SHARTIE AART DEKKER / 3X3 BASKETBALL UIT DE OUDE DOOS (1999): Voor wie dacht dat 3X3 iets nieuws is...Ha-Schi-Ba 'Your Claim to Fame' / DEN HAAG / BV TTD & STG. PHBB /

 

SHARTIE AART DEKKER - 3X3 BASKETBALL UIT DE OUDE DOOS (1999)

Voor wie dacht dat 3X3 iets nieuws is...

Het  Ha-Schi-Ba  'Your Claim to Fame' toernooi

Het 3X3 Basketball in Nederland lijkt de wind in de zeilen te hebben. 

Niet iedereen is daar even blij mee, ik wel  - zij het met wat kanttekeningen. 

In de periode waarin ik zelf superactief was in het Haagse Basketball (en soms flink daar buiten) heb ik me altijd hard gemaakt voor Buitenbasketball, Pleintjesbasketball, Streetball (zoals het later ging heten) en dan vooral voor de 3X3 variant, ook al propageerden we met BV Team Ten Dreamers The Hague(TTD)  en Stichting Promotie Haags Basketball (PHBB) ook vele andere varianten; van 1-tegen-1 (soms King of the Court genoemd), via 2X2, 3X3, en 4X4X4 tot en met de traditionele 5-on-5 en ook nog wel afwijkende vormen daar tussenin en omheen.

De start van grootschalig 3X3 maakten we in 1993 al.

Mijn doelstelling, en die werd in de innige Samenwerking met de gemeente Den Haag gedeeld met die stedelijke overheid. Die samenwerking startte trouwens met een indringend verzoek van de gemeentelijke sport-beleids-makers of ik er niet eens de schouders onder wilde zetten, en was tot en met 1998 meer dan goed, kwam daarna onder druk door het aantreden van een nieuwe wethouder die niet alleen andere prioriteiten stelde maar regelrecht corrupt was. Om die reden kwamen er zo'n beetje rond de eeuwwisseling kinken in de kabel en werden wij medio 2001 gedwongen een punt achter alle activiteiten te zetten.

Maar goed; al in de Jaren '90 was er een veelheid aan 3X3 Basketball-activiteiten in het Haagse; van heel klein op de Pleintjes in de Wijken, tot heel erg groot met bijvoorbeeld de twee Reebok BlackTop Series uitvoeringen die bij ons de subtitel 'Pleinbasketball' hadden omdat ze op 'Plein' naast het Binnenhof plaats hadden en waar meer dan 500 deelnemers in 125 teams in alle mogelijke leeftijden meededen. Dat hadden er gemakkelijk meer kunnen zijn, maar meer veldjes pasten simpelweg niet op 'Plein'... De (bij mijn weten nog steeds) grootste 3X3 toernooien ooit in Nederland waren ook in Den Haag: op de Scheveningse Boulevard speelden we een doorslaggevende rol bij meerdere edities van de NBA 3-on-3, gesponsord door Converse, en die trokken zelfs meer dan 2500 deelnemers!

Er tussenin  - maar wel als onderdeel van het Megaspektakel 'de Haagse Schilderswijk Bazar'; de Ha-Schi-Ba -  zat het toernooi 'Your Claim to Fame' op het Oranjeplein, waar ook het toenmalige Eredivisieteam Haaglanden Cobra's welkom was om zichzelf te promoten aan een nieuw publiek. Het totale aantal bezoekers van de Ha-Schi-Ba? Zo'n 250.000, die trouwens lang niet allemaal een kijkje kwamen nemen bij het Basketball, maar over het aantal kijkers hadden we absoluut niet te klagen.

Dit Evenement heeft wel een speciaal plekje in mijn herinneringen... 

Waarom?

Omdat mij van te voren was verzekerd dat de toenmalige Minister van Grote Stedenbeleid  - de D66'er Roger van Boxtel -  ook een bezoek zou komen brengen aan onze Basketball-activiteit. In die tijd was ik zelf nog lid van die partij  - dat ben ik zo'n 15 jaar geweest -  dus leek het mij een uitstekende gelegenheid om eens te proberen met de goede man in gesprek te komen. Nu was ik ook niet naïef over de tijd die me dan gegeven zou zijn, dus ik had een brief voor hem in mijn achterzak die ik hem wilde overhandigen met meer informatie en een verzoek voor de gelegenheid om ons belangrijke werk in de Oude Wijken van Den Haag verder toe te lichten. In de hoop natuurlijk dat daar wat kortere lijnen en meer mogelijkheden voor structurele ondersteuning van dat werk. 

Van Boxtel kwam uiteindelijk niet op het Oranjeplein. Aangezien de lijntjes binnen D66 overzichtelijk waren paste ik mijn brief een beetje aan en stuurde ik hem naar het huisadres van de minister.

Nu denken wat cynischer ingestelde lieden dan: "Ha...nooit meer iets van vernomen natuurlijk!?"

Toch wel...maar een teleurstelling werd het uiteindelijk toch, en ook de aanleiding tot wat ik achteraf als een inschattingsfout van mezelf zie...

Een week na het versturen van de brief ging de telefoon: aan de lijn de politiek assistent van minister van Boxtel. Met "Slecht nieuws, maar ook advies". Het slechte nieuws was dat de minister weliswaar mijn brief met aandacht en goedkeuring had gelezen, maar "Dat hij zich als minister 'natuurlijk' niet bezig kon houden met individuele activiteiten..." Zo 'natuurlijk' vond ik het niet, en bleek het kort daarna ook daadwerkelijk niet te zijn; de minister kwam namelijk wel op bezoek bij een vergelijkbaar initiatief van tennisser Richard Krajicek, en mijn indruk is dat dat bezoekje Krajiec's Foundation geen windeieren heeft gelegd... Een goed gesprek werd het wel  - dat telefoontje -  waar uiteindelijk het advies uit kwam om eens contact te zoeken met ene Francisca Ravestein voor mij toen een naam die ik kende als politica, maar niet heel goed. De adviseur zei dat ze affiniteit met sport in het algemeen en Basketball in het bijzonder had, veel gedaan had in het Rotterdamse, en sinds kort Tweede Kamerlid... Ik werd er een beetje moe van  - een Tweede Kamerlid staat immers verder van de materie dan de minister, en het leek me alleen maar een grotere omweg naar de mensen waar ik graag mee in contact kwam.

Toen ik later in contact kwam met de voorzitter van het Landelijk Netwerk van Vrouwen in de Sport, en zij niet veel later voorzitter van de NBB werd heb ik nog weleens gedacht: "Misschien had ik toch net dat ene telefoontje meer moeten plegen..?" Tsja...of niet natuurlijk...geen idee...

Mij is in ieder geval wel duidelijk geworden dat het volwassen maken van een sport  - of dat nu lokaal of landelijk betreft -  vele jaren, decennia zelfs, vergt...en dat balletjes soms vreemd rollen...

3X3 is groot geworden, Olympisch zelfs...

En op de afgelopen Tokio Olympische Spelen speelde een uit Den Haag afkomstige 3X3-speler: Arvin Slagter. En die had  - zou het (Belgische) balletje iets anders hebben gerold -  zomaar met een Plak om zijn nek op Scheveningen gehuldigd kunnen worden...

(AD)

 

 

AANRADER / BASKETBALL VRIJWILLIGERSWERK BETER INBEDDEN EN ONDERSTEUNEN / VRIJWILLIGERSBELEID / DONAR GRONINGEN: Ype van de Wal Zette bij Donar Vrijwilligersbeleid in de Steigers, en wil graag zoveel mogelijk basketball-organisaties ervan mee laten profiteren

Het is al-weer een jaar of vier, vijf geleden dat Rayon West-voorzitter Ruud Sparrenboom van het NBB-Bestuur het verzoek kreeg om een stuk op ver het te voeren Vrijwilligersbeleid te schrijven.

Op zijn beurt voeg hij mij om in de nog te vormen werkgroep mee te gaan draaien. Dat zegde ik met graagte toe, omdat ik als bestuurder van onze Basketball Vereniging Team Ten Dreamers The Hague van het belang daarvan eens te meer doordrongen was, en binnen het bestek van die club en de Stichting Promotie Haags Basketball zowel in het Reguliere Basketball, als bij een aantal Alternatieve Vormen van Basketball en ook bij het (mede) Organiseren van vele grote en kleinere Evenementen zowel met grote aantallen vrijwilligers te maken had gekregen, maar ook flink geëxperimenteerd had om uit te vinden hoe je flinke aantal mensen als vrijwilliger kon werven, begeleiden en/of opleiden, en zoveel mogelijk binden aan onze organisaties.

Helaas werd Ruud niet al te lang daarna ziek, en overleed hij veel te vroeg een jaar daarna; van het ontwikkelen van Vrijwilligers beleid voor zowel de NBB in al haar geledingen, als het daarmee Verenigingen ondersteunen ook daar zulk beleid (zo nodig) op poten te zetten, kwam dus niets terecht.

Ik weet dat de NBB inmiddels op diverse vlakken onderdelen van het vormen van Vrijwilligersbeleid voor Verenigingen ontwikkeld heeft en deze uitvent, maar het is mij niet bekend hoever dat precies gaat, en ook niet hoever de Bond zelf is met het ontwikkelen van het Vrijwilligersbeleid, en niet in hoeverre dat structureel binnen de NBB zelf wordt geïmplementeerd.

In ieder geval mag het duidelijk zijn dat ik erg geïnteresseerd ben in de materie...


