Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
For decades, Theo Jansen has toiled on the beaches of the Netherlands in his quest to make his beloved Strandbeests self-sufficient. But what happens when, as the artist pursues his dream to create new life, he starts to feel his own slipping away? As he contemplates whether he is the Strandbeests' master or slave, Theo races against the inevitable passing of time and his eventual death.
WEG UIT DEN HAAG / SHARTIE AART DEKKER N.A.V: Groene Recensie ´Schepper ´- ´Pipe Dream´, een documentaire over Theo Jansen en zijn Wind-/Strandbeesten
Als je 32 jaar in een stad - Den Haag - hebt gewoond, dan zijn er daar veel dingen die je bijblijven. Als dingen die echt uniek zijn, zich dan ook nog eens op een paar honderd meter van het huis waar je 20 jaar woonde ontwikkelen, en uiteindelijk wereldwijd bekendheid verwerven, dan heeft zoiets je aandacht en die blijft, ook verhuis je er vandaan.
Theo Jansen, de kunstenaar, uitvinder en technoloog die de Windbeesten / Strandbeesten die de zichzelf op de wind voortbewegen bedacht en uitwerkte, had zijn atelier op de hoge geluidswal die mijn woonwijk Ypenburg een beetje af moest schermen van verkeersoverlast van de A13 en A4.
Ik ging de af en toe weleens kijken wat er allemaal gebeurde hoog boven Ypenburg, helaas was Jansen nooit aan het werk als ik er - soms met gasten - een kijkje kwam nemen. Maar dat de man iets unieks deed, en dat het concept zich steeds verder ontwikkelde kon je nauwelijks ontgaan; natuurlijk werd er lokaal regelmatig aandacht aan gegeven in de vier (4!) huis-aan-huis-bladen die we in de bus kregen, op lokale en regionale TV en Radio, en uiteindelijk ook in de landelijke media.
En dit jaar zag ik dus bovenstaande documentaire.
De moeite waard!
Ben benieuwd naar hoe het verder gaat...
Volgens mij is het atelier er trouwens nog steeds, dus als het je wat lijkt...
(AD)
De volledige documentaire ´Pipedream´ is via de NPO-site --- Hier --- te zien.
Op
YouTube is een veelheid aan korte clips tot en met langere
documentaires uit binnen- en buitenland te vinden, bijvoorbeeld --- Hier ---
Een passant vraagt aan Theo Jansen, bij zee werkend aan een van
zijn strandbeesten, of wat hij maakt ook ‘any functionality’
heeft. ‘Nee, het is kunst.’ Weg is de man. Grijnzend zegt de
Hollandse Leonardo: ‘Als ze vragen wat ik maak, zeg ik meestal
“kunst”. Dan houdt het meteen op. Hebben ze medelijden.’ Het is
natuurlijk ook geen doen uit te leggen dat het gaat om iets veel
groters. Om een totaal nieuwe stap in de evolutie. Want Theo is
Schepper. Die (helaas?) zijn creaturen nog steeds moet repareren,
bewaken en beschermen. Hij heeft ook niet de illusie dat ze in de
komende jaren zelfvoorzienend en_ storm-proof_ zullen zijn. Misschien
dat het over twee decennia zover is. Zelf maakt hij dat
waarschijnlijk niet meer mee: zijn as zal in hun biotoop uitgestrooid
worden. Maar hopelijk nemen jongere scheppers zijn werk over, de
evolutie voorthelpend.
Serieus of grap? Ergens daartussenin lijkt me. Toen hij in 1990
met de beesten begon dacht hij een soort God te zijn. Hij probeerde
‘nieuwe levensvormen’ te maken die op stranden moesten overleven.
Maar steeds meer kwam het besef dat hij eerder hun slaaf en bediende
is, eeuwig bijstellend, schroevend, knutselend. Dan had hij (zeg ik)
natuurlijk kunnen stoppen, daarmee ons berovend van zijn vrolijke,
mooie, blij makende beesten, die, meer dan welk ander artefact dat ik
ken, wel degelijk de indruk wekken niet alleen buizen, touwen,
plastic zeilen te zijn, maar autonome, skeletgelijkende maar levende
wezens. Futuristisch en prehistorisch. Vaak groot, en tegelijk van
grote elegantie. Om bij te grijnzen maar ook licht ontroerd te raken.
En dan ken ik ze alleen maar van foto’s, documentaires,
YouTube-filmpjes. Wat moet het adembenemend zijn ze te zien bewegen,
lopen in hun schitterende biotoop, tussen zee in altijd wisselende
kleuren, dito luchten, duinen, helmgras en strand.
