Posts tonen met het label Jaar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jaar. Alle posts tonen
zondag 4 januari 2026
vrijdag 21 februari 2025
JAAROVERZICHT 2024 ORANGE LIONS: 'Wederopstanding Orange Lions zet zich voort' - ' Depth Chart' / BASKETBALL JAARBOEK 2023-2024 & REBOUND MAGAZINE / Stichting American Sports
.jpg)
Dit artikel staat in Basketball Jaarboek 2023-2024 en schetst het jaar 2024 van de Orange Lions
voor een abonnement op REBOUND Magazine en/of het Jaarboek,
digitaal en/of in print, kijk --- Hier ---
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Dit artikel staat in Basketball Jaarboek 2023-2024 en schetst het jaar 2024 van de Orange Lions
voor een abonnement op REBOUND Magazine en/of het Jaarboek,
digitaal en/of in print, kijk --- Hier ---
zaterdag 4 januari 2025
NRC-OPINIE CARTOON Fokke & Sukke nemen geen enkele risico meer...#herkenbaar!
Zeer #herkenbaar! Op https://t.co/eHWhRt6oBB de volgende "Fokke & Sukke" ´moderne #Nieuwjaarswens´ #risicomijdend & #veilig https://t.co/hOi5iNabud
— Aart Dekker (@AartDekker) January 4, 2025
en nog veel meer Fokke & Sukke --- Hier ---
woensdag 7 augustus 2024
ER WAS EEN TIJD...GEEN OLYMPISCHE WAPENSTILSTAND; TERWIJL ER IN PARIS2024 EEN HEEL GROOTS SPORTFEEST PLAATSVINDT / OORLOG IN OEKRAÏNE / FRAGMENT: Oekraïense militair Jimmy (36) vecht aan het oostfront: ‘Je verliest jezelf in deze oorlog’ - en de Russische sporters? Die gaan dood... /
Cartoon van:
Hier: https://www.washingtonpost.com/comics/2022/03/19/vladimir-kazanevsky-cartoons-ukraine-putin/
“.... ‘Stel je een volkomen verwoest gebouw voor. Een complete ruïne. Geen plek meer om te verdedigen. Dan, als kakkerlakken, komen vier mannen aangerend, die gaan ergens onder het ijzer liggen. Wij gooien er granaten naar toe. Ze gillen al. Misschien is er wat afgerukt. Maar niemand komt eruit, niemand geeft zich over. Ze blijven, weet ik veel, schieten. Dus je schiet op ze met je machinegeweer. Misschien gaan ze rennen, schreeuwen, maar het gebeurt nooit dat ze terugtrekken. Ze proberen altijd nog vooruit te komen. Ze sterven, maar ze blijven vooruitrennen.”
Aan het woord is Jimmy (36), commandant van een infanteriecompagnie. Hij voert 114 man aan. Zijn achternaam geeft hij niet, conform militair voorschrift. Als hij spreekt over ‘wij’, dan zijn dat de Oekraïense militairen van de 24ste gemechaniseerde brigade. ‘Zij’ dat zijn Russische militairen die Oekraïne proberen te veroveren.
Jimmy is geen beroepsmilitair. Voor de grote oorlog werkte hij in online marketing... “
Oekraïense militair Jimmy (36) vecht aan het oostfront: ‘Je verliest jezelf in deze oorlog’
reportage
Oorlog in Oekraïne Hij werkte in de marketing en voert nu 114 soldaten aan in het oosten van Oekraïne. Jimmy vertelt over leven aan het front. „Morgen zal er iemand sterven, en ik zal vredig slapen.”
Auteurs
Gepubliceerd op 1 augustus 2024
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2024/08/01161922/data119494683-622024.jpg)
Jimmy, commandant van een infanteriecompagnie, ergens in de provincie
Donetsk, 15 juli. Foto Kostyantyn Chernichkin
‘Stel je een volkomen verwoest gebouw voor. Een complete ruïne. Geen plek meer om te verdedigen. Dan, als kakkerlakken, komen vier mannen aangerend, die gaan ergens onder het ijzer liggen. Wij gooien er granaten naar toe. Ze gillen al. Misschien is er wat afgerukt. Maar niemand komt eruit, niemand geeft zich over. Ze blijven, weet ik veel, schieten. Dus je schiet op ze met je machinegeweer. Misschien gaan ze rennen, schreeuwen, maar het gebeurt nooit dat ze terugtrekken. Ze proberen altijd nog vooruit te komen. Ze sterven, maar ze blijven vooruitrennen.”
Aan het woord is Jimmy (36), commandant van een infanteriecompagnie. Hij voert 114 man aan. Zijn achternaam geeft hij niet, conform militair voorschrift. Als hij spreekt over ‘wij’, dan zijn dat de Oekraïense militairen van de 24ste gemechaniseerde brigade. ‘Zij’ dat zijn Russische militairen die Oekraïne proberen te veroveren.
Jimmy is geen beroepsmilitair. Voor de grote oorlog werkte hij in online marketing. Daags na de invasie bood hij zich aan bij het militaire registratiekantoor in Midden-Oekraïne. Hij begon als soldaat bij de 24ste gevechtsbrigade. Hij werd sergeant, toen commandant van een peloton, klom nog een stapje op en werd toen naar de officierstraining gestuurd in Odesa.
De 24ste brigade verdedigt het stadje Tsjasiv Jar, een van de brandpunten aan het front in de provincie Donetsk. Jimmy’s mannen waren de laatsten in de woonwijk Kanal, in het oosten van de stad. Kanal is verschrikkelijk gevaarlijk, er vliegt altijd wel iets rond dat bedoeld is om te doden. Er is geen beschutting meer; alle gebouwen zijn verwoest. Dronebeelden tonen een gebied bezaaid met kraters, puinhopen waar ooit huizen stonden en gevels vol roet. Uiteindelijk trokken de Oekraïense troepen zich terug naar het oudere deel van de stad, dat gescheiden is van Kanal door een diepe watergeul.
„Dit hier is de hemel”, zegt Jimmy. Hij gebaart naar zijn omgeving, een plattelandshuisje met druivenranken. De artillerie klinkt ver weg. In de schaduw, op enkele kilometers van het front, vertelt hij over de oorlog. Over Tsjasiv Jar. Over zijn leven.
Logistiek
„De vijand heeft maar één tactiek: alles helemaal afbreken en ons eruit gooien. Als we ergens in het bos zitten, of in het veld, kunnen we ons ingraven. In Kanal kon dat niet. Bijna alles was daar ingestort. De raketten sloegen in. Tanks vuurden onafgebroken. Artillerie. Mortiergranaten. En dan komt de infanterie aanrennen. Enorme aantallen. Nou goed, we vernietigen er zo veel als we kunnen.
„We zitten nu verder van de vijand af, we kunnen ons beter verdedigen. Maar nu beginnen ze de achterhoede aan te vallen. Sinds een paar dagen ligt mijn commandopost constant onder vuur.
„Water is een probleem aan het front. Het kan geleverd worden met drones. Maar als je plastic flessen van een hoogte laat vallen spatten ze uiteen. Gooi je er zes, dan hou je er drie over. Stel dat je twintig mensen op een positie hebt, en iedereen heeft anderhalve liter water per dag nodig. Dan moet je heel veel sturen. Als je droog eten laat vallen, dan is het flop en klaar. Munitie blijft ook goed heel. Maar water? Zelfs als je het goed verpakt blijft het breken.
Zodra je even van het front weg bent, ontspan je. Je hoofd gaat pijn doen, je valt uit elkaar.
„Eigenlijk is water niet eens het probleem. Dat is slaap. Niemand daar slaapt. Als het twee uur per dag lukt, is dat mooi meegenomen. De eerste twee, drie dagen is dat het zwaarst. Daarna wordt het makkelijker, totdat je helemaal niet meer wil slapen.