Het draait waar het gaat om een betere toekomst voor het Nederlandse Basketball volgens mij om een aantal hoofdpunten:

1. Goede Mensen; (veel) Vrijwilligers, Semi-Professionals en Professionals, die in de juiste mix goed samenwerken
2. Faciliteiten/Accommodaties; Betaalbaar, Beschikbaar, op de Juiste Plaatsen en zoveel mogelijk met Verdienmogelijkheden voor de Verenigingen
3. Eigen Beleid, Organisatie en Imago; af van de Eilandjes(-mentaliteit) en van het 'Wij/Zij-denken', Slagvaardig Georganiseerd, Positiviteit in plaats van Defaitisme en Frustratie,
Basketball moet Fun zijn!
4. Het goed in de markt zetten van onze sport, en daar - steeds meer - middelen mee genereren, zodat we een positieve spiraal kunnen ingaan; meer geld leidt tot meer investeringen in Mensen, Faciliteiten/Accommodaties, Beleid, Organisatie en Imago, dat leidt weer tot een beter Product en Imago, wat weer leidt tot meer middelen, etc, etc.

Maar alles begint en eindigt dus met 'Goede Mensen die Samenwerken!'

En daarom wil ik dit stukje gebruiken om een ontwikkeling op het gebied van het ontwikkelen en versterken van Vrijwilligersbeleid, en het implementeren daarvan onder de aandacht te brengen.

Ype Martijn vd Wal zette bij Donar het Vrijwilligersbeleid voor de afdeling Entertainment op poten volgend de normen van 'het Vrijwilligerscertificaat.

Vanuit het Groningse werd ik benaderd door Ype van der Wal, werkzaam in de 'Sector Onderwijs' (bij 'Duo'. Hij heeft in het recente verleden bij Donar Groningen gewerkt aan het in de steigers zetten van Vrijwilligersbeleid en een Uitvoeringsorganisatie voor het organiseren van het vrijwilligerswerk van met name het onderdeel 'Entertainment' bij de kersverse Kampioen van de DBL.

Zoals de meeste mensen die weleens de moeite hebben genomen om in MartiniPlaza een wedstrijd te gaan kijken weten, mag zeker die tak van de Groninger club een groot succes worden genoemd, en is die een essentieel onderdeel van het genereren van revenuen voor Donar.
Recettes zijn bij Donar sinds jaar en dag een substantieel deel van het budget; het Entertainment is er dus - waarschijnlijk meer dan bij welke Nederlandse club ook ooit - een deel van een belangrijke 'Moneymaker' van wat nu - schat ik in - de club met het grootste budget van Nederland is, en dat zonder 'Naamsponsor'!

Een lichtend voorbeeld dus voor alle andere clubs - en zeker niet alleen Topclubs; alle verenigingen kunnen er hun voordeel mee doen - en daarom de moeite van het bekijken waard, lijkt me zo...

Hieronder een korte introductie van Ype van der Wal van het Vrijwilligerscertificaat, want daar gaat het om:

Wat is het vrijwilligerscertificaat?
Het is een officieel document opgesteld via een format van 'Europass Nederland', waar op staat welke vaardigheden je voor je club hebt ingezet en welke werkzaamheden je hebt verricht.

Wat heb je eraan?
De vrijwilliger krijgt een aan vaste normen voldoend document als bewijs van het verrichte werk en opgedane ervaring, en kan dit gebruiken bij bijvoorbeeld sollicitaties.
De organisatie/vereniging die dit systeem invoert krijgt een sterkere organisatie van hogere kwaliteit doordat de organisatie, de functies en taken goed op papier staan en daardoor iedereen beter weet wat ervan hem/haar verwacht wordt en hoe alles georganiseerd is. Verder is het verstrekken van het vrijwilligerscertificaat tevens een blijk van waardering van de organisatie naar de vrijwilliger voor het verrichtte werk.

Waarom bij Donar?
De medewerkers van Europass Nederland zijn mijn collega’s. Ik ken daarom veel voordelen van het in gebruik nemen van dat certificaat. Donar stond er meteen achter toen ik ze hierover vertelde. Ik heb jarenlang met veel plezier bij Donar gewerkt en ken veel vrijwilligers. Dat gaf wel een extra drive om het certificaat als eerste bij Donar neer te zetten.

En zijn er meer clubs?
Donar heeft bij een bondsbijeenkomst al meer verteld over het certificaat. Dat is een goede stap. Zelf heb ik de contacten gelegd met Landstede en SPM Shoeters. Die zullen het certificaat ook invoeren.
Er is inmiddels contact met de NBB en de JohanCruijff Foundation. Ik hoop dat zij het certificaat ook in hun beleid kunnen opnemen. Er lopen daar ook zoveel vrijwilligers rond die je zoiets gunt.

Hoe vind je het entertainment tegenwoordig bij het basketball?
Ik ben al twee jaar geen coördinator meer, maar zie nog wel dat ze het format nog steeds volgen. Daar ben ik wel trots op. Ik heb begrepen dat ze bij Donar komend seizoen meer het publiek wil betrekken bij de Entertainment- acts. Dat is goed, want dat heb ik afgelopen twee jaar wel gemist.


Via issuu.com is een artikel te lezen van Ype van der Laan over het door hem - voor o.a. Donar - ontwikkelde systeem waarmee vrijwilligerswerk ingebed kan worden, je vindt het   --- Hier ---

Doe er uw voordeel mee!

AART DEKKER

SHARTIE AART DEKKER / N.A.V. KUDO HC / WEG UIT DEN HAAG / (ON-)GELIJKE KANSEN: 'Een uur Nederlands? Nee, even Golfen' / KNIPSEL UIT DE OUDE DOOS (2000)

 

 

 *

SHARTIE AART DEKKER KNIPSEL UIT DE OUDE DOOS (+ 2000)

Weg uit Den Haag - Ongelijke Kansen

De ene school is de andere niet...Golfen onder schooltijd op het Aloysius College

Mensen die vaker iets van me zien weten dat ik (tot voor kort) meer dan mijn halve leven in Den Haag heb gewoond. Nu ik er weg ben staat de teller op krap meer dan de helft, maar binnenkort zal de balans weer doorslaan naar (iets) minder dan de helft...

Maar goed, het grootste deel van mijn min of meer productieve jaren ben ik dus actief geweest in Den Haag  - de meest gesegregeerde stad van Nederland -  en doordat ik een aanzienlijk deel van die Haagse jaren juist bezig ben geweest met de Jeugd in de minder gepriviliseerde delen van de stad, lang heb gewoond op een van de meest diepe scheidslijnen binnen Den Haag, maar ook van tijd tot tijd in de juist stevig bevoorrechte kringen en plaatsen kwam, kan ik er over meepraten (denk ik)...

Met BV Team Ten Dreamers The Hague (TTD) en Stichting Promotie Haags Basketball (PHBB) waren we bijvoorbeeld zeer actief in Transvaal, Schilderswijk en Oude Centrum en een focuspunt was het Johan de Witt College (JWC, een volledig gekleurde Multi-culti-school, maar desalniettemin een van de Betere Scholen in het land), en ook al hadden we ook wel leden van bijvoorbeeld het Aloysius College; dat was een andere wereld.

En nu Ongelijkheid en Ongelijke Kansen een Politiek Thema zijn geworden  - al moet ik nog zien dat een eventueel kabinet Rutte IV daar echt iets aan gaat veranderen; 'Sigrid Kaag de verantwoording ligt nu op uw schouders!' - is het aardig uit mijn onuitputtelijke bron van krantenknipsels het bovenstaande tegen te komen...Haagsche Courant, ik schat zo'n 20 jaar geleden, maar ik kon het digitaal al niet eens meer vinden...

Waar 'Onze Kids' zich gelukkig mochten prijzen met het JWC-Sportplan en TTD in de buurt (voor vooral kids in het Oude Centrum waren er verder nauwelijks sportverenigingen beschikbaar!)  - Tot media 2001 dan; daarna was het, dankzij Corrupte Politici & Topambtenaren  afgelopen voor onze activiteiten -,  konden Aloyiciuërs dus Golflessen op school genieten... 

Ik word nog steeds weleens geplaagd door kwade dromen...

(AD)  (*) TIP: Als het goed kan je de knipsels vergroten door erop te clicken!)

GEEF TOE; HIJ IS BRILJANT HUMORISTISCH / NRC-OPINIE CARTOON: Fokke & Sukke zijn op Plein Den Haag om een Beeld neer te halen...vanwege Black Lives Matter...maar omdat... / SHARTIE AART DEKKER / TTD & PHBB & Reebok BlackTop Series 3X3 1993&1994...WILLEM DE ZWIJGER / ORANJEHUIS

Van NRC.nl op 16 juni 2020, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---

SHARTIE AART DEKKER

Fokke & Sukke zijn op Plein Den Haag om een Beeld neer te halen...vanwege Black Lives Matter...maar omdat... 

...NRC door de doelgroep (met mogelijk destructieve neigingen) waarschijnlijk niet gelezen wordt...denk ik niet dat Fokke & Sukke het risico van het sneuvelen van het Standbeeld niet echt groter maken...

...nu maar hopen dat dat ook voor mijn volgers opgaat...

Trouwens, met TTD & PHBB & Reebok BlackTop Series 1993&1994 stonden wij de hele dag op de sokkel van dit Standbeeld met onze Organisatie en Sectie Geluid...

(AD)

HISTORIE BASKETBALL IN DEN HAAG / BV TEAM TEN DREAMERS THE HAGUE(TTD) - STG. PROMOTIE HAAGS BASKETBALL / AART DEKKER & JAN LIEVAART

'Plein Basketball': Reebok Blacktop series in Den Haag, 1993

iBasketball koestert de geschiedenis van de sport. Hier is het vijfde en laatste juweeltje uit het videoarchief. Unieke beelden van een enorm streetball evenement in Den Haag in 1993. De Reebok Blacktop Series namen bezit van Het Plein, pal voor de Tweede Kamer.


In de jaren ’90, toen ene M. Jeffrey Jordan goddelijk goed basketball liet zien, het Dream Team de wereld in vuur en vlam zette, en iedereen de NBA via kabel-tv kon volgen, mocht je nog gewoon “pleintjesbasketball” zeggen. De toernooien schoten als paddestoelen uit de grond, en grote sponsors zoals Reebok (met Shaq!) en de NBA zelf pompten serieuze bedragen in het internationale 3-tegen-3.