In sommige shots zie je ook het sterke effect op passanten,
wandelaars, strandgasten. In andere zie je die mirakeldieren juist in
een haast lege omgeving (logisch, in drukte valt slecht te
manoeuvreren) waarbij opvalt dat de enkele passant zelfs niet
stilhoudt. Zouden ze daar boven Scheveningen al gewend zijn aan deze
nazaten van de_ Animaris derba_ of Animaris circodentis waar
we de door Jansen gemaakte grafstenen van zien? Gesneuveld door storm
waarschijnlijk.
Man op leeftijd, met uitzicht op zee, alleen en ingelukkig. Die
ons, zegt hij, een sprookje vertelt, een droom met wortels in de
werkelijkheid. Die Nikolov, de Bulgaarse regisseur, verdenkt van een
teveel aan bewondering voor zijn persoonlijkheid._ ‘The legend’_
moet gewoon naar de wc. In Nikolov ziet hij ook zijn eigen naïveteit.
Die nodig is om ergens in te geloven. Zoals iedereen, de mensheid,
irrationeel optimisme nodig heeft, ‘anders overleven we niet’.
Veel opnames lijken me een paar jaar oud. Hopelijk blijft dat
optimisme overeind. Actualiteit lijkt niet zijn ding. Evolutie kent
geen waan van de dag.
Willemijn Veenhoven interviewt Leon Verdonschot over o.a. Ronnie Flex & de liefde
Ik zat in de auto - voor mij de momenten waar ik het meeste radio luister - en viel middenin het Kunststof-interview van Willemijn Veenhoven met Leon Verdonschot, toevallig twee van de 'Media-mensen' die ik het leukst en meest interessant vind.
Het eerste deel - dat ik dus gemist had en nu aan het inhalen ben - ging over het nieuwste boek van duizendpoot Leon Verdonschot; een boek over de rapper Ronnie Flex. Óók leuk en interessant...
Maar in het tweede deel ging het over Verdonschot zelf, zijn fanschap van Bruce Springsteen, en (vooral) over zijn liefdesleven. En dat werd dus - ook omdat Willemijn op dreef was, en de twee een overduidelijke geweldige klik hebben - één van de leukste interviews die ik in lange tijd zag, hoorde of las.
Originele Column in het archief op Groene.nl --- Hier ---
Wanneer je van sport hield en aan sport deelnam, betekende dat dat
je een zeker idealisme had. Je ging uit van de gedachte dat een
gezonde geest in een gezond lichaam zat. Dat Hitler zich dolgraag
liet zien op de Olympische Spelen kwam voort uit die gedachte:
waarschijnlijk was hij ervan overtuigd dat het blanke ras - en met
name het Duitse - tot ongekend grote sportprestaties in staat zou
zijn, wat tevens zou betekenen dat het blanke ras het gezondste, dus
intelligentste zou zijn.
We hebben de sport zien veranderen. Sport heeft niets meer met
idealisme te maken maar alles met commercialiteit. Het heeft ook
niets meer met een gezond lichaam te maken. Het lichaam is een
economisch product geworden - dat was het altijd al, maar via sport
en dus je lichaam kun je een veelvoud verdienen. Een Engelse jongen
van achttien, een voetballer, wordt verkocht voor 48 miljoen euro.
Een Amerikaanse basketballer van 21 jaar brengt al gauw honderd
miljoen dollar op. Het lichaam is amusement. Sport is amusement.
Nu gaan zich in de toekomst wat problemen voordoen. Ik keek naar
de Paralympics die deze week zijn begonnen en zag een man met een
kunstbeen. Nu was dat geen houten geval meer of iets van ijzer met
pinnen, maar een schitterend geconstrueerd, computergestuurd apparaat
dat feilloos de stap kon imiteren, bijna op iedere gewenste snelheid,
en voortgedreven door de sporter zelf.
Mag je op de «gewone» Olympische Spelen met een kunstoor spelen?
Of met een kunstoog? Als je mag honkballen met een dikke handschoen,
mag je dan ook honkballen met een kunsthand? Als dat allemaal mag,
mag je dan ook aan de gewone Olympische Spelen meedoen met een
kunstbeen? Waarom niet, zou je zeggen. Wanneer je nu dat kunstbeen zo
kunt maken dat het harder loopt dan een gewoon been, heb je dan een
onrechtvaardig voordeel op een renner die bijvoorbeeld gezonde benen
heeft, maar een kunstoog? Met andere woorden: wanneer ben je
eigenlijk nog een gewone sporter?