Ik kan drie, vier, vijf dagen niet eten. Ik weet niet waar de energie vandaan komt, de zon misschien. Stress. Nu begrijp ik dat alles went. Ik voel me zelfs beter als ik niet slaap, niet eet. Ik voel geen pijn. Maar zodra je even van het front weg bent, ontspan je. Je hoofd gaat pijn doen, je valt uit elkaar.”
Tactiek
„Mijn eerste keer in het veld voerde ik met succes een bestorming uit in het plaatsje Koerdjoemivka. Eerlijk is eerlijk, ik werd twee keer bijna vermoord, maar goed. Het was een normaal vuurgevecht. Er waren normale mortieren. We waren voorbereid. We hebben ons werk gedaan. Ik wist toen nog niets van drones. Het front was helder opgedeeld in een rode, oranje en groene zone. Ik wist dat als ik gewond raakte, ik naar de medische hulp moest, honderdvijftig meter terug, en dan evacueren.
„Nu zijn alle lessen van tactische geneeskunde nutteloos. Er zijn geen zones meer. Tot drie kilometer van het front is het al even gevaarlijk, misschien zelfs gevaarlijker dan op de nullijn. Want daar heb je verdedigingsposities, daar ben je erop voorbereid. Nu ga je langs een pad, of door het bos, en de drones zien je. Je kunt niet naar de medische hulp. De oorlog is volledig veranderd. In Bachmoet realiseerde ik me voor het eerst: alles schiet op mij.
Jimmy en zijn mannen van de 24ste gemechaniseerde brigade. „Je kunt je aan niemand hechten, want dan wordt het moeilijk iemand te verliezen.”
Foto’s Kostyantyn Chernichkin
„Vroeger vlogen de drones nauwelijks ’s nachts. Nu vaak. Het is normaal geworden om één militair te bestoken met acht drones met warmtebeeldcamera’s. Die zijn heel duur. Twee tot drieduizend dollar. Maar de Russen gebruiken ze als wegwerpartikelen. Ze vliegen, crashen, gaan verloren. Zestienduizend dollar om één van onze infanteristen te raken. Zo was het eerder niet.
„In [de frontstad] Toretsk merkten we dat zodra ze een auto zien rijden, ze er zonder treuzelen een vliegtuigbom op gooien. Een auto tegenover een vliegtuig. Hoe duur is een bom van het [gevechtsvliegtuig] Soechoj-25? Ik weet het niet.”
De mens
„Waar ik over droom? Aan het begin wilde ik dat alles over zou zijn. Maar nu, als ik eerlijk ben, maakt het idee van terugkeren naar het burgerleven me bang. Ik begrijp mensen al niet meer. Het moet een keer over zijn. Maar hoe verder te leven? Dat is een grote vraag. Dat is zo mogelijk nog enger dan oorlog.
„Je verliest jezelf in deze oorlog. Je weet niet meer wie je bent, wat voor gezin je hebt, hoe je kinderen opgroeien. Je kunt niet goed overweg met je vrouw, je weet niet welke problemen zij heeft, want daar wil ze niet over vertellen. En ik wil haar niet over de mijne vertellen. Mijn dochter is vijf. Toen ik het leger in ging was ze tweeëneenhalf. Dat wil zeggen dat ik haar twee en een half jaar niet heb gezien. De helft van haar leven. Ik weet niet hoe groot ze is. Ik weet niets over haar. Dat is slecht.
Kritiek op Oekraïense legerleiding zwelt aan na snelle Russische opmars in Donetsk
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2024/07/31160911/data119395160-90c6d8.jpg)
„Je verliest vrienden, want hoe graag je ook wil, je kunt hier geen vrienden hebben. Je kunt je aan niemand hechten, want dan wordt het moeilijk iemand te verliezen. Al deze concepten, waar ik 33 jaar lang mee leefde, heb ik weggespoeld.
„Morgen zal er iemand sterven, en ik zal vredig slapen. Ik zal weten dat het een man is, dat ik hem kende, dat ik hem aanstuurde, hem wat bijleerde, wat orders gaf en dat hij stierf. Het is niet normaal dat dit gebeurt en dat je op geen enkele manier reageert.
„Er is een psycholoog die komt praten. Het probleem is dat de meeste psychologen burger zijn. Burgers kunnen de problemen van militairen niet volledig begrijpen, omdat ze niet in onze omgeving zijn geweest. Ze stellen vragen zoals ‘hoe warm je je op aan het front’ – niemand warmt zich op aan het front, want dan laat je zien waar je bent. De rook en het vuur stijgen op.
Niemand warmt zich op aan het front, want dan laat je zien waar je bent. De rook en het vuur stijgen op.
„Een psycholoog zoekt naar triggers, agressie. Die zoekt naar symptomen om ons naar psychiatrische rehabilitatie te sturen. Of een militair gaat naar de psycholoog en zegt: ‘ik ben hier en hier bang voor’. Dan zegt de psycholoog: ‘we zijn allemaal mensen, we zijn allemaal bang’. Dan zegt de militair ‘dat snap ik wel maar ik ben bang, ik kan niet naar het front’. Maar dat kan niet. Er is een volledig andere aanpak nodig.
„Soms loopt een jongen weg, vooral nieuwelingen. Die snapt dan nog niet goed hoe het hier gaat. Zijn psyche is nog niet zo gebroken. Die kijkt om zich heen en gaat domme dingen doen, zoals wegrennen. Die denken dat het een uitweg is, maar het is geen uitweg. Van elke nieuwe lichting is er 3 tot 5 procent die wegrent of weigert. Die zet je ergens anders neer. Zo iemand is alleen maar ballast als je hem op een positie neerzet. Dan kruipt zo iemand onder de bosjes en gaat zitten beven.
„Een commandant is vooral als een vader. Je moet hem kunnen vertrouwen. Het grootste probleem van een militair die net begint, is dat hij zijn commandant nog niet vertrouwt. Ik weet niet waarom. Misschien vrezen ze dat we iedereen willen vermoorden of medailles proberen te verdienen. Maar ik ben net zo gemobiliseerd als zij.
Foto’s Kostyantyn Chernichkin
„Ik zeg dan: mijn eerste taak is om jullie leven en gezondheid te bewaken, mijn tweede taak is om de opdracht uit te voeren. Zonder jou kunnen we de volgende taak niet vervullen. We hebben een groot probleem met de aanvulling. We zijn altijd onderbezet.
„Dan stellen ze vragen: ‘waarom moeten we graven?’ Niemand wil graven. Maar ingegraven overleven we. Hoe dieper onder de grond, hoe groter je kans. Als ze dan levend en wel uit een positie komen, zeg ik: ‘Zie, je deed wat je werd opgedragen en je bleef in leven’. Dan zeggen ze: ‘God heeft mij gered’. Of ‘mijn medaillon’, dan weer ‘een icoon’, of ‘mijn kruisje’. Maar als je niet was ingegraven, was je lang geleden gestorven. Dan kunnen goddelijke verschijnselen je niet helpen.”
Russische strijdkrachten
„Eens lagen we twintig meter van de vijand. Ze lachten ons uit. De hele nacht schreeuwden we heen en weer: ‘Geef je over’. ‘Nee jullie geef je over’. In de ochtend renden ze op ons af. We schoten ze dood. Zo is het werk, je moet er klaar voor zijn, te vechten en te weten dat 90 procent van deze mensen het niet haalt. Ze hebben meer tijd, ze zijn met veel meer, dat snap ik wel. Maar ze gaan ook bijna allemaal dood.
Soms denk ik zelfs dat ze het leuk vinden om daar te rennen en te sterven. Dan denk ik bij mezelf: iemand stond op en dacht: vandaag ga ik sterven.