Die vibe, gecombineerd met de tomeloze inspanningen van basketballorganizers zoals Aart Dekker, die honderden vrijwilligers wist te mobiliseren, zorgde voor spectaculaire basketballevenementen in Nederland.

Deze unieke video uit 1993, tijdens het toernooi op Het Plein in hartje Den Haag, is daar een voorbeeld bij uitstek van. De precieze datum was 12 juni 1993.

We zien beelden van een heuse Legends game, en de jeugd speelt om uiteindelijk kans te maken op de Europese finale in Milaan.

Met dank aan Aart Dekker voor de beelden.

Productie: Elza van Swieten, geassisteerd door Christine Hordijk.

… don’t sweat the technique …

Arie Int Veld 

 

Arie kennen wij o.a. van : iBasketball.nl , en  www.aaresultaat.nl

***

Toelichting Aart Dekker:

Arie Int Veld en ik delen een aantal visies op het Nederlandse Basketball, en alhoewel we decennia in leeftijd schelen, hebben we alle twee een ICT-achtergrond, die elkaar dan weer niet overlapt.

Ik had onder andere over vele jaren Video opgespaard -enkele decennia aan op aloude video-tapes aan Basketball-historie- precies over de periode die Arie niet of slechts deels heeft meegemaakt. Ik ben nauwelijks onderlegd als het om Video gaat, en dat is nou juist een van Arie's Specialismen.

Vanwege een noodzakelijke verhuizing heb ik veel van dat oude spul opgegraven, Arie maakt het mij mogelijk een en ander te Digitaliseren, en Arie brengt een deel daarvan dan weer On-line. En zo helpen we elkaar, en proberen we een bijdrage te leveren aan de mogelijkheden voor de Generaties Basketball Liefhebbers die nauwelijks toegang hebben tot de Nederlandse (en Internationale) Basketball Historie, om zich te verdiepen in die Historie.

Want: zonder Kennis over de Historie, is het heel lastig het Heden en de Toekomst goed te Begrijpen...

Maar het is natuurlijk niet alleen maar Educatief, het is ook gewoon Leuk, en heus niet alleen voor de Jeugd & Jongeren; van Jong tot Oud zullen er mensen zijn die het erg Leuk zullen vinden om terug te kijken naar dingen die zich in het (verre) Verleden afspeelden, want...

Basketball is Fun!!!

Iets meer dan mijn  halve leven geleden kwam ik -voor een studie- naar Den Haag. Een stad waar de mooie Basketball-sport een roerig, en soms zelfs nogal negatief Verleden heeft. Er zijn misschien wel meer dieptepunten dan hoogtepunten, maar Den Haag is natuurlijk wel de Derde Grootste Stad van Nederland, en het Politieke Hart, een heel erg MultiCulti-stad met heel veel Diverse Jeugd, en dus met heel veel Talent. Daarnaast zijn er meerdere heel Bijzondere Gebeurtenissen op Basketball-gebied die zich juist in Den Haag voltrokken. En ik hoop dat ik als Import-Hagenaar een paar duwtjes in de goede richting heb gegeven. En dan is het moment waarop je weer vertrekt uit zo'n stad waar je 'Import' was, natuurlijk een mooi moment om nog eens op terug te kijken.

Toen ik uit Dordrecht -waar het Topbasketball teloor was gegaan door een gebrek aan Sponsoring- vertrok, speelde ik in eerste instantie een paar jaar bij BV Voorburg -nu CobraNova- daarna nog even bij HBV The Jumpers, en daar sloeg het fysieke noodlot voor mij toe; zelf basketballen was er in een klap niet meer bij. Dus wat doe je dan? Dan ga je in plaats van Spelen en daarnaast nog wat Coachen, en verleg je je focus van het Consumeren van de Sport naar het 'Giving Back' en 'Paying It Forward', en dan komt er ook weleens wat nieuws op je pad...

In Dordrecht kenden wij een sterke Pleintjes-Basketball-cultuur; de harde kern van de Generatie Basketballers die door Maarten van Gent in korte tijd werden opgestuwd richting Nationale en Internationale Top, brachten talloze uren door op de Pleintjes van Dordrecht. In 1992 was ik samen met Marcel van Sitteren -wie kan mij  vertellen waar hij gebleven is?- Luc Reuvers en Ellen Gommers aanwezig bij het Pre-Olypische Toernooi voor de Spelen van Barcelona. Bij de Finale-ronde van dat Grootse Toernooi, bracht de NBA samen met een ander bedrijf het Amerikaanse 3X3 voor het eerst naar Europa. En wat ik daar zag, wilde ik graag overbrengen naar Nederland, naar Den Haag...want daar woonde ik nu eenmaal. Het toeval speelde trouwens ook een rol, maar daar zal ik nu niet over uitweiden...

Bij Jumpers zei Frans du Chatiniertegen mij "Wil jij niet eens met de gemeente gaan praten? Die willen van alles, en volgens mij kan jij daar wel wat in betekenen..." Dat deed ik, en dus organiseerden wij (mede) -Jan Lievaart en ik, met hulp van vele anderen en die hulp kwam ook van ver buiten Den Haag als het nodig was- om te beginnen de BlackTop Series Den Haag -van de NBB-reeks die een jaar of vier, vijf liepen- van 1993 en 1994, daarna volgden de Converse NBA 3-on-3 van 1994 en 1995, een NBA-Festival, een NBA Jam Session van negen dagen op de Megafestatie, in Samenwerking met de NBA, Converse, Sport Marketing Bureau's, en andere bedrijven en organisaties. En -ik geloof dat ik dat wel mag zeggen- veel van die Events waren best wel groot...zelfs in termen van vandaag de dag, al denk ik dat er misschien tegenwoordig wel vele malen meer geld mee is gemoeid. Voorbeelden? BlackTop Series: 2x 125 Teams/525 Deelnemers en vele tientallen Vrijwilligers. NBA 3-on-3: 70+ Velden, 600-700 Teams, 140 Vrijwilligers per dag, misschien wel enkele honderdduizenden Toeschouwers/Voorbijgangers. Ik zal hier stoppen; maar andere genoemde Events kwamen ook aan die soort aantallen, ook al lag de verdeling heel anders.Ik ben er nog steeds trots op... Nog een getal: $250.000, dat was in mijn geheugen de begroting voor een weekend NBA 3-on-3...en door onze fantastische Vrijwilligers-Crew kon het voor dat bedrag, anders was dat nog veel hoger geweest.

Dat -om deze soorten aantallen op de langere termijn te kunnen blijven bedienen, en dat was wel mijn doel- je onder andere Video nodig zou hebben om meer partijen te kunnen interesseren, dat was mij wel duidelijk. Maar een fatsoenlijke Video in elkaar draaien was toen heel wat moeilijker dan heden ten dage. De Haagse Ondersteunings-Functie Vrijwilligers(HOF) en Vrijwilligers Elza van Swieten, geassisteerd door Christine Hordijk, deden goed werk.


Het resultaat zag je hierboven. Velen zullen er glimpjes van hun (verre) Verleden in herkennen. Een voorbeeldje: wij hadden ook een U12-Divisie en ergens is daar een U12 Arvin Slagter zichtbaar. In de Video van 1994 -die volgt hopelijk later- is Dan Gadzuric een fractie van een seconde in beeld; die speelde -net als de veel in beeld komende Vincent Krieger- toen al in de NCAA, maar deed gewoon mee bij een van de edities.

En vele, vele, anderen dus...

Veel plezier!

En mochten er nog mensen zijn die ander materiaal -Foto's, of wat dan ook- hebben van deze Events, dan zou ik er graag kopietjes van krijgen.

AART DEKKER

COLUMNIST AART DEKKER / DEJA VU NBA/TTD HISTORIE / HELDEN MAGAZINE / NIEUWE FILM / LEBRON JAMES NAAR HOLLYWOOD: Buitenaardse LeBron JAMes ook Filmisch in het Spoor -en Beyond?- van MJ

Het was in de Zomer van 1996, misschien die van 1995 dat herinner ik me niet precies...

We hadden met heel veel mensen van onze nieuwe club Team Ten Dreamers The Hague(TTD) -aangevuld met Rotterdammers, Utrechters en Amsterdammers- al heel veel grote Basketball Evenementen bemensd met uitstekende Volunteers; de NBA 3-on-3 op de Boulevard van Scheveningen (1994, 1995), een NBA Jam Session op de Megafestatie in Utrecht, een NBA Festival in de Haagse Houtrust, Black Top Series/Plein Basketball (1993,1994), en nog veel meer...

Ik werd ergens op een woensdag of donderdag-avond gebeld: de NBA had een Streetball-event in Parijs gepland met Michael Jordan, maar er was teveel Terreur-dreiging daar, dus was het verplaatst naar Brussel. Het verhaal was nog steeds dat MJ zou komen... 

"Of ik voor zaterdag-ochtend heel vroeg een stuk of 40 van onze geweldige vrijwilligers op zou kunnen trommelen om dat Evenement te bemensen...er zou een bus, maaltijden -ook een afsluitend Diner op de terugreis- en natuurlijk een en ander aan 'Gear' beschikbaar zijn voor die Volunteers"...

Tsja, mijn Mind-set in die jaren was: 'niet te snel "Nee" verkopen...eerst maar eens proberen, en voor mijn mensen eruit slepen wat erin zat; het was tenslotte weer een leuke belevenis!' Ik bedong na afloop en voor het Diner nog een Sight-seeing-tour met de bus door Brussel, en begon te bellen...