Een bril mag, contactlenzen mogen ook, maar zou je ook kunstogen
mogen hebben waarmee je beter kunt zien? Trouwens, wanneer houdt een
mens eigenlijk op een mens te zijn? We hebben al kunstharten,
kunstnieren, kunstoren die op muizen worden gekweekt - die zaken
worden binnen niet al te lange tijd sterk verbeterd. Wielrenners
rijden nu al met een zogenaamd «oortje» in, waarmee ze naar hun
trainer kunnen luisteren. Waarom zouden voetballers niet zo’n oortje
op het veld kunnen dragen? En als je bij de penaltyreeks nog je
laatste invaller mag inzetten, waarom hou je dan straks niet iemand
achter de hand met een fantastisch metalen kunstbeen dat schiet op
dynamiet en absoluut onhoudbare schoten levert?
Denk ik nu dat in de toekomst de sport door de zogenaamde
«cyborgs» gespeeld gaat worden? Die mooie samenstelling tussen mens
en machine? Ik vermoed van wel.
We streven naar «zuivere» sporters, maar wat is zuiver?
Raszuiver? Hoe ben je consequent in je zuiverheid? Wat mag wel en wat
niet? Geen kunstbeen, maar wel een kunstarm? Of geen kunstarm, maar
wel een kunstoog? Of zeg je: niets mag? Dat kan, maar de commercie
heeft het voor het zeggen. Als wij een mens die voor driekwart uit
machines bestaat nog een mens vinden en die mens loopt het hardst en
juist dát willen we zien en juist daar willen we voor betalen, dan
gaan we daarnaar kijken, en dan is dat fijne, zuivere sportieve
lichaam goed voor de amateurs en kan het nooit ingezet worden om er
het grote geld mee te verdienen.
Maar als dat mag, als je een kunstarm mag hebben - in de toekomst
- wat weerhoudt ons, of vader Krajicek, er dan van om een
tennisracket, desnoods tijdelijk, aan de arm van zijn dochter te
monteren? En als je een kunstbeen mag hebben - en de techniek
schrijdt voort -, waarom dan niet steeds het been van Cruijff
overgezet? Of gewoon weer dat kanon dat met dynamiet schiet?
Kijk eens wat een gewone voetballer al aan kunstmatigs heeft. Hij
heeft speciale schoenen, hij heeft speciale scheenbeschermers, hij
heeft speciale bandages om, hij heeft speciale brillen, en speciale
voetbal shirts. En kijk eens naar de zwemmers. Die hebben speciale
zwempakken - hoogwaardig technisch vernuft -, speciale zwemkappen en
soms speciale zwembrillen. Dat mag allemaal. Wanneer wordt een
zwemmer een motorboot? De tijd is niet ver meer dat je dat nauwelijks
zult kunnen zien.
Commercieel interessante sport kun je niet meer uitvoeren zonder
technische hulpmiddelen. Bij de sporten waar dat wél kan, kun je je
afvragen of dat wel sportieve sporten zijn. Darts is populair, maar
toch echt geen sport, met die dikke bier drinkende gezelligerds. Judo
is een keurige sport, maar daar kijkt niemand naar. Hockey? Hallo
zeg, dat is dommig voetbal met een extra houten been.
Laatst was ik bij een vriend en we speelden op de computer
voetbal. Ik vond dat net zo spannend als het EK voetbal van afgelopen
zomer. Sterker, thuis droomde ik ervan. Ik overweeg de aanschaf van
zo'n spelletjescomputer. Er moeten meer mensen zijn zoals ik, die
zulks aardiger vinden dan de werkelijke sport. Wat betekent dat voor
het voetbal? Nu doet het computerspel het spel in het veld na, maar
misschien volgt het voetbal straks de computer.
Ik begon te vertellen over de Paralympics. Daar kijkt geen hond
naar. We zien niet graag zieken, tenzij ze, zoals Lance Armstrong in
de Tour, een ziekte overwinnen. Maar die gehandicapten gaan voorop
lopen - vergeef me het woordspelige karakter van deze zin. De benen
die nu nog worden gemist, worden vervangen door exemplaren die straks
harder kunnen lopen dan de benen van wie ook. Tijden van acht
seconden op de honderd meter liggen in het verschiet. De Olympische
Spelen zijn dan veel minder belangrijk dan de Paralympics. Para gaat
staan voor snelheid, vernieuwing, technische hoogstandjes. Voor Echte
Sport door mensen die Echt Lijden.
Billy Bragg - Milkman of Human Kindness on 'Wistle Test'
*
SHARTIE AART DEKKER
Dankzij NRC...weet ik nu wie Billy Bragg is, en...
...veel meer over de ontwikkeling van de Muziek
Eerlijk gezegd had ik - tenminste bewust - nog niet gehoord van Billy Bragg, al vermoed ik dat sommige van zijn songs wel voorbij zijn gekomen.