„Russen zijn zo brutaal, nergens bang voor, of ze zitten onder de drugs, misschien worden ze psychisch onder druk gezet. Het komt voor dat ze de opdracht hebben om van het ene gebouw naar het volgende te rennen. Ze weten dat bij zo’n actie 90 procent gewond raakt. Ze rennen zonder kogelvrij vest, zonder helm, zonder machinegeweer, maar met een rugzak van honderd liter of zo. Dan gaan ze, één voor één. De eerste haalt het niet, de tweede haalt het niet, zelfs als er al vijf neergevallen zijn sturen ze nog een zesde. Onze soldaten hechten veel meer aan het leven, dat is zeker, geen twijfel, 100 procent.
„Ik heb er veel over nagedacht de afgelopen twee jaar. In het begin dacht ik dat ze waarschijnlijk geïntimideerd zijn, en bang om terug te gaan. Toen dacht ik: zijn ze ergens mee geïnjecteerd? Een of ander medicijn? Inmiddels denk ik dat dit hun leven is. Wie tekent zo’n contract? Iemand van het platteland, iemand zonder geld die in zijn leven nog nooit wat heeft gezien, geen opleiding heeft gehad. Dit leven is voor hen een soort avontuur. Ik weet het niet. Het moet geld zijn. Ze hebben een contractleger. Dat betekent: zij gaan niet voor een idee, ze gaan voor geld.
„Soms denk ik zelfs dat ze het leuk vinden om daar te rennen en te sterven. Dan denk ik bij mezelf: iemand stond om drie uur ’s morgens op en dacht: ‘ik ga sterven, precies vandaag ga ik sterven. Wat een mooie dag om te sterven’. Hij doet zijn rugzak op en rent op ons af. En dan gaat hij.”
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 2 augustus 2024.
Meer Oorlog
in Oekraïne van NRC.nl.
vrijdag 19 april 2024
DEMOCRATIE WERELDWIJD / SUPER-VERKIEZINGSJAAR 2024: 'Gewone democratie' / GROENE-COLUMN CASPER THOMAS / VOORLAND RUSLAND: VAZAL-STAAT VAN CHINA /
Cover The New Statesman: '2024/01/ Year-voting-dangerously-elections-2024'
*
Column Buitenland
Gewone democratie
17 januari 2024 – verschenen in nr. 3 Originele Column in de de Groene --- Hier ---
Vergelijk het met een constellatie in het gesternte boven ons, waarbij een bepaalde opstelling tussen de hemellichamen of een langdurige zonsverduistering zeer zelden voorkomt. Zo ziet de electorale wereldkaart eruit in 2024: nooit eerder werden er in een jaar in zoveel landen verkiezingen gehouden, nooit eerder mochten er wereldwijd zoveel mensen naar de stembus. Meer dan vijftig landen in totaal die samen meer dan de helft van de wereldbevolking omvatten. Als stemmen inderdaad het feest van de democratie is, staan we aan het begin van een waanzinnig jubeljaar.
Was het maar zo’n feest. Het worden twaalf maanden waarin het erop of eronder is voor de democratie. ‘The year of voting dangerously’, zo noemde de geopolitiek commentator Bruno Maçaes het in The New Statesman.
Wat vooral in de waagschaal ligt is het type liberale democratie zoals dat in grote delen van het Westen voeten aan de grond kreeg: met een sterke scheiding der machten, de garantie dat electorale verliezers plaatsmaken voor de winnaars en waar de pers de macht in de gaten houdt en het publiek voorziet van feiten en behulpzame duiding. Er zijn nog meer kenmerken aan te wijzen: een electoraal stelsel dat niet al te veel verziekt is door de invloed van geld, waar politieke functionarissen dienaar zijn in plaats van kruisvaarder of borstklopper. Een politieke cultuur waar ideeën, oplossingen en toekomstvisie niet worden bedolven onder een dikke laag identitaire drek en vijanddenken. ‘Gewoon, normale democratie’, ben je haast geneigd te denken. Het punt is dat die variant al lang niet meer de norm is.
Dat bleek bijvoorbeeld in Bangladesh, het land dat ‘the year of the vote’ mocht aftrappen. ‘Ik doe mijn best om te zorgen dat democratie in dit land kan voortbestaan’, zei premier Sheikh Hasina toen ze haar stem uitbracht. Ze won een vierde opeenvolgende ambtstermijn, logisch gezien het feit dat grote delen van de oppositie gevangen zijn gezet en de opkomst bedroevend laag was.
De hekkensluiter van 2024 is meteen ook de grote klapper. In november wordt duidelijk of een nieuwe termijn in het Witte Huis erin zit voor Trump. De opmaat naar verkiezingsdag zal bestaan uit een opstapeling van waarschuwingen dat nóg een keer Trump als president het einde van de democratie in Amerika zoals we die kennen betekent. Die waarschuwing is niet van de lucht. Trumps belofte ‘geen dictator’ te zullen zijn, onderstreept alleen maar hoezeer de Verenigde Staten zijn afgedreven van hun normale democratische modus.
Tussendoor zijn er nog andere betekenisvolle verkiezingen, in het bijzonder in Indonesië (in februari) en India (in april-mei). De stembusgang daar is vooral betekenisvol ook vanwege het aandeel van deze twee landen in het vormen van het mondiale aangezicht van de democratie. Beide voldoen wellicht niet aan alle westerse maatstaven, maar evenmin zijn het schijn-democratieën. De volkswil klinkt behoorlijk zuiver door in de uitslagen zoals die nu voorspeld worden. Het roept de vraag op waar en door wie eigenlijk wordt bepaald wat dat is, democratie?
Rusland, waar in maart ook presidentsverkiezingen zijn, grijpt deze vraag aan voor cynisch opportunisme. Ongetwijfeld krijgen de Kremlin-spindoctors het voor elkaar om juist de Russische variant met enkel Poetin als mogelijke uitslag als de ware invulling van democratie te presenteren. Opmerkelijk is hier niet de platheid van de leugens, maar de behoefte van een autocraat om toch de rituele stappen van een verkiezing te zetten.
Zo bezien is democratie enkel als woord met een rudimentaire betekenis dominant geworden in de wereld. Iedereen wil democratie en verkiezingen, de grote discussie gaat over de invulling en geen enkel land of machtsblok heeft nog het overwicht in de definitiestrijd. 2024 is daarmee het jaar dat het Babylon blootlegt: verwikkeld in dezelfde onderneming, spreekt iedereen inmiddels een andere taal.
Och, en dan is er nog Nederland. Daar buigen liberalen zich samen met een politieke nieuwkomer die zegt te leven voor rechtsstatelijkheid over wat het betekent als iemand zijn plannen tot grondwetsschendingen ‘in de ijskast zet’. Wilders’ alleenheerschappij binnen de eigen ‘partij’ en zijn strafrechtelijke veroordeling blijken geen reden voor de VVD en NSC om te passen voor samenwerking. In Nederland is 2024 al in 2023 begonnen. Waren we toch weer eventjes gidsland.
Lees ook:
De wereld na Oekraïne
‘Rusland wordt een Chinese cliëntstaat’, verwacht de Portugese schrijver Bruno Maçães
Marijn Kruk 7 september 2022
maandag 15 januari 2024
SHARTIE AART DEKKER / CABARET: IN EEN KWARTIERTJE DOEN LEBBIS & JANSEN 'Echte Oplossingen'/De definitieve aanpak van woke... IN HUN OUDERJAARS DE FORMATIE VOOR: 'Subliem!' (nou ja subliem...maar toch best aardig..!) / KERN-COALITIEAKKOORD - NIEUW SOCIAAL CONTRACT /
Lebbis & Jansen
SUBLIEM Oudejaars 2023
Dolf Jansen31 dec 2023
Het zijn zware tijden voor duo’s.
