Meindert van Veen komend seizoen terug bij Donar!
27 jun. 2022
Posts tonen met het label Van Veen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Van Veen. Alle posts tonen
maandag 27 juni 2022
maandag 25 mei 2020
Q&A INTERVIEW AART DEKKER MET ERIK BRAAL (DEEL-2): Over zijn Vertrek bij Donar, de Samenwerkingmet Meindert van Veen en meer / BASKETBALL DBL DONAR GRONINGEN /
Een paar weken geleden kwam er een einde aan het tijdperk Erik Braal als coach van Donar Groningen, een ongekend succesvolle periode voor het basketball in Groningen. Een mooi moment om Erik wat vragen te stellen over die vijf seizoenen. Deel-1 verscheen een paar dagen geleden, maar heb ik om technische redenen laten staan, Deel-2 begint na de markering '***', dus degenen die Deel-1 al lazen kunnen skippen naar '***'.
Hey_Erik_Braal: een paar weken geleden
kwam er een eind aan een periode van vijf seizoenen waarin je Donar
Groningen naar nog niet eerder vertoonde successen coachte. En niet
alleen was er veel succes; als er gewonnen werd gebeurde dat vaak met
oogstrelend teambasketball. Bovendien veranderde de beleving van
Internationaal Basketball in het Groningse: hoorde ik relatief kort
voor jouw aantreden nogal eens dat 'men' Europese Deelname
'weggegooid geld' vond en/of 'dat Donar daar niets te zoeken had', en
was die houding ook zichtbaar in de vorm van grote lege plekken op de
tribunes bij Europese wedstrijden, waarna dan een paar dagen later
tegen het tweede echalon van de DBL de zaal weer uitpuilde. Dat is nu
totaal omgekeerd; het Groninger Publiek heeft Internationaal
Basketball omarmd. En nu dan een toch wel abrupt einde aan die
periode; het zette me te denken over vragen die ik nog niet in de
vele interviews die ik tijdens de afgelopen vijf jaar van je las en
zag nog niet (allemaal/zo) gesteld zag worden. En mooi moment om die
vragen dus nu te stellen.
Q: je gaf in ander interview aan dat
een soort van Herman vd Belt-rol – in de USA noemen ze zulke mensen
'Lifers' en vooral bij Colleges komen ze nogal eens voor –
je ook wel wat geleken had. Dus...?
Erik Braal: Ik niet weet of het bij mij zou
passen, maar ik vind het wel een mooi idee. Herman in Zwolle is
daavan natuurlijk een voorbeeld, maar ook Greg Popovich bij de San
Antonio Spurs. Ik omarm het idee dat je als organisatie samen wint en
samen verliest. En dat je als het niet loopt, dan niet direct iets
moet veranderen of er moet worden ingegrepen maar dat er vertrouwen
is in een graduele verbetering of verandering waardoor de doelen ook
worden gehaald. Het vraagt alleen heel veel van alle partijen: geduld
en veel vertrouwen.
Een organisatie legt met zo’n aanpak
veel in handen van de coach. Die is niet alleen boegbeeld, maar je
laat hem een cultuur neerzetten en bewaken. De coach is de club. Bij
veel clubs zal dat niet kunnen, omdat er teveel stromingen zijn. En
hoe groter de club hoe meer rumoer en meningen. Dan moet je als
bestuur wel heel sterk in je schoenen staan om alle teugels aan een
coach te geven.
Ik herlees nu het boek ‘Confidence’
van Moss Kanter. Het is een onderzoek naar waarom organisaties - in
topsport en bedrijfsleven - succesvol worden en blijven, en waarom
anderen succesvol zijn en dat niet kunnen volhouden. Juist daarin
wordt die hoogte en laagte continu naast elkaar gelegd. En
belangrijke conclusie is daarbij dat slechte tijden zullen voorkomen,
maar dat de reactie van een organisatie bepaalt of succes herhaald
kan worden. Is er genoeg oplossend vermogen om problemen in
perspectief te zien, er mee te om te gaan en het weer te gebruiken
voor nieuwe groei? Dat is een boeiend proces wat mij bijzonder
interesseert. Het is bij mijn teams altijd een thema. Hoe ga je om
met tegenwind? Hoe handel je als het even allemaal tegenzit? En dat
wordt complexer als de club groter is, de fans hebben invloed en de
businessclub heeft invloed. Dan kan beleid en ratio worden
ingewisseld voor emotie.
