit winternummer aan ons zelfbeeld te wijden. Wat vertelt de parade van omgekeerde vlaggen van het afgelopen jaar over de kloof tussen stad en platteland? Is Nederland definitief een boze en verdeelde natie geworden? Wat zegt het dat de voedselbank, die twintig jaar geleden bij haar oprichting als ‘on-Nederlands’ werd beschouwd, nu meer mensen bedient dan ooit? En hoe gaat het met de vvd, de partij die er een sport van heeft gemaakt zich te spiegelen aan het Nederlandse zelfbeeld?

Niet alleen Nederland worstelt met zijn zelfbeeld. Wat te denken van Groot-Brittannië na een jaar van politieke incompetentie en de dood van koningin Elizabeth? Nostalgie naar het Empire van weleer biedt geen soelaas meer. Hoe te duiden dat de nieuwe Italiaanse premier Giorgia Meloni zich eerder met Tolkiens Midden-Aarde identificeert dan met Italië’s eigen rijke geschiedenis? De Russische schrijver Alexander Snegirjov bevindt zich nog in Moskou en houdt een dagboek bij. Terwijl veel vrienden en collega’s het land hebben verlaten hoort hij een paar keer per dag het volkslied boven zijn hoofd schallen: de oude bovenbuur die de radio loeihard aan heeft staan. Steevast bonst zijn buurvrouw dan nog harder op het plafond.

In haar prachtige boek Rebelse genieën vertelt Andrea Wulf over ‘de uitvinding van het ik’, zoals de ondertitel luidt, maar beschrijft ze ook hoe de filosoof Fichte zijn ik-filosofie uitbreidt naar de natie. Wij doen min of meer hetzelfde in dit dubbelnummer, maar dan omgekeerd: van collectief naar individueel zelfbeeld. Schrijfster Helen Macdonald reflecteert op de relatie tussen mens en natuur, Arthur Eaton overdenkt het zelf zoals Freud het concipieerde en Arjen van Veelen stelt dat de zelfverliefde Narcissus in deze tijd heeft plaatsgemaakt voor Atlas, die de wereld op zijn rug torst. ‘We zijn ontsnapt aan de fuik van het ik en geven nu de wereld de schuld van alles wat misgaat in ons leven’, schrijft hij. De vraag is of dat een troost is, schrijft hij er meteen bij.

De redactie wenst u hoe dan ook lichte feestdagen en een troostvol nieuwjaar.

PS: Het winternummer biedt leesstof voor drie weken. Op 12 januari ligt opnieuw een dubbeldik nummer in de brievenbus

Nr. 51-52 / 2022

 

HET BELANG VAN 'BLIJVEN TERUGKIJKEN & RELATIVEREN' EN VAN GECHIEDENIS VERTELLEN: 'Nieuws in beeld' / BESTE COLUMNIST MONTAG/HOFLAND (R.I.P.) / NRC

S. Montag Overpeinzingen 19 maart 2016

Geschiedenis

Nieuws in beeld

• Geschiedenis

• Geschiedenis

• Voorstellingen

• Vluchtelingen

• Politiek

• Jan Blokker

• Dorestad

• de Volkskrant

• Geert Wilders

• Pim Fortuyn

• 
  

In het lokaal waar ik het Aap Noot Mies heb geleerd en de avonturen van Ot en Sien heb gevolgd hing een schoolplaat van J.H. Isings, De Noormannen voor Dorestad. Rechts op de voorgrond staat een niet meer zo jonge stoere zeerover, met grijs baardje, helm, maliënkolder, speer en schild. Hij kijkt schuin omhoog naar de donkere wolken van het brandende stadje. Uiterst links aan het dek staat er nog een, even vervaarlijk. Aan boord is het een geweldige rommel. Schilden, wapens, kisten, touwen, alles ligt door elkaar. Voor een kleine jongen in alle opzichten een meeslepende voorstelling.

Ik dacht er weer eens aan toen ik in de Volkskrant van 15 maart een artikel van de historici Cees van der Kooij en Ton van der Schans las. Schoolvak geschiedenis moet zelfstandig blijven. Ja, allicht. Was er sprake van een verandering, de annexatie door een ander vak? Je weet het in deze tijd van ontembare vernieuwing niet meer. Het stuk was geïllustreerd met een andere plaat van Isings, Willibrord, de apostel der Friezen.

Zo ben ik ertoe gekomen mijn eigen Isingsboek weer eens te bekijken. Het vooroudergevoel. De vaderlandse geschiedenis. Met schoolplaten van J.H. Isings. Door Jan Blokker, Jan Blokker jr. en Bas Blokker. Verschenen in 2005. Het werd toen meteen een bestseller, vijf drukken in twee jaar.

