Maarten van der Weijden is een beetje gek
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/08/wilfrieddejong0-2.jpg)
Posts tonen met het label Tocht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Tocht. Alle posts tonen
donderdag 13 oktober 2022
donderdag 11 februari 2021
SHARTIE AART DEKKER '11Steden-hysterie in het 'Nuchtere Holland' n.a.v. NRC-WETENSCHAP / METEOROLOGIE / DAT WAS EEN GEWELDIGE VOORSPELLING! 22 jan 2021: 'Dramatische fenomenen boven de Noordpool' - 'Nog schaatsen op een plas ergens de komende weken?'
What is sudden stratospheric warming?
*
SHARTIE AART DEKKER
Van plezier in en het nut van Wetenschap, tot
11Steden-hysterie in het 'Nuchtere Holland'...
Ik lees graag, en als het ff kan veel; kranten, tijdschriften, boeken, internet. Maar dit stukje is geïnspireerd op een artikel in de NRC-Wetenschap-bijlage van 22 januari j.l. Door mijn oogproblemen en andere gezondheidsbeperkingen komt het er lang niet altijd van om de dikke zaterdagkrant zelfs maar in erop volgende week te verstouwen, maar deze keer toevallig deze bijlage wel.
Ik ben van jongs af aan een groot liefhebber van echte winters, liefst met sneeuw en heel veel en lang schaatsijs. Dat komt omdat mijn vader ooit een 11Steden-rijder was (in 1942), en hij mij schaatsen leerde in de beroemde winter van 1963, ik was toen 4 jaar. Vanaf dat moment zit schaatsen op natuurijs diep in mij, en omdat je daar nu eenmaal stevige vrieskou voor nodig hebt ben ik meestal erg gespitst op voortekenen dat het weleens zou kunnen gaan vriezen en op alle informatie die daar wat mee te maken heeft. Wellicht was het dus mijn intuïtie die me deze bijlage zo snel deed oppakken...
Vanaf mijn tiende was het een droom van me om zelf ook eens de 11Stedentocht te rijden. Ik moest er lang op wachten, want na 1963 duurde het tot 1985 voor 'de Tocht' weer werd verreden, en zelfs die ging door een samenloop van omstandigheden aan mij voorbij. Maar ik had mazzel; ook in 1986 waas er weer een Tocht, en in 1987 lag er zelfs nog meer ijs, alleen was het toen op een flink deel van het 11Steden-traject onmogelijk om te schaatsen doordat er veel zand op het ijs lag; geen Tocht dus, en geen kans voor mij om een tweede Kruisje te scoren. In 1997 was de vooralsnog laatste keer dat er een officiële 11Steden werd verreden. Sindsdien waren we er enkele malen dichtbij, maar 'hij' kwam er niet.
Waarom deze opsomming? Omdat er een patroon zit in strenge winters - al dan niet met 11Stedentocht - 1963 - 1985 - 1986 - 1987 -1997 - - 2021? Het is geen precieze wiskundige reeks, maar koude winters komen nogal eens in een cyclus van een jaar of 11, plus of min enkele jaren en niet zelden meerdere achter elkaar. Schijnt met de activiteit van de zon te maken te hebben... Ook dat voedde mijn intuïtie...
En toen kwam NRC dus met het onderstaande verhaal. Kort samengevat: er bestaat een weerkundig verschijnsel dat nogal eens kouinvallen in ons deel van de wereld veroorzaakt, in januari deed zich dat voor, en er was een kans van 2-op-3 dat we er eentje zouden krijgen. Het duurde nog best lang, maar afgelopen weekend was het dus zover. En de krant kwam met een verhaal over het hoe en waarom; blij dat er kranten zijn die dit soort informatie goed uitgediept brengen, jammer dat er tegenwoordig zo weinig mensen nog kranten lezen..!
NRC stipte ook al de mogelijke 11Steden-koorts aan, en ja hoor: de sneeuw moest nog komen, er lag nog geen millimeter ijs, en er was alweer een verhit 11Steden-debat, nog eens extra pikant doordat de 11Steden-vereniging al voor het begin van de winter had gesteld dat bij de staat van corona die wij meemaken het organiseren van een Tocht onmogelijk zou zijn...