Maar, zoals wel vaker als je op internet gaat zoeken, kwam van het een het ander; de songs en het Profiel van NRC maakten me al wat wijzer, maar de lezing onderaan deze post zijn een Homerun als je geïnteresseerd bent in Muziek, de Ontwikkeling van Muzieksoorten als Jazz, Blues, Protestmuziek, Folk, Punk, etc, etc. Bragg blijkt bovendien iemand die er vol vuur en humoristisch over kan vertellen en legt hij heel veel verbanden.
Billy Bragg: ‘De beste
protestsongs van vandaag gaan vermomd als entertainment’
Billy Bragg Ooit noemde de
Britse popmuzikant Billy Bragg zichzelf een socialist en bestreed hij
Thatcher. Maar hoewel hij het marxisme nu achter zich heeft gelaten,
activistisch is hij nog altijd. „Deze tijd vraagt meer dan ooit om
kunstenaars die hun protest laten horen.”
Punkrocker, folkmuzikant, protestzanger. Billy Bragg was het
allemaal en geen van drieën dekken ze de lading. Toen hij veertig
jaar geleden stopte met zijn punkband Riff Raff en als soloartiest
verder ging, voelde hij zich nog geen activist, nu draagt hij zijn
activisme als een embleem op zijn borst. Soms in de vorm van een
button, bijvoorbeeld die waarmee hij vorig jaar de stakende
University & College Union (UCU) steunde. Dan weer met een
oude badge van The Clash, de band die hem in 1978 op het idee
bracht om zijn politieke denkbeelden in popteksten te verwerken.
Protestzanger 'Billy Bragg'
Steven William Bragg,
geboren op 20 december 1957
in Barking, Essex
1977-1980 punkband Riff Raff
1981 dient drie maanden bij het Britse leger
1983 solodebuut Life’s a Riot with Spy Vs.
Spy
Zijn mix van pop en politiek werd niet door iedereen gewaardeerd,
zong hij in ‘Waiting for the
Great Leap Forwards’ (1988). Het staat nog steeds op zijn
repertoire en blijft een onverwoestbare protestsong, te meer omdat de
63-jarige zanger de tekst telkens aanpast aan actuele situaties.
Bragg zingt nog altijd even graag in concertzalen als bij
manifestaties met een politiek of maatschappelijk thema. De
Amerikaanse folkzanger Woody
Guthrie (1912-1967) ging hem daarin voor. „Woody kwam met zijn
muziek naar de mensen toe”, zegt Billy Bragg via Zoom vanuit zijn
huis in Zuid-Engeland. „Zingen bij een protestbijeenkomst was niet
zomaar een hobby. ‘This is my job’, zei hij als hij stakende
mijnwerkers een hart onder de riem kwam steken.”
Billy Bragg begon in 1983 letterlijk als solist. Met een
elektrische gitaar om zijn schouder en een draagbare
geluidsinstallatie op zijn rug, zong hij voor iedereen die hem wilde
horen. Op plaat debuteerde hij met de EP Life’s a Riot With Spy
Vs. Spy, inmiddels een folkpunk-klassieker. Stem, gitaar en een
forse dosis galm waren Braggs gereedschap om romantische en
maatschappelijke thema’s in compacte songs te vangen. ‘A New
England’ werd zijn bekendste nummer, niet in het minst door de
hitversie van Kirsty MacColl. ‘I don’t want to change the world’,
zo begint het refrein, ‘I’m not looking for a new England’.
Hoe zag dat nieuwe Engeland er in zijn optiek uit? „De
mijnwerkersstaking in 1984 opende mijn ogen”, zegt hij. „Voordien
was ik wel redelijk politiek bewust, maar dit was het moment waarop
ik een duidelijke ideologie begon te formuleren. Het Thatcher-regime
had het land in een verstikkende greep en ik had het naïeve idee dat
ik de wereld kon veranderen met muziek. Ik was fan van The Clash en
door hen was ik opmerkzaam gemaakt op de Rock Against
Racism-beweging. Achteraf moet ik vaststellen dat de politiek van The
Clash vooral een pose was. Ze riepen de juiste slogans, maar er was
geen sprake van oprecht activisme. Punk werd vrij naadloos opgevolgd
door de oppervlakkige New Romantics-beweging. Bands als Spandau
Ballet en Duran Duran wierpen een barrière op tussen popsterren en
fans. Ik was niet blij met de richting die de popmuziek was
ingeslagen. Mijn eenmansmissie bestond eruit dat ik met mijn gitaar
op de barricaden sprong.”
