Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
DE BESTE SAMENVATTING/UITLEG VAN COVID19 in 2 MINUTEN (ACCORDING TO DETLEF SCHREMP)
Dr. Jae $JaeSoFamous - IG PHARMA, POLITICI, WTENSCHAP & WAPPIES
'Let's ask it to the Better Minds', zegt Chris Ciomo van CNN Prime Time meestal als hij een nieuwe gast - niet zelden Wetenschappers, Pundits of andere mensen die ergens (veel) verstand van hebben...
In mijn geval: als Detlef Schrempf (@DSchrempf) als import-Amerkaan van decades ergens over zegt dat het 'Truth' (de waarheid) is, dan ben ik geneigd hem te geloven...
In dit geval nog een beetje meer, want ondanks dat ik redelijk het (Amerikaanse) Engels beheers, is deze staccato samenvatting en/of uitleg van COVID19 van een moeilijkheidsgraad dat ik echt wel een paar keer moet luisteren voordat ik alles ontcijferd en begrepen heb...(maar dat gaat me lukken!) Moet trouwens zeggen dat de noodzaak om hier muziek onder te zetten me niet geheel duidelijk is...
Wat zelfs iemand die er nauwelijks een woord van begrijpt door de presentatievorm waarschijnlijk wel duidelijk dat als het om COVID19 gaat, we het hebben over ingewikkelde materie en dat er velen een rol spelen bij het oplossen van het probleem...
Prachtige en schokkende boeken over
de onderklasse van Amerika
Amerika Een fotograaf en een
journalist schreven ieder een fascinerend boek over de Amerikaanse
onderklasse. Het levert een heel ander Amerika op dan we meenden te
kennen.
Een van de foto’s uit het boek Dignity van Chris
Arnade. Foto Chris Arnade
Het is me altijd onduidelijk geweest wat Hillary Clinton bedoelde
toen ze in 2016 zei dat Amerika „already great” was. Het
was vast bedoeld als opbeurende en patriottistische repliek op het
door Trump neergezette beeld van Amerika als vermorzeld land, maar
het klonk wereldvreemd, geprivilegieerd en, eerlijk gezegd,
waanzinnig.
Hoe waanzinnig bedenk ik me al bladerend door Dignity. Seeking
Respect in Back Row America van fotograaf Chris Arnade (1965).
Hij is een voormalig Wall Street-bankier die eerst uit interesse
afreist naar de zwakste buurten van Brooklyn en zich later, nadat hij
zijn baan heeft opgezegd, helemaal stort op wat hij ‘back row
America’ noemt, de onderkant van de samenleving. In
Dignity combineert hij foto’s met essayistische reportages.
Hij laat zien dat er niets ‘great’ is aan Amerika.
Niet aan de bovenkant, maar daar kom ik zo op, en zeker niet aan de
onderkant.
Het pijnlijkst zijn Arnades foto’s van door drugs vernielde
levens en gezichten. Jaarlijks overlijden ruim zestigduizend
Amerikanen aan een overdosis – mede daardoor dáált de
levensverwachting van witte Amerikanen, maar Arnade heeft zulke
cijfers niet nodig om de crisis te laten zien. Hij fotografeert de
verweesde gezichten van een gezin dat leeft uit een winkelwagen. Van
een jong stelletje dat verslagen in de camera kijkt, in de hoek
liggen bierblikjes, op de grond pleisters die het bloeden van de
naald moeten stoppen.
Wat een armoedig, vervallen land. Wie dit Amerika wil begrijpen,
schrijft hij, moet in de McDonald’s gaan zitten. Wat er nog over is
van gemeenschappen zit dáár. McDonald’s als gemeenschapscentrum
in steden waar het enige sociale verband nog ellende lijkt te zijn.
Arnade praat er met, en fotografeert, daklozen, drugsverslaafden,
tienermoeders, bingo-spelende bejaarden, enzovoort.
Dat is wat Dignity zo sterk maakt: het toont Amerika
voorbij de verhulling van massacultuur als ware het nog steeds een
ongekend rijk land, voorbij de pretenties van politici ook, voorbij
de illusies dat het land al great is – of het zomaar weer
kan worden. Om rapper Childish Gambino aan te halen: ‘This is
America’, in al haar lelijkheid en ellende.
Het is even laf als onmogelijk om politiek uit zo’n verhaal te
houden. Dit is geen boek dat de opkomst van Trump wil verklaren,
schrijft Arnade aan het begin. Maar je kunt de sociale crisis in
Amerika ook niet los zien van Trump (en van Clinton, trouwens), denk
ik.
Diagnose
De diagnose van Arnade is dat ‘back row America’ en
‘front row America’, de culturele, politieke en
economische elites, uit elkaar zijn gegroeid. De bovenkant kijkt met
afgunst naar beneden, de onderkant returns the favour.
