Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
En daarmee mede #Nederland -wellicht, al 3 jaar geleden- de weg naar een medaille versperrend. Alhoewel...wellicht heeft juist deze ervaring NLD gehard voor 2024! Wie het laatst lacht... https://t.co/4fUFa8vSPb
SHARTIE AART DEKKER KNIPSEL UIT DE OUDE DOOS (+ 2000)
Weg uit Den Haag - Ongelijke Kansen
De ene school is de andere niet...Golfen onder schooltijd op het Aloysius College
Mensen die vaker iets van me zien weten dat ik (tot voor kort) meer dan mijn halve leven in Den Haag heb gewoond. Nu ik er weg ben staat de teller op krap meer dan de helft, maar binnenkort zal de balans weer doorslaan naar (iets) minder dan de helft...
Maar goed, het grootste deel van mijn min of meer productieve jaren ben ik dus actief geweest in Den Haag - de meest gesegregeerde stad van Nederland - en doordat ik een aanzienlijk deel van die Haagse jaren juist bezig ben geweest met de Jeugd in de minder gepriviliseerde delen van de stad, lang heb gewoond op een van de meest diepe scheidslijnen binnen Den Haag, maar ook van tijd tot tijd in de juist stevig bevoorrechte kringen en plaatsen kwam, kan ik er over meepraten (denk ik)...
Met BV Team Ten Dreamers The Hague (TTD) en Stichting Promotie Haags Basketball (PHBB) waren we bijvoorbeeld zeer actief in Transvaal, Schilderswijk en Oude Centrum en een focuspunt was het Johan de Witt College (JWC, een volledig gekleurde Multi-culti-school, maar desalniettemin een van de Betere Scholen in het land), en ook al hadden we ook wel leden van bijvoorbeeld het Aloysius College; dat was een andere wereld.
En nu Ongelijkheid en Ongelijke Kansen een Politiek Thema zijn geworden - al moet ik nog zien dat een eventueel kabinet Rutte IV daar echt iets aan gaat veranderen; 'Sigrid Kaag de verantwoording ligt nu op uw schouders!' - is het aardig uit mijn onuitputtelijke bron van krantenknipsels het bovenstaande tegen te komen...Haagsche Courant, ik schat zo'n 20 jaar geleden, maar ik kon het digitaal al niet eens meer vinden...
Waar 'Onze Kids' zich gelukkig mochten prijzen met het JWC-Sportplan en TTD in de buurt (voor vooral kids in het Oude Centrum waren er verder nauwelijks sportverenigingen beschikbaar!) - Tot media 2001 dan; daarna was het, dankzij Corrupte Politici & Topambtenaren afgelopen voor onze activiteiten -, konden Aloyiciuërs dus Golflessen op school genieten...
Ik word nog steeds weleens geplaagd door kwade dromen...
(AD) (*) TIP: Als het goed kan je de knipsels vergroten door erop te clicken!)
We hebben nog een jaar te gaan tot de Amerikaanse
presidentsverkiezingen, en in de Verenigde Staten vechten twee politieke
shows om aandacht, alsof het gaat om televisiezenders waartussen het
lastig kiezen is. Op kanaal één: de verkiezingscampagne, zowel bij de
Democraten als bij Trump, die de weg naar november 2020 begon door
Oekraïne het mes op de keel te zetten in de hoop Joe Biden te kunnen
dwarsbomen. Op zender twee: de impeachmentprocedure die daar het
antwoord op is. Deze uitzending zal duren zolang de Democraten denken
dat het gunstig voor ze is om een parade van getuigen te laten passeren
die een boekje opendoen over Trumps poging zijn ambt in te zetten voor
eigen politiek gewin.
Heen en weer zappend is het makkelijk om uit het oog te verliezen wat
hier op het spel staat, naast de vraag wie de bovenliggende partij is
in Washington. De impeachmentkwestie is een verkapt debat over Amerika’s
geopolitieke oriëntatie en over de fundamentele keuze tussen democratie
of een sterk verwaterde versie daarvan. Het is geen toeval dat Oekraïne
daarin een sleutelrol speelt. In dat land zwaait de naald al vijf jaar
heen en weer tussen liberale democratie à la Europa (en à la Amerika
vóór Trump) en democratie naar Russisch voorbeeld, waar zakelijke
belangen, desinformatie en machtsvertoon bepalend zijn.
Het was een klein bericht, ondergesneeuwd in de nieuwsstroom over het impeachment, maar The New York Times
ontdekte dat Trumps vijandige opstelling naar Oekraïne zich openbaarde
direct na een bezoek van de Hongaarse premier Viktor Orbán aan het Witte
Huis. Orbán loopt in de pas met Poetin, die Oekraïne plaatst binnen de
Russische invloedssfeer en ziet als land waar je straffeloos stukken
territorium kunt claimen. Het zou ook niet verbazen als Trumps
overtuiging dat Oekraïners ‘vreselijke mensen’ zijn, is gevormd door
zijn privégesprekken met Poetin. Hetzelfde geldt voor Trumps schijnbare
geloof in de complottheorie dat niet Rusland maar Oekraïne de
Amerikaanse verkiezingen van 2016 hackte.