Het boek begint met een plaat van Isings, De Hunebedbouwers. Hebt u wel eens een hunebed gezien, zo’n constructie van enorme keien die als graf diende? Hebt u een zondag niets te doen, stap met de kinderen in de auto en ga naar Drenthe. In de buurt van Rolde staat een mooi exemplaar. Isings heeft dat van hem op de achtergrond neergezet, niet zo duidelijk. Op de voorgrond staan twee Batavieren ruzie te maken waarbij ze een houding hebben aangenomen als boze voetbalsupporters. Links zijn twee vrouwen braaf aan het handwerken. Is het een van de geheimen van Isings dat onze eigentijdsheid vaak zo herkenbaar in zijn voorstellingen ligt?

De laatste plaat heet Naar het concentratiekamp, januari 1945. Een groep gevangenen in burgerkleren wordt over een besneeuwde weg met kale bomen door een groep Duitse soldaten naar het uitzichtloze onheil geleid. Ook die onverbiddelijke grauwheid is door Isings vastgelegd. Het laatste hoofdstuk, geschreven door Bas Blokker, heet ‘2000. De verzadiging’. Er staan geen platen bij. Isings is in 1977 gestorven. Maar wel is er sprake van Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders. Radicaal nieuwe tijden zijn aangebroken.

Het geheim van Isings is dat hij van de geschiedenis historisch nieuws maakte. De eigenschap van nieuws is dat het de regelmaat van de verwachtingen onderbreekt. Het verbaast, verbluft, tot in de details, en zo wekt het ook een onbedaarlijke nieuwsgierigheid naar het vervolg. Ik herinner me de onversneden aandacht waarmee ik als kind naar de Noormannen bij Dorestad heb gekeken, telkens weer. Die voorstelling was mijn nieuws, tot in de details. Zo is het met alle platen van Isings: hij onthult, tot in de kleinste kleinigheden.

In deze tijd hebben we geen Isings meer. Misschien niet meer nodig. De hele dag en nacht worden we door steeds meer media met het laatste nieuws bediend, tot in de details. Het gruwelijkste, het meest betoverende, niets blijft ons bespaard. En door deze eindeloze stroom van beelden wordt de eigentijdse geschiedenis geschreven. Maar hebben we in deze dagelijkse toevloed nog aandacht voor de onthullende details? Kunnen we nog beseffen dat deze massale toevloed tot onze eigentijdse geschiedenis hoort?

Ik dacht aan die kleine vluchteling, het verdronken Syrische jongetje op het Turkse strand. Dat was wereldnieuws, in alle opzichten. Aan de beelden van de duizenden die dagelijks modder en prikkeldraad trotseren om veiliger oorden te bereiken zijn we gewend geraakt. Het nieuws blijft komen maar het ontsnapt aan onze aandacht. Misschien hebben we een nieuwe Isings nodig om alles weer goed te kunnen zien.

*

MEER MONTAG/Hofland:

Overpeinzingen #1 uit 1975 van S. Montag

NRC

https://www.nrc.nl › nieuws › 2016/06/25 › de-geboorte...

25 jun 2016 — Overpeinzingen: S. Montag, het alter ego van de deze week overleden journalist H.J.A. Hofland (1927-2016), zou in totaal 1.845 afleveringen ...

Bevat niet: 1842 ‎| Resultaten tonen met: 1842

Henk Hofland schreef om in leven te blijven

de Volkskrant

https://www.volkskrant.nl › Cultuur & Media

21 jun 2016 — De wekelijkse overpeinzingen die hij noteerde onder het pseudoniem S. Montag, reikten tot aflevering 1842. Hij was er in 1975 mee begonnen ...

Ik ben zo nieuwsgierig als de pest

NRC

https://www.nrc.nl › nieuws › 2016/06/11 › ik-ben-zo-ni...

11 jun 2016 — Een nieuwe straaljager, een nieuw geluid. Mooi onderwerp voor de zaterdagse rubriek 'Overpeinzingen' die zijn alter ego S. Montag in deze krant ...

Bevat niet: 1842 ‎| Resultaten tonen met: 1842

BOEK

NRC

https://www.nrc.nl › nieuws › 1976/12/11

11 dec 1976 — Overpeinzingen door S.Montag. De Bezige Bij. 1976, f IS,50. Bij de Bezige Bij verscheen een bundel journalistiek werk van S.Montag, ...

Bevat niet: 2016+ ‎1842

SHARTIE AART DEKKER / KUDO(NRC, 2021) / CARTOON HAJO: Schaatser Rutte 'Stil standing' everybody else down'

Cartoon van 'Hajo' voor NRC.nl, meer Hajo voor NRC   ---  Hier  ---

Nog meer Hajo   ---  Hier  --- &  voor Live-cartooning  ---  Hier  ---

SHARTIE AART DEKKER / KUDO(NRC, 2021) N.A.V. NRC-CARTOON HAJO

Schaatser Rutte 'Stil Standing' Everybody else Down' 

De cartoon zat nog in een van mijn vele knipselmappen, ik had er dus nog niets mee gedaan...