Nick en Simon zijn niet meer en over het songfestival durven we helemaal niks te zeggen.
Maar er is goed nieuws: Lebbis en Jansen zijn terug uitroepteken.
Tegen alle verwachtingen in (en zeker niet voor het geld) komt er, voor het eerst sinds 2006, weer een oudejaars van het illustere duo, en wel: SUBLIEM-
Oudejaars 2023 Voor de zomer worden wat kleine zalen bespeeld, van 1 september tot 1 januari 2024 70 voorstellingen, zaaltjes, zalen, schouwburgen. Waarom? Zoals ze zelf zeggen in hun traditionele afsluiter van de oudejaarsavonden in het theater- intussen een klassieker –
Terug- Niemand zit te wachten op Rutte-5, 6, 7
Niemand wil dat Groningen nog onverwacht gaat beven
Niemand is van plan Vandaag Inside íets te vergeven
En iedereen wil weten wat de zin is van dit leven
Niemand zit te wachten op b-keus BBB
Niemand weet iets zeker, geef het toe, het is oké
Niemand wil nog rappen op n track van Ali B
En iedereen wil weten: waar en hoeveel stijgt de zee?!
Geen zorgen voor morgen, geen last op je rug
Geen trein met vertraging, geen wijdopen brug
Geen tijd te verspillen, maar vliegens en vlug:
Lebbis & Jansen zijn terug! SUBLIEM, dat is het.
*
SHARTIE AART DEKKER
CABARET: IN EEN KWARTIERTJE DOEN LEBBIS & JANSEN
'Echte Oplossingen'& De definitieve aanpak van woke...
In hun Ouderjaars Conference over 2023 doen Hans Sibbel & Dolf Jansen – ofwel Lebbis en Jansen – aan de formerende kliek onder leiding van PvdA'er Ronald Plasterk voor hoe het zou kunnen....
In een kwartiertje schetsen zij een KERN-COALITIEAKKOORD waar iedereen van (uiterst) Rechts tot Links wel iets van zijn/haar gading kan vinden...een aardig uitgangspunt dus!
Subliem? Nou...best een aardige start...lijkt mij...
Een NIEUW SOCIAAL CONTRACT; het zit erin, vermits er tenminste voor Iedereen iets uit de koker van Rechts-Ultra-rechtse beraad gaat komen!
O ja, dat was het eerste kwartiertje...maar in de rest van hun voorstelling behandelen Lebbis en Jansen toch echt wel zo'n beetje alles wat er in 2023 gebeurde...
Van Boeren-opstand en Blauw-Wit-Rood t/m Mia Nicolai & Dion Cooper - Burning Daylight (niet zoveel 'Votes')...
Van Groen en Duurzaam en minder vlees eten tot het Afschaffen van Latte Havermelk en Barista's...
(Schokkend is wel de onthulling van de uitspraken van Caroline van der Plas over Varkensstal-branden...!)
Ook alle Geloven en Heilige Boeken van Bijbel, Koran t/m Torah en Bhagawat Gita komen aan de orde, en de conclusie is...
O ja, ook belangrijk: het Statiegeldvraagstuk (en hoe we 'het probleem' oplossen)!
En nog heel veel meer...
Dus dat kwartiertje is eigenlijk 'Must-see'...maar de rest is ook de moeite best wel waard...
Veel plezier!
(Want een beetje lachen over de misère verzacht de pijn...)
(AD)
donderdag 28 december 2023
NRC RECENSIE / CABARET OUDEJAARSCONFERENCE Lebbis & Jansen's 'SUBLIEM' over 2023 Bekijk SUBLIEM via livestream op 28, 29 en 30 december voor Euro 7,50 / MET ZWARTE KAT LIJST VAN NOG VEEL MEER OUDEJAARS-CONFERENCES! /
SUBLIEM | Lebbis & Jansen zijn terug
Cabaret
Bekijk Lebbis & Jansen's SUBLIEM via livestream
Na 17 jaar zijn Dolf Jansen en Hans Sibbel weer samen op het podium te vinden met hun oudejaarsconference, SUBLIEM. Momenteel toeren ze door Nederland, en hoewel alle voorstellingen uitverkocht zijn, kun je toch de oudejaars live meemaken!
Op 28, 29 en 30 december is er een livestream beschikbaar voor SUBLIEM vanuit De Kleine Komedie in Amsterdam. Een ticket kost 7,50 euro. Op de dag van de voorstelling ontvang je een mail met een link en wachtwoord. Zo kun je samen met vrienden en familie op je eigen bank genieten van deze oudejaarsconference van Lebbis & Jansen.
Bestel via deze pagina de tickets voor de livestream!
18 okt 2023
Er zijn in het leven altijd dingen die je niet verwacht.
Mark Rutte die zich iets herinnert.
Mooi weer op de camping.
Een talkshowtafel zonder Angela de Jong.
Linkse samenwerking.
Een dag zonder ‘deugen’ of ‘woke’ of ‘polarisatie’
Een nieuwe voorstelling van lebbisenjansen.
En laat dat nou gewoon gebeuren, najaar 2023, ruim 4 maanden, ruim 80 voorstellingen, in geselecteerde theaters. SUBLIEM is de Oudejaars 2023 van Hans Sibbel, veelvuldig bekroond cabaretier en kinderboekenschrijver, en Dolf Jansen, liefhebber van rauwe groente en verdwalen. Voor Dolf wordt het zo ongeveer zijn 35e oudejaars, voor Hans is het een terugkeer naar zijn jeugdliefde. En in de voorstelling heeft hij ook heel veel zin!
*
recensie
Met begeesterde oudejaarsconference vieren Lebbis & Jansen hun terugkeer
Cabaret Dolf Jansen en Hans Sibbel, oftewel het duo Lebbis & Jansen, staan na zeventien jaar weer samen op het podium. Als vanouds zijn sterk engagement, een imponerend spreektempo en een lekkere dosis bravoure de ingrediënten.
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data109109308-d1105b.jpg)
‘Geen zorgen voor morgen, geen last op je rug, Lebbis en Jansen zijn terug”, aldus Hans Sibbel (65) en Dolf Jansen (60) in Subliem. Het is hun eerste gezamenlijke voorstelling sinds ze zich vanaf 2007 allebei op solowerk richtten. Hoe kan het ook anders dan dat deze nieuwe samenwerking wordt gevierd met een oudejaarsconference, het genre waarin het duo zich specialiseerde en waarvan het er bijna twintig heeft gemaakt.
Op de vraag waarom ze terug zijn, geven de heren antwoord in een rap: „Omdat niemand zit te wachten op Rutte vijf, zes en zeven / en niemand wil dat Groningen nog onverwachts gaat beven […].” We hebben daarom redding nodig van Lebbis en Jansen, klinkt de onuitgesproken suggestie van het duo dat bekendstond om hun engagement, een indrukwekkend spreektempo en een flinke dosis bravoure.
Daar is niets in veranderd, zo blijkt wanneer Lebbis en Jansen inventieve oplossingen presenteren voor het personeelstekort, het vluchtelingenvraagstuk en de gezondheid van de jeugd. Ook voor de top van het bedrijfsleven hebben ze iets bedacht: ceo’s van vervuilende bedrijven worden, als het aan Lebbis en Jansen ligt, verplicht om met hun gezin „op maximaal 500 meter van hun eigen stinkende fabriek te gaan wonen”.
De complete originele Recensie van de Oudejaars van Lebbis en Jansen van NRC
lees je --- Hier ---
*
Kan je er geen genoeg van krijgen? En wil je Meer, meer, Meer en MEER?