Maar dat hield niets en niemand tegen het er toch over te hebben...
Begrijp me niet verkeerd: ik zou er graag een zien komen - zelfs onder dit corona-regime, misschien wel juist dan; het volk kan wel wat afleiding van de ellende gebruiken, en ik ben het met Erben Wennemars en anderen eens dat je in zo'n uitzonderlijke situatie moet kijken wat er wel mogelijk is - alleen...ik schatte het als volkomen onmogelijk in dat er bij een inval van de winter die pas na een week in februari komt, nog voldoende 11Steden-ijs zou kunnen groeien - hoe fel de kou ook zou zijn - de zon is gewoon al te sterk en de nacht te kort...
Het was dus welkome afleiding van corona-misère, maar tegelijk onzin en zelfs een mooi voorbeeld van typisch Hollandse/Nederlandse Massahysterie en Sensatiezoekerij.
Maar goed; er kan geschaatst worden de komende dagen; geniet ervan zolang het kan!
En lees hieronder, of op NRC.nl de Originele Post, over hoe het opeens zo koud kon worden.
(AD)
*
Dramatische fenomenen boven de Noordpool
Meteorologie Soms wordt het ’s winters ineens heel koud, na extreme veranderingen in de stratosfeer. Gebeurt dat nu ook?
Leestijd 4 minuten
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/01/data66453524-f32aac.jpg)
Kou in de Siberische stad Omsk deze winter. De middagtemperatuur deze week in Omsk was circa -20°C. Foto Alexey Malgavko/Reuters
Zou het misschien toch? Nog schaatsen op een plas ergens de komende weken? Of – hoop, hoop – misschien zelfs weer een Elfstedentocht, na 23 jaar? Sinds begin deze maand hoor je voorzichtig gefluister dat het wel eens erg koud zou kunnen worden. In Siberië is het al gaande.
Aanleiding voor de hoop is een beruchte, spectaculaire verstoring in de stratosfeer, de luchtlaag op tien tot vijftig kilometer hoogte. Begin januari trad daar in korte tijd een sterke opwarming op, een zogeheten sudden stratospheric warming (SSW). De gevolgen daarvan zijn aan het aardoppervlak te voelen, en zorgt in sommige gebieden juist voor sterke afkoeling.
Maar wat is zo’n SSW precies? Hoe leidt een verstoring op zo’n hoogte tot extreme kou aan de grond? En in hoeverre valt zo’n gebeurtenis, en zijn effecten, te voorspellen? Een overzichtsartikel dat afgelopen november in het tijdschrift Review of Geophysics is gepubliceerd, geeft veel antwoorden. Een stuk in 5 vragen.
1 Wat is een sudden stratospheric warming?
„Een van de meest dramatische stratosferische fenomenen”, zo noemt het overzichtsartikel het. Een SSW is een ernstige verstoring van de normale situatie. Normaal is dat het Noordpoolgebied in de winter in duisternis vervalt. Door het ontbreken van zonlicht, koelt het gebied sterk af. Vanuit het zuiden wordt er wel warme lucht aangevoerd. Dat zorgt voor een groot temperatuurverschil. In reactie komt de lucht sterk in beweging (in andere seizoenen is die wind er ook, maar veel minder sterk). De lucht beweegt van hoge naar lage druk, in dit geval zuidwaarts. In combinatie met de draaiing van de aarde, wekt dat een sterke westenwind op, de poolwervel geheten – in het Engels de polar vortex. Tot zover de normale situatie.
Maar soms raakt de poolwervel ernstig verstoord. De wind valt stil, keert om, en verandert in een zwakke oostenwind. De stratosfeer, of een deel ervan, warmt daarbij snel op, 20, 30 soms wel 50°C. In januari 2019 bijvoorbeeld ging het binnen enkele dagen van -70°C naar -30°C.