Dat Trump vervolgens militaire steun aan Oekraïne op pauze zette,
speelde Rusland in de kaart. De Amerikaanse hulp was bedoeld ter
versterking van Oekraïense defensie in het Donetsbekken, waar een
conflict met Rusland wordt uitgevochten. Ook het wegsturen van Marie
Yovanovitch, de Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne, diende Russische
belangen. De ervaren Yovanovitch, die in haar getuigenis in het Congres
zei zich ‘bedreigd’ te voelen door Trump, was al vóór diens aantreden in
functie en vertegenwoordigde de doctrine dat Oekraïne gesteund moet
worden in het bestrijden van corruptie, het verstevigen van de
democratie en bij de verdediging tegen Russische agressie.
Trump lijkt Oekraïne vooral als wingewest te zien. Voordat hij
president werd, probeerde hij er zonder succes hotels te bouwen. Eenmaal
in het Witte Huis zoekt hij er politiek in plaats van financieel gewin
(al is bij Trump nooit helemaal duidelijk waar de grens ligt tussen die
twee).
Dat de impeachmentprocedure een slepend proces gaat worden komt ook
doordat Oekraïne de aanleiding vormt. Voor velen zit de pijn niet zozeer
bij Trumps pogingen een politieke rivaal te beschadigen, maar in de
geopolitieke implicaties van de manier waarop hij dat deed. Het
afschilderen van Oekraïne als een hopeloos corrupt land en het
lichtvoetig omspringen met militaire steun betekent dat Amerika van kant
wisselt in het conflict dat daar wordt uitgevochten. Dit is waarom
zoveel hooggeplaatste functionarissen binnen het State Department bereid
zijn te getuigen: ze voelen zich in de steek gelaten door de hoogste
bevelhebber die de jarenlange strijd voor democratie – en de Amerikaanse
belangen die daarmee gemoeid zijn – het raam uit gooit.
De lange strijd voor democratie wordt het raam uit gegooid
Dit past natuurlijk in een patroon. Zijn ontvankelijkheid voor
Russische steun tijdens de verkiezingen, zijn hoop dat Poetin zijn
‘nieuwe beste vriend’ zou worden, zijn zakelijke verknooptheid met
Russisch geld; in alles hanteert Trump een hiërarchie van belangen
waarin de VS niet op de eerste plaats lijken te staan. Impeachment is
slechts een onderstreping daarvan.
Vladimir Poetin spreekt, als de sfinx, graag in raadselen. Toen de Financial Times
de Russische president onlangs interviewde en stelde dat Rusland steeds
boudere stappen zet op het wereldtoneel (interventie in Syrië,
annexatie van de Krim, verstoring van de Amerikaanse verkiezingen)
antwoordde Poetin dat het nemen van risico ‘toegenomen noch afgenomen’
was en dat ‘wie geen risico neemt, nooit champagne drinkt’.
Over de wereld buiten Rusland is Poetin minder vaag dan over de
Russische ambities. ‘Het liberale idee is overbodig geworden’, zei hij
tegen de FT. ‘(Liberalisme) veronderstelt dat er niets hoeft te
gebeuren. Dat migranten straffeloos kunnen moorden, plunderen en
verkrachten omdat hun rechten als migranten moeten worden beschermd.’
Dat Poetin graag dit soort karikaturen van een verweekt Europa schetst
is bekend. De waardering voor Rusland van rechtse politici in Europa is
een nieuwer verschijnsel. Die loopt via het geloof in diezelfde
karikatuur en is gebaseerd op de politiek dubieuze logica dat een
gedeelde weerzin automatisch ook een politieke vriendschap inhoudt. Een
raadsel van deze tijd: waar is de conservatieve cultuurcriticus die
Poetins aanval op de democratie en rechtsstaat verwerpt?
Van Donald Trump hoeven we dit in ieder geval niet te verwachten.
Toen hem op de recente G20-top in Osaka werd gevraagd of hij Poetins
analyse in het FT-interview deelde, antwoordde de Amerikaanse
president bevestigend door te wijzen op San Francisco en Los Angeles,
steden die volgens Trump ‘een treurig aangezicht’ boden omdat ze
bestuurd worden door ‘liberal people’. San Francisco en LA
dienen hier als rechts steno voor niet-wit en niet-heteroseksueel, een
bewijs dat racisme en homofobie aan die kant van het politieke spectrum
hand in hand gaan...............
..........
.................... In de context van die wereldwijde confrontatie tussen liberalisme en
zijn vijanden krijgen politieke handelingen extra gewicht omdat ze
bepalen naar welke kant de balans doorslaat. En dus is er
verontwaardiging wanneer koningin Máxima praat met de Saoedische
kroonprins Mohammed bin Salman zonder de moord op journalist Jamal
Khashoggi ter sprake te brengen. En dus klinkt in Nederland kritiek
wanneer Mark Rutte lachend op de foto gaat met Jair Bolsonaro, de
illiberale leider van Brazilië, zoals hij eerder dit jaar deed tijdens
het World Economic Forum. Nu democratie en rechtsstaat wereldwijd onder
druk staan is de schijnbare verbroedering op dit soort internationale
fora dubbelhartig. Liberale democratie is goed voor thuis, maar op het
internationale toneel schuifelen we wat wanneer de Amerikaanse president
grapt dat Rusland tenminste geen last heeft van fake news en gaan we daarna lachend op de foto met zijn dochter.
Het idee dat de diplomatieke opstelling, de dialoog en het tactisch
verzwijgen van pijnlijke onderwerpen altijd beter is dan harde
confrontatie is de luxe van een vorig tijdperk waarin veel leiders
aannamen dat de wereld toch vanzelf richting liberale democratie bewoog.