ZWARTE KAT LIJST VAN NOG VEEL MEER OUDEJAARS-CONFERENCES
vind je --- Hier ---
dinsdag 18 april 2023
MUST-HAVE/-READ BOEK 'GAME CHANGERS' in 2e Druk beschikbaar / BASKETBALL TWENTE: Rene Ebeltjes óók een Game Changer; 'Ondanks een veel te korte carrière heeft René Ebeltjes uit Enschede het basketbal in Nederland veranderd' / TUBANTIA /
René Ebeltjes scoort namens Fresno State tegen Utah State. © Todd Allred
Ondanks een veel te korte carrière heeft René Ebeltjes uit Enschede het basketbal in Nederland veranderd
Hij was hard op weg geschiedenis te schrijven in het Nederlandse basketbal. Problemen met spieren en gewrichten als gevolg van voedselvergiftiging maakten echter voortijdig een einde aan de carrière van René Ebeltjes. Toch heeft hij een prominente plek in het boek Game Changers, de canon over het Nederlandse basketbal, die zaterdag 26 november is verschenen.
Tubantia, René Leferink 30-11-22 (Originele artikel --- Hier ---)
Harry Kip was de meest succesvolle Twentse basketballer, de in
Enschede geboren René Ebeltjes zonder twijfel de meest talentvolle.
Nog een broekie toen hij bij Hatrans uit Haaksbergen en het
Enschedese Interbril speelde, begin jaren 80, tijdens de
hoogtijdagen van het basketbal in de regio. Na vier jaar college op
Fresno State in Amerika, dé belofte van Oranje.
Bal moest naar Ebeltjes
„Ik was de MVP van het Nederlands team op een toernooi in Finland in 1988. Dé man waar de bal naartoe moest.” Hij kon scoren onder het bord, zijn positie met een lengte van 2.08 centimeter. „Maar ook driepunters, al waren die toen nog niet zo ingeburgerd als nu. In die optiek ben ik een beetje een game changer geweest.”
De inmiddels 57-jarige Nijverdaller zegt het met enige weemoed in zijn stem. In Finland speelde hij zijn laatste van in totaal 48 interlands. Hij liep in het land van de duizend meren een voedselvergiftiging op en dat was het begin van het einde van zijn carrière. Zijn spieren en gewrichten werden aangetast. Na zijn periode in Amerika, van (1986 tot 1990) probeerde hij het nog twee seizoenen in de vaderlandse eredivisie bij Weert, maar het lichaam wilde niet meer. „Ik weet niet waar mijn top had gelegen. Dat is heel frustrerend. Had ook altijd een droom op de Spelen van 1992 uit te komen. Ik heb veel moeite gehad dat te verwerken.”
Ik weet niet waar mijn top had gelegen. Dat is heel frustrerend
René Ebeltjes
Het hoofdstuk in het boek gaat over zijn Amerikaanse periode, hoe hij als mens veranderde en zich als speler ontwikkelde. Frits van Rijn, een van de drie auteurs, tekende de ervaringen op van Ebeltjes en zijn tijdgenoten Jos Kuipers en Peter van Noord, die ook naar college gingen. „Wij waren zo’n beetje de pioniers van de Nederlanders die in de Verenigde Staten op college gingen.” Rik Smits, Nederlands bekendste en meest beroemde basketballer, ging een jaar eerder dan Ebeltjes. „Rik Smits was mijn back-up in Jong Oranje.” Nogmaals een bevestiging van het talent van de geboren Enschedeër.
Compleet ander mens
In de States, de bakermat van het basketbal, werd het jongetje een man. „Een Tukker kijkt de kat uit de boom. Ik ook. Was schuchter en introvert. Maar op Fresno State had ik niemand om op terug te vallen. Ik werd mondiger, kreeg levenservaring, werd een compleet ander mens.”
René Ebeltjes dunkt namens Fresno State in een wedstrijd in 1988. © Terry Pierson
Bovendien kreeg hij een ijzeren discipline en leerde hij prioriteiten stellen. Moest ook wel, aangezien zijn leven alleen maar bestond uit trainen en studeren voor het diploma Elektrotechniek. „Ik was soms zo kapot dat ik in de kleedkamer een uurtje moest bijslapen.” Toch had hij die vier jaar college voor geen goud willen missen. „Als je naar het buitenland kunt gaan, moet je dat doen. Dat adviseer ik iedereen.”
Krachtiger en explosiever
Desondanks vroeg hij zich af of hij na vier jaar Amerika wel een betere speler was geworden. „Op training deden we eigenlijke heel simpele dingen. Vooral gericht op de basistechnieken.” De bevestiging kwam op een training van Oranje. „Ik flitste zo langs spelers heen. Was veel krachtiger en explosiever geworden.”
Hij herinnert zich uit die tijd een uitspraak van Mart Smeets, ook een auteur van het boek. ‘Heer o heer, wat een schouders’, zei de basketbalgoeroe toen hij Ebeltjes na jaren weer tegen het lijf liep. „Ze zagen me voor de periode Amerika als iemand in een streepjespyjama met slechts één streepje. Die pyjama had veel meer streepjes gekregen.”
Alles te danken aan coach
Ebeltjes heeft veel, zo niet alles, te danken aan Ron Adams, zijn coach bij Fresno State en tegenwoordig assistent bij de Golden State Warriors in de NBA. „Mijn debuutjaar was ook zijn eerste jaar als hoofdcoach. Adams rekruteerde veel spelers uit Europa, omdat hij daarvoor coach in België was geweest.”
Ebeltjes en Adams hebben nu, 30 jaar later, nog altijd veel contact. Zo reist de Tukker regelmatig op uitnodiging van Adams naar de States en komt hij bij NBA-wedstrijden achter deuren die voor anderen gesloten blijven. Af en toe ligt zijn oude school op de route. „Op college worden oud-spelers altijd erkend en geëerd, zo anders dan in Nederland.”
Michael Jordan
„En hoe groot basketbal mondiaal gezien ook is, het wereldje is klein.” Zo speelde Ebeltjes aan het einde van zijn periode in Amerika nog samen met Michael Jordan. „Via Ron Higgins, die ook op Fresno studeerde en toen ploeggenoot was van Jordan bij de Chicago Bulls. Hij nam me mee naar een toernooitje buiten het seizoen en daar was Jordan ook, terwijl hij dat van zijn club eigenlijk niet mocht.”
Ik durf zelfs te beweren dat in de jaren 80 voetbal en basketbal in Enschede weinig voor elkaar onder deden
René Ebeltjes
De sluimerende rooftocht op de spieren en gewrichten in het lichaam van Ebeltjes was toen al in gang gezet. Na college opgepikt worden door een NBA-ploeg was toen al geen thema meer. Ebeltjes keerde terug naar Nederland, maar speelde nauwelijks nog. „Toen was basketbal in ons land nog heel populair. Ik durf zelfs te beweren dat in de jaren 80 voetbal en basketbal in Enschede weinig voor elkaar onder deden.”
Avondje uit
„Een eredivisieclub in een stad of dorp bepaalt de cultuur. Dat merk je pas als het gebeurt. Zo was in Haaksbergen een wedstrijd van Hatrans een avondje uit. In die optiek is een eredivisieploeg ook een game changer.” Wat dat betreft is het wachten op een nieuw eredivisie-avontuur in Twente én een opvolger van René Ebeltjes.