Billy Brag zingt 'Waiting for the Great Leap Forwards' bij 'Letterman'
'Waiting for the Great Leap Forwards’ en het bijbehorende album Workers Playtime
waren zijn reactie op de herverkiezing van Margaret Thatcher. Met de
Red Wedge-tournee hadden Bragg, Paul Weller, Jimmy Sommerville en andere
links georiënteerde artiesten zich achter de Labourpartij geschaard om
stemmen te winnen. Het mocht niet baten. „Onze teleurstelling was groot.
Ik was vastbesloten om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Mijn
activisme richtte zich in eerste instantie op de platenindustrie. De
punkbeweging had ons geleerd dat je niet op een platencontract hoefde te
wachten, maar dat je alles zelf kon doen via onafhankelijke labels. Do it yourself werd het motto. Ik liet me door niemand vertellen of ik wel of niet muziek met een politieke lading mocht maken.”
Red Wedge was Billy Braggs manier om zijn muziek te
verbinden met de alledaagse politiek. „Activisme in welke kunstvorm dan
ook heeft alleen zin als je de link kunt leggen met de mainstream. The
Clash weigerde in Top Of The Pops op te treden. In mijn optiek was dat
een onvergeeflijke fout, want juist met zo’n goed bekeken
televisieprogramma kun je een groot publiek bereiken. Het heeft geen zin
om je denkbeelden hoog vanuit een ivoren toren te roepen. Kom liever
naar de mensen toe, dan komt de boodschap beter aan.”
Eilandgevoel
In de jaren tachtig van de vorige eeuw schaarde hij zich met andere
muzikanten achter Rock Against Racism en Artists United Against
Apartheid. Hoe heeft Billy Bragg de onderwerpen van muzikaal activisme
in de loop der jaren zien veranderen? „Natuurlijk heb je er belangrijke
zaken als Occupy en Black Lives Matter bij gekregen. Maar als ik de
Brexit beschouw, zie ik geen grote verschillen met de tijd van Thatcher
en de Falklandoorlog. Brexit komt even goed voort uit het ouderwetse
eilandgevoel dat in Groot-Brittannië heerst. Wij tegen de rest van de
wereld. Een soort misplaatste trots op iets wat er niet meer is.
Politici worden niet meer ter verantwoording geroepen voor hun daden.
Dat is een internationaal probleem. Trump, Bolsonaro en Boris Johnson
zijn eersteklas voorbeelden van politici die zich aan hun
verantwoordelijkheden onttrekken en alleen hun eigen agenda najagen.
Deze tijd vraagt meer dan ooit om kunstenaars die hun protest laten
horen.”
Pessimisme kan ik me niet veroorloven
Billy Bragg
In zijn boek The Three Dimensions of Freedom (2018) verdedigt Bragg de nieuwe drie-eenheid van vrijheid, gelijkheid en verantwoording (accountability).
Ooit noemde hij zich een socialist, maar daar wil hij nu liever van af
zijn. „In de laatste decennia heb ik de grote ideologieën als het
marxisme en het socialisme achter me gelaten. Ze boden een raamwerk voor
maatschappelijke discussie, maar ze gingen aan hun eigen regels en
rigide denkbeelden ten onder. Tegenwoordig ben ik meer geïnteresseerd in
de bredere uitgangspunten van de democratie. Mijn persoonlijke politiek
richt zich op zaken als empathie, compassie en de verantwoordelijkheid
die mensen nemen voor hun daden. Cynisme is de grootste vijand van alle
krachten die tot een betere wereld kunnen leiden. Mijn activisme bestaat
uit het bestrijden van cynisme en onverschilligheid.”
Billy Bragg put hoop uit de opkomst van Black Lives Matter,
Extinction Rebellion en de #metoo-beweging. „Het is veelzeggend dat de
krachtigste politieke bewegingen van de laatste jaren allemaal draaien
om het afleggen van verantwoording. Vrijheid van meningsuiting is een
loze term geworden, nu iedereen de grootste onzin kan uitkramen op
sociale media. Daar staat tegenover dat je met een camera en een
internetaansluiting de autoriteiten ter verantwoording kunt roepen,
zoals het gebeurd is bij de dood van George Floyd. Een vrouw van
zeventien richtte haar camera op de politie en deelde het filmpje met de
wereld. Jonge mensen wijzen de weg naar een maatschappij waarin
machthebbers niet meer wegkomen met wangedrag.”
Oplading van activisme
‘There will be a reckoning’, zong hij op het album Tooth & Nail
in 2013. Hoe gaat die afrekening zich volgens hem voltrekken? „Iedereen
die progressieve denkbeelden aanhangt moet geloven in de goedheid van
de mens. De mensheid heeft een zelfreinigend vermogen. Er komen
oplossingen voor racisme, seksisme, klimaatverandering en de uitwassen
van het kapitalisme. Als zanger met het credo ‘dood aan het cynisme’ kan
ik het me niet veroorloven om pessimistisch te zijn. Soms is dat best
moeilijk. Ik woon aan zee en in de afgelopen twintig jaar heb ik van
nabij ondervonden hoe het klimaat verandert. Het is harder gaan stormen.
