JOHAN DERKSEN 'NEDERLAND; 1.000.000 DOMOREN' / TV BIJ DE BUREN BELGIE / MARCO DE WAARD / DORDRECHT / RENE VAN DER GIJP / HUMOR / HET LEVEN / BOEKEN / VOETBAL: 'René Van Der Gijp - Buurman, wat doet u nu?'

Ik ben er allanger weg dan dat ik er gewoond heb, maar toch blijf ik altijd een Dortenaar. En als je dan ook nog vlak boven de winkel van Cor van der Gijp hebt gewoond -en daarvele jaren lang je basketballschoenen en dergelijke kocht, en zelfs jarenlang samenspeelt met Marco de Waard -die dan weer indertijd een klasgenoot was van Rene van der Gijp- dan ben je zelfs als 'niet Voetbal Insider' wel geïnteresseerd in alles wat er langs komt over Rene van der Gijp.

Druk schrijvend aan een serie basketball-columns, kwam er een Belgisch TV-programma over Rene van der Gijp op Youtube voorbij; en dat is dus best de moeite waard! Een aanrader...

René Van Der Gijp - Buurman, wat doet u nu?

 

LeRenard19

299

Terug naar 'the Good Old Times'? Apollo Amsterdam wint van Z&Z Leiden

In 1978/1979 was ik ook een jaar Eredivisiespeler, of eigenlijk: Bankzitter bij een Eredivisieteam.

Het was een bijzonder team, dat wel; bij ons geen hele dure Amerikanen (al haalde onze NLDse Canadees Jim Zoet, een 2.17 lange Center met een Jumpshot, na het halve seizoen dat hij bij ons speelde, wel de NBA (bij Detroit). Ook hadden we de bliksemsnelle David Moore(22), die een plek in de NBA (Philadelphia) maar net, door wat tegenzittende omstandigheden, misliep. Hij werd, als Rookie-amerikaan, direct tweede Topscorer in de Eredivisie, met ruim 28 ppg, alleen AC Collins scoorde een paar punten meer. Kwa gemiddelde overtroffen trouwens Ed Murphy (36ppg) en Tony Parker Sr. (30ppg) die twee nog, maar zij kwamen pas halverwege 'binnen'. Onze andere twee 'buitenlanders', Martin Gijsbers (22, ook een NLDse Canadees en Desmond Dennis (22, later met een blessure vervangen door David Jones(22)) waren spelers die in de huidige Eredivisie niet zouden hebben misstaan, maar geen spelers die eruit sprongen.

Ik denk dat Moore en Zoet in de DBL van nu echt een maatje the groot (Zoet) en snel (Moore) zouden zijn. Tot zover onze buitenlanders, bij Frisol/R(owic) toen.

De andere spelers in dat team waren: Rene Ridderhof(18), Hans Heijdeman(18), Rijk Jan van Dongen(19), Erik Snijders(18), Aart Dekker(18), Marco de Waard(16), en Willem vd Bogaard(16).

De Eredivisie toen? Die zat op zijn absolute piek na jaren van 'boomen': je had EBBC Den Bosch, Parker Leiden (deze twee speelden later de Finale van de Play Offs, waarbij de laatste wedstrijd in de Leidsche Groenoord Hallen (de onlangs afgebroken veemarkt in het Centrum van Leiden) gespeeld werd voor 10.800 man publiek. Nationale Nederlanden Donar Groningen, Radio Musette Rotterdam, BOB Oud Beijerland, Delta Lloyd Landlust Amsterdam, 7UP Flamingo's Haarlem, Punch Delft, Brutus Jeans Amstelveen, en iedere ploeg had een aantal goede/ervaren Nederlanders, en een paar kleppers van Amerikanen, van een kaliber dat we in de DBL van nu al een paar jaar niet meer zien. Helemaal lekker zat het met het Basketball nog niet, blijkens het commentaar van Berend van Baak in het fraaie Basketball-Jaarboek 78/79 dat onder bezielende leiding van Mart Smeets in die jaren steevast uitkwam; hij zag (veel) fraaie hoogtepunten, een aantal duidelijke missers, maar vooral ook een aantal problemen met sponsoring en TV-tijd (ook toen al dus!) Letterlijk: “Geen enkel seizoen tot nu toe heeft bij mij de vrees weg kunnen nemen dat het elk moment afgelopen kan zijn met het mooie basketball.” Zijn vrees werd (deels) bewaarheid; achteraf kan je de conclusie trekken dat 78/79 het topjaar was, en dat daarna decennia volgden van langzame neergang, en dat pas in de 'Jaren-00' er weer een opgaande lijn ontstond, die op haar beurt door de crisis van 2008 werd afgebroken.

