@NRC #CARTOON ´Fokke & Sukke...zijn boze Turken.´ / #WK #VOETBAL #MAROKKO /

In @NRC ´Fokke & Sukke...zijn boze Turken.´ https://t.co/eLQJ92QMS7

— Aart Dekker (@AartDekker) July 1, 2026

 

Van NRC.nl op 1 juli 2026, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---

 

FRAGMENT NRC-OPINIE SPORT / COLUMNIST CAROLINE TRUJILLO: 'Droommigrant' - Hakim Ziyech / HOORT U HET OOK EENS VAN EEN ANDER / AJAX AMSTERDAM / VOETBAL /

Hakim Ziyech ⚡⚪? @AFCAjax#HakimZiyech #Ziyech #Ajax #maroc #morocco pic.twitter.com/FaScJAxCE5

— Hakim Bezri (@hakimbezri) January 13, 2019

FRAGMENT(NRC-Opinie Sport, Column Caroline Trujillo, 'Droommigrant Hakim Ziyech'):

“........ Ik leefde mee toen Ziyech, gezet voor het oude migrantenblok, koos om voor Marokko uit te komen. Als Nederland en je land van herkomst twee vrienden van je zouden zijn, is Nederland die ene die in het café, als hij te veel Geerts of Thierry’s op heeft, gaat dreigen de vriendschap op te zeggen. „Als je je niet zoals ik gedraagt, ga je maar.” Of: „Eén strafbaar feit en je bent exit.” In dat café wordt het afschaffen van de dubbele nationaliteit: „Je moet kiezen tussen hem of mij.” Van het land van herkomst hoef je geen rondje te verwachten, want dat heeft geen cent te makken, maar het behandelt je nooit, hoe beneveld ook, als een ledemaat dat hij zou kunnen afhakken. Daarom begreep ik dat Ziyech voor Marokko koos. Dat zou u waarschijnlijk ook doen. Helemaal als Johan Derksen, voor hij van zijn kruk lazert, roept dat je dankbaarheid moet tonen. Een thuisspeler hoeft dat nooit.......

…..

...”

De complete originele Column op NRC.nl:

Opinie

Droommigrant

Carolina Trujillo

15 mei 2020 Leestijd 2 minuten

Ajax kon Hakim Ziyech geen waardig afscheid geven met een staande ovatie in een bomvolle Arena, dus brachten ze hem naar een leeg Tuschinski-theater en lieten hem daar zijn mooiste momenten bij Ajax in bioscoopformaat terugkijken. Met Ziyech heb ik een ding gemeen en dat is het migreren. Dan kunt u wel zeggen: ah joh, die Ziyech is helemaal geen migrant, die is in Dronten geboren, maar een mens komt niet uit het postcodegebied waar hij toevallig op aarde kwam, afkomst huist in heel andere zaken.
Ik begon met migreren toen ik vier was, inmiddels weet ik er een aantal dingen over. Een daarvan is dat er geen weg terug is, eens een migrant altijd een migrant, zelfs wanneer je terugkeert, is jouw wereld voor altijd anders dan die van je naasten die thuis bleven. Het is als het verschil tussen een team dat altijd thuis speelt en een team dat vooral de uitwedstrijden kent.
Ik leefde mee toen Ziyech, gezet voor het oude migrantenblok, koos om voor Marokko uit te komen. Als Nederland en je land van herkomst twee vrienden van je zouden zijn, is Nederland die ene die in het café, als hij te veel Geerts of Thierry’s op heeft, gaat dreigen de vriendschap op te zeggen. „Als je je niet zoals ik gedraagt, ga je maar.” Of: „Eén strafbaar feit en je bent exit.” In dat café wordt het afschaffen van de dubbele nationaliteit: „Je moet kiezen tussen hem of mij.” Van het land van herkomst hoef je geen rondje te verwachten, want dat heeft geen cent te makken, maar het behandelt je nooit, hoe beneveld ook, als een ledemaat dat hij zou kunnen afhakken. Daarom begreep ik dat Ziyech voor Marokko koos. Dat zou u waarschijnlijk ook doen. Helemaal als Johan Derksen, voor hij van zijn kruk lazert, roept dat je dankbaarheid moet tonen. Een thuisspeler hoeft dat nooit.
Ziyech vertrekt naar Chelsea, Engeland. Van enkel ‘migratieachtergrond’ maakt hij daarmee de transfer naar droommigrant. Dat is die waarvan de droom in het buitenland woont. Om daarbij te komen moet de droommigrant zijn volk verlaten. Droommigranten zijn meestal jong en gaan alleen. Ik was 21 toen ik uit Montevideo vertrok omdat ik zo nodig schrijver wilde worden. Wat veel droommigranten gemeen hebben, is dat ze ooit in een vertrekhal hun moeder zagen vechten tegen tranen veroorzaakt door hun keuze. Een gevecht dat moeders altijd afleggen.
Van alle wedstrijden die Ziyech zal spelen, is er een die hij niet kan winnen: die tegen de tijd die hij heeft met de zijnen. Tijd heeft elke wedstrijd tegen je gefikst. Voor je het weet, zit je in de tweede helft van je leven en heb je tientallen verjaardagen gemist. Daarom hoop ik dat Ziyech, meer dan bekers en schalen, momenten met zijn naasten zal vasthouden.
Tegen het slot van de vertoning in Tuschinski kwamen de afscheidsfilmpjes die vrienden voor hem hadden opgenomen. De klap werd voor het laatst bewaard: het filmpje waarin zijn moeder hem toesprak. Het was het moment waarop Ziyech brak. Die jongen gaat het zwaar krijgen in de vertrekhal.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 16 mei 2020