Februari 2021, Verkiezingscampagne en Wopke Hoekstra  - de ' stoere Fries', of in ieder geval dat was het beeld dat zijn campagnestaf graag voorschotelde -  reed  - realiseer je het was volop COVID19-pandemie, en we mochten bijna niks -  een wel heel erg scheve schaats; een paar rondjes aan de zijde van Sven Kramer  - een soort KloJo BoJo'tje dus en zakte in de media compleet door het ijs; een van de vele momenten waar hij zijn volkomen ongeschiktheid als politiek leider etaleerde.

 En ' Teflon Mark'?

Tsja, alleen maar het idee dat dat een vlotte schaatser zou kunnen zijn...Rutte heeft een hekel aan vallen  - een van de politieke lessen die hij vast in zijn oren knoopte was zijn voorganger Balkenende die in een ontmoeting met jeugdige skateboarders  - zou het dezelfde campagnemedewerker zijn geweest? Die vraag komt ineens bij mij op -  wel even op een skateboard zou stappen; FLATS, onderuit, een beeld dat oneindig vaak herhaald werd in de media...nee, op zoiets zal je Rutte niet betrappen. Die fietst  - vooral als er camera's in de buurt zijn -  vrolijk een appeltje etend door de stad. Zou iemand er ooit op gewezen hebben dat dat volgens het verkeersreglement helemaal niet mag, en dat de pm dus ook daar weer liet blijken dat wetten niet voor hem gelden? Ach, Who cares? Er is echt geen agent die hem op de bon zal slingeren... Maar goed, ik kan me 'Mark' dus niet voorstellen in welke sport dan ook; want dan kan er iets onverwachts gebeuren, en dat moeten we niet hebben... Zijn lichaamsbeweging bestaat uit vingeroefeningen op een piano  - of zou dat ook weer slechts beeldvorming zijn, net als dat gitaarspelen van protegé Sander Dekker? Zou zo maar kunnen! Nou ja, af en toe die fiets dus... 

Maar nu vind ik het prentje eigenlijk nog leuker dan toen... Want het staat voor die eindeloze lijst aan politieke slachtoffers die hij  - naast natuurlijk een onwaarschijnlijk grote groep gewone Burgerslachtoffers van zijn beleid en uitvoering -  langs de kant van de weg achter zich liet, terwijl hij altijd maar weer doorging alsof en niets gebeurd was...nou ja, of in een wak dus..

(AD)

 

SHARTIE AART DEKKER / BEELDKRACHT: Het Flut-beleid aangaande de Groninger Bodembeweging Gasschandaal / CARTOON SP-TRIBUNE AREND VAN DAM /

 

Cartoon van Arend van Dam overgenomen van de  SP-Tribune

*

SHARTIE AART DEKKER - BEELDKRACHT

De status-quo van een schandaal dat al 10, 20 of meer jaar speelt vatten in één beeld; dat is wat Arend van Dam in bovenstaande Cartoon perfect bereikt.

Beeldkracht dus! 

Mark Rutte (VVD) is de grootste destructieve kracht voor Nederland als geheel en vooral voor specifieke groepen van Burgers sinds Nazi-Duitsland en WO-II...

Te hard?

In denk het niet!

Je zal maar in het aardbevingsgebied van Groningen wonen en je huis om je heen in slow-motion zien instorten, en niet wegkunnen...

Hetzelfde geld voor de Toelagenouders & -kinderen,

voor eindeloos veel Bijstandstrekkers, (Statenloze) Vreemdelingen, Long-COVID Frontline-werkers in Zorg, Onderwijs of van de Politie, etc, etc, etc...de lijst is eindeloos..!

Één plaatje dus, het zegt meer dan 100 woorden voor wie het wil zien...

O ja, en dan nog de rol van de SP in dit verhaal. De SP heeft  - vooral intern -  de nodige issues die drastische aanpassingen vergen. Extern  - naar de kiezer toe -  ligt er ook nog een fors vraagstuk. Maar in één ding blinkt de partij uit, en heeft ze altijd uitgeblonken: ze vecht voor groepen mensen in de knel, en is daarmee een tegenpool van bijvoorbeeld de VVD die slechts aan ordinaire belangenbehartiging doet van (groepen van) mensen of organisaties die het allemaal ook wel zelf kunnen...

(AD)

NATUUR / DIVERSITEIT / VK-INFOGRAPHIC / HIER WORD IK NIET VROLIJK VAN: Minder Dieren & Minder Diersoorten per Werelddeel / TRIESTE FEITEN / WNF / WETENSCHAP /

 Voor de Originele Afbeelding/Formaat op VK.nl    ---  Hier  --- (Clicken)

GEEF TOE; HIJ IS BRILJANT HUMORISTISCH / NRC-OPINIE CARTOON: Fokke & Sukke zijn op Plein Den Haag om een Beeld neer te halen...vanwege Black Lives Matter...maar omdat... / SHARTIE AART DEKKER / TTD & PHBB & Reebok BlackTop Series 3X3 1993&1994...WILLEM DE ZWIJGER / ORANJEHUIS

Van NRC.nl op 16 juni 2020, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---

SHARTIE AART DEKKER

Fokke & Sukke zijn op Plein Den Haag om een Beeld neer te halen...vanwege Black Lives Matter...maar omdat... 