De eerste tientallen mensen had ik zo bij elkaar, totdat op vrijdagmiddag het bericht kwam dat 'Michael Jordan toch niet kwam; de laatste loodjes van het Film-project 'Space Jam', een animatie-film om (een aantal personages van) 'the Loony Tunes', met in de hoofdrol dus Michael Jordan, nieuw leven in te blazen. Toen waren er wel de nodige teleurgestelde afmelders -ik vond dat ik iedereen wel van te voren moest melden dat, na ervaringen met o.a. Afernee Hardaway en Scottie Pippen e.a, de overtreffende trap van Basketball Superstar Jordan er (deze keer) niet inzat- dus begon een nieuwe telefonade die tot laat in de avond doorging voor ik het aantal Volunteers bij elkaar had. En het vertrek de volgende ochtend vanaf Den Haag CS wasal erg vroeg...

Ik geloof dat het -ondanks de afwezigheid van de grote trekker MJ- iedereen toch uiteindelijk wel een leuke dag had.

Later, toen de Nederlandse Première van Space Jam in Nederland plaatsvond, belde er (weer een ander) Marketingbureau; of wij als 'Inner City Club' en groep Kids konden afvaardigen naar die Première. Ook dat lukte, al kan ik -omdat ik om een reden die ik me niet meer herinner zelf er niet bij aanwezig kon zijn- me daarvan niet veel meer herinner dan dat er enkele tientallen TTD'ers naartoe gegaan zijn...is er misschien iemand onder de lezers van dit stukje die mijn geheugen daaromtrent een beetje kan helpen opfrissen?

Uiteindelijk ging ik natuurlijk wel naar een voorstelling; een uurtje of zo voor aanvang zelfs, en ik ben ook tussen die voorstelling en de volgende in de Bioscooplobby blijven plakken, ik wilde weleens zien wat voor een publiek erop af kwam, en of ik daar potentiële basketballertjes in kon herkennen. Die middag leerde me dat dat laatste inderdaad het geval was; volgens mij was het potentieel voor de sport Basketball in een stad als Den Haag immens. Een inschatting die in de jaren erna alleen maar steeds opnieuw bevestigd zou worden, een potentieel dat de capaciteit van onze club -maximaal zo'n 300-400 vaste en 'losse' leden- verre te boven ging.

U snapt na het lezen dat het nieuwtje hieronder -het verhaal dat er een Space Jam-II met LeBron James in de hoofrol zou gaan komen ging al jaren rond- dat het nu eindelijk zover is, waarschijnlijk niet toevallig 'nu' omdat de Beste Basketballer ter Wereld -en misschien wel 'de Beste Ooit', al zal die vraag volgens mij pas over een jaar of wat beantwoord zal kunnen worden- zijn laatste overstap binnen de NBA, naar de Los Angeles Lakers, en dus bij Hollywood om de hoek maakt.

Als ik beleidsmaker binnen het Nederlandse Basketball zou zijn, zou ik me serieus gaan voorbereiden op Acties om de Spin-off van Space Jam-II optimaal te benutten!

Ik ben benieuwd!

AART DEKKER

Het onderstaande bericht komt uit een e-mail-niewsbrief van HELDEN Magazine:

space jam ii

Heel cool nieuws van Warner Brothers: er komt een vervolg op Space Jam met LeBron James! Space Jam is een van de meest legendarische basketbalfilms ooit met Michael Jordan in de hoofdrol. Sinds de release werd er gesproken over een vervolg en het is nu eindelijk zover. Ga je met ons mee back to the 90s?

TEAM TEN DREAMERS THE HAGUE / LANG GELEDEN / TROTS! - Maandag 4 Mei, wat was ik trots en ontroerd!

Het is weer 4 Mei, dus vliegen de spotjes ons om de oren waarin wij worden aangezet tot 'respect' voor de twee minuten stilte op Nationale dodenherdenking. Ik kan me niet goed herinneren of dat soort spotjes 'vroeger' ook werden uitgezonden, en met vroeger bedoel ik dan voor het moment waarop, zoals vaak, 'de Marokkanen' (en dan vooral de jongeren onder hen) eropaan begonnen gekeken te worden omdat er op dat moment enkele 'etterbakjes' ergens met rouwkransen van Dodenherdenking meenden te moeten gaan voetballen.

Het gebeurde niet zo vaak, maar na jaren waarop Dodenherdenking altijd op andere dagen viel dan op één van onze trainingsavonden, was het dan zover: hij zou samenvallen met onze drukste, en meest massale trainingsavond, de maandagavond in Sporthal de Houtzagerij. Natuurlijk bespraken wij binnen ons kleine bestuur wat we die avond zouden doen. Niet trainen was geen optie, dus moesten we op een of andere wijze de twee minuten stilte inpassen in de avond. De vraag was natuurlijk of al die jonge allochtonen, uit alle windstreken afkomstig die twee minuten stilte goed op zouden pakken, of ze allemaal zouden begrijpen waarvoor die twee minuten staan en of ze een pauze zouden accepteren. Het was niet altijd gemakkelijk om de 80-90 aanwezigen op een bepaald moment iets te laten doen wat afweek van waarvoor ze kwamen (meestal: gewoon lekker ballen).

Met de coaches die om 8 uur hun training aan het afwerken waren was afgesproken dat ze de training stil zouden leggen zodra daartoe centraal het teken gegeven zou worden. Zij hielden daarmee rekening in de opzet van hun training. Bij de Instuif was geen trainer die daarvoor kun zorgen, dat was dus even spannend.

Tegen acht uur gaven Jan en ik gezamenlijk het sein: een lange harde fluittoon met daarna met volle kracht de boodschap "Acht uur, twee minuten stilte voor Dodenherdenking!". Iedereen kwam tot stilstand, ballen werden weggelegd, de meesten zochten een plekje om te zitten, een bank of gewoon op de grond. Anderen bleven staan. Maar er was meteen rust en al snel een voor deze plaats en tijd ongewone diepe stilte. Niemand maakte ook maar het kleinste geluid, het was niet anders dan een Dodenherdenking bij welk monument dan ook. De hele hal verstilde en het was indrukwekkend!

Tijdens de twee minuten kwam de ontroering bij mij binnen: wat was ik trots op 'onze jongeren'!. Ik dacht ook: zie je wel, geen centje pijn! Als je respect geeft, dan komt dat meestal ook gewoon terug! In onze groep zaten allochtonen van 'iedere soort', er waren ook Marokkanen bij, Turken, Antillianen, Surinamers, Afrikanen; je kon het (bij wijze van spreke) zo gek niet bedenken of ze waren erbij, velen van hen ook niet in Nederland geboren en/of opgegroeid. Maar het respect was er gewoon, en het werd een mooie en bijzondere ervaring; ik denk voor (bijna) iedereen...

AART DEKKER 

Naast deze Blog heb ik er nog een paar waar ik slechts af en toe iets opzet, maar die ik nog niet promoot. Eentje is geheel geweid aan onze Basketball Vereniging Team Ten Dreamers The Hague(TTD), de club waar ik -en met mij heel wat andere mensen- een jaar of tien mijn ziel een zaligheid in stopte.

Al een paar jaar geleden schreef ik de volgende herinnering op; en vanavond is het uitgelezen moment die post onder de aandacht te brengen.
 
Het Origineel van deze Post stond al langer op deze Blog: 'TTD the Legend of The Hague'. Daar staan nog een aantal verhalen over onze mooie club.

Heb je ook een Mooie Herinnering, een leuke Anekdote of een Verhaal dat je wilt delen op deze TTD-Blog? Laat het me weten; ik schrijf het wel voor je op, of werk jouw notities uit als je dat wilt. Kant en klare verhalen zijn natuurlijk helemaal welkom! Laat de Herinneringen aan onze mooie club niet langzaam uitdoven; blaas ze nieuw leven in door ze te delen!

(AD)

REACTIE VAN AART DEKKER OP NIEUWE COLUMNIST iBASKETBALL; MARNIX LAMERS: 'De NBA is the league of the future’

Marnix Lamers en ik gaan ver terug; hij heeft voor mijn Stichting Promotie Haags Basketball(PHBB) gewerkt -en deed dat uitstekend- was ook als vrijwilliger vaak betrokken bij evenementen en de club die ik organiseerde(TTD). Ik kan me eigenlijk niet eens meer zo goed herinneren hoe wij ooit met elkaar in contact kwamen...zo lang geleden dus..! Er zijn perioden geweest waarin we op dagelijkse basis superintensief samen bezig waren, er zijn ook intermezzo's geweest waarin we jaren er weinig contact hadden. Maar het meest typerend was misschien wel dat een gemeenschappelijke kennis stelde dat we 'op zijn minst geestverwanten waren', ik denk dat ze gelijk had. We spraken elkaar het laatste jaar enkele malen, Marnix deed niet heel veel met Baasketball de laatste tijd. Hij kwam naar Almere voor Oranje tegen Kroatië, en kwam mij met enthousiast vuur uit zijn ogen spuitend gedag zeggen op 'de Perstribune' na afloop. Dat Marnix een uitstekende schrijver was wist ik allang, dat hij erg veel weet en gedachten en ideeën over Basketball heeft ook, dus dat hij een hele goede Columnist zou kunnen zijn had ik kunnen bedenken. Ik heb het hem echter nooit gevraagd, of zelfs maar gesuggereerd. Toen hij mij een 'CC' stuurde van zijn email waarmee hij zijn diensten aanbood aan iBasketball-Trekker Arie int Veld, was ik dan ook blij verrast. Ik hoop binnen korte tijd velen met mij!

En dan nu een korte reactie -hij vraagt erom- op onderstaande iBasketball-Column(nummer-2).  
En dat naar aanleiding van dit fragment:

"Maar 1 ding moet me van het hart: ik snap niet dat voetbal zó populair is. Als ik echt puur naar het spelletje kijk, zo sec en neutraal mogelijk, dan vind ik het wel aardig – en niet meer dan dat. Ik meen te zien dat de vele spelers dat niet helemaal doorhebben. Is dit een projectie van mij? Het is volgens mij ook in grote mate gemakzucht. Niet uit je comfort-zone willen komen."