Terug naar 78/79. Wij waren uniek, niet zozeer omdat 'wij' het waren, maar omdat Frisol/Rowic onder leiding van onze coach Maarten van Gent, met al die jonge pikkies, in een serieuze Topcompetitie speelde, en nog redelijk mee konden doen ook. 'We' waren uniek, omdat niemand dat eerder deed, met zoveel jeugd meedoen in de Eredivisie. En in de decennia erna gebeurde het ook maar zelden dat een club iets soortgelijks aandurfde en er nog mee doorging ook, ook al kwamen er nederlagen, veel nederlagen!

Het leverde ook wat op: weer een jaar of wat later ging ik kijken bij de Challenge Round voor het EK in Antwerpen, en bij het WK in Spanje. Die Challenge Round (een kwalificatietoernooi met 10 landen voor deelname aan het EK van 12 teams) werd onder leiding van Vladimir Heger gewonnen; iets dat je zou mogen vertalen in een 10e, 11e plaats op een EK. Op het WK (voor het eerst met 24 landen) werd de kwalificatie bij de beste 12 van dat jaar, maar net (in een wedstrijd met meerdere verlengingen tegen Argentinië) en in mijn ogen onnodig, gemist. Waarom ik dat allemaal vertel? Omdat er in dat lange Internationale Seizoen in de zomer van 1986 regelmatig wedstrijden waren waarin 3 of zelfs 4 van die 'pikkies' van '78/'79 (tegelijk) op het veld, of zelfs in de starting five stonden.

Hoe het ons dat seizoen verging? Ja, we moesten een Degradatiewedstrijd spelen, in de Enk in Rotterdam tegen Punch uit Delft, maar die wonnen we wel! Tegenstanders toen? O.a. Toon van Helfteren, Jan Sikking, Pieter van Tuyll van Serooskerke; gepokt en gemazeld als Internationals, en Rudy Jackson en Billy Taylor; echt goede Amerikanen. Een kleine 2,5 jaar eerder versloeg dat team, bij het eerste van de vele oefenpotjes die we in die jaren tegen hen speelden, met 160-80 versloegen, in onze zaal... Uiteindelijk mocht ook Degradant Punch het seizoen erop weer in de Eredivisie meedoen, maar wij hadden het op eigen kracht voor elkaar gekregen, en daar had iedereen bij ons ontzettend veel van geleerd! En dat kwam dus jaren later terug bij het NT...

Wat is nu de moraal van dit verhaal?

Al jaren woekert 'de Amerikanendiscussie' als een soort veenbrand onder het Nederlandse Herenbasketball. Je hebt 'Voorstanders', en 'Tegenstanders', en af en toe springt er iemand van het ene naar het andere kamp over. De FEB-clubs maakten, nu zo'n jaar of 8-10 geleden, een soort 'Nederlandse Polderafspraak' waardoor we van de toen, de facto 8-10 buitenlanders per team, langzaam en stapsgewijs (de laatste stappen naar maximaal 4 nu, zijn zelfs sneller gemaakt), naar de huidige situatie (maximaal 4 Buitenlanders) zijn gegaan. Veel meer (vooral jonge) Nederlanders dus! Parallel daaraan voltrok zich een tweede ontwikkeling; niet alleen het aantal buitenlanders werd lager, ook het niveau en hun lengte ging met sprongen achteruit. Dit werd natuurlijk niet in het minst veroorzaakt doordat het budget in/van de DBL, onder andere door de financiële crisissen sinds 2008, gigantisch achteruit is gegaan (misschien wel met zo'n 70%!?). Toch denk ik dat al deze veranderingen een andere parallelle tendens (bijna) onzichtbaar hebben gemaakt: die van het feit dat de jonge Nederlandse Spelers, die al die vrijgevallen plaatsen in de DBL-teams hebben opgevuld, veel beter zijn geworden! Degenen onder hen die al wat langer meedoen, voornamelijk omdat ze goed genoeg waren, en (vaak ook) bij clubs speelden die beleidsmatig ruimte maakten voor dat soort spelers, die jongens maken het nu voor veel van de resterende Buitenlanders, veelal jonge jongens die net van college komen, best lastig om te slagen in de DBL, voor hen traditioneel toch vaak een opstapje naar beter...