...NRC door de doelgroep (met mogelijk destructieve neigingen) waarschijnlijk niet gelezen wordt...denk ik niet dat Fokke & Sukke het risico van het sneuvelen van het Standbeeld niet echt groter maken...

...nu maar hopen dat dat ook voor mijn volgers opgaat...

Trouwens, met TTD & PHBB & Reebok BlackTop Series 1993&1994 stonden wij de hele dag op de sokkel van dit Standbeeld met onze Organisatie en Sectie Geluid...

(AD)

KRACHTIGE BEELDEN / CORONA: 'A little space makes us all safer together'(30sec) / SOCIAL DISTANCING / 1,5M SAMENLEVING / VERSTAND /

A little space makes us all safer together

K Love

 

TER OMLIJSTING VAN MAARTEN VAN DER WEIJDEN'S HEROÏSCHE 11STEDEN-ZWEMTOCHT / ROTZIEKTE KANKER: Stromae - 'quand c'est ?' / MUZIEK / BIJZONDER BEELD

Stromae

Kanker dus, indringend neergezet door Stromae...

...en dan   ---  Hier  --- mijn Shartie -korte column dus- , een NRC Sport Column van Wilfried de Jong, veel Foto's, Video, etc, etc, over de ongelofelijke 11Steden Zwemtocht van Mationale Held Maarten van der Weijden. 

WERELDBEELD TRUMP WORDT BIJGEWERKT; WAS...(CARTOON), WORDT: "BRAVE PEOPLE (ME&KIM), TERRORISTS, RAPISTS & CANADIAN/G7 ENEMIES"...NYT VIDEO

Cartoon van The New York Times, overgenomen van   ---  Hier  ---

Deze kaart dient als volgt te worden bijgewerkt:

W.b.t. Canada:

Cartoon overgenomen van 'ipolitics.ca', origineel en meer   ---  Hier  ---

 W.b.t. 'de Rest van de G7':

Cartoon van 'hilltimes.com/cartoon' (veel meer cartoons daar) en overgenomen van  ---  Hier  ---

Video-trailer(2min) van de New York Times als reactie op de Clip die Trump voor Kim maakte...

CARTOON / TRUMP / ANALYSE / ANGSTAANJAGEND..!

Cartoon overgenomen van 'duurzaamnieuws.nl' bij artikel: 'over-de-nadelen-van-donald-trump-en-misschien-een-voordeel/'

Cartoon overgenomen van 'twitter.com/CartoonsTrump'

PREVIEW NBA PLAY-OFFS 2017 / SBNATION / NYT / THE CROSSOVER / COLUMNIST AART DEKKER: 'Lebron Better IS Than Ever' - Waarom Pachulia Geen All*Star werd - Warriors zijn een Democratisch Team

Inside The NBA - Who will win the Finals? Warriors vs Cavs | Finals Preview | May 25, 2017

 

The Crossover

52K

COLUMN AART DEKKER:

Het is eindelijk weer bijna zover: de mooiste NBA-weken van het jaar komen eraan...de NBA-Play-Offs Finals staan op het punt van beginnen. Omdat ik op dit moment de tijd niet heb voor (diepgaande) eigen beschouwingen zocht ik het in wat stuk(jes)/items van elders die niet iedereen overal tegenkomt, ook al zullen er onder mijn lezers zeker echte junkies zijn, die ook het onderstaande uit de Mount Everest aan beschouwingen van de nakende Golden State Warriors vs. Cleveland Cavaliers apotheose hebben gevist en hebben bekeken en/of gelezen.

NBA.com maakte een prachtige Minidocumentaire (4 min), mede omdat het voor het eerst in de geschiedenis is dat dezelfde twee teams DRIE keer achter elkaaqr tegenover elkaar staan: je lees het en kijkt het   ---  Hier  ---

Alle voortekenen wijzen op een volgend hoogtepunt in de reeks van recente NBA Finals;
LeBron James is beter dan ooit, en een goede 'LBJ' staat in zijn eentje al bijna garant voor een titel -denk even terug naar de Serie van vorig jaar toen hij zijn Cavs liet wederopstaan uit een 1:3 achterstand en voor alweer een nieuw record zorgde door met zijn team die hopeloze -geen NBA-Francise ging hen voor- terugbracht en alsnog won. Maar ook de andere spelers uit het Supertrio van Cleveland -Kyri Irving en Kevin Love- zijn betere spelers geworden, en lijken beter samen te spelen met de Grote Leider Lebron. Daarnaast is het mijn indruk dat als Cleveland echt wil verdedigen, ze ook ECHT VERDEDIGEN, ongelofelijk goed dus(!) en ze er een van de beste 'Quick Breaks Ooit' aan hebben toegevoegd.