Ik begrijp je Marnix; zou zomaar iets vergelijkbaars kunnen zeggen. Maar dat doe ik niet, want de jaren hebben bij mij tot het volgende inzicht geleid:

Toen ik begon te basketballen, halverwege de jaren '70, en best nog een tijd daarna, was basketball in Nederland, maar ik denk ook elders in Europa, misschien wel wereldwijd -ik twijfel er alleen een beetje aan of het ook in dezelfde mate gold voor het Amerikaanse Basketball- een Elitesport. In de Orange Lions van Toen, speelden vooral heel veel mensen die gestudeerd hadden -of dat nog steeds deden; sommigen waren hun hele actieve spelerscarrière lang student, enkelen misschien zelfs nog lang daarna, en dan bedoel ik niet alleen Ton Boot die bleef studeren tot zo ongeveer zijn pensioengerechtigde leeftijd! Dokters, advocaten, architecten, leraren met een Universitaire- of HBO-graad, directeuren, succesvolle zakenlieden, die soort mensen. Vaak Intellectuelen dus. Basketball was toen al niet het simpelste spelletje, maar is sindsdien vele malen sneller -dus moeilijker te doorzien- en ingewikkelder -wat betreft spelregels- geworden. Ooit zat ik in de USA, ergens aan de Oostkust -ik geloof dat het New York was- 's avonds laat in een trein. Ineens liep die trein op een station -ik was al een lange dag onderweg, en best moe- vol met IJshockey-fans, ik meen van de Rangers. En het kwam heel stevig binnen, dat dat een ander publiek was dan het Basketballpubliek. Ik zie ook wel een verschil als ik bijvoorbeeld eens Volleyball ga kijken, of als ik met Veldhocky-mensen in aanraking kom -dat is ook niet identiek aan het Basketball-publiek, maar het verschil is beduidend minder verschillend dan tussen Basketball en IJshockey of 'ons Voetbal'.

Een tweede voorbeeld: ik had een oom die woonde in de buurt van Den Bosch. Ik nam hem indertijd -de Grote Tijd van het Bossche Basketball- weleens mee naar een Europacup-wedstrijd. Dat vond hij toen leuk. Voordat hij enkelen jaren geleden -nog steeds relatief jong en vitaal, hij sportte zelfs nog steeds- de dag nadat hij in de Bossche Broek had gewandeld, en die leuke dag had afgesloten meteen Bossche Bol -ik hoop maar dat er van enige correlatie sprake is!- plotseling overleed. In de jaren daaraan voorafgaand had ik hem regelmatig uitgenodigd weer eens mee te gaan naar de Maaspoort. Het was een intelligente man, een succesvolle ondernemer geweest. Maar hij wees die uitnodigingen steevast af, terwijl hij zo'n beetje alle sport die er op TV kwam volgde. Zijn argument? "Ik snap dat Basketball niet meer; als het op TV komt kijk ik echt wel, maar dan gebeurt er teveel dat ik niet kan volgen. Ik ga niet mee." Als ik hem voor Tennis of Voetbal zou hebben uitgenodigd zou hij direct uit zijn stoel gesprongen zijn...

Waarmee ik maar wil betogen: Basketball is absoluut de mooiste teamsport die er bestaat. Voor 'ons'. Wij zijn meegegroeid met het Basketball. Zien de fantastisch in beeld gebrachte en van allerlei technische snufjes voorziene Amerikaanse, en soms ook Europese en andere Internationale wedstrijden. Met vaak een of meerdere Experts die als Co-commentatoren van alles uitleggen. Bij Nederlandse basketball-uitzendingen -en daarmee wil ik echt de inspanningen van ZiggoSport en de NOS niet negatief wegzetten- is dat veel minder het geval. Al wil ik benadrukken dat vooral Geert Hammink juist dat fantastisch doet -en hij niet alleen-, en de kleine harde kern van commentatoren echt niet zit te poedelen . Er zijn er meerdere die uiterst professioneel en goed voorbereid aan hun klussen beginnen, en vakmatig helemaal uiterst bekwaam zijn -en nee, dit is geen Wim Kan-cynisme van een grijsAart; dat meen ik oprecht.

Maar -laat ik Hammink even als voorbeeld nemen- Geert kan niet a la Jan van Halst op zijn tablet, met de juiste softwarematige ondersteuning, zaken uitlichten, lijnen trekken, zelf beeld stilzetten, vertraagd voor- en achteruit spelen. En hoe goed hij -maar wie dan ook ook- verbaal alles in de strijd brengt; dat verbale heeft zijn beperkingen, teveel om een ingewikkelde sport als Basketball zo maar even voor het grote sportpubliek in Nederland opstoten in de vaart der volkeren.

Basketball is moeilijk. Misschien wel te moeilijk voor een deel van het in Nederland door de voetbalobsessie misschien wel een beetje lui, gemaakzuchtig en ingebeeld gemaakt publiek.

Kan dat veranderen? Ja!

Ik denk dat dat verandert als het Nederlandse Mannen Team -onze Orange Lions!- het zo goed gaan doen dat er een ECHTE Mediahype ontstaat. Minihypjes hebben we de laatste jaren al wel gezien, maar bij lang na niet genoeg voor een ECHTE HYPE! Denk Vrouwen Voetbal Oranje, denk 'Lange Mannen Volleyball', denk 'Meiden met een missie Handbal', Vrouwen-Volleyball, liefst op de Olympische Spelen. Dan gaat het gewoon wel gebeuren. Omdat er dan een 'Dit mag je niet misen!'-gevoel ontstaat, alle kranten, alle bladen, alle commerciëlen, erop duiken.

Betekent dat dat 'we' er 'dus' niets aan kunnen doen?

Nee, natuurlijk niet; er is altijd iets dat je kunt doen om in de goede richting te gaan. Sommige dingen kosten niet veel, en hebben best effect. Daar zou ik graag eens met mensen over willen delibereren.

Maar: 'Let's face it; Basketball is niet (zomaar) voor iedereen'.
Terwijl iedereen tenminste in de veronderstelling kan leven 'Voetbal te begrijpen'. Zo simplistisch is Topvoetbal vandaag de dag nu ook weer niet, maar simpele zielen kunnen wel in die veronderstelling leven... En dat is het verschil...

Goed, en nu moeten mensen die jouw (Marnix's) Column nog niet op ibasketball hebben gelezen 'the Real Thing' dus nog moeten consumeren...

Reageren, ook op mijn reactie? Graag!

Groeten,

AART DEKKER

 

‘De NBA is the league of the future’,

dat horen we als basketballfans natuurlijk graag!
Helemaal van mr. Skyhook zelf. The Legend. 20 jaar Buck en Laker geweest, speelde als prof tot zijn 42e. Zo beschaafd, zo in tune met zichzelf. 2 meter 18 aan techniek, inzicht, finesse, beheersing, en toch ook een portie New York. Daar groeide hij op en was hij als puber al een fenomeen.

Skyhook
Kareem Abdul-Jabbar, de ‘nobele, krachtige dienaar’, hij dus, wierp menige skyhook raak. Het ‘hookshot’. Vaak genoeg ook met links. Op weg naar uiteindelijk ruim 38K aan punten in de NBA …

Manny Millan/Sports Illustrated

Ik deed dat unieke schot na, op het pleintje en soms in een wedstrijd. Wat een zaligheid. Ineens die draai vanuit een subtiele en toch duidelijke versnelling, in positie komen, linkerbeen stevig op de grond pivoterend, rechterbeen omhoog synchroon met rechterarm-met-daarin-de-bal, de arm verder omhoog, de ring in het snotje nemen en de bal hoog over het hoofd en schouder loslaten. De polsklap, wijzend naar de heilige mand, luistert nauw. Goed nawijzen, leerde ik mezelf aan. Een belevenis!

Wie doet het nog? Een enkeling nog. Waarom? Is de skyhook niet cool of niet effectief? Hmmmm … kom op big guys and girls, gewoon oefenen!

League van de toekomst
De oude en wijze Kareem is fysiek duidelijk minder aan het worden. Dat raakt me als ik de foto’s nu zie. Hij heeft een vorm van kanker, maar zijn geest leeft nog volop. Hij zei in december: ‘De NBA is de league van de toekomst’. ‘De NBA heeft de NFL gepasseerd’. Woorden naar mijn hart.

Sport van de toekomst
We gaan even een Antetokounmpo-stap verder: ‘Basketball is the game of the future’. Want met de NBA voorop, kan onze hele sport profiteren. Hoewel voetbal een geduchte ‘concurrent’ is.
Hoe kwam The Big Fella op zijn stelling? Kijken we naar de VS, dan hebben de NFL en het honkbal het steeds moeilijker en heeft basketball het dus steeds gemakkelijker. Niet zo gek lijkt mij:

• In het American Football heb je een zuivere speeltijd van, niet schrikken – echt niet doen, ok?, 13 minuten. Hoeveel zei U? Basketball heeft er 40 of 48: ruim 3 tot bijna 4 keer zoveel.
• In het honkbal zal het vergelijkbaar zijn als ik die sport even snel analyseer. Eindeloos wachten op de pitch. Even rennen en weer wachten. Wie wil en kan er tegenwoordig nog ruim 3 uur in een stadion zitten, plus reistijd? Nog steeds hele hordes, maar reken maar dat het afneemt. En dat bezoekers tijdens de ‘ballgame’ ook hele andere dingen doen: kletsen, en uiteraard smart phone of tablet gebruiken.
• American Football is gestoeld op oerstrijd, landje pik. Gladiatoren die gaan vechten met elkaar. Dat is toch primitief? We groeien in bewustzijn en beschaving dus wat moet je daar nog mee?
• Bovendien, football brengt vele pittige blessures met zich mee: vooral contactblessures, soms zelfs verlammingen of blijvend hersenletsel. De cijfers spreken boekdelen. Welke ouder van een opgroeiend kind vindt deze sport dan nog echt leuk en verantwoord?