Arnade pleit voor meer begrip tussen de twee. Maar zou ‘meer met
elkaar praten’ echt de oplossing zijn voor de dramatische
economische omstandigheden waarin mensen aan de onderkant leven? Die
hebben weinig aan goede gesprekken en alles aan een hoger
minimumloon, aan gemeenschappen die weer floreren en aan een overheid
die zich om hen bekommert.
Dat brengt me bij Amity and Prosperity. Het is vast
beroepsdeformatie, maar tijdens het lezen dacht ik steeds: hoe
fantastisch moet het als journalist zijn om een boek te schrijven
over thema’s als ‘vriendschap’ en ‘welvaart’ dat zich
afspeelt in twee gehuchten die precies zo heten? Eliza Griswold (The
New Yorker) had dat geluk en schreef een boek dat zich meet met
de beste journalistieke boeken die de laatste jaren de teloorgang van
Amerika beschreven, zoals Janesville
en The
Unwinding.
Griswold (1973) beschrijft verhalend de strijd van Stacey Haney,
een verpleegster met twee kinderen, die in een oude boerderij woont
in Amity, Pennsylvania. Rijd door staten als Pennsylvania en West
Virginia en je ziet zulke gehuchten overal. ‘Small town USA’,
romantiseert countryster
Justin Moore het: ‘everybody knows me and I know them; and
I believe that’s the way we were supposed to live’.
Evengoed is dat het Amerika van vervallen huizen en leegstaande
fabrieken die als mausolea langs de weg staan. De banen verdwenen en
daarmee de welvaart en, zou je met enige overdrijving kunnen zeggen,
de Amerikaanse droom. Maar dan!
Boren en delven
Zoals in veel van dit soort gemeenschappen lijkt fracking,
het met zware trillingen uit de aarde delven van schalieolie en -gas,
uitkomst te bieden. Stacey Haney hoort het van buurtgenoten: laat
frackingbedrijf Range boren op je land en je krijgt er goed voor
betaald. Kan ze met dat geld dan wél de eindjes aan elkaar knopen?
Wellicht, maar je wordt er ook ernstig ziek van. Plots sterven de
dieren van Haney en worden haar kinderen ziek. Het water, ontdekt ze,
is vergiftigd.
Maar wie is verantwoordelijk? Het bedrijf Range ontkent alles,
laat onderzoeken manipuleren en doet, gesteund door de overheid,
niets voor ze.
Haney besluit terug te vechten en gaat een jarenlange juridische
strijd aan om haar kinderen en haar gemeenschap te redden. Hoewel,
‘gemeenschap’; haar buren zijn minder enthousiast over haar
strijd. Zij verdienen goed geld aan de vergoedingen die de
fracking-industrie ze betaalt voor het gebruik van hun land.
Daarmee gaat het boek eigenlijk over het tegenovergestelde van
vriendschap en welvaart; om verraad en verval.
Amity and Prosperity is het verhaal van een
gecorrumpeerde overheid die zich laat leiden door de belangen van
grote bedrijven, van een economisch systeem dat zich niets aantrekt
van de ecologische en sociale schade die het veroorzaakt – het
verhaal van het moderne Amerika dus.
En dan zie je dat het Amerika dat Chris Arnade fotografeert en
beschrijft grotendeels hetzelfde is als dat van Amity and
Prosperity. Het zijn gebroken levens en gemeenschappen, in een
gebroken samenleving, in een land waarvan je je kunt afvragen of het
nog geheeld kan worden. Dat is waarom een politieke buitenstaander
die belooft het systeem op te blazen voor veel Amerikanen
aantrekkelijker is dan een kandidaat die al decennia tot de
(gecorrumpeerde) politieke klasse behoort – een klasse die kiezers
belooft de Amerikaanse droom weer tastbaar te maken, maar zich
onderwijl onderwerpt aan de wensen van het kapitaal. De kracht van
Dignity en Amity and Prosperity is dat ze precies
dat verraad laten zien.
Chris Arnade: Dignity. Seeking Respect in Back Row America.
Penguin Putnam, 304 blz. € 26,99
●●●●●
Eliza Griswold: Amity and Prosperity. One Family and the
Fracturing of America. Headline Publishing Group, 336 blz. €
25,99
De door de Rotterdamse Gemeenteraad aangenomen Motie van (Nacht)burgemeester Jules Deelder (Column Mirjam de Winter, Rotterdambijlage NRC 28 december 2019)
SHARTIE AART DEKKER
Een Motie van Jules Deelder 'tegen Vertrutting'; Aangenomen, maar Nooit Uitgevoerd - Rotterdam in 2019
Ik weet niet of het toeval is, maar minder dan drie weken haalde ik Maarten van Gent op in het Centrum van Rotterdam; een stukje verder zei hij "Kijk, in dat café zit altijd Jules Deelder"...en nu...