Maar aan de overkant -in Oakland bij de Golden State Warriors dus- heeft men ook niet stil gezeten -nou ja, coach Steve Keer misschien wel, want die is alweer een tijdje niet vol inzetbaar door alweer ernstige rugklachten, iets wat je niemand gunt -en zeker deze sympathieke (tenminste dat is mijn indruk) en erg goede, relatief nieuwe maar o zo succesvolle dus niet- maar invaller Mike Brown -ongetwijfeld vanuit de achtergrond wel gesouffleerd door zijn baas- doet het op het eerste gezicht ook uitstekend. Wat zijn de nieuwe troeven van de Warriors dan? Eerst en vooral Kevin Durant natuurlijk; hij is net geen LeBron James, maar veel scheelt het niet; wat een ongelofelijk goede speler is hij ook. En dan te bedenken dat 'onze eigen Sydmill Harris' lang met deze kanjer heeft samengespeeld; ik zou zijn verhalen over de 'Jonge KD; graag horen!

Met ZaZa Pachulia deed ik zelf ooit een jeugdclinic - in Berlijn, een schoolklas had die als prijs gewonnen en met ook nog Hedo Turkoglu en mijn omgekomen vriend Rob Meurs, en met Sarunas Jasekevicius aanwezig op de achtergrond, aan mij de eer die groep jongens en meisjes een dik uur bezig te houden met fundamentals... Zaza Pachulia dus, ik denk een echte grote aanwinst voor de Warriors, en niet alleen door zijn vuile werk -ik had niet de indruk dat hij de blessure van Kwai Leonard van de San Antonio Spurs met 100% voorbedachte rade veroorzaakte, maar dat zullen we waarschijnlijk nooit weten...- nee Pachulia is in elk team waarin hij speelt -eerst en vooral bij zijn geliefde Nationale Team van Georgië-...(deze tekst gaat verder onder de video)

(en de Georgische fans 'returned the favour' door hem de NBA All*Star Game in te stemmen, waardoor de NBA de regels veranderde), kijk maar ---  Hier  --- en dit is wat hij daar zelf op te zeggen had:

Pachulia says:

“First of all, I’m gonna take the credit and we gonna take the credit as Georgians that we changed the rules, so you guys can call it Zaza rules.”

Zaza on if it's fair NBA has changed All-Star starter voting: "It's already a win…It's great, man"

 

LetsGoWarriors

19K

(vervolg van de tekst van voor de video) ...op zijn minst deel van hart en ziel van zijn team, als hij al niet tenminste het anker is van het motorblok! En met zoveel Supersterren om zich heen, kan hij doen waar hij het best in is; datgene wat een team nodig heeft om goed op gang te komen, of juist terug op de rails als het even wat minder gaat. En vergis u niet; 'Zaza' is een uitstekende All-round Basketballer met heel veel skills, en nog meer inzicht en ervaring, en bovendien een fysieke rots in de branding, de man is ongelofelijk breed en sterk, beweegt goed, is 'Tough als geen ander' en absoluut geen ego... Kort naar de beruchte actie op Leonard van de Spurs raakte hij zelf ook geblesseerd, dus ik hoop dat ook hij fit is voor 'the Finals', because 'That is Why They Play!', Zaza zeker.

Mijn inschatting van de 'Finals 2017'?

Veel spanning en sensatie, grote 'Swings' en wedstrijden, maar hoogstwaarschijnlijk ook van wedstrijd tot wedstrijd, veel tactische veranderingen waarvan er sommige zullen werken, andere niet, en die soms misschien wel grote gevolgen in negatieve zin zouden kunnen hebben voor het team dat ze probeert zelf. Veel emoties ook, een een cruciale rol voor de Scheidsrechters/Refs...

En de uitkomst?

Ik geef de Cleveland Cavaliers een neuslengte voor, maar ook in deze Serie kunnen blessures, en de opstelling van 'de Refs' tot gigantische verschillen leiden...

Een hoog niveau, spannend en moeilijk te voorspellen dus, en is dat niet alles waar je als kijker naar sport op hoopt?

Goed, hieronder drie van de duizenden items die op het internet gerelateerd aan deze Finals te vinden zijn; een plaatje, een stuk vanuit een kijk op LeBron James en zijn Cavaliers, en tot slot een stuk over het geheel nieuwe Basketball dat de Golden State Warriors de laatste jaren aan het ontwikkelen zijn; Democratisch Basketball..!

Ik wens iedereen heel veel plezier bij het volgen van The NBA Finals 2017;

"That is Why We Watch!"

AART DEKKER 



Als het spreekwoord 'Een plaatje zegt meer dan 100 woorden' opgaat, dan zeker bij het volgende statische beeld:

Ook deze Shotcharts komen van onderstaande site SBNation.com

De Cleveland Cavaliers van LeBron James:

Het onderstaande artikel heb ik overgenomen van de mooie informatieve site 'sbnation.com', alwaar natuurlijk nog veel meer over de NBA en andere sport, het origineel vind je --- Hier ---

LEBRON IS BETTER THAN EVER

by Paul Flannery

BOSTON — It was after Game 1 and Brad Stevens was asked to consider the impossible quandary that is LeBron James. It had been a ruthlessly efficient night for LeBron, who had 38 points, nine rebounds, seven assists, and there wasn’t a damn thing the Celtics could do about any of it.