De temperatuurverschillen zijn extremer. Maar ik bevind me in een
bevoorrechte positie. Als ik ergens pissed off over ben,
schrijf ik er een lied over. Ik zing het voor een zaal vol mensen,
iedereen klapt en ik voel me gelijk een stuk beter. Wanneer ik van het
podium kom is mijn activisme opnieuw opgeladen. Het mijn taak om het
publiek naar huis te sturen met datzelfde gevoel.”
Gelooft hij nog steeds dat hij met muziek de wereld kan veranderen?
„Daar ben ik realistischer in geworden. Toen ik opgroeide was popmuziek
de kunstuiting waarmee je je onderscheidde; die je persoonlijkheid
reflecteerde. Voor mij was er geen andere optie dan een gitaar omhangen,
liedjes schrijven en daar een plaat van uitbrengen. Nu zijn er zoveel
andere media. Activisme in de popcultuur heeft zich verlegd naar andere
plekken. Toch speelt muziek nog steeds een rol. Jonge artiesten komen
met nieuwe invalshoeken. ‘Your Power’ van Billie Eilish is een krachtig
statement over machtsmisbruik en seksuele intimidatie. De Engelse zanger
Declan McKenna hekelt in ‘British Bombs’ het feit dat wij wapens
verkopen aan Saoedi-Arabië. Dat is geen ouderwetse protestsong met een
drammerige boodschap, maar een aantrekkelijk popliedje dat uitnodigt tot
meezingen. Als je het voor het eerst hoort heb je misschien niet eens
in de gaten dat er een misstand wordt aangeroerd. De beste protestsongs
van vandaag gaan vermomd als entertainment.”
Er is onder kunstenaars, muzikanten en theatermakers weer een
toenemend engagement zichtbaar. In deze serie artikelen vraagt NRC zich
af waar de grens ligt tussen kunst en activisme. Kan kunst de wereld
redden?
The roots of skiffle as a musical genre and its influence on popular
music is discussed in this book talk presented by singer and guitarist
Billy Bragg at the Library of Congress in the Mumford Room, located on
the sixth floor of the James Madison Memorial Building, 101 Independence
Ave., S.E., Washington, D.C.
In his book, “Roots, Radicals and Rockers: How Skiffle Changed the
World,” Bragg examines the moment in history following World War II when
British teens transformed the country’s pop music from a jazz-based
musical form into the guitar-led sound that changed the world of music.
The event is co-sponsored by the Library’s American Folklife Center and
the Folklore Society of Greater Washington.
Diederik van Vleuten met een ode aan Jeroen van Merwijk | Op1
4 mrt. 2021
Cabaretier en kunstenaar Jeroen van Merwijk is vanochtend in alle vroegte overleden aan de gevolgen van kanker. Hij schreef duizenden liedjes en maakte ontelbare schilderijen. Bij Op1 schuift zijn broer Lucas van Merwijk aan, die vorig jaar december de cd ‘Leve van Merwijk’ maakte met Harrie Jekkers. Diederik van Vleuten en Jack Spijkerman komen praten over het verlies van hun dierbare vriend en Cornald Maas vertelt over zijn bezoek aan Jeroen in zijn atelier in Frankrijk.
Ongeneeslijk zieke Jeroen van Merwijk verrast met cd van 30 collega-cabaretiers
Op de het album Leve Van Merwijk! worden zeventien van Van Merwijks mooiste liedjes vertolkt door 30 collega-cabaretiers. De cd is nu officieel uitgebracht.
Op maandag 30 november werd cabaretier en beeldend kunstenaar Jeroen
van Merwijk, die dit jaar te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek is,
verrast in zijn huis in Frankrijk met een bijzonder cadeau. Zijn broer
Lucas bood hem daar een cd aan waarop 30 collega-cabaretiers zijn
liedjes vertolken in eigenzinnige versies. Lucas van Merwijk: ‘Ik was
met mijn vrouw met een smoesje naar Zuid-Frankrijk gereden en we waren
buiten in de zon gaan zitten. Jeroen maakte het cadeau open en wist niet
hij zag. Hij was zo van zijn stuk. Toen heb ik een ghettoblaster
gehaald en zijn we buiten naar die cd gaan luisteren. De muziek klonk
keihard over het terrein, het hele Franse dorp kon meegenieten. Het ging
maar door en Jeroen vond het zo mooi allemaal.’