Q: je hebt een verleden met Herman, het
klikt volgens mij goed tussen jullie, maar er zijn ook flinke
verschillen; jij weet dat ongetwijfeld beter dan ik. Zou je jezelf
eens willen vergelijken met Herman; overeenkomsten, verschillen, en
hoe heeft dat de laatste 5 jaar uitgepakt?
Erik Braal: Ik had in mijn begintijd bij
Rotterdam een speler die vroeg of wij tweelingbroers waren. Dat was
wel grappig. We hebben veel overeenkomsten, vrij rustig langs de lijn
is misschien de meest in het oog springende. Zijn beiden veel bezig
met de groepsdynamiek. Hoe reageren spelers naar elkaar, wat gebeurt
er in het team als het niet loopt. We kijken beiden strategisch naar
het spel. Als we geen concurrenten zouden zijn, maar bijvoorbeeld in
een andere sport zouden coachen, dan hadden we waarschijnlijk veel
meer contact. Nu beperkt het zich vaak tot goede gesprekken na het
seizoen en met praatjes bij de wedstrijden.
Er zullen ook veel verschillen zijn.
Maar het is lastig om die aan te geven.
Q: denk je dat een overweging van het
bestuur van Donar met name het tegenvallende vorige seizoen is
geweest? Als er (even) wat minder gepresteerd wordt, wordt dat
in Groningen vaak een beetje overdreven zwaar opgevat – ik zeg
weleens “Donar, dat is het Ajax van het Basketball.” Of denk je
dat andere overwegingen zwaarder wogen? Ik stel deze vraag mede omdat
jullie dit seizoen eigenlijk met een hele nieuwe, flink verjongede
groep weer aan het bouwen waren, en mijn indruk was dat de opgaande
lijn weer ingezet was.
Erik Braal: Ik had ook het idee dat we een
duidelijke opgaande lijn te pakken hadden. En we wisten dat die groep
tijd nodig had. Er waren nog een aantal hobbels te nemen naar een nog
stabieler spel en team. Maar daar waren we in de trainingen goed mee
aan de slag. Geen van de (nieuwe) spelers had een kampioenschap
gewonnen. En leren winnen is niet zo eenvoudig, heeft tijd
nodig en vraagt veel discipline.
Ik heb een uitgebreide database waarin
ik alle teams in de eredivisie analyseer. Als ik in dat dashboard
alleen de top-4 naast elkaar zet, dan stonden we er zelfs heel goed
voor. Daarom had ik veel vertrouwen in goede play-offs.
Voor een bestuur is een tegenvallend
seizoen natuurlijk altijd een overweging. Dat lijkt me logisch. Ze
zullen zich hebben afgevraagd of we weer op hetzelfde niveau konden
komen van het jaar ervoor.
Ons “nadeel” was dat we vooral in
2017-2018 een ongewoon goed jaar hadden. Niet alleen wat resultaten,
beker en het kampioenschap met een sweep, maar ook de halve finale in
de Fiba Europe Cup en winnen van de kampioen van Italie. Dat niveau
komt de komende jaren ook niet meer in Nederland voor. Er werd
gepresteerd en ongelooflijk mooi gespeeld. Het waren goede spelers
die ook als team klikten. Ik denk dat we met het team van dit seizoen
weer een eind richting dat spel waren gekomen, maar dat zal ik nooit
kunnen bewijzen. En voor de niet-kenner, die alleen kijkt naar de
resultaten, is het dan logisch dat er afscheid wordt genomen van mij.
Immers, het laatste kampioenschap dateert alweer van 2 jaar geleden.
Als je niet bereid bent dieper te kijken, dan klopt dat.
Er speelt op de achtergrond nog iets.
Als je op weg bent om succesvol te worden zoals het eerste jaar, is
het makkelijk om optimistisch te zijn. Iedereen voelt het momentum,
en is daarmee ook hoopvol voor wat er gaat komen. Je bent jager, en
het doel is heel helder.
Na 3 kampioenschappen op rij veranderde
die mindset. Mijn ervaring was dat met het succes, er ook angst
insloop om die status te verliezen. ‘Willen winnen’ werd
ingeruild voor ‘niet willen verliezen’. Daar schuilt een hang
naar controle in, die in topsport niet bestaat. Van jager op jacht
naar prijzen, wordt je een prooi die probeert achtervolgers voor te
blijven. En elke keer als het dan tegen lijkt te zitten, of die
status in gevaar lijkt te komen, kan er reden zijn voor pessimisme of
voor negativiteit. Bij alles worden vragen gesteld, er wordt
gemicromanaged. Het bestuur komt veel te dicht bij het proces dat het
team moet doormaken. Met een nieuwe coach creëer je een nieuwe wind
en daarmee weer hoop en optimisme.