Inmiddels gebruiken de tegenstanders van de liberale democratie de
internationale fora om hun antiliberalisme te spuien. We staan erbij en
kijken ernaar. Met elke lachende foto, elke ingeslikte zin tegen
autoritaire leiders, onder wie Donald Trump, prikken liberale democraten
een gat in de ideologie die ze zouden moeten verdedigen.
Casper Thomas (1983) is sinds 2010 redacteur bij De Groene Amsterdammer. Momenteel schrijft hij vanuit standplaats Washington DC over de democratie in Amerika en elders in de wereld. Meer
Weg Uit Den Haag(2): Alleen in Den Haag is het mogelijk dat...de Barbie Affaire
Na meer van mijn leven in Den Haag te hebben gewoond, ben ik er eind 2018 vertrokken. Een mooie gelegenheid om nog eens wat typisch Haagse 'dingetjes' de revue te laten passeren.
Naast vele goede punten, heeft de stad ook wat karaktertrekjes die minder prettig zijn. Eentje ervan is dat instituten waarvan je de meeste zorgvuldigheid en correctheid verwacht, zich bizar gedragen tot regelrechte (politieke) Corruptie toe.
De Barbie-affaire verbaasde mij in het geheel niet, ik heb zelf in het Haga-Ziekenhuis gelegen en ben er talloze malen geweest. Heb er zelf ook wel zaken meegemaakt waarvan je denkt 'Hoe is het mogelijk?!?' En - wat betreft het heftigste - dacht 'Ik ga het gevecht niet eens aan; alleen maar negatieve energie...'
Alhoewel de Barbie-affaire natuurlijk best wel ernstig is, is Barbie zelf natuurlijk ook 'Typisch Haags', dat maakt het niet minder ernstig, maar tegelijk ook iets waar je om kunt lachen...ik wil maar zeggen: 'Te weinig respect voor jezelf en de integriteit en privacy van de ander; het bestaat natuurlijk overal, maar in Den Haag misschien net ff een ietsiepietsie meer...
(AD)
Hagaziekenhuis krijgt eerste AVG-boete voor inzage in Barbie-dossier
De
Autoriteit Persoonsgegevens stelde een onderzoek in nadat tientallen
medewerkers onnodig medische gegevens van realitysoapster Samantha de
Jong inzagen.
Marissa van Loon
Het Haagse Hagaziekenhuis moet een boete van 460.000 euro betalen omdat de beveiliging van de patiëntendossiers onvoldoende is. De Autoriteit Persoonsgegevens (AP) onderzocht de beveiliging nadat tientallen medewerkers van het ziekenhuis onnodig de medische gegevens van realitysoapster Samantha de Jong (beter bekend als Barbie) hadden ingezien. Het is de eerste boete sinds de invoering van de nieuwe privacywet, de AVG.
De AP stelde vast dat de beveiliging niet voldeed aan de eigen regels
van het ziekenhuis. Gegevens zouden alleen toegankelijk moeten zijn na
zogeheten tweefactorauthenticatie, waarbij naast een gebruikersnaam en
wachtwoord van de medewerkers ook hun personeelspas en pincode wordt
gecontroleerd. Wie daarmee was ingelogd, had vier uur toegang. In
sommige gevallen bleken slechts de gebruikersnaam en het wachtwoord al
voldoende om binnen te komen.
Geen systematische controle
Ook voerde het Hagaziekenhuis te weinig controles uit op wie er
onbevoegd in welk patiëntendossier keek. In het log is een keer een
steekproef gedaan, „ruimschoots en evident onvoldoende was om te kunnen
spreken van een passend beveiligingsniveau”, stelt de AP.
Volgens ziekenhuisdirecteur Carla van de Wiel is „veel op orde”, en worden maatregelen genomen om de beveiliging te verbeteren.
Medewerkers moeten straks bij iedere inlog hun persoonlijke pincode en
personeelspas gebruiken en voor de controle op de logs wordt „slimme
software” gezocht. Die werden namelijk altijd handmatig uitgevoerd.
Van de Wiel zegt medewerkers te blijven informeren over de
bescherming van patiëntengegevens in het elektronisch patiëntendossier
(EPD). „Elke medewerker die toegang heeft tot het EPD weet wat wel en
niet mag. En ik verwacht dat ze elkaar daarop ook blijven aanspreken.
Gaat het echt mis, dan heeft dat voor de overtreder ook consequenties”,
schrijft ze in een verklaring.
Het ziekenhuis krijgt ook een dwangsom opgelegd. Als het ziekenhuis
de beveiliging niet voor 2 oktober heeft verbeterd, kost dat 100.000
euro per twee weken.
De AP heeft meerdere onderzoeken lopen tegen andere instellingen,
naar eigen zeggen „zitten er nog meer boetes in de pijpleiding”.
Jeruzalem – Een fluitje van een cent had het moeten
zijn, de formatie van het vijfde kabinet van Benjamin Netanyahu. Maar de
deadline werd gemist omdat de politici elkaar de tent uit vochten.
Daarmee viel Netanyahu’s opzet in duigen om via een op maat gesneden
onschendbaarheidswet uit de gevangenis te blijven. Op 17 september zijn
er opnieuw verkiezingen, maar zelfs als hij ze wint is het voor hem te laat om er een immuniteitswet door te jassen.