DBL NIEUWS / ARIS LEEUWARDEN: Aris Kiest voor 30-jarige Belgisch/Marokkaanse nieuwe Coach

Belgische Marokkaan Ferried Naciri is komend seizoen de coach van Aris Leeuwarden

 

Naciri nieuwe hoofdcoach Aris

LEEUWARDEN, 5 juni 2019 - Ferried Naciri is de nieuwe hoofdcoach van Aris Leeuwarden. De 30-jarige Belg tekent een contract voor het komende seizoen (2019-2020), met de intentie om een langere samenwerking met de Friese eredivisieclub aan te gaan.
 

De Belgische coach was afgelopen seizoen assistent-coach bij de profclub FOG Naestved uit Denemarken. Daarvoor was hij assistent-coach en later hoofdcoach van de Leuven Bears in de Belgische eerste klasse. Met 27 jaar was hij de jongste coach in de geschiedenis van deze klasse.

Merlijn van der Meulen (bestuurslid technische zaken) is zeer tevreden met de komst van Naciri: “Ferried is een zeer gedreven en ambitieuze coach. Hij heeft bewezen spelers goed te kunnen ontwikkelen en gaat een belangrijke rol spelen bij het bouwen van een sterke organisatie.”

Met de komst van Naciri als nieuwste aanwinst heeft Aris de eerste belangrijke stap voor het nieuwe seizoen in de Dutch Basketball League genomen.

**

SHARTIE Aart Dekker

Een nieuwe Stap/Fase voor het Friese Basketball: Aris Leeuwarden Kiest voor Jong!

Waar Aris Leeuwarden lange tijd door een groep mensen werd geleid die ook (mede) aan de oorsprong van de club hadden gestaan - Gert Schurer voorop - is nu duidelijk een nieuwe fase begonnen waarbij de touwtjes in handen komen van zeer Jonge Bestuurders. Die op hun beurt ook weer voor (zeer) Jong en nieuw kiezen.

Ik hoop dat al dat jeugdig elan de club ook weer een volgende fase in kunnen leiden; niet in het minst een waarbij het Friese Basketball als geheel - nu nog met andere regio's aan randen van Nederland, zoals bijvoorbeeld Zeeland en Zuid-Limburg op zijn best lichtgrijs, zo niet witte vlekken op de Basketball-kaart van Nederland - de volgende stappen naar 'Groter, Sterker, Beter en Completer' (kan gaan) gaan maken. Er is nog een wereld te winnen, maar gemakkelijk is dat niet! Ik wens de nieuwe generatie veel succes en doorzettingsvermogen!

(AD)

COLUMN AART DEKKER / DBL / ZIGGOSPORT ALL*STAR GALA 2017 / ORANJE BASKETBALL / NT MANNEN / NEDERLAND & MAROKKO: De Broers Kherrazi - Mohamed & Hicham, E.V.A.