Q: je maakt het zowel jezelf als je
spelers niet gemakkelijk; de speelwijze vergt sowieso intelligente,
maar misschien ook wel behoorlijk ervaren spelers...in 2018-2019 liep
dat fout af, maar ik vond dat je daar uitstekende verklaringen voor
had; 'Never change a winning team' is niet voor niets een vrij
algemeen geldende wijsheid in de sport...en zo'n beslissing om met
zo'n oud team door te gaan neem je neem ik aan niet alleen, daar is
een bestuur net zo verantwoordelijk voor. Toch had ik wel het idee
dat jouw of jullie inbreng in de keuzes voor spelers groter was dan
bij de meeste voorgangers in Groningen het geval was... Zie je het –
ondanks dat alles – als mogelijk dat ook dat je nu misschien wel
een beetje opbreekt?
Erik Braal: Als je het over het seizoen
2017-2018 hebt, toen was het niet mogelijk om zomaar afscheid te
nemen van spelers. Vrij veel spelers hadden doorlopende contracten en
we hadden een fantastisch seizoen. Dus logisch dat we dat probeerden
op te rekken. Tegelijk wisten we intern dat het (bijna) niet te
evenaren was. Er moesten ook wat spelers worden vervangen en was ik
me ervan bewust dat die een nieuwe, andere energie moesten brengen.
Achteraf hadden we toen Bradford Burgess niet moeten laten gaan. Hij
wilde graag blijven, maar op een andere positie spelen. En daar was
geen ruimte voor door de contracten die doorliepen met andere
spelers. Maar hij was heel belangrijk in het spel dat we wilden
spelen. Iemand die, net als Arvin, de volgende pass zag en totaal
niet bezig was met zichzelf. Een intelligente speler die basketbal op
de juiste manier speelt. En er stond, goed was in belangrijke
wedstrijden. Ik had hem moeten overtuigen om toch op de #4 te blijven
spelen. Hij zou ons in 2018-2019 heel goed hebben kunnen helpen. Soms
weet je pas wat je mist, als het er niet meer is.
Je hebt gelijk dat de speelwijze veel
vraagt van de spelers. Ze moeten wel een beetje met verstand
basketballen. In de VS noemen ze dit “playing the right way”. Als
je in de interviews een gerenommeerde coach als Rick Pitino over de
Euroleague en het Europese basketbal hoort praten, en daarbij steeds
benadrukt dat deze speelwijze de manier is om basketbal te spelen en
hij hier zoveel geleerd heeft, dan is dat precies de brug die spelers
over moeten om mee te gaan in die denkwijze. Ze zijn het niet gewend,
er is veel meer oog voor het spelen zonder de bal en de pass heeft
nog de waarde die het vroeger (ook in de NBA) had. Maar als het lukt,
dan is het de mooiste manier, en geeft het enorm veel spelvreugde en
herkenning bij het publiek. En dat vind ik een leukere uitdaging dan
een stuiteraar de bal geven en kijken of hij ons kan laten winnen. Ik
denk dat deze manier van spelen ons Europees competitief heeft
gemaakt. De beweging en de passing zorgt dat alle spelers een
bijdrage kunnen leveren.
***
Hey_Erik_Braal_Q: Donar is zo'n echte basketballstad.
Adel verplicht (vind ik tenminste). De club heeft natuurlijk het
volste recht om zo'n beslissing om een andere weg in te slaan te
nemen, maar de manier waarop (ik vat het even vrij samen 'een tijd niets horen en dan de mededeling dat de club niet met je verder wil, (AD)) moet toch pijn doen. Dat zou toch anders
kunnen? Of zie jij het als onvermijdelijk? Ik vraag het ook omdat
vorige zomer Arvin Slagter op een (vergelijkbare) niet al te chique
wijze vertrok. Wil je daar wat over zeggen? En zou deze manier van
handelen uiteindelijk niet ook een klein beetje afbreuk doen aan het
imago van de club?
En komt er nog een mooi afscheid voor jullie?