Waarom is de formatie mislukt? Netanyahu weet het zeker: dat komt
door Avigdor Lieberman. Deze ex-nachtclubuitsmijter,
ex-corruptieverdachte en ex-minister haalde met zijn seculiere partij
Israël Ons Huis bij de verkiezingen van 9 april vijf zetels. Weinig,
maar genoeg om Netanyahu aan een meerderheid te helpen. Maar Lieberman
haat Netanyahu omdat die hem al jaren de weg naar de hoogste macht
verspert. Lieberman zei dat hij alleen aan de regering wilde meedoen als
de dienstplicht voortaan ook zou gelden voor ultraorthodoxen. Hun
politieke leiders lieten weten dat zij in dat geval niet zouden meedoen.
Netanyahu zou dus linksom of rechtsom niet aan een meerderheid komen.
Tandenknarsend ging hij akkoord met de ontbinding van het nauwelijks
geïnstalleerde parlement, want het alternatief vond hij nog erger: dat
oppositieleider Benjamin Gantz, wiens partij Blauw en Wit in april
evenveel zetels (35) had gehaald als Likud, de formatieopdracht zou
krijgen. Even was de rabiate Palestijnen-hater Lieberman de lieveling van
links. Netanyahu gebruikte voor hem het ergste scheldwoord uit zijn
vocabulaire: linkse rakker. Als er iemand de schuld heeft van deze
bizarre crisis, is het Netanyahu zelf. Het ging hem maar om één ding:
een wet die hem immuniteit zou geven in zijn drie corruptiezaken.
Ondermijning van het Hooggerechtshof was daarvoor noodzakelijk.
Op de
valreep heeft hij nog wanhopig gezocht naar andere partners. Avi Gabbay,
de principeloze leider van de gedecimeerde Arbeiderspartij, wilde best,
maar kreeg een veto van zijn medebestuursleden. Iemand van Blauw en Wit
kreeg het ministerie van Defensie aangeboden. Zelfs de Arabische
politicus Ayman Odeh werd benaderd. Netanyahu was tot alles bereid –
ontruiming van de bezette gebieden, intrekking van de natiestaat-wet,
herstel van het historische onrecht dat de Palestijnen is aangedaan – in
ruil voor steun aan de immuniteitswet. Zijn kans op pluche is nu
piepklein geworden. De kans op de cel levensgroot.
*
SHARTIE AART DEKKER
Zou het dan eindelijk..? Eerst zien, dan geloven...
Klikken op de Strip voor het maximale formaat - Iedere Zaterdag 'Stript Renske' -de Greef- op de Achterpagina van het Eerste/Weekend Katern van NRC -naast Youp- op bovenstaande wijze over iets dat haar bezig houdt, meer 'Renske Stript --- Hier ---
COLUMN AART DEKKER:
'Slaap-problemen en ander ongemak'
Zo af en toe -in sommige periodes wat meer dan andere- ligt ik wel eens een tipje van de sluier die over mijn persoonlijke bestaan ligt op. Dat doe ik omdat het -om mijn doen en laten een beetje te begrijpen- wel belangrijk is om te weten wat er nog meer speelt in mijn leven dan alleen het volgen van die Grote Oranje Bal, politiek, en andere zaken die de moeite waard zijn.
Politiek zie ik overigens als een noodzakelijk kwaad; er is de laatste decennia nogal eens door een kust en keur aan mensen tegen mij gezegd "Jij moet de politiek in gaan", of "Waarom ga je niet in het NBB Bestuur zitten?" Goede vraag trouwens die laatste...
Die stelling ervoor -dat in mij een potentiële politicus huist- slaat de plank trouwens goed mis; door mijn karakter, maar zeker zoveel door mijn persoonlijke omstandigheden -en dan met name mijn gezondheidsproblemen gedurende meer dan de helft van mijn leven, wellicht zelfs bijna heel mijn leven- ben ik er enerzijds wel van doordrongen geraakt hoezeer 'Politiek en politiek' -zowel met de hoofdletter als de kleine letter dus- ertoe doet; voor iedereen, maar zeker voor mensen voor wie het leven wat lastiger is dan voor 'de gewone, gezonde, hardwerkende Nederlander met een baan, een huis, en huisje-boompje-beestje'...en dus ook voor mij persoonlijk. Zo heb ik 14 jaar lang moeten vechten, wachten, bloed-zweet-en-tranen moeten plengen voordat mijn bestaanszekerheid enigszins zekergesteld was door middel van een WAO-uitkering, nadat ik vijf jaar al behoorlijk beperkt keihard doorgewerkt had terwijl mijn gezondheid het al gigantisch af liet weten. Dus: de politiek is in principe van wezenlijk belang voor iedereen, ook voor de mensen die nu nog denken dat 'ze het allemaal zelf wel kunnen' en die wellicht denken dat de politiek alleen maar (te-)veel belasting vraagt van diezelfde hardwerkende Nederlander, en dat degenen die een beroep doen op de collectieve middelen -door bijvoorbeeld veel ziektekosten, een uitkering, of een of andere subsidie of toeslag- eigenlijk uitvreters en/of parasieten zijn. Ik heb aan den lijve ondervonden dat het van de ene op de andere dag allemaal anders kan zijn..!