En zelden was dat zo zichtbaar als afgelopen weekend in de Apollohal in Amsterdam, waar een team bestaande uit louter Nederlandse Spelers de Nummer-1 van het moment in de DBL, Zorg en Zekerheid Leiden, vakkundig een kopje kleiner maakte. Het verschil was slechts drie punten, maar dat was toch een beetje geflatteerd; een flink deel van de wedstrijd speelde Apollo echt een stuk beter dan Z&Z Leiden. Het was o.a. aan de niet al te sterk leidende refs, die Leiden behandelden als 'de Kampioen' en Apollo als 'de Debutant', dat het toch nog even spannend werd. Maar ik denk dat vriend en vijand het erover eens waren dat deze wedstrijd verdiend werd gewonnen door de Amsterdammers. Ik weet niet of er ooit eerder zo'n wedstrijd, tussen een team als Apollo en de Nummer-1 van de ranglijst, gewonnen werd door het (bijna) 'Buitenlander-loze' team. 'Stats-Goeroe' Jacob Bergsma kan vast antwoord geven op die vraag. Maar vaak is het in ieder geval niet het geval geweest! Apollo is niet de eerste club die in haar Eerste Herenteam veel ruimte inruimt voor Nederlanders, en vooral Jonge Nederlanders, ze doet het wel het meest extreem.

En met behoorlijk succes! En dat deed mij, met die ervaring van 1978/79 en de jaren daarna in het achterhoofd, goed; we gaan weer de goede kant op met ons Heren Basketball! Hopelijk blijft het goed gaan, en gaan we het ook nog meemaken dat nog meer mensen hun ploeg in de Apollohal sterker vocaal komen ondersteunen. Daarnaast zou het mooi zijn als steeds meer clubs met (meer) Nederlandse Spelers het fundament van hun ploeg gaan leggen; zo was het in de jaren '70 en '80, en zo hoort het en is het het meest verstandig!

Apollo bedankt!

Mijn laatste Basketballmeters

'My last shot?'; oftewel 'mijn laatste meters...'

Dit stuk schreef ik in verband met een voor mij unieke wedstrijd; een groot bepalend deel van mijn basketball-leven kwam 30 jaar na dato weer eens bij elkaar. Een mooie gelegenheid om de lezers van mijn stukjes wat meer inzicht te geven in het "waarom" van die stukjes, waar mijn motivatie en ideeen vandaan komen en voor iedereen bovendien een mooi stuk basketball-historie. Ik heb het stuk in zijn originele versie gehandhaafd, dus niet bijgewerkt naar vandaag.

In een bijzinnetje, of een regeltje tussen het grote verhaal door, heb ik in deze column al wel eens iets van mijn eigen basketball-geschiedenis losgelaten. Niet dat deze nu zo heel belangrijk is, maar het is natuurlijk bij de meeste mensen wel zo dat met name iemands vroegste geschiedenis erg bepalend is voor latere gebeurtenissen en opvattingen; zo ook bij mij. Nu, ter gelegenheid van een heuse benefietwedstrijd, is het een mooie gelegenheid om eens wat meer over mezelf, mijn (basketball-)geschiedenis en -achtergronden uit de doeken te doen.

