Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Sint Maarten is helemaal klaar met de viering van Sint Maarten. In Spijkers met Koppen hoor je waarom.
Spijkers met Koppen is hét satirische actualiteitenprogramma met Dolf Jansen en Willemijn Veenhoven.
Elke zaterdag tussen 12:00 en 14:00 uur live vanuit café The Florin in Utrecht op NPO Radio 2.
Een beetje verder naar Rechts op het spectrum peilde EenVandaag de meningen over het explosieve ´Zwarte Pieten-thema´, je vindt de uitkomst --- Hier ---
Lilian Marijnissen & Pieter Omtzigt in debat over bestaanszekerheid en het neoliberalisme
Pieter
Omtzigt en Lilian Marijnissen gaan onder leiding van journalist Leon
Verdonschot in debat. Bij het aanpakken van het toeslagenschandaal
trokken de partijen samen op. Waar willen ze samenwerken en waar zitten
de verschillen?
Twee verschillende omslagen van Fokke & Sukke. Links als roetveegpieten, rechts als zwarte pieten.
Het nieuwe boek van Fokke & Sukke wordt ‘Pietneutraal’. De jaarlijkse bloemlezing Het afzien van 2016 verschijnt donderdag met twee verschillende omslagen: één met Zwarte Piet, en één met de Roetveegpiet. Cartoonist Bastiaan Geleijnse licht toe:
“We willen niemand voor het hoofd stoten, dus we laten
de keuze aan de lezers. Als je een Pietmensch bent, kies je voor de
traditionele Piet; zo niet, dan kies je de Roetveegpiet.”
Volgens zijn collega Jean-Marc van Tol bevinden we ons in een
‘transitiefase’, wat het uiterlijk van Zwarte Piet betreft, en is nog
niet te zeggen wat zijn uiterlijk zal worden: “Het is altijd moeilijk om terug te blikken terwijl je midden in een revolutie zit; vandaar de twee covers.” Co-auteur John Reid beraadt zich nog op de kwestie en doet later uitspraak. Zwarte Piet, de knecht van Sinterklaas, ligt sinds 2011 onder vuur
omdat hij een racistische karikatuur zou zijn. Volgens het ministerie
van Sociale Zaken is 79 procent van de bevolking tegen verandering, en
is 21 procent voor. Lees ook over de verdeeldheid in het land: Kies nu je eigen piet maar
Zwarte Piet is de afgelopen jaren een van de meest beladen onderwerpen in Nederland. Voor het eerst vroeg EenVandaag een groep van 780 Nederlanders van Antilliaanse en Surinaamse afkomst naar hun beleving van Zwarte Piet. Een overgrote meerderheid (73 procent) ervaart het als racistisch.
Zes op de tien (62 procent) geven aan dat ze zelf, of directe familieleden gediscrimineerd zijn met de figuur Zwarte Piet. Hieronder een overzicht van wat ze in het onderzoek aangeven zoal mee te maken en waarom ze het als kwetsend ervaren.
'Mijn huid werd aangeraakt om te kijken of ik afgeef'
"Als een klein kind me aanspreekt als of aanziet voor Zwarte Piet is dat tot daaraan toe. Wat als kwetsend ervaren wordt is dat ouders het verschil niet uitleggen. Zwarte Piet wordt gezien als een domme knecht. Als je zo genoemd wordt is dat geen compliment."
"Docenten die je Zwarte Piet noemen, aapje en dat soort dingen. Als je aangeeft bij je collega's dat het ook anders kan met Zwarte Piet, dan ben je die 'fuckin zwarte' en allemaal van dat soort dingen."
"Het is niet fijn als je als volwassen persoon aangekeken en geroepen wordt door al de lieve kinderen als Zwarte Piet. Daar kunnen de kinderen niets aan doen, maar ze zijn wel op dat manier opgevoed. Ook ben ik aangeraakt aan mijn huid om te kijken of ik afgeef."
Ik ben vaak uitgescholden voor Zwarte Piet.
"Het is duidelijk dat het om zwarte slaven gaat van vroeger. Dit is een eeuwenlange traditie en slaven waren in die tijd ook knechten. De slaven zijn afgeschaft maar deze traditie niet."
"Ik ben vaak vergeleken met en uitgescholden voor Zwarte Piet. Ik voel dat het wordt gebruikt om mijn achtergrond belachelijk te maken en te kleineren."
"Huidskleur, kroeshaar, uitspraak, accent; kortom de insinuatie dat alle donkere mensen per definitie dom en jolig gedragen als Zwarte Piet."Q
Niet iedereen ervaart Zwarte Piet als discriminerend
Ondervraagde Surinamers hebben vaak meer moeite met Zwarte Piet dan Antilliaanse Nederlanders. Omdat Sinterklaas een onomstreden feest is op de Antillen, lijkt het uiterlijk Zwarte Piet onder Antillianen minder taboe: "Op de Antillen kijken ze met verbazing naar dit hele discussie hier. Daar is Zwarte Piet gewoon zwart zoals het hoort. Ik erger me dan ook aan dit hele discussie."
"Ik voel me niet gediscrimimeerd. Ik weet beter. Slavernij is geweest. Ik voel me geen slaaf en laat me ook niet in die hoek geduwd worden."
Gediscrimineerd voelen is ook een keuze!
"Er heeft wel eens een klein mannetje gezegd tegen zijn moeder 'kijk Zwarte Piet' toen ik voorbij ging. Maar dat is toch prachtig? Voor zo'n ventje ben je een held die cadeautjes brengt. Gediscrimineerd voelen is ook een keuze!”
"Het wordt tijd dat Nederland geen Zwarte Piet nodig heeft om een leuk Sinterklaasfeest te hebben. Kijk naar de geschiedenis, wees creatief er is nog een wereld aan mogelijkheden voor een hulpje van Sinterklaas. Waarom zo vasthouden aan Zwarte Piet?"
Zwarte Piet samen met roetveegpiet is niet de oplossing
De combinatie van Zwarte Pieten en roetveegpieten kan op weinig steun rekenen van de ondervraagde Antilliaanse en Surinaamse Nederlanders: 66 procent is hier niet tevreden mee.
"Ik denk dat de roetveegpiet een een stap in de goede richting is. Maar het feit dat er nog vele volledige Zwarte Pieten zijn, vind ik onacceptabel. Ik begrijp niet waarom er in racisme er een middenweg gezocht moet worden."
