Foto (niet direct gerelateerd aan het onderstaande fragment) overgenomen van dit artikel: 'Student-diergeneeskunde-turft-koeiengedrag-uruguay'
*
FRAGMENT(NRC, 30
augustus 2019; Zomergesprek met psycholoog Paul Verhaeghe en
filosoof Eva Meijer, ‘In de filosofie wordt erg neergekeken op gewoontes, maar ik geloof erin’):
".........
Aan Eva Meijer vragen we of ze het kan
begrijpen dat de meeste mensen nog vlees eten. „Ja hoor. Mensen
vinden het nu eenmaal moeilijk om hun gedrag te veranderen. Ze zien
het als een voorrecht: ‘dit hoort erbij, ik vind het lekker.’
Bovendien wordt veel geld verdiend aan de vleesindustrie, en bij een
groot aantal politieke partijen gaan economische belangen simpelweg
voor dierenbelangen. Dat is zelfs wettelijk zo geregeld: je mag
dieren niet kwellen tenzij er een soort aanzienlijk belang tegenover
staat. Zo is het niet altijd geweest: je ziet dat er sinds 1950
steeds meer vlees wordt gegeten en in het kielzog daarvan kwam de
bio-industrie op.”
Het is niet dat mensen niet weten wat zich in megastallen of
slachthuizen afspeelt, denkt Meijer. „We moeten laten zien dat ons
beeld over dieren niet correspondeert met de werkelijkheid, zoals
Frans de Waal bijvoorbeeld toont: dat dieren ook rijke innerlijke
levens hebben. En dat dieren dingen doen die we niet voor mogelijk
hielden, zoals kraaien die puzzels oplossen, en prairiehonden die in
staat zijn over mensen te praten (ze
kunnen elkaar waarschuwen, en bijvoorbeeld overbrengen of een
naderend mens groot is of klein, red.). Ik denk dat we onszelf
opnieuw moeten uitvinden en definiëren, als mensen. Ook in het licht
van de ecologische ontwikkelingen, zoals de opwarming van de aarde.
Veel denkers stellen dat we in het Antropoceen leven, het geologische
tijdperk dat bepaald is door de mens.”
Verhaeghe: „Ik zou het anders definiëren: het is het tijdperk
waarin de mens zichzelf om zeep helpt. Het getuigt van een immense
hybris hè, dat wij denken dat we de natuur kapotmaken. Want we zijn
onszelf kapot aan het maken, dat is vrij duidelijk. De natuur zal
lustig verder doen zonder ons.”
„Ik heb nog de periode meegemaakt”, mijmert hij, „dat
landbouwbedrijven gemengd waren, in de streek waar ik ben opgegroeid.
Die boeren hadden dan twintig koeien, vijf varkens, wat kippen, wat
graan en een bietje. Ik herinner me nog heel levendig dat een boer
zijn melkkoeien individueel kende. Ze hadden een naam, en die boeren
babbelden daarover, en over hun karakter, net alsof het mensen waren.
Op de zeldzame boer die zijn dieren niet goed behandelde, werd
neergekeken.”
Meijer: „Een taalkundige die ik ken, doet onderzoek naar de
communicatie tussen boeren en koeien. Koeien groeten mensen die hun
stal binnenkomen. Sommige boeren herkennen dat en groeten terug.”
Op verzoek doet ze voor hoe een koe goedemorgen wenst: „Moooeeeeh,
moeeeeh. Vrij laag.” De dieren gedijen bij die interactie met de
boer, vertelt Meijer, maar niet alle boeren zijn er evenzeer op
gesteld. Het herinnert de boer er maar aan dat hij met levende wezens
te maken heeft. „Eén boer vond het groeten maar irritant, en
bracht een koe die hem maar bleef groeten eerder naar de slacht.”
Als het bedrijf van eigenaar wisselt, of een zoon het overneemt,
wordt er vaak vergroot, geïnvesteerd in nieuwe machines, en worden
de namen van de koeien vergeten. Het zielige is, zegt Meijer, dat de
koeien ook dan niet ophouden met groeten..........
..."
Posts