HichamKherazzi_Unsung Hero bij Apolle Amsterdam

Mo Kherazzi: Meer   ---  Hier  ---

Hicham Kherazzi: Meer   ---  Hier  ---

Hicham in the picture, Mo op de achtergrond, vaak is het andersom..!

Mo slaagde erin mij voor het eerst te realiseren: "Hey, je kan dus ook -en met succes, tenminste in een All^Star Game- Defensief aan Cherry Picking doen..."

Hichem was er niet -actief- bij in Leiden tijdens het Basketball Gala; best wel jammer, want in de schaduw van -in ieder geval de perceptie van velen- 'grotere sterren' speelt de broer van Mo -Hicham Kherazzi- tenminste in de meeste wedstrijden die ik dit seizoen van hem zag, uitstekend Basketball voor Apollo Amsterdam.

De eerste wedstrijd die ik van hem zag dit Seizoen (2016/2017), in en tegen Forward Lease Rotterdam Basketball, was hij zelfs spectaculair goed!

Ik vroeg hem toen: "...kan je mij je Basketball-CV sturen?..."

Dat deed hij:

Basketball-CV Hicham Kherazzi:

2016/2017 Bc Apollo (Netherlands)

2014/2015 Amsterdam / Mas Maghreb atletiek club Fes (Marokko)

2012/2013 Leeuwarden (Netherlands) 2010/2011 A.S.E Essaouira (Marokko)

2009/2010 Demon Astronauts Amsterdam (Netherlands)

Volgens mij vergeet hij nog het belangrijkste; want niet alleen broer Mohamed is International -dat weet iedereen!- ook Hicham is dat -dat weet lang niet iedereen...want, -maar is dat wel zo logisch dat velen dat NIET weten?- Hicham is/was datzelfde voor Marokko!

In ieder geval Mo dus wel, Hicham niet actief op het Basketball Gala 2017.

Mo deed mij daar concluderen dat je dus -zeker in zo'n All*Star0potje- ook aan 'Cherry-picking' kan doen in de Verdediging. En dan bedoel ik dus niet dat je niet mee verdedigt en lekker 'voor' blijft hangen in de hoop zodra je eigen team de bal krijgt twee gemakkelijke punten kan laten bijschrijven... Nee; dan bedoel ik niet mee terugsprinten in de Verdediging, maar bewust blijven hangen achter de bal, in de hoop dat de tegenstander niet door heeft dat je daar nog bent, om zo Steal na Steal te pakken!

Nu ik erover nadenk -alleen heb ik het toen nooit in deze termen beleefd- ik heb bij Frisol/R. (Rowic) in Dordrecht zelf samengespeeld met een man die datzelfde trucje tot Kunst verheven had; David Moore -wie kent hem niet?!?

Terug naar het Gala; niet alleen Hicham was er niet actief -so-wie-so jammer voor hem, misschien ook voor Apollo en publiek.

Ook jammer: er was ook geen wedstrijd voor de jongste DBL-spelers en/of DTL.
Dat vond in ieder geval ikzelf spijtig: voor die jonge gasten, en dus zeker ook voor mijzelf -de gelegenheid om een deel van het aanstormende talent bij elkaar te kunnen zien op een veld, tijdens de reguliere competitie, en -misschien ook wel weer- voor het publiek.

Olaf Schaftenaar MVP All*Star Game, met NMT-voorzitter Bert Kragtwijk,
Cheerleaders, mascotte;s en...Speaker ZZ Leiden

Ook al realiseer ik me best dat het voor datzelfde publiek dan een wel erg lange zit zou zijn geweest, en een aanzienlijk deel van het publiek vertrok nu al voor het laatste kwart van 'de All*Star Game - toch eigenlijk bedoeld het hoogtepunt van zo'n Gala te zijn! Jammer dus, zeker voor het vertrokken deel van het publiek, want ze misten de apotheose -de verkiezing van Neo A-International Olaf Schaftenaar, toch een van Oranje Basketball's Hoop in Bange Dagen! Olaf liet, terwijl hij toch waarschijnlijk nog lang niet in Piek-Topvorm kan zijn vanwege zijn langdurige blessure. Normaal gesproken gaat Landstede Zwolle nog heel wat plezier beleven van 'de Steal' die het aantrekken van de Jongste Schaftenaar toch echt wel is.