Basketbal in Nederland krijgt gezicht met Game Changers
Game Changers beschrijft 126 jaar basketbal in Nederland. Het indrukwekkende boekwerk van 544 pagina’s eert de personen die de sport in Nederland én ver daarbuiten een gezicht hebben gegeven. Met bijzondere verhalen uit verleden en heden, veel uniek fotomateriaal en een schat aan statistische informatie. De verhalen zijn geschreven door Jacob Bergsma, Frits van Rijn en Mart Smeets. Game Changers kost 44,95 euro en is te bestellen via sportsmedia.nl
Ruim aandacht voor basketbal in Oost-Nederland
In Game Changers is ook ruim aandacht voor basketbal in het oosten van het land. „Oost-Nederland was als een van de eerste regio’s aangesloten bij de Nederlandse basbelbalbond. Heel opmerkelijk, want in die tijd was basketbal een echte Amsterdamse aangelegenheid”, vertelt Jacob Bergsma, een van de auteurs. „Klaas de Goede uit Winterswijk was zelfs een van de zes oprichters.”
Ook is er verspreid door het boek aandacht voor de succesvolle Twentse jaren met Arke Stars, Hatrans en Interbril. „Een heel verhaal met Jimmy Moore over zijn periode bij Arke Stars en een geweldige anekdote over Dave Downey van Hatrans”, licht Bergsma een tipje van de sluier op. Tijdens de presentatie van het boek werden de veel te vroeg overleden Harry Kip en Margreet Visscher postuum geëerd.
Veel meer over Twents Basketball op de site van de Tubantia --- Hier ---
Het fantastische boek 'Game Changers' over 75 jaar Basketball in Nederland is in 2e Druk weer te bestellen: --- Hier ---
woensdag 4 januari 2023
SHARTIE AART DEKKER / AANRADER! MULTIFUCTIONELE DIKKE PIL T.G.V. 75 jaar NBB: 'Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland
Cartoon 'Koffietafelboek'
Cartoon van 'Kamagurka'
op Groene.nl meer 'K' op de Groene --- Hier ---
SHARTIE AART DEKKER
AANRADER! MULTIFUCTIONELE DIKKE PIL T.G.V. 75 jaar NBB
Het boek 'Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland' is een Monument dat geen zichzelf respecterende Basketball Liefhebber mag missen!
Ik heb het nu een maandje in huis, en heb er nog geen moment spijt van dat ik het voor het introductietarief van Euro 39,99 heb aangeschaft, want het is met recht een Monumentaal Boek.
Waar ik vroeger - zeg maar in de tijd van de Jaarboeken van Mart Smeets c.s. - echter uren nachtrust offerde om het nieuw verworven boek - meestal aangeschaft tijdens de inmiddels Legendarische (A)HBW te Haarlem, Rotterdam of Amsterdam, alhoewel...of dat laatste feitelijk mogelijk was weet ik even niet - zo snel mogelijk uit te lezen, is dat nu niet het geval.
Een van de eerste nachten dat ik het in huis had las ik de verhalen 'Maarten van Gent en Henk Stolk | De hand van Stolk' - omdat het gaat over mijn oude coach en huidige ietwat lastige goede verre vriend Maarten van Gent, over mijn helaas overleden geliefde oude Frisol/R-voorzitter Henk Stolk en over het memorabele Eerste Kampioenschap van Donar Groningen waar in het publiek zat - omdat schrijver Jacob Bergsma van te voren aankondigde dat zelfs de insiders 'Dingen zouden lezen die ze nog nooit gelezen of gehoord hadden, was ik natuurlijk razend benieuwd naar dit verhaal. En Bergsma had niet overdreven; ook al heeft de zich nog weleens herhalende verhalenverteller Maarten van Gent mij er zeker enige tientallen keren over verteld, er zaten inderdaad elementen die ik niet (meer) wist en het verhaal was prachtig opgeschreven en smaakte naar meer...
Dus las ik er direct achteraan het door Bergsma vertaalde verhaal 'Ricky Lewis | De laatste keer' geschreven door Jimmy Moore. Met zowel Ricky als Jimmy heb ik een jaar enkele malen in de week getraind, het waren beiden meer dan uitstekende spelers en bijzondere persoonlijkheden, en over het tragische einde van de Basketball-loopbaan van Ricky Lewis was in de loop der jaren ook veel verteld, maar het fijne ervan wist ik niet. Ook dit verhaal heb ik bijna ademloos gelezen, alvorens het moede hoofd te ruste te leggen...
Want er zit - zeker voor een eenogige, bepaald niet meer zo gemakkelijk lezende als vroeger, als ik - toch ook wel nadelen aan dit boek. Het is - zoals de cartoon hierboven uitbeeldt - een Echt Koffietafelboek, het equivalent van een stoeptegel, het weegt een kilootje of drie, en het is groot in afmetingen. Voor iemand als ik - die boeken en tijdschriften liggend pleegt te lezen met de tekst op een centimeter of tien afstand - dus niet op 'normale manier' te lezen. Het betreft lange verhalen, dus het boek in de hand - nou ja; zeg gerust in twee handen - houdend lezen zit er ook niet in; je krijgt er lamme armen van. De twee bovenstaande verhalen las ik zittend op de bank, met het boek op schoot; ook niet echt comfortabel... Mijn conclusie: voor mij geldt dat het alleen leesbaar is op een verhoogde leestafel, met bijbehorende leesbril. Nou die leestafel heb ik in mijn huis niet paraat staan; dus vergt het boek ter hand nemen altijd wat re-arrangeren, en dat doe ik dus niet iedere dag...
Maar dat heeft dus dan weer als voordeel dat het een hele tijd zal duren voor ik het helemaal uit zal hebben, en er dus lang plezier van zal hebben!
U begrijpt, ik kan het aanschaffen van het boek alleen maar aanraden!
En dat kan nog steeds, bijvoorbeeld --- Hier ---
Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland
|
|
|
126
jaar basketball in Nederland heeft gezorgd voor gedenkwaardige hoogte-
en dieptepunten. Dit indrukwekkende boekwerk beschrijft de weg die het
Nederlandse basketball heeft afgelegd en eert de Game Changers die de
sport in ons land én ver daarbuiten een gezicht hebben gegeven. Met
bijzondere verhalen uit verleden en heden, veel uniek fotomateriaal en
een schat aan statistische informatie.
Auteurs: Jacob Bergsma, Frits van Rijn en Mart Smeets
AD
zondag 25 december 2022
AANRADER! Boekpresentatie Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland
Boekpresentatie Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland, 26-11-2022 in Den Bosch
27 nov 2022 Bestel het boek: https://www.sportsmedia.nl/game-chang...
Auteur Jacob Bergsma en gastheer Bob van Oosterhout ontvangen de grootste namen uit het Nederlands basketball ter gelegenheid van de lancering van het boek Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland.
In de Bossche Maaspoort spreken zij met onder anderen uitgever Michel van Troost (Arko Sports Media), journalist Mart Smeets en fotograaf Peter Smeets. Martin de Vries (Mister Donar) en Nashua-speler en -coach Jan Dekker vertellen over de magische krachten tijdens het Groningse kampioenschap van 1982.
Rinus de Jong - the Godfather van het Nederlands basketball - en coach Ton Boot vertellen hoe zij Den Bosch aan de wereldtop brachten rond 1979.
Kees Akerboom sr. en Ton Boot nemen het eerste exemplaar in ontvangst van het boek, uitgereikt door drie kleinkinderen-Akerboom. Kees Akerboom en Ton Boot vormen samen met Rik Smits de top drie van de 75 belangrijkste mensen in de geschiedenis van het Nederlands basketball, zoals samengesteld door een vakkundige jury.
Ook alle andere 72 personen worden geroemd, op het podium uitgenodigd, of vertegenwoordigd door hun nabestaanden.
Overleden grootheden zoals Vladimir Heger (oom Vladi), Theo Kinsbergen en Henk Konings worden geëerd.
Kees Akerboom maakt indruk met zijn speech over coach Jan Janbroers en de diepe betekenis die Janbroers in zijn leven heeft.
Er is een kennisquiz die wordt gewonnen door Jan Dekker en er zijn live optredens van Günter Weber (saxofoon) en zanger Gerard Alderliefste, beiden voormalig eredivisiespelers.