Geen duidelijke voorkeur voor uiterlijk
Wat zouden de ondervraagden het liefst zien? Daar blijkt geen eenduidig antwoord op. Sommigen geven aan dat alleen pieten met roetvegen acceptabel zijn, anderen zien liever pieten in allerlei kleuren of ongeschminkt.
"Ik snap de piet met weinig tot meer roet, maar helemaal zwart is dan geen optie. Roet kan niet overal zitten. Dat is onzin. Daarmee ondergraaf je namelijk de gedachte van roetvegen."
"Alle zwarte pieten moeten gewijzigd worden. Gekleurde pieten en roetveegpieten. Alleen dan zal de strijd ophouden!"
"Aan iedereen wordt gehoor gegeven maar nooit aan de zwarte bevolking. Geen excuus voor de slavernij en dat moeten we maar slikken. De pieten moeten gewoon niet geschminkt worden."
Als piet zwart blijft, blijven mensen een verband leggen met donkere mensen.
"Alle pieten moeten roetveegpieten worden om de associatie met zwarte mensen de wereld uit te helpen. Ook moet het haar, maillots, oorringen en alle andere details die afstammen van de slavernij (ook het pietenpakje) aangepast worden zodat het er niet meer op lijkt. Dan pas is de aanpassing compleet."
"Als piet zwart blijft, blijven mensen een verband leggen met donkere mensen. In mijn ogen blijft de discussie dan bestaan en worden mensen onnodig gekwetst!"
"De roetveegpieten in het Sinterklaasjournaal zijn zo geschminkt dat ze nog zwart zijn, gewoon zwarte pruiken en gekleurde gezichten."
over dit onderzoek
Aan het onderzoek deden 40.315 leden van het EenVandaag Opiniepanel mee. Het onderzoek vond plaats van 12 tot en met 16 november 2018. De uitslag van het onderzoek is na weging representatief voor zes variabelen, namelijk leeftijd, geslacht, opleiding, burgerlijke staat, spreiding over het land en politieke voorkeur gemeten naar de Tweede Kamerverkiezingen van 2017.
Aan het onderzoek deden ook 786 Nederlanders mee van Surinaamse of Antilliaanse afkomst. De resultaten van deze groep zijn gewogen op leeftijd en geslacht. Daarvoor zijn CBS-cijfers gebruikt over Nederlanders met een Antilliaanse en Surinaamse achtergrond (eerste en tweede generatie).
In de negentiende eeuw schminkte de blanke Amerikaanse
komediant Thomas Rice zichzelf om tot de zwarte stalknecht Jim Crow en
trok langs de theaters. Is de Nederlandse Zwarte Piet een rechtstreekse
afgeleide van deze blackface-cultuur?
Het originele artikel op Groene.nl, en nog veel meer over dit thema en andere onderwerpen --- Hier ---
Hoogste tijd om een stap
opzij te doen en terug te gaan naar het verleden, een verleden nog
voorbij het goedheilig jaar 1850, toen de Amsterdamse onderwijzer Jan
Schenkman zijn kinderboek Sint Niklaas en zijn knecht publiceerde.
Op een ander continent loopt rond 1825 een blanke Amerikaanse
jongeman rond in wat dan bekend staat als het commerciële district van
New York, de Lower East Side. Het is een buurt waar zowel blanken als
(vrije) zwarten wonen, en beide groepen hebben gemeen dat ze niet tot de
welvarende stand van de stad behoren. Thomas Rice moet zijn zwarte
medeburgers dagelijks zijn tegengekomen, het straatbeeld daar is dan al
multiraciaal. De bevolking bestaat uit kleine handelaren, ambachtslieden
en een groot aantal ‘gelukzoekers’ die hun heil in de metropool hopen
te vinden. Thomas Dartmouth Rice, zoals zijn volledige naam luidt, heeft weinig
opleiding gehad, als tiener vindt hij even emplooi als houtbewerker,
maar dan ontdekt hij een talent dat meer hout snijdt: hij is in staat
mensen te amuseren en te entertainen. Je zou Thomas Rice een stand-up
comedian avant la lettre kunnen noemen. Hij vertelt verhalen en
anekdotes, de kring van toehoorders groeit en groeit, er volgt applaus,
en soms ook wat geld. De jongeman die een matig houtbewerker was heeft
zijn roeping gevonden. De jonge heer is een acteur, een man van het
theater.
'Sint Kama', Kamagurka uit de Groene Amsterdammer 29-11-2017
Hij is nog net geen twintig wanneer Thomas Rice besluit zijn grenzen
te verleggen, letterlijk, door op tournee te gaan – al klinkt dat wat
grandioos voor een man in z’n eentje op reis zonder impresario of
roadies. Hij verlaat New York en trekt rond in de zuidelijke staten –
dit alles nog ruim voor de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) en de
afschaffing van de slavernij. Zijn grootsteedse bravoure valt op in de
landelijke streken, hij is duidelijk niet from the South en zo
blijft het ook onduidelijk uit welke sociale laag die Rice afkomstig is.
Hij kent een bescheiden succes met zijn conference over George
Washington, de eerste Amerikaanse president (van 1789 tot 1797), over
wie Rice allerhande intimiteiten debiteert. George Washington zou
namelijk een zeer goede vriend van zijn vader zijn geweest. First hand information. Het publiek smult.
Maar zijn eigenlijke ‘fortuin’ vindt Rice gewoon in de straten in het
zuiden: daar komt hij veelvuldig in aanraking met slaven en
slaafgemaakten, zo afkomstig van de plantages. Rice moet meteen het
grote verschil hebben opgemerkt tussen deze mensen en de zwarte New
Yorkers die hem vertrouwd waren. Hij wordt een niet onverdienstelijk
imitator van hun taal, het plantage-Engels, hij maakt zich de bewegingen
en danspassen eigen, die hij als ‘typisch zuidelijk zwart’ herkent, en
begint de deuntjes en de liederen te herkennen die hij onderweg hoort.
Thomas Rice is bezig al rondtrekkend een ongediplomeerde antropoloog
van de zuidelijke zwarten te worden. Vast staat dat hij rond 1830 op het
toneel staat in Louisville, Kentucky, waar hij als de blanke man met
het zwart geschminkte gezicht, bewerkt met gebrande kurk, een personage
op de planken zet dat hij Jim Crow heeft gedoopt. Thomas Rice heeft zijn
succesformule gevonden en die heet kortweg: blackface.