Gedunkt werd er ook, met voor mij gelijk associatieve herinneringen van de Bovenzaal, Christelijk Lyceum Dordrecht, een Springplank, etc, etc... Maar deze Dunking Devels uit Slovenië kwam nog net iets hoger; een typisch gevalletje van Dunking - Living - Dangerously, want ik zag virtueel als op mijn netvlies een van die gasten met zijn voet in de Basket of het Netje terecht komen...dat zou geen feest geweest zijn...

Goed, dit waren mijn eerste bespiegelingen naar aanleiding van het ZiggoSport DBL Basketball Gala 2017, wellicht volgt er later nog (wat) meer...

AART DEKKER

ANALYSE SCHRIJVER / GEVECHT BADR VS. RICO / NRC: Mohammed Benzakour - 'Waar het gevecht tussen Badr en Rico echt over ging'

Afbeelding van: Mixfight.com

CITAAT('Waar het gevecht tussen Badr en Rico echt over ging', Mohammed Benzakour, NRC.nl, 16-12-2016)
Mohammed Benzakour was bij het gevecht tussen Badr Hari en Rico Verhoeven en zag vooral een botsing tussen Marokkaanse Nederlanders en witte Nederlanders. „Badr moet de zucht naar revanche bevredigen.”
...Terwijl pal achter de Arena de Weihnachtsmarkt in volle gang was (lieflijke kerstliedjes uit lieflijke Bratwurst-stalletjes) stoomde binnen een kolkende massa zich klaar voor een bloedige veldslag. Het stadion was tot de nok toe gepropt; van de twaalfduizend kaarten waren er tienduizend voor fans uit Nederland. Badr-petjes, Badr-shirts, Badr-buttons, I-love-Badr-tattoos. Op de trappen naast de hoofdingang hielden jongemannen wanhopig een karton omhoog: ‘I pay double price for ticket!’ Om mij heen klonk meer Nederlands dan Duits. De fans bleken voornamelijk afkomstig uit Amsterdam-West, Rotterdam-Zuid en het Vlaamse Borgerhout. Hier en daar opstootjes met Rico-fans met kaalgeschoren koppen en bolstaande speed-ogen.

Het hele NRC-artikel van Mohammed Benzakour lees je --- Hier ---

(IN-) TOLERANT NEDERLAND / MAROKKO / CULTUUR / GOED VOORBEELD / EVEN NADENKEN / VK / HIER WORD IK VROLIJK VAN: 'Ik wist niet dat Marokkanen zo... leuk zijn'

Dit artikel van de Volkskrant, op VK.nl, originele artikel en meer   ---  Hier  ---

'Ik wist niet dat Marokkanen zo... leuk zijn'

Arabische en westerse cultuur komen samen bij festival Atlas Electronic

ARTIKELEat your heart out Henk en Ingrid: er is een plek waar de Arabische en westerse cultuur wél samengaan. Sterker, waar die versmelting magisch wordt - en iedereen uit z'n dak gaat.

Door: Haroon Ali 5 september 2016, 19:30

 
 
 

Volg de Volkskrant

Elke avond om 20.30 het laatste nieuws en alvast zes artikelen uit de krant van morgen in uw mailbox? Schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.

Stel je een wereld voor waarin niemand zeurt over een boerkini, waar de westerse en Arabische wereld niet botsen maar samensmelten. Waar spierwitte Nederlanders rondlopen in een djellaba, waar vrouwen én mannen hennatatoeages nemen en waar Marokkaanse Nederlanders, ruimdenkende Marokkanen en wereldburgers uit Spanje, Frankrijk, Engeland en zelfs China gebroederlijk een waterpijp (of joint) delen. Ze dansen op een opzwepende mix van Hollandse house en Arabische klanken in een met oosterse tapijten bekleed amfitheater, onder een radioactiefroze hemel. Deze utopie heet Atlas Electronic - dat afgelopen weekeinde voor het eerst plaatsvond in Marrakech.

Het vierdaagse festival is een initiatief van Karim Mrabti (26), die in Barcelona woont en al sinds zijn 16de feesten organiseert, en dj-vrienden Khalil Ryahi (32) en Steven Pieters (33) van Triphouse Rotterdam. Zij haalden de Amsterdamse feestorganisatie Cartel erbij, de dj's van het Londense feest Secretsundaze en cross-overartiesten van het Marokkaanse platenlabel Cosmo Records. Kortom: een waaier aan Europese en Marokkaanse acts. Ook werd Red Light Radio (normaal gehuisvest in een peeskamertje op de Amsterdamse Wallen) uitgenodigd om live dj-sets uit te zenden.