Ik begon op 15-jarige leeftijd bij Frisol/R in Dordrecht (nu Rowic) interesse te krijgen in de mooie sport basketball. Er waren toen nog meerdere landelijke '2e Divisies', er waren sponsors, en er waren buitenlandse, c.q. Amerikaanse, spelers actief tot op dat niveau. Ik was korfballer en hoorde van een teamgenote dat zij weleens met haar broer naar een wedstrijd van Frisol ging kijken en dat 'dat leuk was'. Een onzichtbare kracht trok mij naar Sporthal Wielwijk en daar ging er een wereld voor mij open: er speelde een Amerikaan genaamd Jerome Freeman, bijnaam de 'Parel van Hawaii', die een uitnodiging om bij de Harlem Globetrotters te komen spelen had afgeslagen, om in het buitenland te gaan spelen en zijn internationale carrière startte dus in Dordrecht. Ik zag de wedstrijd, ik meen tegen Flubbers uit Twente, ik zag Freeman spelen, en ik was in een klap verkocht! Dit was al helemaal het geval toen enkele weken later Frisol/R, na al eerder Eredivisionist DED te hebben uitgeschakeld, voor een uitverkocht huis (en dan bedoel ik echt stijf UITVERKOCHT; er waren maximaal extra tribunes bijgebouwd, en er kon geen muis meer bij. Marco de Waard's Regionale Brandweer zou vandaag de dag opleggen dat er zeker 500 kaarten minder verkocht zouden mogen worden!), tegen Fiat Stars uit Amsterdam voor een halve finale plaats in de Nationale Beker.
Het scheelde weinig of Freeman schakelde, met in zijn kielzog mensen zoals Wim en Gerard Seits, Ids Thijsseling, Henk Stolk, Ben Barneveld en Kees vd Berg, het 'grote' Fiats Stars uit... U begrijpt, nou ja misschien ook wel niet, vooral jongere lezers zullen zich moeilijk voor kunnen stellen hoe het toen was; ik was 'hooked' en verliet de edele korfbalsport voor 'de Real Deal' Basketball.

In korte tijd meldden indertijd ook René Ridderhof, Erik Snijders, Rijk van Dongen, Edu Bolte, Hans Heijdeman, Adje Finmans, Marcel Gahrman, Cor de Haze, e.a, allemaal zo'n 15, 16 jaar oud, zich aan als lid. Frisol/R kocht zich in in de Eredivisie, en de volgende twee jaren zagen wij als jonge 'pikkie's' Eredivisiewedstrijden van een sport die op dat moment de hemel bestormde; de 'Gouden Eeuw' van het Nederlandse Basketball was aanstaande. Na twee jaar verdween de club (vrijwillig) uit de Eredivisie, maar gebeurde er tegelijkertijd iets anders, wat een belangrijke stap was in de ontwikkeling van het NL basketball; voorzitter Henk Stolk trok Maarten van Gent aan als eerste full time coach van Nederland. Maarten koos direct voluit voor het inpassen van jeugdspelers; zo maakten binnen korte tijd René Ridderhof, Hans Heijdeman, Edu Bolte, Rijk van Dongen, Adje Finmans, Harry de Roo en anderen hun debuut in het eerste mannenteam. Let wel, het ging hierbij veelal om spelers van 16,17 of 18 jaar, het was dus een ongekende move!
In enkele jaren bouwde van Gent een met 1, later 2 Amerikanen, en 1 of 2 Nederlanders met wat meer routine, aangevuld veredeld Juniorenteam. Dat team promoveerde op eigen kracht naar de Eredivisie en daarmee maakte Frisol/R op 23 september 1978 zijn rentree in de Eredivisie.