He ran through almost the whole Celtic roster of would-be defenders from Jae Crowder to Jaylen Brown to poor Kelly Olynyk who got left on an island (twice!) and wound up shipwrecked.

“He made it clear,” Stevens said simply. “It was very clear that he was trying to get to the rim on us no matter who was on him.”

This is the issue the Celtics, and everyone else, has against LeBron. They don’t want to double him because he’ll pick them apart with passes to his cadre of shooters. They don’t want to get caught in a scramble game because that leaves openings for offensive rebounders crashing the glass. So, the one-on-one approach it was, and the only saving grace for the Celtics was that James missed five of his six 3-point attempts.

“This is a perfect roster with regard to how many predicaments they can put you in with all the shooting around him,” Stevens had said before the game.

LeBron brushed off his night (“It’s not an individual match-up for me, no matter who’s in front of me”) while suggesting that the Cavs didn’t play up to their standards. Before Thursday’s off-day practice, James doubled down saying he didn’t feel all that well and that he’d be “much better” in Game 2.

Welp.

James had 30 points on Friday and shot 12-of-18 from the floor while making four of his six 3-pointers. He had seven assists, three blocks, four steals and was a plus-46 (!) in less than 33 minutes of action. One can argue that LeBron’s Game 2 was better than his Game 1, but that’s not really the point. Better than what: Our standards or his?

That leads back to another Game 1 comment from Stevens that warrants further inspection.

“It’s hard to believe, but he’s better than when I got into the league,” Stevens said. “A lot better. Just as you get older, you gain more experiences, you see more things. Yeah, I didn’t think he could get any better after that, but he is.”

That’s a heavy statement considering that LeBron was thought to be at his peak when Stevens came into the league. James was coming off a run of four MVP awards in five years and two straight championships punctuated by a pair of Finals MVPs. His 2013 season was viewed by many as the absolute apex of his career.

One might think he’d never reach those heights again and so over the last four seasons, James has settled into a new space that exists solely for him. He is the best player in the league with, or without, the official hardware. While just about everyone acknowledges LeBron’s designation, others have been rewarded for their excellent individual seasons.

Kevin Durant and Steph Curry have won MVPs and it’s likely that either Russell Westbrook or James Harden will win it this season. It’s also been suggested that Kawhi Leonard is now the best two-way player in the league, although the postseason has opened that one up again. (That’s through no fault of Leonard’s play, which has been fantastic when healthy.)

The MVP is a regular season award, after all, and it wasn’t a huge surprise that those three were named finalists for the award before Game 2, while James was not. Therein lies a riddle: Is the Most Valuable Player the one who is most valuable to their team or the one who is most valuable to the league?

“No, I didn’t see it,” James said afterward, downplaying the motivation angle. “And what are you going to do about it at the end of the day? My only job is to try to be the MVP for this team every night, put my teammates, put our franchise in position to be successful and ultimately compete for a championship. For me, I know what I bring to the table. This league knows what I bring to the table.”

That they do and we should start with the notion that James is not the same player he was four years ago. While always cerebral and intelligent, he seems to have elevated his mental approach to a plane of transcendental peace. As he said earlier in the postseason, what does he have left to prove?

LeBron can still destroy everything in his path, but he takes delight in not only winning, but winning his way; where everyone is involved and the team rides his wave alongside him. Consider his mesmerizing passing ability and his desire to find open looks for and opportunities for not only Kevin Love and Kyrie Irving, but also Kyle Korver, J.R. Smith, and Tristan Thompson.

Individually, LeBron has become a machine. His ability to pace himself through heavy playoff minutes is becoming legendary. His shooting has stabilized after a notably down season last year, and as 538’s Chris Herring pointed out, James is an efficiency monster when he drives to the basket. He doesn’t have to guard the best player every night anymore, but his defensive presence is everywhere.

His teammates also rave about his leadership abilities. His example is the one they follow, whether it’s a late-night film session after the plane arrives in a visiting town or an off-day practice to stay sharp amid long periods of inactivity.

“What he does is he just breeds confidence in everybody,” Korver said. “You know he’s going to make the right play. You know he can always take over a game on both ends of the floor. It’s nice to be figuring out how to play off him instead of worrying about how to gameplan for him. It’s a whole different thought process.”

Korver knows from experience, having been on the losing end of countless postseason battles with James from his days with Chicago and Atlanta. So, how would he gameplan for LeBron? Korver laughed. “It’s tough,” was all he’d say.