Veel Nederlanders vragen zich af: kan ik daar wel drinken?

Volgens de organisatoren verspreidt elektronische muziek zich 'als een virus' door Marokko. Ze willen westerlingen in contact te brengen met deze rap groeiende scene. Anderzijds willen ze de plaatselijke bevolking trakteren op ervaren Europese dj's. Bovendien brengt dit collectief festivalkennis mee naar een land waar dit soort extravagante dance-evenementen nog in de kinderschoenen staan.

Ter plaatse werden feestprofessionals al wel in een vroeg stadium betrokken bij de organisatie en programmering. Er wordt gestreefd naar een gemêleerd publiek: de helft uit Europa, de helft uit Marokko en omringende Arabische landen, in de hoop zo westers dancekolonialisme te voorkomen. Dat verwijt krijgt bijvoorbeeld AfrikaBurn, een spin-off van het Amerikaanse hippiefestival Burning Man. Op blogs klaagt men dat AfrikaBurn in de afgelegen woestenij van Zuid-Afrika een invasie veroorzaakt van witte hippies. In een sfeerfilmpje van de vorige editie is minutenlang geen persoon met een kleurtje te zien.

Het amfitheater van Villa Janna in de Palmeraie, nabij Marrakech, waar Atlas Electronic plaatsvond. © Dim Balsem

GNAWA-GROEPEN

Ik wist niet dat Marokkanen zo... leuk zijn

Een Nederlandse bezoekster

'Ik wist niet dat Marokkanen zo... leuk zijn', zegt een Nederlandse bezoekster met enige schaamte. Ook organisator Steven Pieters had voor zijn eerste bezoek aan Marokko, afgelopen december, best wat vooroordelen over het land. 'Ik zit al mijn halve leven aan een bureau met een Marokkaan en veel vrienden zijn Marokkaans. Toch raakt je mening gekleurd door onze media, die het alleen hebben over scooter-Marokkanen die alles omtrappen. Ik was verbaasd dat er in Marrakech veel progressieve mensen zijn. Voor die mensen willen we een open sfeer creëren van liefde en respect, waar iedereen zichzelf kan zijn en kan doen wat-ie wil.' En inderdaad, er lopen op het festival veel artistieke types rond - flamboyant en sensueel.

Tussen (maar ook tijdens) de sets van jonge Arabische dj's treden traditionele gnawa-groepen op: oude mannetjes met diepe rimpels en een fez op het hoofd. Ze zingen Afrikaanse, door de islam geïnspireerde liederen, begeleid door trommels, ijzeren castagnetten en een luit. De lokale 'Marrakchi' kunnen de repetitieve mantra's moeiteloos meezingen, maar zet er een housebeat onder en iedereen gaat uit zijn dak. De jongens van Red Light Radio melden ondertussen dat men in Amsterdam wild wordt van wat ze op de radio horen en op de livestream zien.

Feesten op een mix van Nederlandse house en Arabische klanken. © Dim Balsem

De Arabische klanken en zang - zwierig, melodieus en vol drama - lenen zich perfect voor dance, dus het is geen wonder dat de populariteit in het Westen snel toeneemt. Een goed voorbeeld is het Franse collectief Acid Arab, dat eerst het amfitheater platspeelt en daarna zijn kunstje overdoet bij Red Light Radio. De groep uit Parijs is 'gefascineerd door oosterse muziek en de complexe ritmen die dansers in een trance brengen alsof het acid house is', zo schrijven ze op hun Facebookpagina.

Atlas Electronic raakt de juiste snaar. De Nederlanders komen in aanraking met muziek die ze niet goed kennen en de Marokkanen zien voor hen bekende klanken opgetild worden tot iets veel spannenders - magisch zelfs. In de zwoele buitenlucht klinken de beats gewoon lekkerder dan in een trashy toeristenclub in het centrum. Adembenemend mooi is ook de videokunst die achter de dj op de muur van het amfitheater wordt geprojecteerd. We zien getekende Arabische gezichten door abstracte figuren flitsen en soms gaat zelfs het hele amfitheater dansen door de laserstralen.