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/data66554036-22c583.png)
De verstoring in de stratosfeer houdt twee tot drie weken aan. „De polaire vortex probeert zich te herstellen”, zegt Michiel van Weele, die zich bij het KNMI bijzonder voor SSW’s interesseert. Wat vaak wordt gezien, zegt hij, is dat de vortex door de verstoring een tijd instabieler is, en zich in tweeën splitst. Of hij verplaatst zich.
Op het zuidelijk halfrond ontstaat de poolwervel ook – in juni, als het daar winter is. Maar plotselinge opwarmingen doen er zich nauwelijks voor. Blijkbaar laat de wervel zich hier minder makkelijk verstoren. „Op dit halfrond is tot nog toe maar één SSW geweest, in 2002”, zegt Mark Baldwin, eerste auteur van het overzichtsartikel en hoogleraar klimaatwetenschap aan de universiteit van Exeter. „En misschien eentje in 2019. Maar dat hangt af van de definitie die je gebruikt. Er zijn er meer in omloop.”
2 Hoe vaak komen ze voor?
Tussen 1958 en 2019 zijn er 40 SSW’s geobserveerd. Gemiddeld doen er zich dus elke drie jaar twee voor. De ontdekking van de SSW’s is volgens het overzichtsartikel toe te schrijven aan de Duitse meteoroloog Richard Scherhag van de Freie Universität Berlin. Vanaf de voormalige luchthaven Tempelhof startte hij in 1951 met metingen aan de stratosfeer, tot een hoogte van 30 km. Hij gebruikte neopreen ballonnen. Ze waren uitgerust met een nieuw type Amerikaanse radiosonde, waar hij met hulp van geallieerden uit de VS aan was gekomen. Eind januari 1952 rapporteerde Scherhag een ‘explosive-type warming’. Hij gaf het de naam: ‘het Berlijn-fenomeen’. Een paar dagen daarna zag hij het in de stratosfeer weer snel afkoelen. Maar ongeveer een maand later volgde een tweede, nog sterkere opwarming. „Ze kunnen dus in golven komen”, zegt Van Weele.
3 Wat veroorzaakt zo’n verstoring?
Dat is niet bekend. Het overzichtsartikel noemt allerlei mogelijkheden. Windpatronen in de tropen, de zonnecyclus, de sneeuwbedekking in Eurazië in de maand oktober, de El Niño-cyclus waarbij zeetemperaturen in de Grote Oceaan veranderen. Of is het een combinatie van factoren? „We weten het gewoonweg niet”, zegt klimaatwetenschapper Baldwin.
Van Weele noemt nog een andere optie. Onderzoek met klimaatmodellen suggereert een verband met het oppervlak aan zee-ijs in het najaar in het Arctisch gebied. Dat neemt door de opwarming van de aarde gestaag af. „En dat zou dan misschien de frequentie van de SSW’s kunnen beïnvloeden”, zegt hij. „Maar dat is niet meer dan een hypothese.”
4 Wat zijn de gevolgen?
Een SSW heeft effecten naar boven en naar beneden toe. In hoger gelegen luchtlagen leidt het volgens het overzichtsartikel tot „dramatische veranderingen” in de dynamiek en de chemie. Vanuit de mesosfeer (tussen de 50 en 85 kilometer hoogte) versterkt het bijvoorbeeld het neerwaartse transport van bepaalde verbindingen, zoals stikstofoxiden en koolstofmonoxide. Dat werkt weer door in de stratosfeer en versterkt onder meer de ozonlaag. „De concentratie ozon blijft hoger”, zegt Van Weele. Dit is vooral voor het zuidelijk halfrond gunstig, waar zich elk jaar in de late winter (augustus-september) een ozongat vormt.
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data66453512-d6e36e.jpg)
Kou in de Siberische stad Omsk.
