Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
@lAmJonStewart behandelt als @nyknicks #fan de #waanzin / #hypecultuur rond Game-3 van de @NBAFinalsNews en zet daar #Elmo van de @TheMuppets bij in. Ondertussen krijgen ook de #gokcultuur en de #allesofnietscultuur nog een #veegje mee... Kortom: #Briljant! https://t.co/Ks5ChXWar8
— Aart Dekker (@AartDekker) June 9, 2026
.jpg)
Het ´nationale debat´ nadat Sherida Spitse ´het waagde´ om te zeggen dat ze ooit coach in het mannen voetbal wilde worden...het liefst bij Ajax...en de belachelijke reactie van Pierre van Hooijdonk daarop...
*
column Marijn de Vries
Gepubliceerd op 15 december 2023) Originele column op NRC.nl --- Hier ---
/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2022/06/vries-marijn-de-2022-05-02-700-web.png)
Marijn de Vries is oud-profwielrenner en journalist.
Ik weet niet, Sherida, of je de speech kent van Becky Hammon, basketbalcoach uit de Verenigde Staten. Deze zomer werd ze opgenomen in de Hall of Fame. Je weet ongetwijfeld hoe groot basketbal is in de VS. Een echte mannensport, traditioneel, je zou bijna zeggen: een haantjessport.
Becky Hammon is een baanbreker. „Kan niet” en „hoort niet” staan niet in haar woordenboek. Ze is de eerste vrouw in de geschiedenis die als hoofdcoach een mannenteam in de NBA heeft geleid. Dat was in 2020 tijdens de officiële competitie, of eigenlijk in 2015 al, toen ze San Antonio Spurs naar de titel in de Summer League bracht.
In 2014 werd ze door Gregg Popovich, de vaste hoofdcoach van de Spurs, aangesteld als zijn assistent. „Pop, ik ga je niet aankijken”, zei ze in augustus, tijdens haar speech voor de Hall of Fame. Ze moest slikken. Popovich schoot vol. Er klonk applaus, een warm applaus, omdat iedereen wist hoe betekenisvol dit moment was. „Je probeerde niet iets moedigs te doen toen je me aannam. Maar je deed iets wat niemand in de professionele sport ooit deed.”
De hele week is het gesprek dat jij zondag voerde in Studio Voetbal blijven hangen, Sherida. Je gooide het gewoon op tafel: ik wil na mijn voetbalcarrière trainer worden bij de mannen. Het liefst bij Ajax. Ik denk dat ik dat kan. Zo, dacht ik, dat staat. Bravo. Pierre van Hooijdonk dacht dat je dat niet zou kunnen. Dat ligt niet aan jou, maar aan de mannen. Zo verwoordde hij het niet, maar dat is wel wat hij zei: mannen in een haantjessport als voetbal zullen een vrouw voor de groep nooit serieus nemen. En hoe moet dat in de kleedkamer?
Ik moest denken aan sterspeler Pau Gasol van San Antonio, die in 2018 hetzelfde gezeur over Hammon zat was. De kleedkamer werd ook daar aangehaald, en het haantjesgedrag. Bovendien kan het vrouwelijk brein het atletisch vermogen van een man niet bevatten, was een breed gedragen mening onder publiek en pers. Gasol schreef een open brief, waarin hij zei: Becky Hammon is geen vrouwelijke coach, ze is gewoon coach. Een topcoach. Onze coach. Technisch en communicatief begaafd. Door te stellen dat ze niet tegen de kleedkamercultuur zou kunnen, zeg je eigenlijk dat wij niet professioneel zijn.
Gelukkig had niet iedereen aan tafel bij Studio Voetbal dezelfde visie als Van Hooijdonk. NOS-verslaggever Jeroen Stekelenburg sprak zich op z’n Gasols uit: waarom zou Sherida Spitse geen trainer in de Eredivisie kunnen zijn? Als het nog nooit gedaan is, weet je dat toch niet? Ergens moet zoiets beginnen.