Rice zelf heeft in interviews altijd beweerd dat hij ‘zijn’ Jim Crow
letterlijk op straat heeft gevonden. Aan de achterkant van het theater
in Louisville was een balkon, waar de acteurs zicht hadden op de stallen
waar slaafgemaakten als knechten werkten. Naar eigen zeggen raakte Rice
gefascineerd door één man in het bijzonder: een oudere, zwarte
stalknecht met een mank been en een misvormde schouder. Terwijl hij zijn
dagelijkse werkzaamheden verrichtte zong hij en voerde een kreupel
dansje uit. Rice moet op een goede dag op de man zijn afgestapt, die Jim
bleek te heten en die volgens de overlevering toebehoorde aan ene
Mister Crow. Zo zou Rice aan zijn toneelpersonage Jim Crow zijn gekomen,
een naam die later een belangrijke rol in de Amerikaanse geschiedenis
zou gaan spelen via de beruchte ‘Jim Crow’-wetten – vernoemd, wrang
genoeg, naar deze anonieme zuidelijke slaaf.
'Sint Kama', Kamagurka uit de Groene Amsterdammer 29-11-2017
Maar op dit moment is Jim Crow nog een zwarte stalknecht te
Louisville, en Rice de man die zijn ideale ‘typetje’ heeft gevonden. De
gelapte schoenen, de verweerde oude jas en de strooien hoed van Jim Crow
neemt Rice precies zo over op het toneel, en ook het lied en het dansje
van de man worden door de acteur geperfectioneerd. Het zal de grootste
hit worden van Thomas Rice, de buitgemaakte act van een zwarte slaaf uit
het zuiden die bekend komt te staan onder de titel Jim Crow Jump. ‘Weel about and turn about and do jis so/ Eb’ry time I weel about I jump Jim Crow.’
Rice schminkt zijn gezicht zwart, zet een grote zwarte pruik met
krullen op zijn hoofd, daaroverheen de strooien hoed en een sensatie is
geboren. Vervolgens gaat Rice met zijn Jim Crow-creatie naar New York,
waar hij zo’n jaar of tien zal optreden in het Old Park Theatre – al die
tijd uitverkochte zalen. De performer wordt rijk en beroemd, hij treedt
zelfs op in Londen. In 1838 noteert The Boston Post: ‘De twee meest populaire figuren in de wereld van nu zijn koningin Victoria en Jim Crow.’
Denk vooral niet dat jullie gelijk zijn aan blanken – ook al kleed je je nog zo verfijnd, en zijn je manieren grootsteeds
Andere zwart geschminkte blanke acteurs zetten het Jim Crow-personage ook op het repertoire. Rond 1840 duiken overal de zogenoemde Minstrel Shows op, ensembles van black faced
acteurs die het leven van de zuidelijke zwarte slaven parodiëren. Bij
het geluid van de banjo, met tamboerijn en been-castagnetten, wordt er
gezongen in het ‘neger-Engels’. Steeds snijdender wordt het stereotype:
Jim Crow is dom, kinderlijk, onnozel. Zo’n slaaf die telkens probeert
watermeloenen te stelen en die er tegelijkertijd een onverklaarbare
liefde voor zijn meester op nahoudt. De schrijfster Toni Morrison
spreekt in dit verband van ‘romancing slavery’, de roze gloed
die aan slavernij wordt toegevoegd. Jim Crow wordt in die jaren een
naïeve hansworst die zich niet alleen schikt in zijn slavenbestaan, maar
die ook nergens anders voor geschikt is.
Thomas Rice valt de dubieuze eer toe door zijn opvolgers beschouwd te
worden als de vader van de blackface-performance. Tot het einde van de
negentiende eeuw zullen de Minstrel Shows onverminderd populair blijven.
Rice is dan al dood, hij sterft in 1860. Zijn collega-perfomers brengen
dan geen eer aan Thomas Dartmouth Rice, maar aan Thomas ‘Daddy’ Rice,
de bedenker van een genre, de vader van de Minstrel Show, de eerste die
de goedgemutste, slaafgemaakte neger op het toneel bracht.
Rice’s performance kun je met een beetje goede wil nog als ‘naïef’
afdoen. Zo kende hij ook een blackface-act van een vrije ‘negerdandy’,
waarin de man zingt: ‘An’ I caution all white dandier not to come in my way/ For if dey insult me, dey’ll in the gutter lay.’
Hier klinkt de stem van een zelfbewuste zwarte man, die niet van plan
is zich ondergeschikt te maken aan zijn blanke landgenoten. De echte
naargeestige, want politiek racistische toon wordt getroffen door Rice’s
opvolgers. Zij vormen ook zijn ‘negerdandy’ om tot een verwaande zwarte
man, die bekend komt te staan als Zip Coon: een aanmatigend figuur, een
‘uppity black’ zogezegd, die zich veel deftiger en eloquenter
voordoet dan hij kan waarmaken. Zip Coon groeit dan uit tot een
waarschuwing aan alle vrije zwarten: denk vooral niet dat jullie gelijk
zijn aan blanken – ook al kleed je je nog zo verfijnd, en zijn je
manieren grootsteeds.
Het gebeurt in de negentiende eeuw vaker dat nieuwkomers in de
Amerikaanse samenleving, zoals de Ieren en Italianen, in karikatuurvorm
op de Amerikaanse podia belanden. Stereotypering is een lot dat bijna
elke migrant voor kortere of langere tijd wacht. Met dit verschil:
zwarte Amerikanen waren uiteraard geen migranten, maar mensen die tegen
hun wil naar het Amerikaanse continent waren gehaald en er van meet af
aan deel van uitmaakten. En, niet onbelangrijk: de karikatuur van Jim
Crow zal veel langer standhouden dan de andere etnische
stereotyperingen. Jim Crow wordt synoniem met de slaaf, de neger, de
tweedehands mens. In een machtige beweging komen zo alle zwarte
Amerikanen, slaafgemaakten en vrijen, onder verdenking te staan van een
onverbeterlijke onnozelheid, die vraagt om een ferme blanke hand.
Eerder schreef ik in De Groene een profiel van Uncle Tom,
de religieuze, intens goedmoedige en moreel gedreven slaaf die Harriet
Beecher Stowe tot haar hoofdpersoon maakte in haar roman, die bedoeld
was als een aanklacht tegen het slavernijsysteem. In latere
bootlegversies voor het toneel, waarin Uncle Tom door black faced
acteurs wordt gespeeld, zal de aard van Tom veranderen; in populaire
Minstrel Shows verschijnt de man als infantiel, goedgelovig en onnozel,
een groot kind dat ouderlijke, blanke begeleiding nodig heeft. Stowe’s
aanklacht tegen slavernij wordt zo omgevormd tot een bewijs dat
slavernij nodig is en onontbeerlijk – juist voor de Uncle Toms van de
wereld.