Foto Evgeniy Sofiychuk/AP
In de stratosfeer ontstaat door de plotselinge opwarming een hogedrukgebied, dat naar beneden doorwerkt. Op zo’n tien kilometer hoogte beïnvloedt het de straalstroom. Dat is, net als de poolwervel, een sterke westenwind. Maar onder invloed van de druk kan die meer gaan golven. Dat beïnvloedt uiteindelijk het weer, dat ontstaat in de troposfeer, de onderste laag van de dampkring. „Het golven van de straalstroom zorgt ervoor dat aan de grond tongen van koude lucht zuidwaarts uitstulpen”, zegt Van Weele. Eind januari 2019 kampten grote delen van Canada en de VS met extreem koud weer. Er was toen sprake van een gesplitste poolwervel.
De gevolgen reiken verder. In Groenland en het oosten van Canada wordt het juist vaak warmer. In Zuid-Europa kan de neerslag toenemen. In de vorm van regen of sneeuw. Maar volgens Van Weele is er „geen direct verband” te leggen met de hevige sneeuwval in Spanje eerder deze maand. Verder koelen de tropen af, wat mogelijk tot droogte leidt.
5 Kun je ze voorspellen?
Met de huidige weermodellen is een SSW tot twee weken vantevoren „redelijk goed te voorspellen”, zegt Baldwin. Maar veel lastiger is dat voor de gevolgen aan de grond. Over de link tussen de stratosfeer en de troposfeer is nog veel onbekend. Of het aan de grond extreem koud wordt, en waar dan wel en waar niet, valt daardoor moeilijk te voorspellen.
Juist die onbekende link boeit Baldwin buitengewoon. In de stratosfeer duurt een SSW twee tot drie weken, maar aan de grond houden de gevolgen soms meer dan twee maanden aan. „Dat is tien keer zoveel als wat de theorie voorspelt.” Hij vindt die zogeheten ‘oppervlakteversterking’ „erg fascinerend”. „Maar begrijpen doen we ’m nog niet goed.”
Een garantie op winterweer is er niet
Michiel van Weele KNMI
Ook Van Weele durft niet te zeggen of Nederland nog extra kou te wachten staat. Een stratosferische verstoring verhoogt wel de kans op „wind uit de koude hoek”, schreef hij, samen met collega Lars van Galen, vorige week in een klimaatbericht. Maar een garantie op winterweer in Nederland is er niet. Van Weele sluit volgende stratosferische verstoringen niet uit.
Ook kunnen er nog meer koudegolven komen. Wat hij noemt: „een tweede, en eventueel een derde golf”. Hij haalt de winter van 1985 in herinnering. Pas na de tweede en de derde koudegolf volgde op 21 februari alsnog een Elfstedentocht. „Schaatsliefhebbers hoeven de hoop nog niet helemaal op te geven, maar een koude winter gaat het niet meer worden.”
Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 23 januari 2021
*
Nog eentje - iets uitgebreider - dan:
Sudden Stratospheric Warming
•1 feb. 2019
dinsdag 25 juni 2019
NRC CARTOON FOKKE & SUKKE: Toch nog Vervelend Einde 11Steden Zwem Tocht Maarten vd Weijden(Later meer) / MIJN HELDEN & ACTIE GOEDE DOELEN / HUMOR /
 |
|
en nog veel meer Fokke & Sukke --- Hier ---
|
*
NOG NIET GEDONEERD? DAT KAN NOG STEEDS!(AD)
De Website: www.11stedenzwemtocht.nl/
vrijdag 21 december 2018
SHARTIE AART DEKKER / DE TOEKOMST VAN DE 11STEDENTOCHT / EEN IJSMEET-APP....