Iemand als jij, die haar ambitie zo duidelijk uitspreekt en haar sporen heeft verdiend, zou prima de eerste kunnen zijn. Je moet het niet forceren, je moet kijken naar kwaliteiten – werd er nog aan toegevoegd.
Op moeilijke momenten, waarin de wereld over haar heen viel, kon Hammon altijd bouwen op coach Pop. Het gaat niet over man of vrouw zijn, zei hij dan. Jij bent fantastisch in wat je doet. Dus wees gewoon jezelf. Wees gewoon jezelf.
Ik denk dat ook jij het fantastisch gaat doen als je er eenmaal zit, Sherida, maar in je eentje krijg je die positie niet. Je hebt mannen nodig die erachter staan. Mannen die een coach Pop of een Pau Gasol durven zijn. Mannen met lef.
Marijn de Vries is oud-profwielrenner en journalist.
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 16 december 2023.
Sinéad O’Connor had een stem die je dwong te luisteren, zowel op het podium als daarnaast. Ze werd een mikpunt van vrouwenhaat en seksisme.
De grote doorbraak kwam pas twee jaar later met het voor vier Grammy Awards genomineerde volgende album, en dan met name de door Prince (die ze één keer ontmoette, waarbij ze letterlijk slaande ruzie kregen) geschreven wereldhit Nothing Compares 2 U. Maar The Lion and the Cobra bevatte al een staalkaart van de stijlen die O’Connor later allemaal zou uitwerken, bijeengehouden door haar stem, die het Amerikaanse muziekwebzine Pitchfork perfect samenvatte: ‘She sings and you cannot look away.’
De kracht van die stem viel in een studio niet volledig te vangen, daarvoor moest je haar live zien. De live-opnamen van Troy uit 1988 tonen haar jong en zonder veel ervaring voor massa’s van tienduizenden mensen, zoals het veld van Pinkpop. Ze pakte die enorme velden volledig in, in haar eentje met haar akoestische gitaar.
Het is simpelweg onmogelijk je ogen van haar af te houden. De halve popmuziek hangt aan elkaar van nummers over dit onderwerp, een echtbreuk, en zeker in het decennium hierna gebeurde wat O’Connor hier doet – fluisteren, schreeuwen, dan weer fluisteren – in zo ongeveer elke hit. Maar hier wordt de breuk niet gedipt in zalvende woorden, en hier staat geen format of formule op het podium, hier staat iemand bij wie elke zin trilt van lading.
Als ze ‘God, I love you’ fluistert, vervolgens haar ogen priemt en dan ‘I’d kill a dragon for you, I’ll die’ eruit schreeuwt, moet je werkelijk van top tot teen uit cynisme zijn opgetrokken om nog enige twijfel te voelen.
Wat ze hier doet, haar mond opensperren en alles eruit gooien, ook de inktzwarte deceptie (‘Make no difference what you say, you’re still a liar’), precies dat wilde haar platenmaatschappij niet zien op haar platenhoes. Geen schreeuwende vrouw: daar houden de mensen niet van.
Ze pakte de velden met tienduizenden mensen volledig in
De terecht veelgeprezen documentaire Nothing Compares van Kathryn Ferguson over Sinéad O’Connor was een documentaire over de zangeres, maar ook een over vrouwenhaat en seksisme. De beelden van O’Connor die door een mensenmenigte in Madison Square Garden wordt uitgejoeld, minutenlang, zijn een even ondraaglijke als treffende illustratie van misogynie. En dan waren dit nota bene fans van Bob Dylan, tegen wil en dank icoon van de protestgeneratie. Op dat podium stond O’Connor in een lange traditie, die zich van heksenverbrandingen uitstrekt richting de trollenhaat tegen vrouwen met een mening. Sinéad O’Connors leven stond in het teken van verzet tegen precies die onderdrukkingsmechanismen. Ook daarvoor gebruikte ze die indrukwekkend luide stem.