Het boek is te bestellen via https://www.sportsmedia.nl/game-chang...
Camera en geluid: Jeroen Beumer - JBE Productions
Montage: Arie in 't Veld - iBasketball
Foto: Christian Aarts
woensdag 30 november 2022
AANRADER!! / MUST-HAVE/-READ VOOR ALLE ECHTE BASKETBALL-LIEFHEBBERS! Boekpresentatie Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland, 26-11-2022 in Den Bosch
Boekpresentatie Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland, 26-11-2022 in Den Bosch
iBasketball27 nov. 2022 Bestel het boek: https://www.sportsmedia.nl/game-chang...
Auteur Jacob Bergsma en gastheer Bob van Oosterhout ontvangen de grootste namen uit het Nederlands basketball ter gelegenheid van de lancering van het boek Game Changers - De geschiedenis van basketball in Nederland.
In de Bossche Maaspoort spreken zij met onder anderen uitgever Michel van Troost (Arko Sports Media), journalist Mart Smeets en fotograaf Peter Smeets.
Martin de Vries (Mister Donar) en Nashua-speler en -coach Jan Dekker vertellen over de magische krachten tijdens het Groningse kampioenschap van 1982.
Rinus de Jong - the Godfather van het Nederlands basketball - en coach Ton Boot vertellen hoe zij Den Bosch aan de wereldtop brachten rond 1979.
Kees Akerboom sr. en Ton Boot nemen het eerste exemplaar in ontvangst van het boek, uitgereikt door drie kleinkinderen-Akerboom.
Kees Akerboom en Ton Boot vormen samen met Rik Smits de top drie van de 75 belangrijkste mensen in de geschiedenis van het Nederlands basketball, zoals samengesteld door een vakkundige jury.
Ook alle andere 72 personen worden geroemd, op het podium uitgenodigd, of vertegenwoordigd door hun nabestaanden.
Overleden grootheden zoals Vladimir Heger (oom Vladi), Theo Kinsbergen en Henk Konings worden geëerd.
Kees Akerboom maakt indruk met zijn speech over coach Jan Janbroers en de diepe betekenis die Janbroers in zijn leven heeft.
Er is een kennisquiz die wordt gewonnen door Jan Dekker en er zijn live optredens van Günter Weber (saxofoon) en zanger Gerard Alderliefste, beiden voormalig eredivisiespelers.
Het boek is te bestellen via https://www.sportsmedia.nl/game-chang...
Camera en geluid: Jeroen Beumer - JBE Productions Montage: Arie in 't Veld - iBasketball
Foto: Christian Aarts
zondag 7 augustus 2022
SHARTIE AART DEKKER / COMMUNICATIE NBB BASKETBALL COMMUNITY: 75 jaar Nederlandse Basketball Bond / CLIP(2min) HOOGTEPUNTEN ORANJE BASKETBALL /
75 jaar Nederlandse Basketball Bond
15 jul. 2022 (349 weergaven 7 aug jul. 2022?)
De Nederlandse Basketball Bond bestaat 75 jaar! Alle basketballiefhebbers van harte gefeliciteerd! 🥳 75 jaar met vele eerste keren en mooie momenten in de basketbalgeschiedenis. Op naar de volgende 7️⃣5️⃣
SHARTIE AART DEKKER
GEDACHTEN BIJ DE COMMUNICATIE NBB BASKETBALL COMMUNITY
75 jaar Nederlandse Basketball Bond - CLIP(2min) HOOGTEPUNTEN ORANJE BASKETBALL
Ik bekeek zojuist het 2min clipje dat Ronald van Dam c.s. maakten t.g.v. het feit dat dit jaar het 75 jarig bestaan van het Nederlandse Basketball wordt gevierd. Die 75 lijkt een simpel feit; maar zoals alles in het Nederlandse Basketball ligt dat toch weer wat ingewikkelder dan het op het eerste gezicht lijkt; het moment waarop het Basketball in Nederland ontkiemde, het moment waarop er voor het eerst sprake was van een Nationaal Team Oranje (Mannen) Basketball, het moment waarop er voor het eerst een organisatieverband werd opgericht (de Amsterdamse Basketball Bond) en het officiële oprichtingsmoment van de NBB (Nederlandse Basketball Bond); het waren allemaal momenten, ze lagen chronologisch gezien niet allemaal in de volgorde die je met de kijk erop van nu zou verwachten, en dan heb ik het nog maar niet over het ontstaan de vele Kernen - zeg maar lokale bondjes, veelal een flinke stad en omstreken) en de relatief recent met de Bond 'één geworden' Rayons - zeg maar Regionale Bonden (van Kernen die al in een eerder stadium opgingen in de Rayons die ze oorspronkelijk in federatief verband als leden vormden - Noord-Holland, West, Noord, Oost en Zuid.
Zoals wel vaker in in Nederland; een knap ingewikkelde Geschiedenis van ontstaan en Ontwikkeling die zich niet altijd rimpelloos voltrok - en dat is dan een understatement... Waarbij je bij bepaalde stappen ook weleens terugkijkt en denkt 'Goh, had dat niet beter anders / gemakkelijker gekund?'
Maar goed, de geschiedenis is de geschiedenis, en mijn indruk is dat de NBB de intentie heeft die 75 jaar niet alleen niet ongemerkt voorbij wil laten gaan, maar op de intentie heeft om een aantal zaken die in het verleden niet geheel optimaal zijn verlopen in dit licht tenminste ten dele te willen rechtzetten.
Maar het bovenstaande is niet de kern van wat ik in dit korte stukje wil belichten; dan is juist de richting die is gekozen voor de toekomst van het Nederlandse Basketball en hoe we vorderen op dat ingeslagen pad.
Geheel terecht heeft het NBB-Bestuur geconcludeerd dat de omvang van de Bond (lees Ledenaantallen) - en vooral de perceptie daarvan bij de buitenwereld - noem bijvoorbeeld de potentiële commerciële en maatschappelijk partners, en de (Nationale) Media waarvan de sport, de bond en al haar geledingen toch vooral afhankelijk zijn om nieuwe zaken, groei en kwalitatieve groei tot stand te brengen - niet past bij de daadwerkelijke interesse in de sport, laat staan bij het potentieel dat de sport wat betreft status als wereldwijd één van de drie grote Team-/Balsporten heeft.
Om onszelf als veel grotere sport te definiëren dan het sinds jaar en dag relatief aantal bij de bond aangesloten leden - laat ik als bandbreedte markeren; tussen de 32.000 en 45.000 - is gekozen voor het begrip 'Community'; dat deel van de bevolking dat zich op een of andere wijze met de sport verbonden voelt, dan wel erin geïnteresseerd is te 'binden' en als kwantitatief doel daarvoor 500.000 te kiezen.
(Te) ambitieus? Ambitieus zeker, maar 'te'? Nee dat denk ik zeker niet. Ik scherm al sinds mijn 'Haagse tijd' - zo tussen 1990-2015 met een aantal mensen dat je als 'geïnteresseerd', of zelfs min of meer 'betrokken' zou kunnen typeren van 800.000. Dat was geen natte vingerwerk, maar was gebaseerd op best wel goed en langjarig onderzochte feiten..!
Maar goed, dat doel staat al wel weer een paar jaar - waarbij natuurlijk genoteerd dient te worden dat bijna twee-en-een-half jaar corona bepaald belemmerend heeft gewerkt! - maar ik heb nog geen indicaties dat het voortvarend groeit; die 'verbonden Community'...
Het bovenstaande clipje brengt in kort bestek een aantal memorabele momenten van het Nederlandse Basketball onder de aandacht. Je kunt natuurlijk altijd twisten over welke momenten wel opgenomen zijn, en welke weggelaten zijn. Maar dat ga ik hier en nu niet doen...