Dus ik ben door het bovenstaande wel politiek bewust en tot op zekere hoogte betrokken, en vind om die reden ook dat ik dan politiek mijn steentje bij moet dragen -en dat probeer ik dus op diverse manieren ook te doen-, maar tegelijk en dus anderzijds ben ik totaal GEEN politicus, en denk ik dat ik er ook nooit een zal worden; ik ben niet geschikt voor dat vak...
Goed, en nu langzaam aan naar 'de Strip' van Renske hierboven.
Ik vond -en vind nog steeds, al is het na mijn recente scheiding allemaal stukken minder geworden- dat ik altijd gezegend ben geweest met veel goede vrienden en trouwens ook mensen in het gebied tussen 'Echte Vrienden' en 'Erg Goede Kennissen'. Maar ondanks dat, werd ik me er tijdens vooral de periode waarin ik een 'Chronisch zeer Vermoeide Voorzitter/Coach/Initiator/Organisator/etc, etc.' was (zo tussen 1991 en 2001 in Den Haag), en een Halfblinde Scout, Basketball-adviseur en Stukjesschrijver (van 2001 tot de dood van Vriend en compaan Rob Meurs in 2010), en de periode erna wel achtergekomen, dat het voor zo ongeveer iedereen -ook mijn Beste Vrienden en zelfs deels mijn ex-partner- onmogelijk was om totaal te doorgronden hoe het is (was) om Chronisch Vermoeid (CVS/ME) te zijn, flinke oogproblemen te hebben, en naast nog e.e.a. aan andere gezondheidsproblemen, ook nog eens in toenemende mate geplaagd te worden door Slaapproblemen.
In eerste instantie ging het daarbij om problemen bij het in- en door-slapen; ik werd jarenlang eigenlijk nooit uitgerust wakker, deels doordat ik door spier- en gewrichtspijnen eigenlijk nooit lekker lag. De laatste jaren is dit probleem door allerlei ontwikkelingen -te ingewikkeld om hier even in een column te verwoorden- opgeschoven naar of (veel) teveel, of juist heel veel te weinig slapen per etmaal -en dat dan in een bizarre grafiek, die op zich wel weer een grote mate van regelmaat vertoont- daarnaast is ook nog eens mijn dag-/nacht-ritme steeds verder verschoven; ik slaap dus te vaak op 'maatschappelijk gezien lastige tijden'; meer overdag dan 's nachts bijvoorbeeld.
Dat, en dan daarnaast toch graag bezig zijn met zinnige dingen -en liefst een steentje bijdragen aan de samenleving (en iets terug doen voor die uitkering die ik geniet)- bleek zo rond 10 tot 5 jaar geleden bijna onmogelijk lastig te worden. Ik werkte aan een concept voor een heel nieuw soort Basketball-vereniging -de Buurt Basketbal Club(BBC), in eigen Accommodaties- en dat project was natuurlijk veel te groot voor een individu, bovendien had ik van mijn tijd als trekker van BV Team Ten Dreamers The Hague(TTD) wel geleerd dat ik niet nogmaals in een groot avontuur moest stappen zonder voldoende garanties op financiële middelen en -vooral!- voldoende betrouwbare mensen om me heen die de kar mede konden en wilden trekken gedurende langere tijd.
Toen ik aan dat BBC-concept begon te werken, had ik voor de conceptuele fase een aantal mensen om me heen waar ik wel dat vertrouwen in had -Rayon West Voorzitter Ruud Sparrenboom was daarvan misschien wel de belangrijkste persoon- maar toen ik een stapje verder wilde gaan, en een grotere groep aan het verzamelen was, was ik die groep op een gegeven moment zomaar ineens kwijt, door allerlei persoonlijke en economische (de Crisis) omstandigheden van die mensen, waarvan de ziekte van Ruud, en zijn veel te vroege overlijden een jaar later de meest definitieve en hardste klap was.
Dat zette mij te denken; 'Hoe verzeker ik mezelf van voldoende steun van goede en betrouwbare mensen voor die volgende stap? En hoe maak ik iedereen duidelijk waar mijn eigen grenzen en dus ook behoeften aan steun liggen, en waarom is dat eens te meer belangrijk voor iemand in mijn positie en omstandigheden?'
Want dat de norm in Nederland is: 'Hardwerken en voluit meedoen aan de Rat-race, want anders tel je niet volwaardig mee'...die harde waarheid was inmiddels wel tot mij doorgedrongen. In Den Haag was ik zo succesvol in wat ik daar had gedaan, dat er nominaties voor diverse Prijzen volgden -en dat was denk ik ook terecht- maar ik was en bleef 'maar een vrijwilliger' en dan kan je van het ene op het andere moment door een Corrupte Wethouder en zijn ambtelijke vazallen aan de kant worden geschoven, en als je dat niet zomaar accepteert...dan kiest men de middelen Chantage, Laster en Smaad om je uit de weg te vegen... Dus was het ook weer een les dat afhankelijk zijn van overheden -en ja dus: de politiek (met een kleine 'p' dus)- je positie (en daarmee die van je projecten) erg kwetsbaar maakt. Dus werd TTD medio 2001 een slapende vereniging, en is inmiddels het op TTD-roots ontsproten St4R ook alweer ter ziele...