The LeBron that we’re seeing in the postseason has been spectacular and efficient, while maintaining an edge that lets everyone in the building know that he’s not going to lay down for an acceptable loss. He led a 26-point rally on the road against the Pacers and demoralized the Raptors in Toronto during the second round. The first two games in Boston have produced staggering blowouts.

The Cavs may have been listless down the stretch, but it’s obvious now that they were biding their time for the postseason. So much for the importance of home court advantage, or for that matter, the importance of the regular season. LeBron is beyond such mundane matters.

What we’re seeing is a new chapter in our continuing effort to understand this generational player in real time. He’s different, for sure, but is he better than 2013, a season that will be held up in years to come as one of LeBron’s defining campaigns?

“Yeah, he’s better,” his longtime teammate James Jones said. “In every way. He’s a better shooter. He’s a better communicator. Better passer. He’s peaking. He’s in his prime and usually that’s the result of continual and gradual improvement.”

Jones would know. He’s been with LeBron since their Miami days, a run that has lasted seven years and included four MVPs, three championships, and countless reinterpretations of the most fascinating player in basketball. I pointed out the common perception that LeBron peaked four years ago. Jones nodded and continued.

“Statistically, but you can’t measure everything he does in statistics,” he said. “That’s kind of been the problem with LeBron since Day 1. It always comes back to numbers for him, but at this point because those numbers are a given, you expect him to put those numbers up. Now people are paying attention to how he’s doing it.”

Jones noted that you if you watch closely enough you can see LeBron’s genius at work during the course of games. How he probes and investigates, how he sees things before everyone else does, how he counters and adjusts. LeBron has his hand in everything and is all things at all times.

“When you look at it now,” Jones said, “it starts to look effortless.”

We are left, then, with the notion that LeBron has become sui generis, a player incapable of comparison or even competition within his era. He has been beaten, yes, but he has rarely been bowed.

He has outlasted his elders, maintained his level beyond his peers, and his closest rivals now span generations. In a historical context, he is chasing no less a figure than Michael Jordan, although that full accounting must wait for a later day. It all starts to get a little overwhelming.

“The best way to do it is to compare LeBron versus himself,” Jones said. “Every player is unique. Every player is different. Every player, especially the great ones like Mike, like Larry, they redefine their position. They redefine what you thought a prototypical 2-guard, small forward was.

“Bron is Bron,” Jones continued. “He’s changed the game as far what you’d expect from a wing, or a small forward. Now he’s in that territory where you really can’t define him by position. Right now when you look at him, all you can say he’s the best player in the world.”

In the aftermath of Game 2’s brutal onslaught, the same phrase was uttered by league executive and longtime league observers: No one has ever seen anything like it. Nobody has. There is LeBron and there is everyone else.

THE LISTCONSUMABLE NBA THOUGHTS

Now that the lottery is behind us, here are five takeaways from what was a fairly predictable event.

The Celtics’ future looks clearer

With the top choice in this year’s draft the Celtics will likely take Markelle Fultz, a shape-shifting lead guard from Washington. And with that choice, the Celtics will become a team organically building toward the future while maintaining the core of a 50-win team that hosted Game 1 of the conference finals. What they will try to do is shoot the moon between having a good team at the moment and a potentially great one in the near future. It will be tricky and there are many contractual landmines they’ll need to navigate, but this now seems like the chosen path.

The summer of Lonzo is upon us

After much drama and internet-fueled controversy, the Lakers will select Lonzo Ball with the second pick. ....................

Dit artikel gaat nog verder, lees het    --- Hier ---  helemaal, en dan natuurlijk nog veel meer !

**

1. oading..

De Democratie die Golden State Warriors heet:

New York Times, PRO BASKETBALL

Democracy, It Turns Out, Suits the Warriors Just Fine

On Pro Basketball

Het originele artikel van de NYT   lees je   ---  Hier  ---

SAN ANTONIO — It sounds silly at this point, with the Golden State Warriors on the cusp of a third straight trip to the N.B.A. finals, to suggest that they faced challenges at the start of the season.

Does possessing too much talent count as a challenge? Nevertheless, there was a chance, however slim, that this whole grand enterprise could have blown up. That the team’s vast assemblage of stars would have trouble sharing one basketball. That Kevin Durant would rub the team’s holdovers the wrong way. Or that a new batch of reserves would refuse to make the necessary sacrifices.

Ron Adams, an assistant coach, referred to the unique “human dynamics” at work and described the season as a fascinating experiment in team chemistry. In so many ways, it could have soured.

Instead, the Warriors are sailing through the playoffs with the help of seven players — and an associate head coach — who were not employed by the team at this time last season. Yes, it obviously helps when one of those new players is Durant, an all-World scoring cyborg. But the Warriors are a different team from what they were a year ago. They have only made the transition look seamless.

“This is such a selfless group,” said forward Matt Barnes, who signed with the Warriors in March. “When you’ve got superstars sacrificing and diving on the floor and doing whatever it takes to win, it’s easy for a role player to fit right in.”