Ook Jim Crow ondergaat in de loop van de jaren deze ideologische
spoeling en eindigt als de naamgever van het dubieuze Jim
Crow-wettenstelsel dat de zuidelijke staten na hun nederlaag tijdens de
Burgeroorlog invoerden om zwart en blank toch gescheiden te houden,
gesegregeerd, als in de ‘goeie ouwe slaventijd’. Jim Crow stond voor de
aangeboren inferioriteit van de ‘neger’, en het feit dat zo iemand zijn
nederige plaats moest kennen. Zo voerde de stad New Orleans in 1890
gescheiden treinvervoer in voor blanken en zwarten, met een beroep op
Jim Crow. Er zouden tal van maatregelen volgen, van aparte ingangen voor
theaters, een verbod op toegang tot ‘blanke’ restaurants en gescheiden
drinkfonteintjes.
Alle blackface-varianten van Jim Crow tot Uncle Tom krijgen een
uitgesproken politieke lading in de aanloop naar, tijdens, en na de
Amerikaanse Burgeroorlog, wanneer de zuidelijke staten zich vastbijten
in hun recht om slaven te houden voor hun plantage-economie.
De lijn van blackface naar Jim Crow naar ontmenselijking en
onderdrukking van zwarte Amerikanen is niet moeilijk te trekken. Ook het
idee dat een ‘neger’ ten diepste een slaaf is en blijft, ook als hij
vrij is, valt aan de hand van Jim Crow te legitimeren. Jim Crow is de
negerslaaf, zonder zijn slaaf-zijn stort het personage in.
Toch heeft ‘blackface’ op een bittere manier ook voor mogelijkheden
gezorgd: zwarte acteurs die tot een blank publiek wilden doordringen
konden die stap lange tijd alleen maar maken wanneer zij aan blackface
deden. Zo’n zwarte man schminkte zich dan zwart, en kon daarna in een
‘gemengd’ gezelschap optreden. Een ander dubbelzinnig voorbeeld is
William Henry Lane, de zwarte entertainer die midden negentiende eeuw de
tapdance bedacht. Hij begon noodzakelijkerwijs als blackface, maar
oogstte zo veel succes dat hij later ongeschminkt het toneel op kon.
Kleine dubbelzinnigheden in een verder ondubbelzinnig racistisch
verleden.
Op Schiphol is Zwarte Piet al jaren uit den boze: de directie is als de dood haar wereldreizigers voor het hoofd te stoten
De grote vraag: is de
Nederlandse Zwarte Piet een rechtstreekse afgeleide van de blackface- en
Minstrel-cultuur zoals die in de Verenigde Staten en trouwens ook in
Groot-Brittannië opgeld deed? Die lijn is veel minder vanzelfsprekend dan
anti-Zwarte-Piet-activisten willen doen geloven, en veel minder
vergezocht dan de pro-Zwarte-Piet-brigade in Nederland wil zien. Er is
die overdonderende overeenkomst die Amerikanen en Britten meteen
opmerken, en die ze als een graat in de keel steekt: blanke man schminkt
zich zwart, tot en met zijn hals en handen aan toe, en hangt de neger
uit. De neger die ook nog eens knecht is. Dit is blackface: geen twijfel
mogelijk. En blackface staat voor het slavernijsysteem, voor de Jim
Crow-wetten, voor de segregatie van blank en zwart die de jure pas werd
afgeschaft met de ondertekening van de Voting Rights Acts in 1965 (!).
Meer dan een eeuw sijpelden het stereotype van Jim Crow en blackface
door in de populaire Angelsaksische en ook Europese cultuur, via
(stomme) films, advertenties, toneel en variété (Broadway), stripboeken
en huishoudelijke verpakkingen. Een veelzeggend voorbeeld: van 1958 tot
1978 zond de bbc in Groot-Brittannië met veel succes The Black and White Minstrel Show uit. Light entertainment
werd het genoemd. Er waren blanke countryzangers en zwart geschminkte
blanke acteurs – blackfaces kortom. Het geheel werd op smaak gebracht
met zang en dans en uitbundige kostuums. In de kerstaflevering uit 1981
van de roemruchte comedyserie Are You Being Served komt een blackface-personage voor. Een en ander behoort veel minder tot een lang begraven verleden dan velen willen geloven.
Blackface geeft de illusie dat zwarte mensen aanwezig zijn en tot het
publieke domein behoren, in reclames en films, terwijl meteen ook de
geruststelling wordt gegeven dat alles maar een spel is, een farce. Ook
die zwarte man is gewoon, vanzelfsprekend blank. It’s a white world, in the end.
Dat het fenomeen blackface zoveel doordringender is geweest in de
Angelsaksiche (en Caribische) wereld dan in de continentaal Europese,
heeft alles te maken met de aanwezigheid van zwarte bewoners in een
land. In Amerika was het blanke publiek bekend genoeg met de ‘neger’ om
de karikatuur meteen te herkennen en te begrijpen. Ook Groot-Brittannië
kende, veel eerder dan continentaal Europa, zijn zwarte migranten, die
op hun beurt weer Britse staatsburgers werden. Het blackface-fenomeen
was in die landen op grotere schaal aanwezig dan in Nederland, maar ook
het protest tegen blackface greep veel eerder om zich heen, vanwege een
kritische massa van zwarte Britten, afkomstig uit Afrikaanse landen en
het Caribisch gebied, die zich vernederd en geridiculiseerd zagen.
Vandaar de onthutste en zelfs uitgesproken agressieve reacties die Sunny Bergman oproept in haar documentaire Zwart als roet
(2014), wanneer zij als Zwarte Piet in een Londens park wandelt. Zou je
dat dramatische effect naar Nederland willen vertalen, dan moet je
denken aan een groepsverkrachting in een winkelstraat. ‘Onze’ Zwarte
Piet geldt aan de andere kant van de Noordzee nu als aanstootgevend en
volledig onacceptabel. Ook op ons eigen internationale stukje Nederland,
op Schiphol, is Zwarte Piet al jaren uit den boze: de directie is als
de dood haar wereldreizigers voor het hoofd te stoten.