#OmropFryslân #Friesland
REPO: Een ijsapp, de Elfstedentocht en de finishboog
Gepubliceerd op 9 dec. 2018
We zullen rekening moeten houden met korte winters en dus sneller in actie moeten komen." Dat zei voorzitter Wiebe Wieling zaterdagmiddag op de jaarlijkse ledenbijeenkomst van de Friese Elfstedenvereniging. Om dat voor elkaar te krijgen, zal er een ijsmeet-app worden ontwikkeld. Alle rayonhoofden, hun assistenten en de ijsmeesters krijgen de app.
https://www.omropfryslan.nl/nieuws/85... ▶️
Abonneer je voor meer video's: https://omrop.fr/UcpZ
🌍 Nieuws, acties en live radio en tv: https://OmropFryslan.nl
👍Like ons op Facebook: https://facebook.com/OmropFryslan
📸 Volg ons op Instagram: https://instagram.com/OmropFryslan
🐦 Volg ons op Twitter: https://twitter.com/OmropFryslan
📰 Nieuws op Twitter: https://twitter.com/OmropNijs
📰 Nieuws in het Nederlands: https://twitter.com/OmropFryslanNL
**
Voormalig bestuurslid Harry van der Werf wordt benoemd tot erelid van de Vereniging pic.twitter.com/OCTEXjD1Sh
— Elfstedenvereniging (@11stvereniging) December 8, 2018
Wanneer gaan die Friezen zich nu eindelijk eens aanpassen aan de Nederlandse Taal&Cultuur? .... Of zouden de Andere Nederlanders zich moeten aanpassen aan de Friese Taal&Cultuur ... #Dokkum #ZwartePiet .... Pollens !?&@!??? wat een lastige kwestie...
Misschien dat er een Aris-aanhanger is die dit bericht kan vertalen in het Hollands? Bij voorbaat dank!(AD)
dinsdag 21 augustus 2018
SHARTIE AART DEKKER / HELD MAARTEN VAN DER WEIDEN ZWEMT (BIJNA) 11STEDENTOCHT / NRC-SPORT COLUMNIST WILFRIED DEN JONG(en nog veel meer)
'SHARTIE' Aart Dekker - Respect!
Mijn vader schaatste zelf de Friese 11Stedentocht in 1942. Hij leerde mij in 1963 schaatsen -ik was net 4 jaar oud- en zo rond mijn 8e-10e liet hij mij zijn 11Steden-kruisje zien, en ontstond mijn Droom om zelf ook ooit eens de 11Steden te schaatsen. De eerstvolgende Tocht kwam pas in 1985, en omdat ik twee dagen ervoor voor het eerst 125km had geschaatst -mijn voorgaande langste was 100km in de Alblasserwaard- met de Friese 11Meren-tocht, had ik stevig spierpijn en dacht ik dat het (te) lastig zou worden om 'de Tocht' te volbrengen en dus liet ik hem aan me voorbijgaan...ik zat bijna te huilen voor de TV, want 1985 was de gemakkelijkste ooit, en ik dacht 'straks duurt het weer 20+ jaar voor ik weer een kans krijg... Dat viel mee; ik meldde me wel meteen aan als lid, en mijn Lidnummer deed mij starten in Groep-9 in de Tocht van 1986... Het werd zo niet 'de Dag van mijn Leven', dan toch wel een van de Top-3 dagen van mijn nu bijna 59-jarige bestaan.
Ik had voorafgaand aan de Tocht in 1986 ongeveer 600 oefenkilometers op Natuurijs in de benen voor ik op de Bonkevaart het ijs op stapte, en ook in 1985 kwam ik op een aardig aantal schaatskilometers -die winter duurde ook erg lang!- en daarnaast was ik ook wat betreft Basketball-conditie in topvorm. Toevallig was dat in de zomer van 1986 getest door dezelfde inspanningsfysioloog die indertijd ook het Nederlands Elftal testte; mijn zuurstofopname was gelijk aan die van de Oranje-mannetjesputter-Nr.1 -Ruud Gullit- dus met mijn vorm zat het wel goed zou jhe denken... Aan de ene kant: 'Ja'. Aan de andere: 'Toch niet', maar dat is een ander verhaal... Waar het hier om gaat is dat ik erg goed in conditie was toen ik aan de Tocht begon, en er relatief ook nog aardig aan toe was direct na de Tocht. Toch kreeg ik een terugval die maanden duurde, en mij zelfs enkele weken uit de Basketball-competitiewedstrijden en -trainingen hield. Dat is dus wat de Tocht (van 200km) met je lijf kan doen, als je hem schaatst, met 20kmp/uur, dus in -met rustpauzes- in mijn geval in 11 1/2 uur van start tot finish.