ZELFVERTROUWEN

Bezoekers van Atlas Electric. © Dim Balsem

Goed voor het zelfvertrouwen van de lokale dj's, zegt Adil Hiani (27) van Cosmo Records, die in Casablanca woont en ook op het festival draait. 'Er zijn in Marokko goede dj's die almaar beter worden, maar er is nog geen infrastructuur om hen tot bloei te laten komen. Er zijn te weinig plekken waar ze kunnen draaien, te weinig promotors en platenlabels. Daardoor is de scene, als je daar al van kunt spreken, erg klein. Het aantal platenreleases van Marokkaanse elektronische artiesten is vrijwel nihil.'

De Rode Stad kent twee grote kunstevenementen - de Marrakech Biennale en het Festival International du Film de Marrakech - maar naast Atlas zijn er in Marokko slechts twee andere festivals met elektronische muziek: Oasis (16 t/m 18/9 in Marrakech) en Moga, dat in oktober voor het eerst wordt georganiseerd in de kuststad Essaouira.

'We zijn dus pioniers', zegt Steven Pieters van Atlas. Een contrast met Nederland, waar jaarlijks achthonderd festivals plaatsvinden - daar kom je amper tussen. In Marokko hebben ze de ruimte en kunnen ze bezoekers een unieke ervaring bieden. Die is trouwens alleen weggelegd voor de Europeaan met een flink vakantiebudget en de Marokkaanse bovenklasse. De passe-partouts (vanaf 100 euro) en de consumpties zijn prijzig (2,80 euro voor een biertje, 8 euro voor een hamburger). De gemiddelde Marokkaan kan zich alleen een dagkaart veroorloven (45 euro).

Dance is een van Nederlands grootste exportproducten. ING berekende dat de exportwaarde sinds 2008 jaarlijks met 50 procent toeneemt. Als het groeitempo doorzet, komt de exportwaarde in 2016 uit op 218 miljoen euro, zo blijkt uit het onderzoek. In het buitenland kennen feestgangers Nederland vooral van feesten als Sensation en commerciële dj's als Armin van Buuren, Hardwell, Martin Garrix en Afrojack. In de topvijf van 's werelds beste dj's staan vier Nederlanders.

Hier is de djellaba cool, in plaats van: oei, die is vast geradicaliseerd

Battle of the festivals

Naast Atlas Electronic werd afgelopen weekend ook een ander Nederlands festival in het buitenland georganiseerd. Na succesvolle edities in Amsterdam presenteerde Dekmantel in het Kroatische Tisno voor de eerste keer Selectors, dat razendsnel was uitverkocht. De inmiddels inburgerde merknaam Dekmantel, een line-up met grote Europese smaakmakers en relatief lage reiskosten naar Kroatië, hebben de kaartverkoop van Atlas ongetwijfeld beïnvloed. Dat beide festivals in precies hetzelfde weekend plaatsvonden, was een ongelukkige samenloop van omstandigheden, zegt Steven Pieters van Atlas. 'Wel jammer, want qua muziek en publiek vissen we toch een beetje in dezelfde vijver.'

'The Dutch' hebben bewezen dat ze een uitbundig feest kunnen neerzetten, en dat ook kunnen managen. Door de regeldrift in Nederland weten organisatoren welke vergunningen nodig zijn en waar de knelpunten liggen. Nu willen ook de kleinere feestorganisatoren, die zich richten op de verfijnde elektronische muziek, hun vleugels uitslaan. Dekmantel, een festivalorganisatie en platenlabel, organiseerde afgelopen weekend voor de eerste keer Selectors in Kroatië. En DGTL, bekend van de festivals op het Amsterdamse NDSM-werf, is nu ook een begrip in Barcelona.

De locatie van Atlas was snel gekozen. Festivaldirecteur Karim Mrabti stuitte via Airbnb op Villa Janna, gelegen in de Palmeraie, een klein half uur rijden van het drukke centrum. De uitgestrekte ecolodge is gebouwd met natuurlijke materialen: de grassprieten steken nog uit de verharde zandmuren. Er zijn terrassen, houten loopbruggen, roodbruine koepels, een flink zwembad en een imposant amfitheater. De aardetinten van dit festivalterrein geven de muziek extra warmte, in tegenstelling tot de sfeer van zo'n koude industriële loods. Het sluit dus perfect aan bij het gevoel van Atlas.