Het is waarschijnlijk dat Zwarte Piet een veel minder rechtstreekse
relatie met de slavernijgeschiedenis kent dan de Amerikaanse blackface
en Jim Crow. Het VN-rapport uit 2015 waarin ‘Black Pete’ een ‘vestige of slavery’
(overblijfsel van de slavernij) wordt genoemd, is op z’n minst
onnauwkeurig. Wordt hier Zwarte Piet bedoeld of blackface? Worden ze aan
elkaar gelijk gesteld? Alleen al de kleren van Piet, afgezet tegen de
vodden van Jim Crow, lijken die stelling te ontkrachten.
Anderzijds: het traditionele Koeterwaals van Piet heeft
overeenkomsten met het pidgin-Engels van Jim Crow. Misschien gaat de
herkomst van Zwarte Piet historisch terug tot de Moren; misschien vormen
landlopers en vagebonden de inspiratiebron, of een zwarte inlandse
duivelsfiguur. Vast staat dat een toenemend aantal zwarte, gekleurde en
ook blanke Nederlanders niet meer onbeschaamd en onschuldig naar dit
fenomeen kan kijken. En onschuld valt maar één keer te vergeven, die
komt niet weerom.
Ook als de inborst van Zwarte Piet niet intrinsiek racistisch zou
zijn is deze figuur bezig dit land te ontgroeien. En wel omdat Nederland
veranderd is, en inmiddels geen officieuze ‘staatskleur’ (blank) meer
kent. Zwarte Piet is misschien niet begonnen als omineuze figuur, hij is
het wel geworden. Er zullen etymologen zijn die heel precies het verschil tussen Zwarte
Piet, blackface en Jim Crow gaan uitpluizen. En misschien valt er voor
een van beide kampen, pro- en anti-Zwarte Piet, een heilig gelijk te
vergeven. Het zal het gelijk zijn van de voetganger die overreden wordt
door een automobilist, terwijl hij toch echt op een zebrapad stond. Hij
zal rusten in zijn gelijk. In de vergelijking tussen Zwarte Piet en
blackface is praktisch gesproken deze inductieve redenering van belang,
die in het Engels ook wel bekend staat als de duck test. ‘If it looks like a duck, swims like a duck, and quaks like a duck, then it probably is a duck.’
Published on
December 15th, 2017
by Astramskas, David
| 5,742 views
THE REQUEST
Before LeBron and Lonzo Ball took the court to play in the
Cavs entertaining 121-112 victory over the Lakers on Thursday night,
LeBron took a trip to a Cleveland Children’s hospital. While there, a
young patient asked him if he could dunk on Lonzo for him. LeBron
laughed and replied, “I got you. He might not be in my way. Once he sees
I’m about to take off, he might move out of the way!” The video went viral as tens of thousands of people
visualized how awesome it would be to see this request happen live on
TNT. Then midway through the second quarter…
***
Heeft wel iets van het Zwarte-Pieten-debat hier in Nederland; hoe val ik mijn kids lastig met mijn eigen probleempjes en ego-kwesties... (Voor niet-ingewijden: er is een Amerikaanse vader met vier getalenteerde zoons, waarvan de oudste de NBA inmiddels heeft bereikt 'Zo' Ball. Vader maakt zoveel tumult dat hij bekend is geworden door zijn zoons, die ook meer last dan gemak hebben van Pa, al heeft hij zijn kids natuurlijk grotendeels heeft gemaakt tot wat ze nu zijn...(AD))
Onlangs speelde de Beste Basketballer van dit moment -misschien wel 'Ooit'- LeBron James voor het eerst tegen 'Zo' Ball... Meer clips van die ontmoeting: --- Hier ---
Zoals gebruikelijk de laatste jaren, ook in 2017 weer in de maanden vooraf-gaand aan 5 December -voorheen 'het Heerlijk Avondje'- weer veel discussie en bull-shitterij. Ik besteed daar af en toe aandacht aan omdat ik denk dat het staat voor dieperliggende problemen in ons land, en niet alleen daar, maar word -vooral van de manier waarop- er af en toe wel moe en moedeloos van...
Hopelijk wordt het snel -in ieder geval weer voor ruim een half jaar- rustig op dit front. Maar het wordt ook wel steeds duidelijker dat er ook op dit front scheuren ontstaan in de Nederlandse Samenleving. De verschillen in benadering tussen de (groot-)stedelijke gebieden en de delen van 'de Provincie' die nog overwegend 'wit' zijn, nemen toe. Hierover hieronder eerst een artikel uit 'de Groene Amsterdammer.
Vorig weekend luisterde ik naar Lang de Lijn, en hoorde dat Hakim Ziyech door het eigen publiek in de Arena uitgefloten werd. Ik ben me ervan bewust dat deze fijnbesnaarde technicus bepaald geen lachebekje is, en soms nog beroerder is geportretteerd door (sommige) media, maar ik meende me toch te herinneren dat sinds zijn entree bij Ajax, die club een andere was geworden dankzij hem, met als gevolg o.a. een EuropaCup Finale, en veel mooier voetbal. Nou vorige week dus even niet...dat wil zeggen 'in de eerste helft'. Achteraf werd het feit natuurlijk -natuurlijk?- opgehaald voor de microfoon; je weet tenslotte maar nooit...een relletje is nooit weg... Ziyech zei er een en ander over, maar volgens mij hield hij het nogal netjes. Het zette me -in het kader van de apotheose van het jaarlijkse 'Zwarte Pieten debat' wel aan het denken; is die Ziyech geen heerlijke 'Zwarte Piet'? Dankbare figuur om eens even lekker tegenaan te zeiken... Daarom hieronder ook e.e.a. daarover. Ik ben natuurlijk altijd benieuwd naar hoe anderen erover denken, dus: reageren? Graag!
Tenslotte ook nog een leuk stukje over 'Kapoentje' als begrip in de Nederlandse taal; wat lichtere materie! Of toch niet? Lees de Taalcolumn van NRC!
Dit stuk is geschreven in de Amsterdamse Grachtengordel en hier
vinden we Zwarte Piet racisme. In de provincie zijn ze het daar niet mee
eens en noemen ze ons om die reden juist weer Zeurpieten. Dat bleek
afgelopen weekend weer rond de landelijke intocht van Sinterklaas in het
Friese provinciestadje Dokkum. Leden van de Randstedelijke elite konden
daar ondanks een vergunning niet demonstreren; ze werden onderweg
tegengehouden door normale, nuchtere Nederlanders die hun kinderfeest
niet laten verpesten door een stel multiculturele raddraaiers, zelfs als
ze daar zonder toestemming een snelweg voor moeten blokkeren – met alle
gevaarlijke gevolgen van dien.