Wat mij frappeert en bezorgd maakt is dat het clipje - tenminste op Youtube, ik heb geen zicht op mogelijke andere platforms - na zes weken slechts minder dan 350 keer bekeken is. Dat is ruwweg zo'n 1% van de harde kern van de gewenste Community - de actieve geregistreerde Leden van de NBB - en dan vraag ik mezelf af - maar zeker ook de mensen die dichter bij het Bestuur, Beleid en de Communicatie van de NBB staan dan ik - 'Hoe kan dat? Waarom zó weinig? Zie ik iets over het hoofd?'
Die gedachten kwamen dus bij mij op bij en na het zien van de clip...
Maak me wijzer!
(AD)
zaterdag 29 januari 2022
SHARTIE AART DEKKER / EVEN TERUGKIJKEN BIJ 1 JAAR BIDEN / N.A.V. GROENE COLUMN CASPER THOMAS in JANUARI 2021: 'Therapie met Biden'
Een Cartoon van Bill Bramhall op Syracuse.com bij de Inauguratie van Joe Biden
SHARTIE AART DEKKER
EVEN TERUGKIJKEN BIJ 1 JAAR BIDEN / N.A.V. GROENE COLUMN CASPER THOMAS in JANUARI 2021: 'Therapie met Biden'
Onderstaande Column van Casper Thomas voor de Groene Amsterdammer had ik ik al lange tijd klaarstaan, moest er alleen nog iets bijschrijven - tenminste, dat was de bedoeling... - datis me dus de afgelopen week/weken niet (op tijd) gelukt... Dus kwam hij onbewerkt en zonder bijpassende Cartoon automatisch on-line te staan, zoals het niet bedoeld was...
Bij deze alsnog dus...
Is Joe Biden een fantastische President?
Waarschijnlijk niet...
De vraag is of er nog wel ergens een Supervrouw/-man te vinden is die in dit stadium van desintegratie van de Amerikaanse politiek/samenleving - en zowel de Amerikaanse politiek als samenleving zijn bepaald de enige niet in het 'democratische westen' waar e.e.a. duidelijk Downhill gaan; alleen al dicht bij huis in ons eigen Nederlandje gaat het nou ook niet bepaald geweldig..! - wèl een 'Geweldige Politieke Leider voor Iedereen' zou kunnen zijn...
Gelukkig zijn er nog landen waar het redelijk tot goed lijkt te gaan; Nieuw-Zeeland misschien? Scandinavië?
Maar in de USA is het dus zowat een onmogelijke opgave geworden...
In ieder geval zorgt Biden voor iets meer rust, probeert hij tenminste nog iets goeds voor zijn gehele bevolking voor elkaar te krijgen...en dat is na Gekkenhuis Trump misschien al heel wat...
(AD)
N.A.V. GROENE COLUMN CASPER THOMAS in JANUARI 2021:
Column Buitenland
Therapie met Biden
27 januari 2021 – verschenen in nr. 4
Het woord ‘liefde’ kwam vier keer voor in Bidens inauguratiespeech. Het woord ‘helen’ drie keer. De teller voor ‘ziel’ stond op zeven en voor ‘eenheid’ zelfs op dertien. Het geeft een idee van de taakopvatting van de nieuwe Amerikaanse president. Het verhaal van Amerika heeft altijd bestaan bij de gratie van een frontier: na het westelijk deel van het continent, de ruimte en een wereld die veilig moet worden gemaakt voor democratie lijkt de grens die nu geslecht moet worden in Amerika’s innerlijke psyche te liggen. Na de cowboy, de astronaut en de soldaat maakt nu de mediator kans om een Amerikaanse held te worden, met Biden als verbinder-in-chief.
Het is opvallend hoe snel de taal van politieke therapie om zich heen slaat in de VS. In de media klinken oproepen om ‘verzoeningscommissies’ in het leven te roepen zoals die ook in Zuid-Afrika na apartheid en in verschillende Latijns-Amerikaanse landen zijn opgericht om verder te gaan na traumatische periodes. In Amerika zouden ze zich moeten buigen over het recente verleden (de verbale en fysieke agressie van de Trump-jaren) en over de veel langere onverkwikkelijke geschiedenis (racisme en de lange doorwerking daarvan). Het zou me niet verbazen als die commissies er komen. Amerika lijkt begonnen aan een fase van zelfonderzoek.
Plotseling worden Bidens zwakke punten zo zijn kracht. Hij zit aan het einde van zijn loopbaan, waarmee zijn presidentschap minder in het teken hoeft te staan van persoonlijke glorie en welzijn. Voorzover met ouderdom mildheid komt, is het passend dat er op dit moment een bijna tachtigjarige president aantreedt. Aan harde oordelen geen gebrek in de VS. Kalmerende taal klinkt bij gratie van het contrast bijzonder luid.
Of Bidens verbindingsmissie slaagt is een open vraag. Weerstand is er in ieder geval genoeg. Online galmen de complottheorieën over malafide elites verder. Conservatieve christenen pruimen de katholieke Biden niet omdat hij niet tegen abortus is. Geharnaste progressieven zijn cynisch. Bidens oproep tot verbinding is niks meer dan ‘wierook om de geur van een rottend lijk te verdrijven’, schreef Nesrine Malik, een columnist bij The Guardian. Zijn beleefdheid en uitgestoken hand zijn volgens haar zinloos omdat miljoenen Trump-stemmers die afwezen bij de stembus.
Verwacht binnen vier jaar Biden hooguit een aanzet tot een nieuw begin
Toch biedt het verleden hoop voor Biden. In The Upswing: How America Came Together a Century Ago and How we Can do it Again laat politiek wetenschapper Robert Putnam zien dat Amerika aan het einde van de negentiende eeuw net zo verdeeld, individualistisch en ongelijk was als nu. Daarna volgde een halve eeuw waarin sociale cohesie, solidariteit en gelijkheid stap voor stap toenamen. Amerika verplaatste zich op wat Putnam de ‘ik-wij’-curve noemt dankzij politieke hervormingen van bovenaf: het breken van de monopoliemacht van grote bedrijven, beleid dat werknemers steunde en bevordering van het kiesrecht. En dat is ongeveer ook wat Biden hoopt te doen.
De belangrijkste boodschap van Putnams boek is dat het aaneensmeden van een samenleving langzaam gaat. Het duurde decennia voordat Amerika de inhaligheid en het wederzijds wantrouwen enigszins achter zich had gelaten. Verwacht dus ook geen wonderen binnen vier jaar Biden, hooguit een aanzet tot een nieuw begin. Daarmee zijn de komende vier jaren wel een interessant experiment, voor Amerika om mee te maken en voor de wereld om te volgen. Het verhaal van een verdeeld Amerika is tot in den treuren opgetekend, zo vaak zelfs dat we niet eens precies weten hoe groot de behoefte is om een nieuwe bladzijde om te slaan. De VS hebben de wereld vaker versteld doen staan. Dat kan zomaar weer gebeuren.
Het is begonnen met woorden. De wat softe taal van liefde en verbinding klinkt traditioneel buiten de cynische wereld van de politiek. Laat harde zaken als geld en oorlog over aan politici en de zorg voor de geestelijke en sociale mens aan maatschappelijke instanties, is al tijdenlang de taakverdeling. Biden wil proberen een liberale democratie nu opnieuw te enten op een ideaal van menselijke verbinding.
Eigenlijk is Joe Biden een radicaal, die breekt met ingesleten normen.
Casper Thomas (1983) is sinds 2010 redacteur bij De Groene Amsterdammer. Momenteel schrijft hij vanuit standplaats Washington DC over de democratie in Amerika en elders in de wereld. Meer
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