Sinds een week is de cd Leve Van Merwijk! Vrienden zingen Jeroen uitgebracht
en voor heel Nederland te beluisteren. In een begeleidende tekst van de
fraai vormgegeven cd noemt Jeroen van Merwijk (65) het album ‘het
mooiste geschenk uit mijn leven’. Het is een ‘werk van liefde’ dat hij
niet voor zichzelf wilde houden. Op het album worden zeventien van Van
Merwijks mooiste liedjes gezongen door 30 cabaretiers, die ook
persoonlijk bevriend met hem zijn. Begeleid door een band zingt Mike
Boddé bijvoorbeeld Hoera, het is weer lente, Hans Dorrestijn declameert met dreigende stem Wat zijn de vrouwen groot, Paul van Vliet zingt het melancholische lied De treinen en begeleid door een blaasorkest zingt Katinka Polderman het sarcastische nummer Wij zijn het rijke Westen.
Het idee voor het project is afkomstig van goede vriend en
cabaretier Herman Finkers, die zelf een country-versie van het absurde
liedje Een ding zingt op het album. ‘Ik ben al lang bevriend met
Jeroen’, vertelt Finkers. ‘Nadat hij begin dit jaar het bericht kreeg
dat hij uitgezaaide darmkanker heeft, wilde ik iets voor hem doen, maar
ik wist niet goed wat. Toen kreeg ik dit plan, wat ik begin oktober
voorlegde aan zijn broer, de latin-drummer Lucas van Merwijk. Die vond
het een fantastisch idee en heeft bevriende muzikanten verzameld. Half
oktober hebben we coronaproof een paar dagen in de studio doorgebracht.
In strak georganiseerde blokjes van anderhalf uur zijn de cabaretiers
toen langsgekomen om een voor een hun liedjes in te zingen.’
Finkers vroeg zijn cabaretcollega’s om zelf een nummer te kiezen
waar ze iets mee hadden. ‘Diederik van Vleuten heeft de tekst van het
nummer Breekbare mensen boven zijn bureau hangen, dus hij wist
meteen dat hij dat wilde zingen. Harrie Jekkers heeft samen met Jeroen
een voorstelling gemaakt, waarin Jeroen elke avond Ik kan je dromen zong.
Op de cd zingt Jekkers dat nu zelf. Omdat we met een band werkten was
iedereen verrast door hoe mooi de melodieën van Jeroens liedjes zijn.
Doordat hij zichzelf altijd enkel op gitaar begeleidt worden die
melodieën soms een beetje verdoezeld, en komt alle nadruk op de mooie
teksten te liggen. Met de band erbij heeft elk nummer weer iets nieuws.
Iedere cabaretier brengt zijn eigen persoonlijkheid mee en je hebt
muzikanten die alle kanten op kunnen. Toch is het allemaal goed naast
elkaar te passen, omdat het qua tekst allemaal Jeroen is.’
Het liedjesproject moest strikt geheim worden gehouden door Van
Merwijks vrienden. Finkers: ‘Dat was nog best moeilijk, want Jeroen belt
zijn familie en vrienden geregeld op en vraagt dan: ‘Waar ben je mee
bezig?’ Lucas van Merwijk: ‘Ik heb tegen iedereen gezegd ‘houd het voor
je’. Dat is goed gelukt, hoe groot de verleiding voor iedereen ook was.
Jeroen had het totaal niet verwacht en zegt nu dat hij (de) cd grijsdraait.’
Leve Van Merwijk! Vrienden zingen Jeroen, uitgebracht bij Tam Tam Records, is te bestellen op lucasvanmerwijk.com en te beluisteren op iTunes en Spotify.
En als hij lacht is alles pas gewassen kleren Dan reiken mens en dier elkaar de hand En waar je kijkt daar zie je pandaberen En gekleurde kinderschepjes in het zand
Uit: De treinen van Jeroen van Merwijk
*
MEER recents van de Volkskrant over Jeroen van Merwijk:
Toen cabaretier en kunstenaar Jeroen van Merwijk (64) te horen kreeg
dat hij niet lang meer te leven heeft, dacht hij: hè hè, eindelijk van
het gezeik af. We spraken hem eerder dit jaar uitgebreid voor Volkskrant Magazine. ‘Ik voelde vooral opluchting.’
Mehdi groeide op in Brussel, maar zijn ouders komen
oorspronkelijk uit Turkije en Algerije.
Hij wilde een professionele
basketballer worden, maar hij besloot in plaats daarvan management te
gaan studeren.
Enkele jaren later richtte hij het project 'Bball in the
Sky' op.
Het doel: basketbalvelden in open lucht weer bespeelbaar maken,
ze opwaarderen met artistieke schilderingen en zo een ontmoetingsplek
creëren voor basketters.