De spelers op die gedenkwaardige dag (tegenstander was NN*Donar Groningen) waren:
Rene Ridderhof*, Erik Snijders, David Moore, Rijk van Dongen, Hans Heydeman*, Desmond Dennis, Martin Gijsbers, Aart Dekker, Wim vd Bogaard en Marco de Waard*. Een* staat voor: 'werd later A-international'. Natuurlijk was deze line-up slechts een moment opname, want ook spelers als Edu Bolte*, Wim Kanters*, Raymond Bottse*, Paul van Solm*, Eric van Solm, Hans Cussell, Rene Vervoorn*, Ron Richel, Ron Bornett, Robert Smits, Jaap vd Put en vele anderen maakten voor kortere of langere tijd deel uit van wat er indertijd, en de jaren die volgden, in Dordrecht gebeurde. Interessant om te citeren is wat de toen (nog wel) vol gas aan het Nederlandse Basketball mee bouwende Mart Smeets schreef in het Basketball Jaarboek 1978/1979:
“Frisol is voor de top van de Nederlanse basketballwereld geen echte vreemde. Vier jaar geleden deed de Dordtse ploeg wat schuchtere stappen binnen de eredivisie, die eigenlijk niet slecht te noemen waren, maar wel enige onzekerheid aangaven. De ploeg had een sponsor, maar in de knettergekke prijsopdrijving van andere clubs/sponsors wilde Nico de Vries (de sponsor dus) beslist niet meegaan. Waardoor er bewust een stap terug gedaan werd en de luwte van de landelijke eerste klasse werd opgezocht. Nu echter is Frisol/R terug. Met een totaal nieuwe bezetting, met veel inlands talent en met een sponsor die nog steeds vindt dat hij niet meedoet in de race van de honderdduizenden. Een club dus met een aardige ploeg en een aardige sponsor en misschien wel een club die model gaat staan voor de modale basketballvereniging van de jaren '80...”

Voorwaar, profetische woorden(!), al waren er maar weinig (of geen) clubs die in de vele jaren daarna de jeugd zoveel kansen gaven als Maarten in Dordrecht wél consequent deed. Helaas werd na +1980 de basketball coverage door de media minder, en (dus) ook de sponsoring, en zakte het NL-Basketball langzaam maar zeker, beetje bij beetje, weg. De toenmalige topclubs zoals Nashua Den Bosch, Nationale Nederlanden Groningen en Parker Leiden deden het met hun 'Supersponsoren' nog een flink aantal jaren zeer goed, ook internationaal, maar toen die gouden tijden voorbij waren en het geld van kleinere geldschieters moest komen was dat tijdperk voorbij... Was er toen, met het goede voorbeeld dat Frisol/R en Maarten van Gent als leidraad, echt geinvesteerd in het zoeken, rekruteren en ontwikkelen van Nederlands Talent dan had het basketball wellicht niet zo diep kunnen zinken; maar helaas (bijna) niemand deed dat... Iemand als voorzitter Rinus de Jong van Den Bosch, die zijn sporen voor het vasketball echt wel verdiend heeft, meldde doodleuk: “aan opleiden doe ik niet; ik koop de spelers die ik nodig heb wel...”.

Frisol handhaafde zich in zijn tweede verblijf zo'n jaar of vijf in de Eredivisie, eerst onder Maarten van Gent en later aan de hand van Charis Sideris. Ik was er, als speler, slechts het eerste seizoen (als speler) bij. Veel ex-teamgenoten zwierven als basketballer de wereld over; maakten EK's, WK en/of POT's mee. Een aantal werden echt 'profbasketballer' in andere clubs, enkele kozen, net zoals ik, al snel voor een verblijf in de lagere klassen. Sommigen basketballen nog steeds, iets dat voor mij helaas al weer zo'n kleine 20 jaar geleden onmogelijk werd. Maar al voor de legendarische jaren eind 70/begin 80'er jaren plantte met name Maarten van Gent het basketballzaadje diep in mij en vele anderen. Hij liet ons ook de eerste stappen op de Internationale velden maken; voor mij ging het dan om landen als Israel, België en Frankrijk. Het belangrijkste was dat hij liet zien dat er, ook in het basketball, heel veel mogelijk is als je jezelf er maar voor inzet, je in iets gelooft en bereid bent nieuwe wegen in te slaan. Ik heb die lessen toen geleerd, en het heeft veel van wat ik later in het basketball heb gedaan mede bepaald; het is nooit meer overgegaan...