Bovenstaande is althans het beeld dat je krijgt van de berichten op sociale media en in De Telegraaf,
waar een Friese heldin op het schild werd geheven rond de ‘Slag om
Dokkum’. De onderneemster had daags voor de intocht opgeroepen om de
activisten van Kick Out Zwarte Piet voortijdig een halt toe te roepen,
een oproep die ze overigens snel weer introk nadat het Openbaar
Ministerie haar beschuldigde van opruiing. Vervolgens kreeg ze een mooie
plek op de voorpagina, in een gewoon artikel verderop en in een
analyse. Ze mocht ook nog even haar verhaal doen bij Pauw, waar ze vooral bijval in plaats van kritische vragen kreeg. Volgens De Telegraaf
gaapt er een ‘reusachtige kloof’ tussen de provincie en delen van de
Randstad. ‘Thema’s als genderneutrale toiletten, “diversiteit”, en
vooral het debat over Zwarte Piet worden door een kleine culturele elite
in met name Amsterdam aan de rest van Nederland opgedrongen.’
Alsof de nuchtere Fries die een snelweg blokkeert meer Nederlander is dan de activist van Kick Out Zwarte Piet
Dat in de grote steden meer mensen het problematische rond deze zaken
inzien, is voor niemand een verrassing. Het is dan ook geen toeval dat
Sinterklaas in bijvoorbeeld Rotterdam en Amsterdam het afgelopen weekend
werd vergezeld door Roetveegpieten in plaats van Zwarte Pieten. Een
mooi begin. Maar laat er nou in die steden (helaas) ook geen consensus
bestaan over dit onderwerp, net zoals niet alle Friezen woedend bussen
met actievoerders willen tegenhouden op een snelweg – en daarmee een
belangrijk recht in een democratie schenden. Het is dan ook opvallend dat het al dan niet wijzigen van Pieten, die
overigens niemand wil afschaffen of verbieden, wordt teruggebracht naar
een conflict tussen de Randstad en de provincie. Was het maar zo
simpel. Juist door te wijzen op de verschillen tussen stad en
platteland, zoals gedaan door het Fries ‘volksverzet’ en de stukken in
onder meer De Telegraaf, wordt een culturele kloof gecreëerd.
Alsof de nuchtere Fries die een snelweg blokkeert meer Nederlander is
dan de activisten van Kick Out Zwarte Piet. En alsof ze zich in de rest
van het land de les door ‘ons’ laten lezen. Dat is onderschatting van de
provincie en overschatting van de Randstad. Wat er gebeurt is het uitlokken van een cultural war, een term die James Davison Hunter in 1991 in zijn boek Culture Wars: The Struggle to Define America
introduceerde als verwijzingen naar de schier onoverbrugbare kloof in
de Verenigde Staten tussen conservatieven en progressieven op
fundamentele thema’s als ras, seksualiteit, abortus, de doodstraf,
secularisatie, geslachtspolitiek en buitenlandbeleid. En dat is kwalijk,
want het leidt de aandacht af van het echte probleem. Dus laten we
alsjeblieft ophouden met dat rare ‘Randstad versus de provincie’ frame.
Want zoals wij inmiddels door het hele land, en niet alleen in de
Grachtengordel, hebben geconcludeerd: Zwarte Piet is racisme. En dáár
moeten we iets aan doen.
***
Ajax-coach Marcel Keizer voelde zich geroepen -en ik denk terecht en met de juiste argumenten- expliciet achter zijn spelmaker op te stellen. Dat is o.a. te lezen/zien in deze clip van Fox 'http://www.soccernews.nl/news/414718/keizer-reageert-op-situatie-uitgefloten-ziyech' ik heb geen idee om welke aantallen respondenten het gaat, maar een bijgaande polletje geeft aan dat 56% het eens was met de reactie van Ziyech zelf waar het gefluit van (een deel van) de Ajax-aanhang betreft.
Onbegrip over fluitconcerten richting Ziyech: ‘Supporters zijn losers’
Maandag, 27 november 2017 om 07:51
image: http://static.voetbalzone.nl/images/photos/ori_576_324/5135147352535.jpg Hugo Borst is een groot bewonderaar van Hakim Ziyech en kon zondagmiddag dan ook zijn oren niet geloven. De middenvelder leed in de eerste helft van de thuiswedstrijd van Ajax
tegen Roda JC Kerkrade (5-1) veel balverlies en dat ging gepaard met
fluitconcerten van een deel van het thuispubliek. Na afloop wilde Ziyech
er niet al te veel over kwijt. "Dat mag je geen supporters noemen.
Supporters steunen hun club." In de optiek van Borst is Ziyech
'de enige moderne Ajacied die in de buurt komt van de mannen die
verantwoordelijk waren voor de succesjaren 1971, 1972, 1973 en 1995'.
Hij begrijpt dat de trots van de Marokkaans international is gekrenkt.
"Hij denkt: ik scoor, ik geef assists, tover op de vierkante meter -
niemand anders kan dat zoals ik. Dan mag het toch weleens een helftje
misgaan", zo beeldt Borst de gedachten van Ziyech in.
Borst stelt
dat profvoetballers vinden dat ze door het eigen publiek niet mogen
worden uitgefloten. "Tja, ik vrees dat dat een misverstand is.
Supporters zijn losers, trouwe losers. Ze hebben geen
enkele invloed. Welke spelers er komen of gaan, ze hebben er geen stem
in." Dat supporters moeten 'dokken' voor een prijzige seizoenkaart, te
duur bier en veel te dure shirtjes, geeft supporters altijd het
grondrecht om te fluiten en spelers uit te joelen, zo schrijft Borst in
zijn column in het Algemeen Dagblad.
"Bij elke club worden
de slechtste spelers uitgefloten, behalve bij Ajax. Daar doen ze datr
met de allerbeste speler. Volgend jaar om deze tijd spreken die
supporters met heimwee over de vertrokken Ziyech. Dat ze hem ooit
uitgefloten hebben weten ze niet meer." Geen enkele speler in de
Eredivisie kwam dit seizoen tot meer assists (8), gecreëerde kansen (55)
en schoten (64) dan de Marokkaans international.
AD-columnist Hugo Borst begrijpt het gejoel van Ajax-fans niet. 'De
enige moderne Ajacied die in de buurt komt van de mannen die
verantwoordelijk waren voor de succesjaren 1971, 1972, 1973 en 1995 is
Hakim Ziyech.'
Hugo Borst
***
Dan ook nog iets luchtigers -alhoewel...er natuurlijk steeds weer opnieuw naar 'oude tradities' wordt verwezen -te pas en vooral te onpas- al heeft het onderstaande daar -want taal, en dus komend uit een verleden- toch wel weer wat mee te maken...