De organisatie verliep wat minder soepel - welkom in Marokko. Pieters en Ryahi vertellen over de tergende bureaucratie, dat ieder document moest worden ondertekend én gestempeld. Een bevestiging per e-mail betekent hier niks. 'Je moet ook eerst toestemming vragen bij de commissaris van de koning', zegt Ryahi. 'Elke stad heeft er een en die staat boven de burgemeester. Hiërarchie is hier zo belangrijk.' En dan is er nog de kwestie alcohol. Je mag niet te dicht in de buurt van een moskee drank serveren. Als besloten evenement heeft de organisatie een drankvergunning gekregen, maar alle automobilisten moeten bij vertrek een blaastest doen, om te voorkomen dat ze dronken de weg op gaan.

TEGENVALLERS

Aan de waterpijp. © Dim Balsem

In Marokko draait alles om connecties, zeggen de vrienden. Het hielp dat Mrabti en Ryahi van Marokkaanse afkomst zijn. Ryahi: 'Je moet eerst een band smeden voordat je plannen maakt. Steven begon gelijk: nou, dan gaan we dit zo en zo doen. Toen zeiden die gasten tegen mij: Khalil, praat even met hem. Wij zijn Marokkanen, dit gaat allemaal niet zo snel. Ik was dus wel de ijsbreker.' Pieters: 'Nederlanders zeggen waarop het staat en wij Rotterdammers lopen daarin voorop. Maar dat wordt in Marokko gezien als bot. Dus moet je eerst thee drinken en een uur over koetjes en kalfjes praten.'

Er zijn op de eerste editie van dit meerdaags festival in Marokko wel kinken in de kabel. De pinautomaten werken niet en er is veel gedoe met de shuttles die bezoekers van en naar de resorts moeten brengen. Het weer werkt evenmin mee. Niks brandende zon, zoals de dagen ervoor, maar bewolking en zelfs een spatje regen - een Nederlandse vloek? Ook de kaartverkoop valt tegen: ongeveer vijfhonderd bezoekers per dag, terwijl er ruimte is voor vijftienhonderd man.

Volgens Karim Mrabti moeten de Marokkanen nog wennen aan het concept van een dancefestival. Ook konden ze als nieuw festival in een nieuw land de lokale bevolking niet lekker maken met filmpjes en foto's van eerdere edities. Anderzijds denkt Mrabti dat veel Nederlanders nog huiverig zijn om naar een festival in islamitisch land te vliegen. 'Ze vragen zich af: kan ik daar wel drinken?' Toch is de organisator optimistisch: de kosten zijn gedekt (dankzij spaargeld en leningen bij vrienden) en met de lessen die ze hieruit trekken, organiseren ze volgend jaar gewoon weer een nieuwe editie.

Ik was verbaasd dat er in Marokko veel progressieve mensen zijn

Gelukkig maar, want er gebeurt hier echt iets bijzonders. In Nederland en andere Europese landen valt altijd op hoe wit de festivalbezoekers zijn (net als het publiek van andere cultuuruitingen). Je moet zelf een kleurtje hebben om te ervaren dat je ineens afsteekt tegen de massa. Het mooiste van Atlas is de enorme variatie in bezoekers. Zelfs de Nederlanders zijn vaak een mix van nationaliteiten. Er is niet één uniforme hipsterlook, maar verschillende kledingstijlen, dansstijlen en accenten. Dat levert interessante discussies op, natuurlijk mede gevoed door alle drugssoorten die ook hier gewoon in omloop zijn (de breed glimlachende bewakers lijkt het niet te interesseren).

Wat het meest ontroert, is de trots waarmee de Marokkaanse Nederlanders op het festival rondlopen. Khalil Ryahi omschrijft het als een 'homecoming' en een 'trip to the mother land'. Hier is de djellaba cool, in plaats van: oei, die is vast geradicaliseerd. Hier kun je Arabisch spreken zonder boze blikken van Henk en Ingrid. Op Atlas Electronic kunnen deze jongeren hun vrije, westerse moraal en hun liefde voor feesten en dancemuziek moeiteloos verenigen met hun kleurrijke culturele achtergrond. Zo zit Karim Mrabti bij het openingsconcert met zijn hele familie op de tribune. Hier heeft hij een heel jaar naartoe gewerkt. Dan fluistert zijn moeder tegen hem: 'Ik ben zo trots op je.'

Video van Atlas Electronic   ---  Hier  ---