A: De situatie rondom mij en de
situatie rondom Arvin waren verschillend. Bij Arvin wilde de club met
hem verder en is het in het proces daarna scheef gelopen, bij mij
heeft de club nooit over een verlenging gesproken. Dat is wel
pijnlijk, omdat je na vijf intensieve jaren hoopt dat er een dialoog is
over de voors en tegens. Dat gesprek is er niet geweest. Mijn
contract loopt per 1 juni a.s. ten einde.
Over een afscheid is wel gesproken. Ik hoop dat Meindert en ik goed afscheid van de fans kunnen nemen. Maar door de huidige situatie is onduidelijk hoe dat allemaal gaat lopen.
Q: Naast vd Belt, heb je ook wel een al lang lopende link met Marco vd Berg die uit zijn contract is gestapt bij de Orange Lions Academie Mannen (OLA). Ik ben daar persoonlijk niet zo rouwig om, en het is ook niet de eerste keer dat Marco ergens voortijdig vertrekt. Zou de positie bij OLA niets voor jou zijn? Bijvoorbeeld in tandem met Burhan Alibegovic? Ook met Burhan heb je in het verleden (volgens mij goed en prettig) kunnen samenwerken. Zou je eens op dit alles willen reageren?
A: Marco kwam er na een tijdje achter dat zo'n opleiding iets van hem vraagt, wat hij niet kan of wil geven. Hij mistte het coachen van een prestatie team ontzettend. We hebben dit jaar verschillende gesprekken gevoerd, en toen was hij daar al mee bezig. De adrenaline van het coachen van topwedstrijden is iets heel speciaals. Ik kan Marco z'n gevoel hierbij heel goed begrijpen. Of de positie bij OLA iets is voor mij, is lastig te zeggen. Ik ken de plannen niet goed genoeg om te weten of dat bij mijn ambitie past. Met Burhan werken is iets wat we in Rotterdam met veel plezier en succes hebben gedaan. Het was het eerste team bij Rotterdam dat de 2e ronde van de play-offs en de bekerfinale haalde. Mooie herinneringen..!
Q: Inmiddels is duidelijk geworden dat ook je unieke assistent-coach Meindert van Veen verdwijnt bij Donar. Wil je ons eens iets wijzer maken over de langdurige samenwerking met die Icoon?
A: In seizoen 2016-2017 heb ik
Meindert benaderd om Donar en mij te helpen bij het analyseren van
Europese tegenstanders, het ontbrak aan tijd om zowel de DBL als de
FIBA goed en zorgvuldig te doen. Meindert coachte op dat moment de
dames van Den Helder en deed het analyseren op afstand erbij. Maar
Meindert doet dingen niet half, en wilde graag wat meer betrokken
zijn bij de dagelijkse gang van zaken. Daarom is hij in 2017-2018 op
de bank komen zitten. Bijzonder natuurlijk, want daarmee veranderde
onze rollen naar elkaar. Ik ben, ook als jeugdcoach, vaak bij
Meindert geweest in Den Helder om samen met hem basketbal-zaken te
bespreken. Daarna was ik assistent bij hem en het Nederlands Dames
team. We hebben toen met vallen en opstaan met elkaar leren werken,
maar toen dat eenmaal functioneerde hebben we met veel plezier
samengewerkt. Er is sowieso veel respect voor elkaar, grote
loyaliteit en hierdoor is een diepe vriendschap ontstaan. Wat ik zeer
waardeer is dat hij nog steeds open staat voor nieuwe ideeën. Na
zo'n carrière en zoveel kampioenschappen zijn er niet veel coaches
die zich kunnen aanpassen aan een andere aanpak. Maar bij hem is dat
zo. En dat gaat niet alleen over basketbal.
Q: Uit mijn vragen blijkt een zeker patroon: je bent goed in samenwerken. Kun je eens een boom opzetten over samenwerken in de jungle van de topsport? Over vriendschap? Over de manier waarop je mensen zoekt om zo'n samenwerking mee aan te gaan? Welke kwaliteiten je in de betreffende personen zoekt? Zijn die kwaliteiten overwegend steeds dezelfde? Of hangt dat helemaal af van de situatie?