Maarten van Gent verliet Frisol/R en werd coach bij NN*Donar in Groningen (kampioen), via, via bij BC Oostende (kampioen) en in Tallinn (kampioen); kampioenschappen in drie verschillende landen, en bovendien bondscoach van zowel Estland als (later) Nederland; geen enkele Nederlandse coach doet hem dat na! Op deze manier wakkerde hij de interesse voor (Internationaal) Top Basketball verder aan en was hij wederom inspirerend bezig voor mensen zoals ik; want als Maarten het kan...

Ik heb in de dertig jaar die volgden zo'n beetje alles gedaan wat je in het basketball kan doen. Deze stukjes, waardoor ik (vaak samen met Telegraaf-basketball-journalist Charis Sideris, óók ex-Frisol/R) door sommigen als laatste/onverbeterlijke optimist word gezien, zijn dan ook een direct uitvloeisel van wat ik in mijn vroege-jeugd-basketball-dagen in Dordrecht heb meegemaakt.

Frisol/R, onder Charis Sideris, op het randje van de Play Offs beland (toen nog met vier ploegen gespeeld), speelde onvoldoende goed in op het (al lang van te voren gemelde) stoppen van sponsor van vele jaren Frisol. Het sterke, nog goeddeels uit 'eigen kweek' bestaande, team spatte uit elkaar. Het schaduwteam Kador/R, ook ik speelde er enkele jaren, werd het eerste team en speelde (uiteindelijk weer onder de aloude naam Rowic) nog vele, vele jaren in de Eerste Divisie(s). Deze werd trouwens al snel (eigenlijk) de Tweede Divisie omdat er een nieuwe Promotie Divisie tussen werd gezet.

Marco de Waard speelde nog een 'kleine eeuw' verder in de Eredivisie, bij RZ (Rotterdam Zuid), Den Helder, Goba en Den Bosch, alvorens hij terug keerde op het oude nest. De club Rowic kreeg het, ondanks de coach-inzet van oudgedienden zoals Edu Bolte en Marco de Waard die met jeugd aan de gang gingen, steeds moeilijker; zoals dat inmiddels voor vele 'gewone' Nederlandse Basketballverenigingen het geval is). Nu moet de club zelfs gedwongen de vaste Sporthal Sterrenburg, met daar aan vast de roemruchte eigen kantine, die lange tijd als baken en (financiële) basis functioneerde, verlaten voor een, ongetwijfeld mooiere, maar misschien wel veel minder geschikte, nieuw te bouwen sporthal.

Binnenkort organiseert Marco de Waard op zaterdag 14 februari 2009 een benefietwedstrijd voor de Roparun; het affice is mooi:

Frisol/R vs. Oud-Internationals
Plaats Sporthal Sterrenburg, Dordrecht
Aanvang Zaterdag 14 Februari 19:30h
Toegang € 5,- (voor het goede doel)

Het zullen wat mij betreft waarschijnlijk de laatste paar meters (als speler) op een basketballveld worden. Misschien zit er nog een laatste schotje in...veel meer in ieder geval niet.

Belangrijker lijkt het me dat een Reunië van die “Goeie Oude” tijd, een leuke happening wordt voor betrokkenen en publiek.
Beter nog als (veel) geïnteresseerden in Basketballgeschiedenis en/of het belang van een goede Jeugdopleiding, de kans te baat nemen om hierover met bijvoorbeeld Maarten van Gent, tegenstander coach Ton Boot (hij gaf onlangs een prachtig interview over het jezelf ontwikkelen als jeugdige speler, zie o.a. interview Frank Vischschraper met Ton Boot), of een van de andere aanwezigen te praten. Want succes en een goede jeugdopleiding kan, mits aan een aantal andere randvoorwaarden voldaan is; dat heeft de 'case' Frisol/R in Dordrecht aangetoond!
Mijns inziens (op dit moment) misschien nog belangrijker zou het zijn, als deze gelegenheid iets op zou leveren waardoor de club 'Rood Wit Crispijn', want daar staat de naam 'RoWiC' voor, uiteindelijk weer vele jaren bestaanszekerheid zou krijgen.
En natuurlijk een mooie opbrengst voor de 'FireRunners' in de Roparun, het goede doel van deze benefiet...

Ik hoop veel mensen te treffen op 14 februari!

AART DEKKER