Maar met zinvolle dingen en met Goede Mensen bezig zijn was voor mij van existentieel belang. Dus dacht ik 'ik doe een proef; ik ga op mijn verjaardag -dus aan mijn Beste Vrienden en Familie- eens proberen duidelijk te maken hoe mijn leven er ECHT uitziet, wat ik graag zou doen om het de moeite waard te maken elke dag weer mijn bed uit te komen, en proberen ze duidelijk te maken dat mij dat zonder een beetje hulp -en met een beetje bedoelde ik dus echt een beetje; een halve dag, hooguit een dag tijdsbesteding- van die geliefde mensen misschien wel niet zou lukken om een beetje zinvol bezig te blijven op het gebied dat ik daarvoor had uitgekozen; door middel van Basketball Maatschappelijk Relevante Dingen te doen voor de Samenleving, in de Buurt, voor de Jongste Jeugd en andere groepen die in 'normale Basketball-verenigingen' onvoldoende aan bod komen, en zelfs voor mensen uit de Buurt die zelf misschien helemaal nooit een balletje zullen gaan gooien. Met als uiteindelijke doel: het concept BBC, zeg maar een soort Basketball Buurthuizen, liefst 24/7, en in heel veel verschillende vormen met een hoge maatschappelijke relevantie.
Ik wil niet zeggen dat het mijn meest geslaagde Speech was, over het Hoe&Waarom daarvan zal ik hier en nu niet uitweiden. Maar al kort daarna moest ik de conclusie trekken dat het gewoon niet gelukt was om aan het selecte gezelschap van Vrienden en Familie duidelijk te maken hoe mijn leven eruit zag, wat daarvan de implicaties waren, tegen welke barrières ik aangelopen was -'Corruptie? Dat zal je wel overdrijven...toch?" Nee; daar was geen letter aan overdreven: het ging om politieke en ambtelijke Corruptie, Chantage, Smaad en Laster!"- en dat ik het dus met een minimaal beetje hulp uit de kring die het dichtst om mij heen zat, waarschijnlijk niet zou redden om met mijn concept -dat mij nota-bene was aangedragen door iemand uit die kring zelf!- voor mezelf zinvolle invulling van mijn beschikbare energie en tijd te creëren...en dat was een hele harde gewaarwording/reality check...
En dat begon er dus al mee dat het niet goed lukte om aan die groep mensen die mij zeer lief was/is, uit te leggen wat het met je doet als je zes weken lang 14-18 uur per etmaal slaapt, of tenminste in bed door moet brengen. Slaapproblemen dus -het schijnt een volkskwaal te zijn in Nederland en de hele Westerse Wereld, en ik wist dat diverse mensen in het gezelschap zelf ervaring hadden met ernstige slaapproblematiek- toch lukte het me niet om de boodschap goed over tafel te krijgen...
Vandaar de Strip van Renske de Greef hierboven, met de kanttekening dat ook teveel slapen 'een Hel' kan zijn...
Wordt vervolgd!
En als iemand over het bovenstaande eens verder zou willen praten, 'Be My Guest', dus zoals eigenlijk altijd: 'Reageren? Graag!' maar beperk je dan a.u.b. niet tot alleen losse flodders op Facebook, en zoek echt contact met me... Overigens geldt hetzelfde voor het verder toelichten van het BBC-concept.
Afb. 'gepikt' van --- Hier --- al ben ik bepaald geen luiaard, Luiaart voel ik me soms helaas wel...
Alweer een Defensie-schandaal; nu 'mag' CDA-kopstuk Hillen komen getuigen bij de Rechtbank over zijn integriteit, weer een puzzelstukje van hoe het ook al weer zo'n morele puinhoop kon worden op dat departement...
CITAAT(NRC,5 juni 2017, over de moraal van CDA-minister Hillen):
Jemig, dacht Hillen, die man kan zich nooit verweren
Toedekken corruptie
Tegen ambtenaar Jacques H. was een „schijn van belangenverstrengeling” ontstaan. Maar Defensie vergoelijkte de kwestie.
Het was een opmerkelijke bekentenis die Hans Hillen deed op 15 september 2014, tijdens een verhoor bij de Rijksrecherche. Als hij aangifte moest doen tegen elke Defensiemedewerker die een strafbaar feit beging – een „fout” in zijn woorden – „dan moeten jullie echt uitbreiden”, zei de voormalig minister. De brigadier en inspecteur die hem ondervroegen reageerden verbaasd. Was de overheid niet altijd verplicht aangifte te doen als een ambtenaar over de schreef ging? Hillen: „Ja, dat weet ik wel, maar dat zal niet gebeuren.” Dat Hillen als oud-minister van Defensie (tussen 2010 en 2012) als getuige werd gehoord was al even opmerkelijk. De Rijksrecherche, de politiedienst belast met onderzoek naar ambtelijke corruptie, vermoedde dat de CDA’er meer wist over oud-Defensiemedewerker Jacques H., de hoofdverdachte in een grote omkopingszaak....... ..... ...
Het complete artikel van NRC.nl vind je --- Hier ---
Wie was ook alweer Hans Hillen en van welke clubjes maakte hij deel uit?
Hij was minister van Defensie namens het CDA in Flutte-I - dat schertskabinet dat zwaar leunde op de Grote Blonde Gedoger...Geert Wilders...totdat...die er geen meer in had...:
En het is maar goed dat we in Nederland geen Special Prosecuters hebben die foute banden met vreemde mogendheden onderzoeken...want dan zou Hillen flink nat gaan natuurlijk...:
Donald Trump bij het zwembad van Mar-a-Lago in 1992.Foto Imageselect
Trump verdient bij in zijn weekendhuisje
Mar-A-Lago Donald Trump brengt dit weekend opnieuw door in Mar-a-Lago, zijn exclusieve resort in Palm Beach, Florida. Lid worden van de eliteclub en Trumptaart eten is flink duurder geworden sinds hij president is. „Toegang tot de president wordt verkocht aan de superrijken.”