'Kapoentje'...
Zonnekoekjes en poppennonnetjes
Ewoud Sanders
Ewoud Sanders
In een zonnige, Rotterdamse tuin zei iemand laatst tegen me: „Er
zit een kapoentje in je nek.” Ik moest even nadenken, maar toen wist ik
het weer: in Rotterdam wordt een lieveheersbeestje een kapoentje genoemd. Dit
kleine voorval leidde tot de vraag wat Sinterklaas met
lieveheersbeestjes te maken heeft. We zingen immers: „Sinterklaas
kapoentje, gooi wat in mijn schoentje.” De Dikke Van Dale bleek geen uitkomst te bieden. Volgens dit woordenboek heeft kapoentje
twee betekenissen: het is een ‘niet algemene’ aanduiding voor
lieveheersbeestje en zou een ‘vleinaam voor St.-Nicolaas’ zijn. Bij de
tweede betekenis wordt het bovenstaande liedje aangehaald. De woordcombinatie Sinterklaas kapoentje is in het midden
van de negentiende eeuw voor het eerst opgetekend. De schoolmeester J.H.
van Dale, de latere woordenboekmaker, meldde in 1851 in het
tijdschrift De Navorschser dat hij in zijn jeugd in Sluis dit
liedje zong: „Sint Niklaas, kapoentje/ Leg wat in mijn schoentje,/ Al
wat er niet inne kan,/ Leg dat dan maar achteran.” Het woord kapoen
bestond toen al heel lang. Het stamt uit de dertiende eeuw en betekende
oorspronkelijk ‘gecastreerde haan’. Vervolgens werd kapoen als
scheldwoord voor ‘Jood’ gebruikt (kennelijk legde men een verband tussen
castratie en besnijdenis) en daarna voor ‘deugniet’ of ‘kwajongen’. Maar hoe zijn Sinterklaas en de kapoen bij elkaar gekomen? De eerste theorie is het eenvoudigst: omdat kapoentje op schoentje rijmt. Ter vergelijking: halverwege de negentiende eeuw kwamen bonbon en regenton rijmend samen in deze regels, die ook niet echt hout snijden: „Sint Niklaasje du bonbon/ gooi wat in de regenton.” Volgens een andere theorie verwijst kapoentje
naar de celibataire levensstijl van Sint-Nicolaas. „Sinterklaas was
bisschop en het feit dat hij (mogelijk) celibatair leefde, zou in
verband gebracht kunnen zijn met castratie en dus met kapoen”,
aldus het Genootschap Onze Taal. Mooi, dat ‘mogelijk’ tussen haakjes:
het genootschap sluit niet uit dat de Spaanse kindervriend, net als
sommige pausen, kuisheid vooral aan anderen oplegde. De theorie die het vaakst wordt genoemd is dat de combinatie Sinterklaas kapoentje is geïnspireerd door Klaas Kapoen.
Dit personage vinden we aan het begin van de negentiende eeuw terug op
verschillende zogenoemde centsprenten, platen met stripachtige
tekeningetjes met bijschriften. Op een centsprent van omstreeks 1833
wordt het leven van Klaas Kapoen verteld: wilde in de wieg al niet
deugen, wordt soldaat, deserteert, wordt bendelid, pleegt een moord en
eindigt onder de guillotine. Als de woordcombinatie Sinterklaas kapoentje inderdaad door de deugniet-boef Klaas Kapoen is geïnspireerd, lijkt het mij sterk dat je kapoentje
als een ‘vleinaam’ voor Sint-Nicolaas moet opvatten, zoals Van Dale
wil. Kapoentje lijkt me dan eerder een (mogelijk seksueel getinte)
spotnaam. Waarom het lieveheersbeestje kapoentje wordt genoemd is niet bekend. In
de tuin in Rotterdam wist iemand te vertellen dat er voor dit kevertje
in Nederland tientallen dialectbenamingen bestaan. Dat bleek te kloppen.
Boterbeestje, hemellammetje, jezusjesbeestje, kezenmolletje,
koffiekuikentje, liefhennetje, onzelievevrouwpulletje, liefvrouwemuisje,
lieveheerspaardje, lievelammetje, mariabeestje, oliebeestje,
pim-pam-poentje, pimpernelletje, poppennonnetje, stippelbeestje,
zonnekoekje: ik ken in Nederland geen ander diertje dat zo veel
poëtische namen heeft.
Ewoud Sanders schrijft elke week over taal. Twitter: @ewoudsanders
***
Zo, de laatste jaren was alles wat met de viering van Sinterklaas te maken had -of het nu het Zwarte-Pieten-debat, of het daadwerkelijk voorbereiden en vieren van het feest zelf betrof- vaker een kwelling dan een groot plezier. Mijn leven is veranderd; daar heb ik dus geen last meer van. Dit was het wat mij betreft -aangenomen dat er zich geen extreme nieuwe ontwikkelingen meer zullen voordoen- wel voor Sinterklaas 2017...of ik met nog ergens een kind zien dat wel een presentje kan gebruiken. Hopelijk niet tot volgend jaar, wat debat e.d. betreft, maar ik ben bang dat we nog vele jaren 'zoet' gehouden zullen worden met dat 'debat, dat geen debat is' omdat het (vooral door Dom, Rechts en Extreem-Rechts) gekaapt is en een non-debat is geworden en een mooi platform om misnoegen en eigen zieligheid uit te leven... En dan moeten discussies over de onderliggende grote thema's eigenlijk nog goed beginnen... Pffffffff....nu al moe van..!
CITAAT:
"Helaas weet mijn buurmeisje nu ook dat de goede Sint nep is.
Teleurgesteld vroeg ze gisteren aan mij: „Maar Dieuwertje Blok? Die
bestaat toch wel?” "
Column
Een pietzwarte Sint
In het Italiaanse Bari bewaren ze in de basiliek de botjes van de heilige Sint-Nicolaas, die daar op alle plaatjes gitzwart is. Vind ik een geestig kleurtje in dit geval. In zijn tombe ontstaat volgens de overlevering een wonderlijke vloeistof, die jaarlijks door de rector van de basiliek wordt opgevangen. Dat doet hij in het bijzijn van heel veel kerkelijke hotemetoten, die de karaf met dat heilige goedje een voor een heel teder kussen. Dus zeg niet dat die priesters geen seksleven hebben. Later wordt het zogenaamde Santa Manna (zoals de afgetapte rommel heet) verdund met water en in beschilderde flesjes uitgedeeld aan de gelovigen. Men dicht het spul miraculeuze eigenschappen toe. Ik vermoed een soort viagra.