Neil Leifer / Sports Illustrated

Vergelijking basketball met andere sporten in VS
Kortom, niet meer van deze tijd. Dan basketball. Veel vriendelijker en verbindender dan American Football, en flitsender, en met meer (grotendeels continue) actie dan honkbal. Met herkenbare sterren. Honkbal heeft teveel wedstrijden in het seizoen, het football weer te weinig.
Er zijn uiteraard meer sporten in de VS. IJshockey is redelijk groot; te klein voor deze grote drie. Dat komt ook doordat vele delen van de VS te warm zijn ervoor. Soccer dan … heeft voet aan de grond gekregen, zeker bij de jeugd, maar is toch beduidend minder qua top. Andere sporten trekken niet voldoende continu de aandacht, zoals atletiek, zwemmen, worstelen, golf, boksen, autoracen et cetera.

NBA breidt uit
De NBA ondertussen, blijft uitbreiden. Activiteiten in China, Afrika, en onlangs officiële wedstrijden in Mexico City en Londen. Ze broeden zelfs op een competitie waar ploegen in Europa aan meedoen. Als het wedstrijdschema haalbaar was, zou het al lang gebeurd zijn. Boks dat maar ‘ns voor elkaar qua reizen – lastig. Dat is waar de NFL wél een voordeel heeft: omdat er veel minder wedstrijden zijn (1 x per week), is een ploeg uit Europa mee laten doen een stuk simpeler dan in de NBA.

Wind in de zeilen
Dan nog, basketball heeft de wind in de zeilen. Het niveau wereldwijd is sterk omhoog gegaan met veel spannende wedstrijden en hoogstaand spel, er is een Olympische discipline bijgekomen (3×3) en de belangstelling is groot. Basketballers komen vrij positief in het nieuws en zijn meestal prettige mensen. De NBA blijft vernieuwen: ze lanceerde het plan van The NBA Junior Championship: een heel groot internationaal toernooi voor U14. Zo gaat het maar door.

Kom, we nemen het op tegen Koning Voetbal!

Website roomsuus_nl

Natuurlijk is voetbal nog koning, nummer 1. In Nederland helemaal, maar ook wereldwijd. Ik volg voetbal wekelijks als ik de verrichtingen van mijn zoon Emanuel (11) zie bij zijn clubje DEV in Doorn.

Ik moest als basketballer in hart en nieren wel even een knopje omzetten langs de voetballijnen, en ik doe dat graag voor hem. Maar 1 ding moet me van het hart: ik snap niet dat voetbal zó populair is. Als ik echt puur naar het spelletje kijk, zo sec en neutraal mogelijk, dan vind ik het wel aardig – en niet meer dan dat. Ik meen te zien dat de vele spelers dat niet helemaal doorhebben. Is dit een projectie van mij? Het is volgens mij ook in grote mate gemakzucht. Niet uit je comfort-zone willen komen. En als je als sport eenmaal massa/volume en dus een giga-infrastructuur hebt, dan is je positie lang ongenaakbaar. Maar zou het ons lukken? Basketball populairder maken? Ik zie dat dan niet als wedstrijd-die-we-moeten-winnen, maar als spelletje. Vanuit de intrinsieke kracht van basketball.

Basketball heeft het in zich

Website kareemabduljabbar_com

De sport basketball heeft zoveel meer in zich qua ontplooiingsmogelijkheden. Het is vliegen, rennen, draaien, schieten, vangen, vrijlopen, verdedigen op zovele manieren. Met veel meer mogelijkheden dan voetbal om de bal te beheersen, te dollen, te temporiseren, etc. etc. Er is vrijwel onbegrensde creativiteit mogelijk in ons spel, zodra je de fundamentals beheerst. Dat telt zwaar in dit tijdperk van transformatie en expressie.

Kortom, op naar een gouden basketballtoekomst!
Klopt het volgens jou wat ik zeg? En zo ja, (hoe) kunnen we hier in Nederland van mee profiteren?

Marnix Lamers

Over de auteur:

‘Wat speelt er’ heet deze column van Marnix Lamers (1970), over de vele facetten en betekenissen die we in ons mooie spelletje kunnen ontdekken. Marnix groeide op met zelf basketballen en kijken naar Nashua Den Bosch in de hoogtijdagen. Hij werd dus hoopsjunkie en was op z’n 16e al basketballtrainer-coach. Nu werkt hij als trainer en inspirator aan het verbeteren van communicatie, samenwerking en waardecreatie in organisaties. Vanaf voorjaar 2018 gebruikt hij daarbij ook basketball als kapstok. Zijn website is http://www.wayra.nl

NBA JAM 2000 / AMSTERDAM TEAM TEN DREAMERS THE HAGUE (TTD) / VRIJWILLIGERS / LEUKE HERINNERINGEN-ERVARINGEN

Ook bij deze NBA-Jam was BV Team Ten Dreamers The Hague (i.s.m. Stg. PHBB) present met een (flink) aantal vrijwilligers!

BV TTD was een unieke Basketballvereniging die zich vooral richtte op de Inner City Jeugd&Jongeren van Den Haag (en omstreken). De club ontstond uit een Jongens Junioren Team van HBV The Jumpers -gecoacht door Aart Dekker- die vrijwel in zijn geheel de overstap naar de Senioren moest gaan maken -en dat geen aanlokkelijk vooruitzicht vond-, en een paar Nog niet Clubgebonden Basketballers van ongeveer dezelfde leeftijd die nog niet een vereniging naar hun zin hadden kunnen vinden, en een paar iets oudere Basketball-gekken die graag een club in Den Haag zagen ontstaan waar deze Jongeren en vergelijkbare Jeugd zich wel thuis zouden voelen -Jan Lievaart, Frank Egelie, Ed 'Lace' Strong, Aart Dekker en -iets later- ook iemand als Tom DiGaudio. Dat leidde tot eerst een nieuw Heren-senioren-team - Jumpers Heren-10! Kom daar nu nog eens om bij welke (niet-studenten) Basketball-vereniging dan ook..! - en een jaar later tot de nieuwe Vereniging TTD.

Al voor de officiële oprichting een feit was hield deze Vereniging -wat later ook gesupport door de op verplichting van de Gemeente Den Haag opgerichte Stichting Promotie Haags Basketball (PHBB)- zich ook nadrukkelijk bezig met andere vormen van Basketball dan de traditioneel reguliere; eerst en met nadruk ook met Streetball -o.a. de 3X3-vorm- erg leuk voor ons initiatiefnemers is dat 3X3 nu Olympisch wordt, en dat de Eerste en Enige officiële Streetballclub van Nederland -St4R- min of meer een Spinn-off is van TTD.

Iedereen die iets langer dan een dag bij een Nederlandse Basketballvereniging heeft rondgelopen, weet dat een van de Sleutelfactoren voor het redelijk tot goed runnen van een club de Vrijwilligers zijn. Het is zo goed als onmogelijk een vereniging voor langere tijd te runnen zonder een groot Bestand aan Actieve, goed Ontwikkelde Vrijwilligers te hebben die zich tomeloos inzetten voor 'hun cluppie'. Die hadden TTD/PHBB dan ook; in totaal over een jaar of tien vele honderden! En die probeerden we te koesteren waar dat ook maar enigszins haalbaar was. En we probeerden ze ook actief te ontwikkelen, vooral 'On the Job' en zoveel mogelijk volgens het principe dat nu 'Youth for Youth' heet/schijnt te heten. In de praktijk betekende dat dat we probeerden mee te doen aan zoveel mogelijk Grote (en minder grote) Evenementen -door die Zelf te Organiseren, of door te Participeren in Evenementen van Derden met tenminste een deel van onze Vrijwilligers, zelfs als zo'n Evenement (ver) buiten Den Haag plaatsvond.

Zoals de Flyer in deze Post dus; de NBA Jam2000 in Amsterdam...

Ik hoop dat nog steeds veel mensen goede Herinneringen koesteren aan Evenementen zoals deze waar ze aan meededen als Deelnemer en/of als Vrijwilliger.

BV Team Ten Dreamers The Hague(TTD) werd (officieel) opgericht in oktober 1993. Dat betekent dat het dit Najaar 25 jaar geleden is dat de club begon.

Het zou heel mooi zijn als er onder die vele honderden Oud-Leden, Oud-Deelnemers, Oud-Ouders en Oud-Vrijwilligers zich een aantal van 'de Volgende Generaties' bevinden, die zich door de mooie herinneringen en ervaringen geïnspireerd voelen om nu op hun beurt het initiatief te nemen iets te gaan organiseren.

Het Bestuur wil hier zeker bij helpen en/of ondersteunen, en wil nu ook wel fungeren als Contactpunt voor eventueel geïnteresseerden, en voor geïnteresseerde derden -mensen of partijen-.

Samenwerken is daarbij een sleutelbegrip, want vele handen maken licht werk! Al moet het zeker mogelijk zijn dat meerdere groepjes ieder zelfstandig een deel van het geheel gaan realiseren.


TTD - 25 Years- Worth a Party?

Wij zijn benieuwd!

Namens het Bestuur(Jan Lievaart, Jacqueliene Jones, Natalie Kong Ellen van 't Geloof en Aart Dekker),

AART DEKKER

 

Was jij erbij?

Bij dit Evenement of een van de vele andere georganiseerd door TTD/PHBB?

Heb je er mooie Herinneringen aan, of weet je een speciale Annekdote, en leuk Verhaal dat ermee te maken heeft?

Laat dat dan ook weten! Dan werk ik het wel uit tot volwassen Post op de site:

ttd-thelegend.blogspot.nl/

voor je het weet ben je een veelgelezen (co-)Auteur!