A: Dat is een interessante vraag en observatie. Het is een fijne balans. Ik zeg tegen de mensen met wie ik werk dat het niet altijd vriendelijk en aardig kan, maar dat mijn waardering daarom niet minder is. In het heetst van de strijd zeg of doe ik soms iets waardoor iemand wordt tekort gedaan. Als iemand van de staf opspringt van de bank, en ik wijs iemand daarna terecht, dan kan dat worden geïnterpreteerd als vernederend. Daarom probeer ik in de situaties wanneer het kan, met iedereen normaal om te gaan. We doen met elkaar dingen buiten het basketbal. Gaan uit eten, ze komen bij mij thuis. De deur wordt niet platgelopen, maar een goede relatie is belangrijk. Met een deel van de staf gaan we elke zomer chique uit eten. Dat gaat zeker worden voortgezet na deze periode. En zo zie ik nog steeds mensen van de vorige clubs buiten het basketbal om. We hebben iets bijzonders meegemaakt, een relatie opgebouwd. En mijn interesse is groot genoeg om niet alleen over basketbal te kunnen praten. Dat helpt ook.
Q: Jij en ik gaan ook al decennia terug, ook al hebben we nooit echt samengewerkt... Maar ik denk dat ik je toch aardig ken. In mijn beleving kwam je toch als een ietwat andere man terug uit Oostenrijk. Herken je die stelling? Kan je daar eens op reflecteren? Voor alle duidelijkheid; ik meende dat verschil vooral te zien in bijvoorbeeld je communicatie met de Media, dus niet in onze onderlinge contacten.
A: Toen ik bij Oberwart werkte, heb ik veel geleerd. Het was sowieso goed om buiten Nederland te werken, waar niemand je kent en je op jezelf bent aangewezen. Hoe je denkt, hoe je functioneert, alles wordt op een andere manier bekeken. De invloed van de Balkan is daar heel groot in het basketbal. Er zijn veel spelers en coaches die daar vandaan komen. Dat zorgde ervoor dat ik kritisch werd bekeken en je moet staan voor waar je in gelooft. Die houding maakt je misschien nog wat autonomer, wat anderen weleens verwarren met arrogantie. Mijn zelfbewustzijn is daar zeker toegenomen. Toen Donar mij benaderde, had ik gevoel dat ik daar ook echt aan toe was.
Q: Hier zeg je wat. Mijn indruk was dat Donar je ook eerder al wel benaderd had, maar dat je toen niet toehapte. Klopt dat? En was het alleen omdat jij vond dat je er nog niet aan toe was dat je niet al eerder bij Donar aan de slag ging? Of had het ook met andere omstandigheden, bijvoorbeeld bij de club, te maken dat dat toen nog niet gebeurde?
A: Ik was inderdaad al eerder door Donar benaderd. Maar steeds zaten daar haken en ogen aan. Een keer nadat ik net een contract met een club had verlengd, een andere keer is het tot uitgebreide gesprekken gekomen en hebben ze voor een andere coach gekozen.
Q: William Pomp schreef een verhandeling over je mogelijke opvolgers, uiteindelijk kwam Donar al relatief snel met Ivan Rudez als nieuwe coach. Stel ik je een rare vraag als ik je vraag of je denkt dat jouw erfenis in bij hem in goede handen is?
A: Mooi dat je erfenis zegt. Dat is wel een belangrijke motivatie bij de clubs waar ik heb gewerkt. Je hoopt dat aan het eind je iets hebt toegevoegd en iets kan achterlaten. Volgens mij heb je dan een bijdrage geleverd. Maar ver voor mij waren er bij Donar al grote coaches, zoals Bill Sheridan, Maarten van Gent, Ton Boot en Marco van den Berg. Ik ben trots om ook in dat rijtje te staan. En met de prestaties die we hebben gehad, ben ik onderdeel van de geschiedenis van Donar.
Q: Ik miste in zijn rijtje Geert Hammink als serieuze kandidaat, nu als coach aangesteld in Leiden. Zou die zeker gezien jullie resultaten tegen het vakkundig de nek omgedraaide project Dutch Windmills – waar veel kanttekeningen te maken zijn, maar niet dat Geert Hammink daar geen uitstekend visitekaartje afgaf – niet als een voor de hand liggende kandidaat zijn geweest? Hoe zie je die (blijkbaar) hypothetische optie voor Donar?
Maar William Pomp is
hem blijkbaar wel vergeten, want anders had hij hem zeker in zijn
rijtje opgenomen.
Q: Wie en wat ga je hardst missen na die vijf jaar en al die mooie ervaringen?
A: Zeker een aantal mensen uit de staf met de lol en het reizen met elkaar naar Europese wedstrijden. Ik heb heel prettig samengewerkt op dagelijkse basis met Hans Besselink (team-manager), Edwin Keijzer (fysio), Jan Arend Vredeveld (krachttrainer), Wim Heum (verzorger) en natuurlijk Meindert. Verder ook met de mensen op kantoor, Peter, Hayo en Kim. Als je dagelijks met elkaar omgaat, dan is het belangrijk dat het daar ook goed is.