Op de een of andere manier moest ik aan die flesjes denken toen ik die enge Praljak deze week zijn fatale slokje in die Haagse rechtbank zag nemen. De man was duidelijk een Shakespeare-kenner en hield van theater. Ik vond het een te mooi einde voor zo’n enge eikel.
Vroeg me wel af of het voor mij ooit een mooi slot van mijn leven zou zijn. Dat ik aan het eind van mijn allerlaatste voorstelling, liefst in een uitverkocht Carré, tijdens het slotapplaus een slokje neem. Domweg omdat ik niet door de Nederlandse bejaarden- en verzorgingshuizenhel wil. Hoe goed dat Rosa Spier Huis ook is. Gezellig als iedereen eerst nog denkt dat het een grap is. Een knipoog naar de dood van de Kroatische ex-generaal in 2017. Ze mogen hard lachen als ik neerval. Tot men de act wel lang vindt duren en er gevraagd wordt of er een dokter in de zaal is. Die kan even later niets anders constateren dan de dood. Het is maar een idee.
Met dat mysterieuze Santa Manna gaat het in ieder geval niet lukken. Daar zou juist leven in zitten. Dat tappen van dat vocht uit die tombe gebeurt tijdens de Nicolaasfeesten, die jaarlijks van zes tot en met negen mei gehouden worden. Ze zeulen dan ook het beeld van de zwarte Sint door de nauwe straatjes van de Italiaanse havenstad, waarna hij ook nog even in een bootje een stukje de zee opgaat. Daarna wordt hij twee dagen tentoongesteld op het plein waarna hij weer teruggaat naar zijn plek in de kerk. Daar blijft hij tot zes december, de dag waarop ze weer een rondje met hem door de stad lopen. Dat gaat er minder feestelijk aan toe, maar er wordt even hard in hem geloofd als in de lente. Tijdens die Nicolaasfeesten komen er ook heel veel Russen omdat de heilige Nicolaas voor hen heel belangrijk is. Hij was een Byzantijnse bisschop. Dus misschien gaan Thierry en Trump er ook nog wel een keer naartoe.
Ik ga zeker een keer want mijn geloof is rotsvast. Toen mijn ouders mij 56 jaar geleden vertelden dat Sinterklaas niet bestond ging ik dan ook niet akkoord met deze mededeling. Het was gewoon niet waar. Hij bestond wel. En ik wilde er niet over discussiëren. Nee, die Sint van vorig jaar was niet onze buurman en die Pieten waren ook echt. Dat waren niet mijn grote neven. En die cadeautjes kwamen van de boot en niet uit de speelgoedwinkel in de Nassaulaan. Uiteindelijk ben ik twee jaar later, toen er op een gegeven moment drie Sinterklazen door het kleine centrum van Bussum liepen, stampvoetend akkoord gegaan met de gruwelijke waarheid. Hoewel? Elke nacht hoorde ik overduidelijk paardenhoeven op het dak. Die hoorde ik trouwens gisternacht ook nog.
Ik geloof in Sinterklaas. Dit weekend sjouw ik door de Amsterdamse binnenstad om inkopen te doen. Nee, niet via internet!!! Cadeautjes moeten persoonlijk bepoteld en goedgekeurd zijn. Maandag is de dag voor minimaal zeventien gedichten. Geen gemakkelijke vierregelige tutrijmpjes, maar stevige verhalen. Voor iedereen een persoonlijke oudejaarsconference. Met altijd een positieve ondertoon. Want Sint is een vriend en houdt van iedereen.
En dan is-ie woensdagochtend weer weg. Zomaar. Of ik dat jammer vind? Ja. Heel jammer. Ik vind het zo’n leuke tijd. En ik wil in de sinterklaasperiode eigenlijk alleen maar met gelovigen praten. En met niemand anders.
Helaas weet mijn buurmeisje nu ook dat de goede Sint nep is. Teleurgesteld vroeg ze gisteren aan mij: „Maar Dieuwertje Blok? Die bestaat toch wel?”
Ouders als Evelien Matthijssen zijn in de minderheid. Hoe meer druk
er op de traditie komt, hoe sterker we de mythe verdedigen, lijkt het.
Als het einde van Zwarte Piet in zicht is, laten we Sinterklaas dan in
vredesnaam veiligstellen. De omerta doorbreken – bij kinderen die niet
van jezelf zijn – geldt als een doodzonde.
Maar zo vanzelfsprekend is het sinterklaasgeheim niet, lieten twee
Groningse wetenschappers zien in hun onderzoek naar de pedagogische
geschiedenis van de zoete leugen. Halverwege de negentiende eeuw hoorde
het nog bij een verlichte opvoeding om eerlijk te zijn over Sinterklaas.
„Alleen onverstandige ouders kwamen met ‘allerlei zotteklap’ aanzetten
over Sint Nicolaas op een paard over de daken en kruipend door
schoorstenen”, beschrijven socioloog Diana van Bergen en historisch
pedagoog Mineke van Essen. Een halve eeuw later dacht het grote publiek
er, dwars tegen de verlichting in,.........Het hele artikel: 'De-sint-ontmaskerd-moet-je-het-kind-wel-laten-geloven'
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
/ spijkersbnn. . 
/ spijkersmetk. . 
/ spijkersbnnvara 
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2016/10/2510IHN-zwarte-piet-discussieDSC_0049.jpg)
Zoals gebruikelijk de laatste jaren, ook in 2017 weer in de maanden vooraf-gaand aan 5 December -voorheen 'het Heerlijk Avondje'- weer veel discussie en bull-shitterij. Ik besteed daar af en toe aandacht aan omdat ik denk dat het staat voor dieperliggende problemen in ons land, en niet alleen daar, maar word -vooral van de manier waarop- er af en toe wel moe en moedeloos van...
Hugo Borst is een groot bewonderaar van Hakim Ziyech en kon zondagmiddag dan ook zijn oren niet geloven. De middenvelder leed in de eerste helft van de thuiswedstrijd van Ajax
tegen Roda JC Kerkrade (5-1) veel balverlies en dat ging gepaard met
fluitconcerten van een deel van het thuispubliek. Na afloop wilde Ziyech
er niet al te veel over kwijt. "Dat mag je geen supporters noemen.
Supporters steunen hun club." 
'Kapoentje'...
Posts