AART DEKKER

JEUGDCOORDINATOR JACQUELINE 'JACKIE' JONES BIJ HBV THE JUMPERS / AART DEKKER INITIATOR STIMULATOR PROMOTOR / BV TEAM TEN DREAMERS THE HAGUE & T2D

 Altijd leuk om waardering te krijgen, en nog meer om iets van het resultaat terug te zien, van iets dat je (voor een ander) gedaan hebt. Hoe klein dat wat je deed ook was..! Jacqueline, HBV The Jumpers & Kids: jullie ook bedankt!

 ***

Aart Dekker, bedankt voor de donatie van de basketballen!

Jacqueline Jones heeft het bericht van HBV the Jumpers gedeeld — met Aart Dekker.

HBV the Jumpers heeft 3 nieuwe foto's van 11 december toegevoegd.

Op maandag 11 december 2017 heeft Jeugdsportcoordinator, Jacqueline Jones, van HBV The Jumpers de eerste basketbal diploma's mogen uitdelen aan leerlingen van de Openbare basisschool Max Velthuijs

Helaas waren een aantal leerlingen van groep 7 en 8 afwezig en staan niet op de foto.

2e foto tekst Genairo is lid geworden van de vereniging door de naschoolse lessen. Welkom bij hbv the Jumpers Genairo.
 
De winnaars van de shoot out contest zijn:
Uit groep 5 en 6 Rami
Uit groep 7 en 8. Sem
Gefeliciteerd jongens.

LeukMeer reacties weergeven

Opmerking plaatsen

Delen

Originele Post van Mevrouw Jones: --- Hier ---

***

Jacqueline Jones heeft het bericht van HBV the Jumpers gedeeld — met Aart Dekker.

HBV the Jumpers heeft 4 nieuwe foto's van 14 december toegevoegd.

14 december · · 

Op donderdag 14 december 2017 hebben wederom leerlingen een Jumpers basketbal diploma mogen ontvangen van Jacqueline Jones, jeugdsportcoördinator van HBV The Jumpers
Meer weergeven

LeukMeer reacties weergeven

Opmerking plaatsenDelen

HAKEEM & 'THE DREAM' - IEDEREEN WERELDBURGER! - Een Lange COLUMN van AART DEKKER - Over: CATALONIË, SPANJE, SCHOTLAND, BREXIT, VLAANDEREN, WALLONIE, BRUSSEL, KOERDISTAN, NEDERLAND, HOLLAND, FRIESLAND, LIMBURG, LUXEMBURG.., E.V.A...

Mensen die mij heel goed kennen weten dat ik aan het begin van mijn zoveelste leven zit...

Nee, daarmee bedoel ik niet mijn zoveelste reïncarnatie -ik weet niet wat ik van dat concept moet denken- maar wel dat ik -door chronische ziekte en daarmee samenhangende perikelen gedwongen- mezelf de komende tijd voor de zoveelste keer moet heruitvinden.

Ooit was ik vooral Scholier, en daarnaast een seizoen ook Basketballer op het hoogste Nederlandse niveau. Achteraf gezien misschien wel gedurende het piekniveau wat de Eredivisie Basketball ooit heeft gehad. Maar toen ik voor de keuze stond leek mij -bij gebrek aan echt talent- een eventuele carrière als semi-professionele basketballer het hoogst haalbare. Wellicht dat ik met een iets betere gezondheid een zelfs een aantal jaren langer een redelijke Back-up-Eredivisie-speler had kunnen blijven/worden, maar zelfs dat mij voor ogen gehouden wenkende perspectief, bleek uiteindelijk een luchtkasteeltje. Dus koos ik voor het spelen op een lager niveau, in tegenstelling tot flink wat generatie- en team-genoten; Rene Ridderhof, Hans Heijdeman, Marco de Waard, Raymond Bottse, -om er maar een paar te noemen- werden allemaal International en speelden lang bij Nederlandse Topclubs. Ik vond mijn keuze toen 'normaal'. Want dat de genoemde 'Grote Vier uit de Dordtse School van Maarten van Gent' (veel) meer talent hadden dan ik, dat had ik echt wel door. Misschien was ik toen zelfs iets te negatief over mijn eigen potentieel; pas heel veel later begreep ik dat ik -zelfs met mijn beperkte aangeboren talenten- wellicht toch wel wat hoger had kunnen reiken, als ik dat op het moment van kiezen ingezien zou hebben. Achteraf bekeken zou het dan wel de vraag zijn geweest hoelang mijn lichaam het me toegestaan had op hoog niveau te spelen...daar zal ik nooit meer achter komen...en ik moet er ook bij zeggen dat die keuze min of meer voor mij gemaakt werd.

In ieder geval is op mijn dertigste gebleken dat de combinatie van een stevige baan (onderbroken door een aantal jaren een veeleisende studie als late twintiger), het spelen op een behoorlijk niveau basketballen (indicatief: een keer of vier, vijf per week trainen, spelen, en al snel vaak ook nog een paar trainingen geven en wekelijks een wedstrijd coachen), en daarnaast (als het even kon) ook nog wekelijks flink wat fietsen, hardlopen en/of schaatsen, in ieder geval voor een van mijn ogen teveel gevraagd was.

Dat oog ging stuk, en de toen noodzakelijke operatie -en de daarbij optredende complicaties- kregen mij bijna knock-out. Ik werd nooit meer 'de oude Aart'; het actief sporten was in een klap voorbij, en het kostte mij uiteindelijk mijn baan en maatschappelijke carrière. Wrang genoeg bood de omweg van die chronische ziekte, mij alsnog de optie om mij grotendeels aan het Basketball te wijden... Maar dan wel op zo'n manier dat het me erg veel 'Bloed, zweet en tranen' -en achteraf gezien helaas ook nog eens heel veel geld- gekost heeft. Tegenover die offers slechts stonden slechts immateriële baten, en juist die vormen de kern van dit verhaal, maar daarover straks meer.

Via bovenstaande inleiding kom ik bij de gelegenheid -omdat ik als organisator het nodige krediet had opgebouwd bij de betreffende NBA-mensen- om Hakeem 'The Dream' Olajuwon te mogen interviewen. Dit nadat de aanwezige leden van de Nationale Media die gelegenheid kregen...ze hebben er 'met z'n allen' niet het best mogelijke van gemaakt, en dat is een understatement. Want Hakeem was natuurlijk een Wereld-Ster, een NBA-Super-Star, en een van de meest getalenteerde NBA-Spelers ooit, en meer dan wat korte stukjes kwamen er niet uit de door de NBA geboden 'media-opportunity' om die Wereldster in Nederland te interviewen...

Hakeem Olajuwon - The Dream

http://www.BoredFIlmGrads.com http://www.Facebook.com/BoredFilmGrads @BoredFIlm 

Ik zat toen nog in mijn leven als Club-Oprichter en Basketball-Organisator, en ik was absoluut geen geschoolde schrijver, maar realiseerde mezelf toen al wel een beetje dat Journalist/Schrijver zijn -ware het geval niet dat ik nu eenmaal de ICT-wereld in was gegaan- helemaal niet zo'n slechte carrière voor mij had kunnen zijn, vermits ik dan natuurlijk ook de bijbehorende studie zou hebben gekozen. Ik heb sindsdien wel een beetje leren schrijven door het veel te doen, maar ben me er bij ieder stuk dat ik schrijf weer van bewust dat ik die opleiding niet als basis heb. Maar goed, ik mocht die Grootse Speler -maar zeker ook heel Bijzondere Man/Persoon- dus interviewen. Een stukje van het gesprekje dat ik met hem had is me het meeste bijgebleven; ik stelde hem een vraag over hoe hij aankeek tegen zijn toetreden tot 'The Original Dreamteam' (van de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona dus). Hij was immers een geboren Nigeriaan, migreerde pas rond zijn twintigste naar de VS, en moest dus voor die eer genaturaliseerd worden tot Amerikaan..?

Zijn antwoord was: “...dat hij het een grote eer had gevonden voor de USA te spelen, en al helemaal met de samengebrachte groep Supersterren die het eerste USA Basketball-team bestaande uit NBA'ers in Fiba-competitie in 1992 was...” Voor de wat jongere lezers: tot dat moment speelde de USA in Fiba-competities met amateurs/collegespelers, terwijl dat eerste en enige 'Echte Dreamteam' juist bestond uit de meest complete groep Supersterren ooit: naast Hakeem maakten ook Earvin 'Magic' Johnsson, Michael Jordan&Scottie Pippin, Charles 'Sir Charles - The Round Mound of Rebound' Barkley, Karl 'The Mailman' Malone, John Stockton, Larry Bird, en Patrick Ewing deel uit van dat ensemble... Nog even doorgaan? Nou er waren ook nog: Chris Mullin, Clyde 'The Glide' Drexler, en David 'The Admiral' Robinson...ik tik maar even de bijnamen die me direct te binnen schieten erbij, maar ik vergeet vast nog wel ergens iets. Ik noem ook een speler niet, want dat is nou eens een leuk zoek-vraagje: "Wie was de 12e speler van het Dreamteam? En waarom laat ik hem buiten dit rijtje van Super-Sterren?"

Kortom; ik denk niet dat er ooit nog zo'n team samengesteld zal (kunnen) worden -al moet je daarbij eigenlijk zeggen 'Zeg nooit: Nooit! Want je weet maar nooit...'

Het jaar na die ongelofelijke 'Bang' waarmee de NBA de Olympische Spelen binnenkwam -want hoe moet je het anders noemen als zowat alle Tegenstanders al VOOR de wedstrijd met jouw team op de foto willen..?- richtten wij onze club in de Oude Wijken van Den Haag op, en kozen als naam 'BV Team Ten Dreamers The Hague' (TTD), onder andere geïnspireerd op...natuurlijk!

Maar ook op het idee: 'Wees niet bang om te Dromen! Er is vaak meer mogelijk dan je op het eerste gezicht zou denken!'