Klikken op de Afbeelding voor het Hele Schilderij - Veel Meerzeggende Kunst over het einde van het Neo-Liberalisme op 'Softpanorama.com' en --- Hier ---:
SHARTIE AART DEKKER
In het Kader van '1 Plaatje Zegt Meer dan 1000 Woorden':
Waar Economische- & Sociale- & Klimaat- & Ecologische- en Corona-CrisissenLeiden tot (misschien wel) de Revolutie die al zo lang Nodig Is...
Over het Belang van / en de Kracht van Kunst gesproken...
Liever' is afkomstig van Diggy Dex' nieuwe album 'Do It Yourself' en doet een amoureuze betuiging aan een dame vermoeden, maar gaat in werkelijkheid over de hernieuwde liefde voor het podium. Diggy Dex: "Ik was de lol in het optreden en in het maken van muziek een tijdje kwijt. Dat hoor je ook terug op het album en zeker ook in dit nummer." Stef Bos vult aan: "Ik was erg onder de indruk van de remix die Diggy Dex ooit eens zes jaar geleden maakte van 'Is Dit Nu Later'. Door omstandigheden kwam het er toen niet van, maar we hebben altijd contact gehouden en nu ligt dit prachtige resultaat er." De videoclip is gemaakt door Plural Wave.
De
Nederlandse rapper en songwriter Koen Jansen is bekend onder de
artiestennaam Diggy Dex. De rapper scoorde platina hits met JW Roy
(Treur Niet) en Ali B (Ik Huil Alleen Bij Jou). Nu is zijn zesde album
uit: Karavaan. De richting voor Karavaan lag dichtbij: thuis en
onderweg. Thuis is er zijn familie, onderweg is er de band waarmee hij
de afgelopen jaren talloze kilometers aflegde om zijn muziek te delen.
CITAAT('Een beetje anarchisme kan geen kwaad', NRC.nl, 18 mei 2018):
"Een bevriende kunstenares vraagt of ze een kunstwerk mag ophangen. Nu
is het niet de bedoeling dat mensen zelf iets ophangen, maar een beetje
anarchisme kan geen kwaad. De muurschildering van Appel achter bestaat
ook uit een blauwe deur die nergens meer heengaat, waarachter hardboard
zit. Als de suppoosten even niet kijken hangt de kunstenares haar
schilderij achter de deur. Soms open ik de deur een paar seconden.
Een keurig geklede heer die kunst voor De Nederlandsche Bank
inkoopt verklaart dat hij het kunstwerk voor een kleine tweeduizend
euro wil kopen.
„U kunt het meenemen,” zeg ik, „als de kunstenares haar geld heeft.” Kunstenaars,
wie dat ook moge zijn, kunnen hun kunst bij me achterlaten, mits het
geen liflafjes zijn. Ik vraag tien procent commissie en ik kan niet
garanderen dat ook u door De Nederlandsche Bank wordt aangeschaft."
**
De hele Column op NRC.nl --- Hier --- en Links naar de hele Serie van Arnold Grünberg, lees je --- Hier ---
Normaal gesproken is het altijd stil en rustig in een museum, maar er zijn uitzonderingen. Zeker als kunstenaar Benedetto Bufalino aan het werk is. Hij plaatste een basketbalveld in het Palais de Tokyo in Parijs.
Het sportveld valt direct op vanwege de oranje kleur, maar waarschijnlijk trekken het geluid en de bewegingen de meeste aandacht. Het ligt op een centrale plek in het museum, waar je als bezoeker wel langs moet. Daarbij zijn er twee keuzes: of je doet mee aan een spontaan potje basketbal of je moet het spel verstoren door over het speelveld je weg te vervolgen.
Wat kies je: speelsheid of je ongemakkelijk voelen? Dat is de keuze die Bufalino min of meer opdringt aan de museumbezoeker. Het is daarom niet alleen mooi om even een potje mee te spelen, maar ook om vervolgens van een afstand de reacties van andere bezoekers te observeren. Ook leuk is dat Bufalino de spelregels heeft aangepast om nog meer interactie te krijgen. Zo zijn er geen baskets, maar scoor je een punt door een trap te raken of door de bal te passen naar een voorbijganger. Gooit hij of zijn de bal naar je terug, dan scoor je ook.
Dit werk van Benedetto Bufalino sluit mooi aan bij een expositie in het museum van kunstenaar Taro Izumi waarin sport een belangrijke rol speelt.
Via 'Mixed Grill', de hele post met nog meer foto's: --- Hier ---
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/05/web-2005culbillybragg01.jpg)
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/widgets/files/2021/05/revolutie.png)
Posts