Deze inleiding brengt mij bij HELD Maarten van der Weijden, die de tocht op 37km na volbracht als zwemmer. Niet voor niets zag ik Reinier Paping -de Winnaar van de meest Legendarische Tocht der Tochten in 1963 -toen slechts een minimaal aantal mensen de Wedstrijd en de Tourtocht uit wist te schaatsen- op TV zeggen dat "Wat Maarten van der Weijden de afgelopen dagen deed veel zwaarder was dan die Tocht der Tochten in 1963", ik denk dat hij zonder ook maar de geringste twijfel gelijk heeft.
Wat Maarten van der Weijden de afgelopen dagen deed, maar ook de dingen op dit gebied die hij sinds zijn eigen herstel van kanker al eerder deed -alles in het kader van 'Giving Back' omdat hijzelf 'de mazzel had die ROTZIEKTE te overleven' -zijn eigen woorden, want hij is altijd zeer bescheiden waar het gaat om zijn eigen aandeel in dat herstel; ook dat maakt hem tot de Icoon die hij inmiddels is geworden- grenst aan het ongelofelijke...
En dat levert dan Euro 2.500.000,- op om te investeren in verder onderzoek ten behoeve van de bestijding van die ziekte. Een schijntje, als je het mij vraagt -daarom heb ik zojuist ook nog maar een bedragje overgemaakt- en 'de twijfelachtige eer om door mp'tje Markje Rutte ingehaald te worden -waar een camera in flink schijnende spotlights staat is 'onze premier', als die LAMLUL nu bekend had gemaakt dat die paar MILJARD jaarlijks die hij over-vorkt naar buitenlandse aandeelhouders, bij nader inzien toch beter in Kankerresearch kan worden gestoken en dat het kabinet dus terugkomt op het heilloze plan om de Dividendbelasting af te schaffen...ja dan -maar alleen dan!- had hij wat mij betreft recht om daar naast die Echte GROTE HELD van der Weijden te gaan staan...
Maar dat neemt niets weg van de Heroïsche Prestaties van Maarten van der Weijden; in mijn ogen -en ik denk niet alleen in die van mij- zou hij de enige kandidaat mogen zijn voor Sportman, of beter nog Sportpersoon van het jaar 2018...
Ik hoop ook voor hem dat zijn herstel van de aanslag op zijn fysieke gestel voorspoediger -dus sneller en vollediger- zal zijn dan het mijne in 1986...want je gunt hem niet dat zijn miraculeuze herstel van die rotziekte niet nu voor ook maar een heel klein beetje teniet wordt gedaan door wat hij de laatste dagen, of misschien laatste maanden -de voorbereiding meegenomen- allemaal van zijn grote lijf heeft gevraagd.
Dit wild ik even kwijt, hieronder nog heel veel meer naar aanleiding van de -hoop ik- zwaarste beproevingen die van der Weijden allemaal al onder zijn riem heeft.
AART DEKKER
P.S. Ook al gedoneerd? Zo nee, doe dat dan nog ff als je het je kunt veroorloven...
***
Laat het maar aan NRC Sport Columnist Wilfried de Jong over om een mooie beschouwing te schrijven bij het begin van een Monsterachtige Onderneming op Sportgebied zoals het Zwemmen van de 11Stedentocht:
Opinie
Lees ook: Zwemmer Van der Weijden stopt met Elfstedenzwemtocht
Diep in de avond zag ik via een live-verbinding zwemmer Maarten van der Weijden in een zwarte vaart ploeteren. Met een snelheid van ongeveer vier kilometer per uur wilde hij de Elfstedentocht zwemmen om zo geld te genereren voor kankeronderzoek.
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data34894048-dc3ecc.jpg)
Idiote pogingen om in het Guinness Book of Records te komen, hebben mij nooit zo kunnen bekoren. Twee potten pindakaas opslurpen in twee minuten. Met z’n tienen op één rijdende fiets zitten. Op een Puch Maxi over dertig sloopauto’s springen.Maar hier was iets anders aan de hand.