Maar dat was niet het meest markante uit zijn antwoord, hij zei er achteraan: "I consider myself a Citizin of the World..." En alhoewel ik dat helemaal geen vreemde uitspraak vond uit zijn mond; 'die uitspraak bleef wel in mijn hoofd hangen'...

Goed ik had dus -op een Evenement waar tientallen jongere leden van mijn clubje uit Den Haag; allemaal Team Ten Dreamers!', een of meerdere dagen als Vrijwilligers niet basketballende Jeugd en Jongeren kennis lieten maken met NBA-Basketball (The Jam Session)- een kwartiertje kunnen praten met de Man die niet alleen een van de Enige 'Original Dreamteamers' was, maar ook nog eens -en niet voor niets!- zelf de bijnaam 'The Dream' droeg.

En wat zei die man met dat korte zinnetje nu eigenlijk?

Volgens mij: 'Al die Grenzen in de Wereld...niet belangrijk; we zijn allemaal Wereldburgers...en Iedereen heeft Dezelfde Universele Rechten van de Mens'... Dat bedoelde hij, zo begreep ik hem tenminste.

Enkele jaren later mocht ik zelf -in alweer een volgend leven- Internationale Jeugd Toernooien mocht gaan Scouten. Daardoor werd ik van Liefhebber/Fan van de Internationale Basketball-wereld, een beetje meer deel van die wereld. En omdat ik nu eenmaal graag ervaringen deel -en omdat ik vond dat veel te weinig mensen in Nederland benul hadden van die opwindende Internationale Basketball-wereld- benutte ik vanaf het begin die gelegenheid om mijn internationale ervaringen en belevenissen te delen met Basketball-Liefhebbers in Nederland, door het schrijven van Columns en Verhalen. Weer 'een volgend leven', maar dit leven loopt -zij het in beperktere mate- nog steeds door.

Ik werd dus min of meer deel van een relatief klein wereldje van Scouts, Managers, Agenten, grote Sport-merken, Coaches, en moest daarvoor (vooral) door heel Europa reizen. En ging mezelf steeds meer tenminste 'Europeaan' voelen. Nu reisde ik daarvoor ook al graag, maar in deze nieuwe rol kwam ik vaker bij 'echte Locals' en bij andere 'Basketball-nomaden' terecht -aan tafel bijvoorbeeld- want 'Reizen', is niet (precies) hetzelfde als 'Tourist of Vakantieganger zijn'. In dat nieuwe wereldje sprak ik -ondanks dat ik eigenlijk alijd een heel verlegen jongetje ben gebleven- altijd wel ergens een bijzonder iemand, of juist met heel gewone mensen uit andere landen iemand, die mij dan een beetje inwijdden in de bijzonderheden van dat land, die streek, of die specifieke plaats. Ik zag op sommige plekken de sporen van Oorlogen, en dan waren er altijd wel mensen die daar dan verhalen over vertelden die 180 graden anders waren dan je vanuit het veilige Nederland had kunnen bedenken... Ik werd er een wijzer, en dus rijker mens van, tenminste dat vind ik...

Maar het meest van alles, trok ik iedere keer weer dezelfde conclusie: 'Hoe anders landen, mensen, culturen, gewoonten ook op het eerste gezicht lijken, uiteindelijk zijn al die mensen eigenlijk net zoals 'wij' -de mensen die het toevallig erg getroffen hebben met het feit dat we 'toevallig' in een van de rijkste, meest ontwikkelde kleine stukjes van de wereld geboren en opgegroeid zijn, kleine stukjes aarde waar heel veel dingen goed geregeld zijn, en waar voor de meeste mensen heel veel mogelijk is-, en dat dat dus juist 'helemaal niet zo normaal is, maar gewoon 'Geluk'! Een les die ik toen leerde was, dat Europeanen van mijn generatie en net daarvoor, die oorspronkelijk helemaal niet zoveel anders leefden dan wij, zomaar ineens de pech hadden dat hun wieg aan de andere kant van 'De Muur', of van 'Het IJzeren Gordijn' stond. En dat dat dus een wereld aan verschil maakt wat betreft Vrijheid, Kansen, en Rijkdom die wij wel -maar velen van 'hen'- niet hadden, of in ieder geval minder.

En dat leidde bij mij dus tot de conclusie dat: het daarom dus volslagen logisch is dat wij -nu die Muur en/of dat Gordijn er niet meer zijn- die landen waarmee we in onze geschiedenis vaak behoorlijk verweven waren, helpen! Dat ze nu niet alleen maar 'een Nieuwe Markt' zijn voor ons, maar ook landen -of eigenlijk volken, mensen!- waar we niet alleen moeten profiteren als dat kan, en die we buitensluiten als ons dat even beter uitkomt, maar dat we die mede-Europeanen moeten helpen om op ons niveau van Kennis, Welvaart, en Rechtstaat te komen. Dat is in eerste instantie een kwestie van eerlijkheid, maar uiteindelijk ook altijd nog eens in ons eigen voordeel ook, wat populisten daar ook anders over mogen roepen. Want als er iets is dat de Gemeenschap die nu EU heet bewezen heeft, dan is het dat; zelf werden we na WO-II weer op de been geholpen door de Amerikanen, en als er ergens landen zijn die daar goed van hebben geprofiteerd dan zijn 'wij Nederland' en bijvoorbeeld Duitsland dat wel.

En nu is het dus onze beurt om anderen te helpen...en dat doen we dus allang niet meer genoeg, en dat vind ik bedroevend...

Goed, en dan kom ik nu dus bij de moraal van dit verhaal, en bij de actualiteit van de -zeer lange- titel boven dit verhaal: ik roep weleens -wat provocerend, maar deels ook zeker gemeend- “...weg met al die Grenzen van de Natie-staten, te beginnen met de Be-Ne-Lux; 'Laten we Nederland Opheffen en Opdelen in vier delen -bijvoorbeeld Randstad, Zuiden, Oosten en Noorden-, laten de Belgen hetzelfde doen -bijvoorbeeld in Brussel, Vlaanderen en Wallonië- en laten we daar Luxemburg dan aan toevoegen. Dan hebben we Acht relatief Grote, Sterke Regio's, die allemaal nog wel een stukje autonomer mogen worden dan bijvoorbeeld onze provincies nu zijn. We noemen het nieuwe geheel dan Be-Ne-Lux-land, en zijn dan meteen een van de grotere, en rijkste landen in de EU."

Daarmee sparen we (de kosten en consequenties van) die politieke- en bestuurs-laag daartussen -een laag waar ik me toch in toenemende mate aan erger vanwege het geneuzel en het onvermogen, een laag bovendien die er in de Globaliserende Wereld toch steeds minder toe doet- gewoon uit; dat zou ons miljarden schelen! En dan kunnen we gelijk alles wat nu niet goed meer functioneert eens flink opschudden en verbeteren -ik noem maar even wat voorbeelden: Defensie, de e-Overheid (en dus ook de Belastingdienst die op instorten staat), de Zorg, het Onderwijs, er zijn gebieden te over waar wel eens een frisse wind door mag!

En als datzelfde dan ook op andere plaatsen in Europa waar het inmiddels flink rommelt ook zou gebeuren; dan krijgen we een nog veel groter en veel sterker Europa, maar ook een Europa waar 'de Macht van de Toevalligheid'

-zie Schotland, Noord-Ierland en Ierland de UK en de Brexit,

-zie Catalonië, Baskenland en Spanje,

-zie het Frankrijk van het Platteland vs. de Grote Steden/c.q. Parijs,

-zie Duitsland dat veel te Groot, Rijk en Machtig is geworden, maar tegelijk nog steeds een onzichtbare grens heeft tussen 'Oost-' en 'West',

-zie Italië dat kraakt in zin voegen,

-en zo kan je nog uren doorgaan over het Meest Diverse Continent van deze Planeet, en dan heb ik het nog niet eens over 'weeffoutjes' die ooit zijn gemaakt aangaande de Koerden, de Palestijnen vs. Israël, en...en, en, En!

Ik zie het in mijn leven Niet Gebeuren...maar ook hier geldt: 'Zeg nooit: Nooit!'

Cartoon overgenomen van   ---  Hier  ---

En ik -want ik blijft af en toe Dromen; daarmee stoppen staat voor mij gelijk aan stoppen met leven- zou graag ooit eens een Groot Basketball-Toernooi zien, waarin het anders gaat dan waar we nu aan gewend zijn:

-waarin niet een dominant groot aantal Europese Landen elkaar het leven zuur maken, met nog enkele andere landen buiten de USA; daar is trouwens niets mis mee, het is heel vaak prachtige sport en gaat vaak met Grote maar Positief gekanaliseerde Emoties gepaard,

-maar waar dan uiteindelijk die meestal Europese landen -soms eens afgewisseld door landen als Canada, Brazilië of Argentinië, Australië en misschien ooit China- altijd weer verliezen van de US of America – zolang die natuurlijk niet ook steeds meer problemen krijgen, om als een Natie met het Best Mogelijke Team, dus teveel commercie uitbannend, op te treden.

Maar dat we eens een echte Battle tussen de USA en Europa krijgen!

Wie zou die wedstrijd uiteindelijk het vaakst gaan Winnen??

Het is een Mooie Droom, en het gaat 'maar om de belangrijkste bijzaak in het leven; sport'... Die andere zaken zoals Vrede & Vrijheid, echte Democratie, mogelijkheden jezelf te Ontwikkelen en te Ontplooien, voor een Volk om 'een te zijn', en vanuit die zekerheid zichzelf open te stellen voor 'de Ander', de kans om meer van de wereld te zien. Etc, etc...

Er is in deze roerige tijden zeer veel werk aan de winkel voor de Politici, maar dus ook voor de Stemmers in al die landen!

AART DEKKER

P.S. Wie maakt er een nieuw plaatje voor die 'Droom'; de 'Next Big Step in Basketball'?

Ik houd me aanbevolen, de mooiste inzendingen krijgen een speciale Column van me cadeau!