Haar verzet tegen het seksueel misbruik van de katholieke kerk, de aanleiding voor haar ontvangst in Madison Square Garden, leidde niet tot een blijvende verwijdering van georganiseerde religie. In de jaren negentig werd ze in de Orthodox Catholic and Apostolic Church tot priester gewijd, twee decennia later bekeerde ze zich tot de islam.
In 2007 vertelde ze in The Oprah Winfrey Show over haar bipolaire stoornis, en over haar zelfmoordpogingen. Een tweede juk: én vrouw in een industrie waar het in haar tijd nog geaccepteerd werd dat een platenmaatschappij een zangeres een abortus probeert aan te praten, én worstelend met mentale problemen in een tijd waarin dat, zeker bij publieke personen, eerder op hoongelach dan op begrip kon rekenen.
Ze werd woensdag dood gevonden in haar nieuwe huis in Dublin, ruim een jaar na de zelfmoord van haar zeventienjarige zoon Shane. Wanneer ze exact is overleden, en waaraan, is nog onduidelijk.
Na haar dood werd ze overladen met lof. Tot ergernis van haar generatiegenoot Morrissey, ex-zanger van The Smiths, en al een leven lang onderwerp van vele controverses.
In een lange blog schrijft hij: ‘Er bestaat een zekere muziekindustriehaat voor zangers en zangeressen die “niet in het plaatje passen”. Die ontvangen nooit lof tof tot hun dood – wanneer ze eindelijk niet meer kunnen terugpraten. Nadat ze zeven miljoen albums voor ze had verkocht, werd ze gedumpt door haar label. De pers noemde haar naargeestig, dik, shockerend, krankzinnig… o, maar niet vandaag! Muziekindustrie-ceo’s die haar niet wilden uitbrengen staan nu in de rij om haar een “feministisch icoon” te noemen. Ze weigerde om in een hokje te worden geduwd, en ze werd vernederd, zoals de enkeling die de wereld werkelijk in beweging zet altijd vernederd wordt.’
In 2021 vroeg The New York Times haar nog eens terug te blikken op het live op tv verscheuren van een foto van paus Johannes Paulus II. Had ze er inmiddels spijt van? Nee. Hoe vond ze haar actie nu, decennia later? ‘Briljant.’
nov 2013 Sinéad O'Connor @ Parkpop NL, 2013
Source: www.omroepwest.nl
.jpg)
– verschenen in nr. 7
Gedachte-experiment: wat als Oekraïne kernwapens had, niet een paar maar bijna tweeduizend, als het ’s werelds op twee na grootste kernarsenaal had, vijf maal zo groot als dat van China? Dit is geen fictief scenario en dit zijn geen willekeurige cijfers. Oekraïne bezat dit kernarsenaal daadwerkelijk, jarenlang. Oekraïense politici, generaals en analisten voerden een vurig debat over de vraag of het verstandig was deze wapens op te geven. ‘Machtsrealisten’ zoals de Amerikaanse politicoloog John Mearsheimer waarschuwden dat Oekraïne vroeg of laat slachtoffer zou worden van Russische agressie als het zijn kernwapens opgaf. Maar Kiev besloot ze vrijwillig naar Rusland te rijden en te vliegen, tot de laatste aan toe.
Dit was halverwege de jaren negentig, nadat de Sovjet-Unie uiteengevallen was en meer dan negentig procent van de Oekraïners bij een referendum had gestemd voor onafhankelijkheid van Rusland. Van de ene op de andere dag was Oekraïne een land. En niet zomaar een: een groot deel van het sovjetarsenaal, bommenwerpers en intercontinentale raketten, plus de infrastructuur om ze te onderhouden, bevond zich in Oekraïne. Het land werd geboren als de derde nucleaire macht ter wereld.