Dit was een serieuze opvoering door een goed en nederig mens.
Maarten is aan de dood ontsnapt en sindsdien ontmoet hij die ellendeling iedere dag via anderen. Mensen vertrouwen hem toe dat ze ook kanker hebben. En hij zal zeggen: tegen kanker kun je niet vechten, je moet geluk hebben en de goede medische begeleiding krijgen.
Na zijn winst op de Olympische Spelen zat ik 24 uur met Maarten opgesloten in een televisiestudio. Woorden als ‘hoop, liefde, geloof en gevoel’ zeiden hem niet zoveel. Als wiskundestudent leerde hij me dat je van getallen kon houden. Ik versloeg Maarten met een potje sjoelen terwijl hij in het ziekenhuis toch te boek stond als ‘de sjoelmaster van de kankerafdeling’, zo zei hij.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2018/08/web-2108spoweijden01jpg20165899.jpg)
Lees ook het interview met Maarten van der Weijden: ‘Ik ben bezeten, ik ben nu geen leuke man, geen toffe vader’
Maarten is een beetje gek en wat is dat toch een plezierige eigenschap. 200 kilometer zwemmen in een paar dagen is een experiment met zijn lichaam, maar vooral ook met zijn geest. Hij zwemt zich naar onbekende zones in zijn brein en wil weten wat daar te halen is.
Sport is het niet en een uitdaging al helemaal niet; die woorden zijn te eendimensionaal voor wat hij presteert. Het ligt complexer; het is een zoektocht, het is openlijk lijden. Denk ik. Maar vermoedelijk is Maarten de enige die zichzelf begrijpt tijdens deze slopende reis.
Vooral de donkere passages van zijn wateropera konden me bekoren. Als Maarten in de nacht werd beschenen door een lampje en achter hem het riet vergleed. Als hij watertrappelend iets dronk met een houten bruggetje als decor.
Hij maakte zijn eigen soundtrack met het rustgevende plonzen van de zwemslagen. Overal pijn had hij, maar diep vanbinnen stuwde de onverzettelijkheid hem voort.
Of hij het ging halen, was maar de vraag.
Nederland op z’n mooist, Maarten op zijn best.
Of het experiment zin had? Voor het binnenhalen van geld voor kankeronderzoek zeker. En voor de zwemmer?
Dit zei Maarten tijdens ons gezamenlijk etmaal, alweer jaren terug: ‘Uiteindelijk is ons bestaan zinloos.’
Sport is het niet en een uitdaging al helemaal niet; die woorden zijn te eendimensionaal voor wat hij presteert. Het ligt complexer; het is een zoektocht, het is openlijk lijden. Denk ik. Maar vermoedelijk is Maarten de enige die zichzelf begrijpt tijdens deze slopende reis.
Vooral de donkere passages van zijn wateropera konden me bekoren. Als Maarten in de nacht werd beschenen door een lampje en achter hem het riet vergleed. Als hij watertrappelend iets dronk met een houten bruggetje als decor.
Hij maakte zijn eigen soundtrack met het rustgevende plonzen van de zwemslagen. Overal pijn had hij, maar diep vanbinnen stuwde de onverzettelijkheid hem voort.
Of hij het ging halen, was maar de vraag.
Nederland op z’n mooist, Maarten op zijn best.
Of het experiment zin had? Voor het binnenhalen van geld voor kankeronderzoek zeker. En voor de zwemmer?
Dit zei Maarten tijdens ons gezamenlijk etmaal, alweer jaren terug: ‘Uiteindelijk is ons bestaan zinloos.’
Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/08/wilfrieddejong0.jpg)
***
RTL Voorpaginanieuws
Omroep Brabant
15 uur geleden
***
Nog steeds niet genoeg van de Monstertocht van Maarten van der Weijden?
--- Hier --- nog veel meer op andere Media.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