Frank Kuin
Donald Trump bij het zwembad van Mar-a-Lago in 1992.Foto Imageselect
Het seizoen is in volle gang bij Mar-a-Lago, exclusief luxeresort in Florida. Leden die overwinteren in de zuidelijke staat van zonneschijn kunnen een balletje slaan op de tennisbanen, golfen op de nabijgelegen golfbaan, of luieren bij het zwembad aan de Atlantische Oceaan. Met hun gasten kunnen ze er lunchen en dineren. En als ze geluk hebben kunnen ze in het weekend een praatje maken met de eigenaar: president Donald Trump.
De president ziet er persoonlijk op toe dat alles in orde is in zijn paleis met 126 kamers – van het gazon tot de biefstuk op het menu. Mar-a-Lago is met stip het meest gewilde resort in Palm Beach, een van de rijkste plaatsen van Amerika. Dit eiland voor de kust, ruim honderd kilometer ten noorden van Miami, is al ruim een eeuw een recreatiegebied voor de elite.
Mar-a-Lago is een monument ter ere van Trump. In de grootse bibliotheek hangt een geschilderd portret van de miljardair in bekoorlijk wit tennistenu. Het restaurant serveert Trumpsalade en Trump-chocoladetaart. Wijn wordt geschonken van de Trumpwijngaard in Virginia. Voor de bruiloft met zijn derde vrouw Melania in 2005 liet Trump een balzaal bouwen van 1.800 vierkante meter, met glanzende kroonluchters en met goud bedekte pilaren. Bill en Hillary Clinton waren onder de gasten. Michael Jackson en Lisa-Marie Presley brachten hun huwelijksreis door in Mar-a-Lago.
Sinds kort is het resort wereldberoemd, dankzij zijn nieuwe status als het ‘Winter Witte Huis’. Trump verruilt in het weekend de voor zijn maatstaven aftandse ambtswoning van de president in Washington als het even kan voor zijn buitenverblijf, dat hij in 1985 voor 8 miljoen dollar op de kop tikte en sinds 1995 uitbaat als een club voor vermogende leden. Hij heeft het omschreven als „het dichtste bij het paradijs dat ik kan komen”.
Vijf van de negen weekends sinds zijn beëdiging in januari heeft Trump doorgebracht in Mar-a-Lago. Hij ontvangt er ook buitenlandse gasten. Vorige maand kwam de Japanse president Shinzo Abe een weekendje logeren. Deze week volgde de aankondiging dat in het weekend van 6 april kamers zijn gereserveerd voor de president van China, Xi Jinping.
Mar-a-Lago, gezien vanaf West Palm Beach in Florida. Donald Trump maakt zich klaar voor zijn terugkeer naar Washington.Foto Joe Skipper/REUTERS
Verderop parkeren
„Het is een voortreffelijk landgoed, bijzonder goed onderhouden door Trump” , zegt Laurence Leamer, auteur van een boek over Palm Beach. Leamer, die zich in Palm Beach heeft gevestigd, omschrijft de plaats als „de eerste gated community van Amerika” – een enclave van superrijken, waar in de vorige eeuw de gesloten elite overwinterde, inclusief Rockefellers, Carnegies en Vanderbilts.
Leamer is regelmatig te gast op Mar-a-Lago. Sinds Trump president is, is er wel wat veranderd: „Als hij er is moet je door de security en je moet verderop parkeren.” Maar hoewel zijn familie een privé-gedeelte heeft in het complex, begeeft Trump zich nog steeds graag onder de leden, zegt Leamer. „Sommigen vinden het gek: hij is de president en hij brengt zijn weekends hier door met al die mensen om hem heen. Maar hij houdt ervan.”
Als je 200.000 dollar hebt, kun je lid worden.
Als president moet Trump in het weekend regelmatig thuis werken. In februari droeg hij H.R. McMaster op Mar-a-Lago voor als nieuwe nationale veiligheidsadviseur, na het ontslag van Michael Flynn. Deze maand tweette hij vanuit Palm Beach zijn beschuldiging dat president Barack Obama hem zou hebben afgeluisterd in de Trump Tower in New York, zijn andere woning. Naaste medewerkers van Trump, onder wie zijn schoonzoon en adviseur Jared Kushner en topstrateeg Steve Bannon, reizen vaak met Trump mee.
Als er een buitenlandse gast is, kan Mar-a-Lago een reality-show-achtig decor worden van wereldpolitiek. Dat gebeurde in februari, tijdens het bezoek van de Japanse premier Abe en zijn echtgenote. Temidden van clubleden zaten de leiders aan het diner op het terras toen het nieuws binnenkwam dat Noord-Korea een raket had gelanceerd. Voor de ogen van de dinerende gasten hielden ze met hun medewerkers crisisberaad. Foto’s daarvan verschenen op sociale media.
Dat incident zette Mar-a-Lago internationaal op de kaart – maar riep ook vragen op. Hoe veilig is een presidentieel buitenverblijf dat tegelijk zijn privéclub is, waar mensen tegen betaling in de buurt van de president kunnen komen, met hun zelfgenode gasten? En is een resort met winstoogmerk een geschikte plek om het land te regeren? Is hier geen sprake van commercialisering van het presidentschap?