Hier horen wel belangrijke kanttekeningen bij. Rusland had de lanceercodes voor die wapens, wat betekende dat Oekraïne (als het zijn arsenaal werkelijk wilde gebruiken) die codes moest proberen te kraken, of de wapens uit elkaar sleutelen en weer in elkaar zetten – een bijzonder gevaarlijke klus. Kernwapens hebben ook een beperkte houdbaarheid en moeten (om betrouwbaar te blijven) elke tien, twintig, dertig jaar worden vervangen. Dat kon Oekraïne niet. Daarnaast had het verpauperde land op z’n minst internationale isolatie en mogelijk zelfs een Russische invasie te wachten gestaan als het zijn arsenaal gehouden had. Oekraïense historici zijn er niet over uit hoe deze alternative history had uitgepakt. Maar het is helder dat in één verhaallijn Oekraïners behoorlijk anders tegen honderdduizend Russen aan hun grens hadden kunnen aankijken.
In de echte geschiedenis gaf Oekraïne zijn kernwapens op in ruil voor een Russische garantie om het land nooit aan te vallen. Op sinterklaasavond 1994 tekenden Rusland, de VS en Groot-Brittannië het Boedapest Memorandum, waarin zij zes punten schriftelijk garandeerden in ruil voor het inleveren van de Oekraïense kernwapens. Punt 1: respecteren van de grenzen en soevereiniteit van Oekraïne, punt 2: de belofte Oekraïne nooit militair te bedreigen, punt 3: de belofte Oekraïne nooit economisch onder druk te zetten en zich niet in de Oekraïense politiek te mengen. Enzovoort. Allemaal punten die Rusland sindsdien heeft geschonden.
De afgelopen maanden hebben Rusland-begrijpers in Nederland voortdurend naar de geschiedenis gegrepen om de Russische dreiging naar Oekraïne te rechtvaardigen. In 1990 zou een Amerikaanse minister, in een compleet andere wereld, een informele belofte over de Navo hebben gedaan die hij overduidelijk niet namens zestien landen en een half miljard stemmers kon doen, maar die desondanks anderhalve generatie later nog steeds als finaal oordeel over deze kwestie wordt aangehaald. Of deze: driekwart eeuw terug hebben de Russen een veel groter aandeel aan de geallieerde overwinning in de Tweede Wereldoorlog gehad dan veel mensen zich (volgens die bewering) realiseren, en dit is zowel het resultaat van een samenzwering als een goede reden waarom Rusland nu mag rommelen bij zijn buren.
Je zou deze Rusland-begrijpers boeken aanraden als In Praise of Forgetting: Historical Memory and Its Ironies van David Rieff, of The Uses and Abuses of History van Margaret MacMillan. In het eerste boek beschrijft essayist Rieff de moeite die hij had om als verslaggever op de Balkan te begrijpen met welke dodelijke ernst 1389 en 1453 (jaartallen volstonden voor de boodschap) werden aangehaald als redenen voor etnisch geweld in het heden; in het tweede zette de gelauwerde historica uiteen hoe geschiedenis altijd weer dienstbaar wordt gemaakt aan het heden, door selectief shoppen voor politiek nut voor vandaag.
We hebben de geschiedenis helemaal niet nodig om tegen een Russische
inval in Oekraïne te zijn. Maar als we dan toch naar de geschiedenis
willen grijpen, dan ligt het wel voor de hand om de meest relevante
erbij te nemen. En die maakt de Russische houding helemaal niet
begrijpelijk, maar onverdedigbaar.
Take a look back at the legendary career of Tim Duncan as he is inducted into the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame!
 |
| Ex-International, Ex-Transol/RZ, Ex-Nashua-DenBosch-Speler&Coach Jan Dekker, in zijn rol als Dean of Instruction, Reedley College en Californië, zie het laatste verhaal van Mart Smeets in Trouw, onderaan deze post. |
 |
| Mart Smeets een paar jaar geleden, voor bewegend beeld van Jan Dekker, kijk onderaan. |
 |
| Plaatje overgenomen van 'nbamania.com' |
Posts
Alle reacties