Q: Tenslotte de meest voor de hand liggende vragen; zien we je volgend seizoen – als dat er tenminste komt – weer ergens als coach actief? In Nederland is eigenlijk nog maar een plekje vacant...of richt je je weer op het buitenland? Ik kan me voortellen dat de Corona-situatie alles stukken lastiger maakt, hoe beleef je dat? Of is een sabbatical ook een reële en wenselijke optie voor je?
A: Ik heb goede herinneringen aan mijn vorige sabbatical, dus zoiets zit altijd als optie in mijn achterhoofd. Mijn vorige sabbatical in 2010 heb ik genomen om afstand te hebben tot de dagelijkse gang van zaken en wat meer te reflecteren op mijn functioneren. Ik ben toen bij andere coaches gaan kijken, juist als opfriscursus.
Nu voelt deze periode, tijdens corona, toch ook als afstand nemen en vermoed ik dat aan het einde van deze periode de afstand lang genoeg is geweest om weer fris voor een groep te staan. Dus ik ben bezig om mij te oriënteren op een nieuw team. Ik ben niet echt bezig met waar dat zou moeten zijn, maar vooral welke situatie. Ik wil mij verbinden aan een club met een plan en duidelijke ambitie.
Maar de realiteit is ook dat door corona alles heel langzaam gaat. Veel clubs zijn nog niet zeker hoe hun financiële plaatje eruit gaat zien. Er is nog zoveel onzeker, wanneer en hoe er gespeeld gaat worden, dat iedereen op zijn handen zit en afwacht. Ik heb contact met agenten en clubs, maar alles beweegt heel langzaam. We gaan het zien.
Hey_Erik_Braal: bedankt voor deze antwoorden. Ik wens je heel veel succes bij het vinden van een mooie nieuwe baan, als er wat dat betreft nieuws is hoor ik het graag van je. Dan, of wie weet eerder, kom ik zeker terug met een volgende reeks vragen.
AART DEKKER
zaterdag 22 september 2018
SHARTIE / FIBA CHAMPIONS LEAGUE PLAY-IN: Donar Groningen @ Prishtina, Kosovo / DONAR GRONINGEN INTERNATIONAAL CLUB BASKETBALL 2018-2019
Ik probeerde de Uitwedstrijd van Donar in Kosovo zo goed mogelijk terug te kijken; dat viel niet mee..! Uiteindelijk heb ik de eerste helft grotendeels, en nog wat flarden van de tweede helft gezien. Genoeg...denk ik zo maar...
Een korte beschouwing op basis van wat ik gezien heb:
-De spelers van Prishtina speelden alsof hun contract bij het niet halen van de volgende ronde verscheurd zou worden...
-Het Publiek -de Kosovaarse Fans; ja met een Hoofdletter!- steunden hun team alsof het een Finale betrof...
-en beide stellingen zitten misschien niet heel ver van de waarheid...
-Donar is mijns inziens zeker niet kansloos strakjes Thuis...
–...maar zal de steun van HUN Publiek net zo nodig hebben, dus niet alleen...
–...hoop ik op een barstensvolle MartiniPlaza...
–...ik Hoop (Ja, met een Hoofletter!) dat het Groningse Publiek zichzelf Overtreft, en er een Hel voor de Kosovaren van maakt...
-want het zou toch erg leuk zijn als Donar Groningen, – Groningen überhaupt – dit seizoen een stapje hoge Internationaal Clubbasketball mag ervaren..!
Coaches Erik Braal & Meindert van Veen,
de Spelers/Het TEAM,
en het Publiek MOETEN Vol Aan de Bak in hopelijk een Volle Bak!
Heya (Hup) Donar!!
AART DEKKER
zondag 15 april 2018
BASKETBALL IN DE LANDELIJKE MEDIA / DAGBLAD TROUW / INTERVIEW: Meindert van Veen - 'De belangrijkste taak van basketbalgoeroe Van Veen is huiswerk maken' / DONAR GRONINGEN / FIBA EUROCUP 2017-2018
 |
| Meindert van Veen (Foto: Donar.info) |
De belangrijkste taak van basketbalgoeroe Van Veen is huiswerk maken
Basketbalgoeroe Meindert van Veen is als assistent-coach betrokken bij het succes van Donar. Maar hij is niet het meesterbrein.