De uitstapjes van Trump en zijn entourage naar Mar-a-Lago zijn prijzig: Politico berekende dat ze 3 miljoen dollar per stuk kosten. Zo zou Trump al ruim 15 procent hebben besteed van het volledige budget voor vakantiereizen van Obama – die hij fel bekritiseerde om zijn reiskosten.
Een agent van de geheime dienst kijkt toe terwijl Donald Trump vertrekt na een weekend bij de Mar-a-Lago Club in Palm Beach.Foto Jonathan Ernst/REUTERS
Eén grote advertentie
Niet alleen betaalt Trump zijn weekendtrips vooralsnog niet uit eigen zak, hij verdient er ook aan. „Het is in feite één grote advertentie voor Mar-a-Lago”, zegt Craig Holman van Public Citizen, een denktank in Washington. „Daardoor is Mar-a-Lago veel populairder geworden.”
Eerdere presidenten maakten ook gebruik van buitenverblijven. George W. Bush ging naar zijn ranch in Texas, de Kennedy’s naar Hyannis Port in Massachusetts. Maar nooit ging het daarbij om een bedrijf met betalende klanten, betoogt Holman. „Trump plukt hier enorm vruchten van. Dat is een probleem.”
Holman wijst op de recente verhoging van de prijs om lid te worden van de Mar-a-Lago club: per 1 januari is die verdubbeld van 100.000 dollar tot 200.000 dollar. Daarnaast betalen leden een contributie van 14.000 dollar per jaar. Daar komen nog opbrengsten bij van maaltijden, consumpties, de spa en andere voorzieningen, overnachtingen in een van de 30 gastenverblijven, of evenementen als bruiloften en fundraisers. Volgens een verklaring voor de verkiezingen verdiende Trump in 2014 ruim 15 miljoen dollar (14 miljoen euro) aan het resort.
De Mar-a-Lago club telt naar schatting 500 leden. Aanvankelijk maakte Trump zich ongeliefd bij de ‘oude rijken’ van Palm Beach door te procederen over zaken als de hoogte van de vlaggenstok op zijn terrein. Mede om de gevestigde elite te tarten liet hij leden toe die bij andere clubs, zoals de Bath and Tennis Club aan de overkant van de straat, werden geweigerd, onder wie Joden en Afro-Amerikanen. „Mar-a-Lago is een voorbeeld van het nieuwe Palm Beach,” zegt Leamer. „Als je 200.000 dollar hebt, kun je lid worden.”
Het ledenbestand van Mar-a-Lago is niet openbaar, maar The New York Times heeft enkele lijsten ingezien met daarop tientallen vastgoedontwikkelaars, mensen uit de financiële wereld en topfiguren van bedrijven in de energiesector en andere branches. Onder hen zijn William Koch, broer van de bekendere Charles en David Koch; George Norcross, een topman in de verzekeringswereld; Janet Weiner, mede-eigenaar van Rockstar, een producent van energiedranken; en Bruce Toll, bestuurslid van een van de grootste vastgoedbedrijven van het land.
Een wapenschild siert de poort naar de Trump International Golf Club.Foto Kevin Lamarque/REUTERS
‘Oneerlijke’ kritiek
„Toegang tot de president wordt verkocht, vooral aan superrijken”, zegt Craig Holman van Public Citizen. Hij wijst op het risico van schandalen – of de suggestie ervan, als Trump besluiten neemt in het zakelijk belang van zijn leden. Eric Trump, de zoon van de president die medeverantwoordelijk is voor zijn zakelijke imperium, heeft die kritiek verworpen. „Dat veronderstelt het slechtste van ons en anderen, en dat is niet eerlijk”, zei hij tegen The New York Times.
Volgens Holman moet Trump stoppen met het mengen van zaken en zijn presidentschap. „Dat betekent: zijn bedrijf Mar-a-Lago niet gebruiken om het Witte Huis te runnen. Hij profiteert van zijn positie als president.” Laat hem naar het presidentiële buitenverblijf van Camp David gaan, zegt Holman. Dat complex in de bossen van Maryland is daarvoor bedoeld, en brengt geen geld op voor Trump.
Camp David, gebouwd in de jaren dertig voor overheidsfunctionarissen en hun families, wordt sinds 1942 benut als presidentieel buitenverblijf. De zieke president Franklin Roosevelt koos hiervoor, om op nog geen honderd kilometer van Washington frisse lucht op te kunnen snuiven. President Jimmy Carter hield er in 1978 besprekingen tussen Egypte en Israël, die leidden tot een vredesakkoord.
Camp David, door sommigen omschreven als een „veredelde blokhut”, heeft echter geen gouden kranen. Noch beschikt het over uitzicht op de oceaan of een glimmende balzaal. Het is, kortom, niet in de stijl van Trump. „Camp David is heel rustiek”, zei hij onlangs in een interview. „Weet je voor hoe lang je het leuk zou vinden? Voor ongeveer 30 minuten.”
Het ziet er dan ook naar uit dat Mar-a-Lago in weekends dienst zal blijven doen als Zuidelijk Witte Huis – tot ergernis van.................
.............
....
Het complete artikel van NRC.nl --- Hier ---, en natuurlijk nog zoveel meer Trump van NRC dat geen levende ziel/zinnig mens het ooit uit krijgt --- Hier ---
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Posts