Continue reading the main story

The San Antonio Spurs can sense the sad end coming. At full strength, they probably could have pushed the Warriors in the Western Conference finals — or at least made more of these games competitive. But the Spurs have been gutted by injuries and are in danger of being swept after their 120-108 loss in Game 3 on Saturday night.

Photo

The Warriors’ Draymond Green, center, and Curry pressured the Spurs’ Danny Green. “When you’ve got superstars sacrificing and diving on the floor and doing whatever it takes to win, it’s easy for a role player to fit right in,” Golden State forward Matt Barnes said. CreditJeff Chiu/Associated Press

Tony Parker, the starting point guard, ruptured his left quadriceps tendon in the conference semifinals. Kawhi Leonard, a finalist for the N.B.A.’s Most Valuable Player Award, has missed the last two games with a sprained left ankle. And David Lee, a key reserve, left for the locker room in a wheelchair after injuring his left knee in Game 3.

Manu Ginobili, making his 15th straight postseason appearance for San Antonio, did the math for Game 4, set for Monday night at AT&T Center.

“For us to win,” he said, “we have to play at a 10 level, and they have to play at a 7.”

If the playoffs have been a well-advertised bore — and this series has not helped — there is at least the overwhelming likelihood of a rematch between the Warriors and the Cleveland Cavaliers in the N.B.A. finals. After losing to the Cavaliers last season, the Warriors reshaped themselves by adding Durant and by overhauling their collection of role players. Everyone adapted.

“I think you just kind of learn,” said James Michael McAdoo, a reserve forward in his third season with the team. “Everyone here wants to be successful. Everyone here wants to win championships. So everyone understands that there have to be sacrifices.”

That word — sacrifice — is used often by the players, which might seem counterintuitive. After all, no team scored more than the Warriors during the regular season. There are plenty of shots to go around. But that is the point. They have turned sharing-is-caring into high art. The ball seldom sticks. It zips from one set of hands to the next, and the starters set the tone.

“They’re the most unselfish people I’ve played with in my life,” JaVale McGee said. “They’re always looking. If you’re wide open, they’ll pass it. They don’t force shots.”

McGee was one of the (relative) newcomers who made an impact in Game 3. Starting in place of the injured Zaza Pachulia, McGee scored all 16 of his points in the first half. David West, another newcomer, had 6 points and 5 assists off the bench.

Newsletter Sign Up

Continue reading the main story

Sign Up for the Sports Newsletter

Get the big sports news, highlights and analysis from Times journalists, with distinctive takes on games and some behind-the-scenes surprises, delivered to your inbox every week.

Receive occasional updates and special offers for The New York Times's products and services.

• SEE SAMPLE
 
• MANAGE EMAIL PREFERENCES
 
• PRIVACY POLICY

In some ways, McGee and West could not be more different. Earlier this season, McGee had blankets made that featured the dozing face of Draymond Green and distributed them to his teammates. West, on the other hand, is known for his intensity — the type of player who will scream, “You guys need to relax!” in the huddle without quite grasping the irony.

But the Warriors make it all work, blending their personalities and skill sets for the greater good.

“Everybody has a voice,” said Mike Brown, who joined the Warriors as their associate head coach last summer.

Brown has taken on more responsibility in recent weeks. When Coach Steve Kerr stepped away from his day-to-day duties in the first round to address continuing medical problems, Brown became the acting coach on the bench. He has since guided the team to nine straight victories. He, too, has altered parts of his approach to match the system already in place.

“The one thing that was extremely unique and kind of hard to understand right away is how loose it is here,” Brown said, recalling his early days with the organization. “It’s extremely loose, but in a good way, and it fits this group of players. The more loose your organization is or your team is, the more ownership you’re giving your group.”

The Warriors, who blast music at their workouts and warm up by launching halfcourt heaves, are a democracy. The players hold one another accountable. They practice the best form of peer pressure.

At the same time, Adams could not overstate the outsize role Durant, one of the new guys, had played in ensuring that the team went about its usual business.

“For a player of his stature, it’s remarkable to me,” Adams said. “He just wanted to fit in.”

A version of this article appears in print on May 22, 2017, on Page D3 of the New York edition with the headline: Democracy, It Turns Out, Suits the Warriors Just Fine. Order Reprints| Today's Paper|Subscribe

Continue reading the main story

RELATED COVERAGE

1. WARRIORS 120, SPURS 108

   Warriors Take 3-0 Series Lead on the Depleted Spurs MAY 21, 2017

   
   

2. ON PRO BASKETBALL

   After Steve Kerr’s Halftime Speech, the Warriors Rally Past the Spurs MAY 14, 2017

   
   

3. On the Golden State Warriors’ Bench, Life Is GoodJAN. 21, 2017

   
   

4. Tragedy Made Steve Kerr See the World Beyond the Court DEC. 22, 2016

   
   

What's Next

De link naar het originele bovenstaande artikel lees je --- Hier ---, van daar kan je natuurlijk door naar een schat aan extra verhalen.