Meindert van Veen heeft het ook gehoord en hij kan er wel om lachen. Dat hij het meesterbrein zou zijn achter het succes van Donar, de Groningse basketbalclub die op de drempel staat van de halve finale van de Europe Cup. "Ik vind het leuk om te horen en mijn ego wordt er enorm door gestreeld", zegt de 67-jarige basketbalgoeroe met een glimlach onder zijn grijze snor. "Ik denk alleen dat het niet zo is, ik zie het niet als mijn succes."
 |
Meindert van Veen, eind jaren '90 coach van de basketbal-dames uit Den Helder, wordt door zijn meiden in de feestvreugde betrokken. © ANP
Van Veen werd vorig jaar door Donar-coach Erik Braal gevraagd om te assisteren bij de Europese wedstrijden. Dat pakte goed uit en de man die bijna zijn hele leven als coach in het basketbal heeft gewerkt bleef hangen in Groningen. Dit seizoen is hij 'onderdeel van een succesvolle combinatie'. Vanavond kan Donar zich ten koste van Mornar Bar uit Montenegro plaatsten bij de laatste vier van de Europe Cup.
"Natuurlijk draag ik een steentje bij", zegt Van Veen in Martiniplaza, dat vanavond met 4350 toeschouwers weer tot de laatste stoel is bezet. "Erik is de hoofdcoach en het is zijn taak om mensen om zich heen te zoeken die het team kunnen helpen. Ik heb de wedstrijd van Mornar Bar tegen Rode Ster gedownload en samen met Erik beslissen we hoe we het tactisch gaan aanpakken."
Het maken van huiswerk ziet Van Veen als zijn belangrijkste taak. Hij struint het internet af naar informatie over tegenstanders. Komende zomer mag hij weer coachen als hij in dienst van de basketbalbond met de meisjes onder achttien jaar naar het EK gaat. "Dan heb ik assistenten die het werk doen dat ik nu bij Donar doe. Als er een van hen tijdens een wedstrijd twee leuke opmerkingen maakt ben ik al blij."
In tegenstelling tot Braal, die soms uiterlijk onbewogen langs de kant kan staan, is Van Veen een aanwezige coach. Dat zit in zijn natuur, zegt hij, zo is hij altijd geweest. "Ik zou ook een aantal dingen anders doen dan Erik." Hij haalt een klein voorbeeld aan. "Ik kijk altijd naar wie goed in de wedstrijd zitten. Die gaan de tweede helft spelen. Erik begint de tweede helft altijd gewoon weer met zijn startende vijf."
Dat Braal en hij soms verschillende visies op het spel hebben, is volgens Van Veen alleen maar goed. Zo vullen zij elkaar aan. "Als je alle twee hetzelfde bent als coach kun je net zo goed een spiegel huren", zegt Van Veen, die nog niet weet of hij ook volgend seizoen in dienst is bij Donar. "Die ziet precies hetzelfde en daar heb je helemaal niks aan. Ik ben iemand die heel erg coacht op het voorkomen van fouten en Erik is veel meer bezig met de volgende actie."
Donar moet vanavond in eigen hal een achterstand van zes punten goedmaken, opgelopen vorige week in Montenegro. Geen onmogelijke opgave, denkt Van Veen. "We hebben daar een enorme kans laten liggen om te winnen. Het verwachtingspatroon wordt steeds groter en spelers willen zich waarmaken. Ze moeten leren omgaan met het succes dat we hebben."
Lees ook:
Na een ruime zege tegen het Roemeense Cluj stond Donar begin maart op de drempel van de kwartfinales van de Europe Cup. Die heeft de club inmiddels bereikt.
***
Meer artikelen over Meindert van Veen:'DVHN.nl/sport/Meindert-van-Veen-Bullebak-of-meesterbrein-van-Donar'
'Denhelderactueel.nl/2015/05/afscheid-meindert-van-veen-groots-gevierd/'
'DVHN.nl/sport/Meindert-van-Veen-in-technische-staf-Donar'
vrijdag 27 januari 2017
DONAR GRONINGEN VS. LUKOIL AKADEMIC SOFIA / FIBA EUROCUP / COLUMN AART DEKKER / INTERVIEWS & KRANTEN: 'Prachtig...Maar waar waren de Landelijke Media?'
 |
| Donarspelers bedanken uitverkocht Martiniplaza na een 8-op-14 Fiba Europe campagne |
Donar Groningen heeft mijns inziens een majeure stap vooruit gemaakt, en dat dan vooral ook omdat het Groninger Publiek die stap lijkt te hebben gemaakt..! En wel juist vooral doordat het publiek het Internationale Basketball begint te waarderen. En ook voor de organisatie Donar Groningen gold nog niet zo lang geleden dat als de keuze moest worden gemaakt tussen Internationaal spelen, en een extra speler die de kans op een Kampioenschap iets groter zou maken, die keus meestal uitviel voor die extra speler.
Donar; het was Mooi! En het was goed zo...zo blijft er nog iets te wensen voor volgende seizoenen. Hopelijk dat dan ook andere DBL-clubs weer kiezen voor, of mogelijkheden zien tot het deelnemen op het Europese Podium! Volgende jaar weer een stap!
Een wedstrijdverslag van Hans Kortekaas met Stats vind je op de DBL-site: --- Hier ---
Als ik de geluiden in de Groningse Businessclub goed beluisterde was men zeer tevreden over de Media-aandacht, ook al liet Ziggo dit toppunt van het Nederlandse Basketball dit seizoen op het laatste moment liggen. De wedstrijd was thuis via andere kanalen ook wel te zien, maar toch wekt zo'n beslissing wel wat vraagtekens... Nou ja, daar kom ik nog weleens op terug, hoop ik...
NRC schreef vooraf een mooi portret van Succescoach Erik Braal (zie hieronder), de Telegraaf had ook een Preview. Maar voor zover ik het kon nagaan bleef het daarbij...
Hoeveel betaald voetbal-clubs zullen het toeschouwersaantal van Donar gisteren -laat staan de ambiance!- veelal niet halen? En welk ander Nederlands clubsportteam tipt er nooit aan? Natuurlijk; er zijn ook nu weer criticasters die gelijk gaan roepen "...dat het Nederlandse Basketball nu eenmaal niets voorstelt..." Ik raad die mensen aan de vorige zinnen nog eens te lezen en tot zich door te laten dringen. En voor die Basketball-liefhebbers die denken "...dat in het Buitenland overal grotere zalen met meer publiek vollopen..."; vergeet dat maar gelijk! Er zijn niet zoveel landen -zelfs meerdere van de traditionele 'Powerhouses'- waar ze hun vingers af zouden likken bij zoveel publiek, zo'n sfeer, en waar het relatieve succes van nu Donar, maar in voorgaande jaren ook wel in Den Bosch, Nijmegen, Amsterdam en Leiden veel beter op waarde wordt geschat dat hier ten lande...
Het is weer voorbij, die mooie Basketball-winter!
Terug naar de DBL.
Nu moet Donar ook daar het hoge niveau zien te handhaven. Dat dat gaat gebeuren heeft er alle schijn van. Toch mag de club dat niet als vanzelfsprekend aannemen, want van Landstede Zwolle verwacht ik dat ze er aan het eind van het seizoen klaar voor zullen zijn, en wie weet wat er nog voor een gekke dingen kunnen gaan gebeuren in Den Bosch...
En Play-Offs zijn in Groningen natuurlijk altijd al een spektakel op zich...
Hieronder -tenminste op mijn Weblog- nog wat meer bij elkaar geschraapte content.
AART DEKKER
Donar TV:
Met Jason, Chase, Meindert en Maarten van Gent 250117
- Donar neemt eervol afscheid http://www.basketballleague.nl/nieuws/2974
Eric Boorsma Press conference Donar Groningen - PBK Lukoil Akademik
Steven Verseput van NRC schreef een lange, mooie voorbeschouwing in NRC en -toeval of niet- zette de twee uitblinkers van Donar op woensdag op de begeleidende foto; Coach Erik Braal en 'Ouwe Getrouwe' Jason Dourisseau...
Hij wil zijn ploegen laten swingen als een jazzorkest
Erik Braal, coach van de Groningse basketbalclub Donar.
Erik Braal basketbalcoach
Erik Braal, coach van het Groningse Donar, is de professor van het Nederlands basketbal. Woensdagavond kan zijn ploeg zich plaatsen voor de achtste finale van de Europe Cup.
Door onze redacteur Steven Verseput | NRC, 25-1-2017, originele artikel --- Hier --- meer van Steven Verseput op NRC.nlnrc: --- Hier ---
Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Woensdag, 25 januari 2017, pagina 10 - 11
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