In de Rotterdam-bijlage van NRC stond onderstaande Column over het jaar 2019 in Rotterdam, natuurlijk kwam Deelder daar ook uitgebreid aan bod. Zo wist ik niet dat hij ter gelegenheid van zijn 70e Verjaardag de Gemeenteraad een keer mocht voorzitten, en dus al helemaal niet dat hij daar een Motie 'Tegen de Vertrutting' indiende en dat deze met algemene stemmen werd aangenomen...
Dat er van de uitvoering van die Motie helemaal NIETS terecht kwam...ach, dat is dan weer in het geheel niet verrassend...
Het was het jaar waarin de Hoekse Lijn (eindelijk) ging rijden, de Maastunnel (eindelijk) weer open ging en Museum Boijmans voor een langdurige renovatie de deuren sloot. Er kwam groen licht voor Feyenoord City en Aboutaleb kondigde zijn derde termijn aan als burgemeester van Rotterdam. De verkoop van Eneco leverde de gemeente meer dan een miljard euro op, waar tegelijkertijd vele miljoenen werden verloren aan het noodlijdende Warmtebedrijf. Een jaar ook waarin het aantal schietpartijen in de stad explosief toenam en rivaliserende ‘jeugdbendes’ op Zuid met elkaar op de vuist gingen. De Tweebosbuurt kwam in actie tegen de sloop van sociale huurwoningen en er werden plannen gepresenteerd voor nieuwe hoogbouw in het centrum en voor luxe woningen aan de Parkhaven. Rotterdam werd met Ahoy gekozen als locatie voor het Eurovisie Songfestival en de grootste windmolen ter wereld verrees op de Maasvlakte. Rechters maakten een einde aan de Rotterdamse milieuzone en schrapten ook het zogeheten ‘sisverbod’. De gemeente verbood de verkoop van lachgas in het centrum en er kwam een algeheel verbod voor het oplaten van plastic feestballonnen in de stad.
En 2019 begon op 1 januari met de gewelddadige dood van de Rotterdamse rapper Feis en eindigt op 31 december met de begrafenis van Jules Deelder. Over Deelder en wat hij betekend heeft voor de stad is inmiddels al veel gezegd, ook door burgemeester Aboutaleb en andere Rotterdamse politici. Speciaal voor hen zou ik daarom Deelders betoog tegen de „vertrutting” hier nog eens in herinnering willen brengen. Een betoog tegen het aanharken van de stad, de betutteling van haar inwoners, het toenemend aantal geboden en verboden en de verschraling van het nachtleven. Toen Deelder in 2014 voor een dag Aboutaleb mocht vervangen, diende hij een motie in. Een motie die unaniem door de gemeenteraad werd aangenomen, maar nooit is uitgevoerd. Ter ondersteuning van Deelders gedachtegoed en om het de Rotterdamse politiek nog maar eens in te wrijven, hierbij de letterlijke tekst:
Motie Wat maakt ‘t uit joh
De gemeenteraad van Rotterdam, bijeen in de vergadering 27 november 2014, ter viering van de 70ste verjaardag van Jules Deelder:
Constaterende dat: – Rotterdam toch wel de mooiste stad van de wereld is;
Overwegende dat: – Rotterdam voltooiing nadert, maar het altijd beter kan;
Verzoekt het college: – de dingen een beetje meer, weet je wel, op hun beloop te laten, En gaat over tot de orde van de nacht.
Jules Deelder Nachtburgemeester Rotterdam
Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.
Meer Columns van Miram de Winter op NRC.nl: --- Hier ---
Liever' is afkomstig van Diggy Dex' nieuwe album 'Do It Yourself' en doet een amoureuze betuiging aan een dame vermoeden, maar gaat in werkelijkheid over de hernieuwde liefde voor het podium. Diggy Dex: "Ik was de lol in het optreden en in het maken van muziek een tijdje kwijt. Dat hoor je ook terug op het album en zeker ook in dit nummer." Stef Bos vult aan: "Ik was erg onder de indruk van de remix die Diggy Dex ooit eens zes jaar geleden maakte van 'Is Dit Nu Later'. Door omstandigheden kwam het er toen niet van, maar we hebben altijd contact gehouden en nu ligt dit prachtige resultaat er." De videoclip is gemaakt door Plural Wave.
De
Nederlandse rapper en songwriter Koen Jansen is bekend onder de
artiestennaam Diggy Dex. De rapper scoorde platina hits met JW Roy
(Treur Niet) en Ali B (Ik Huil Alleen Bij Jou). Nu is zijn zesde album
uit: Karavaan. De richting voor Karavaan lag dichtbij: thuis en
onderweg. Thuis is er zijn familie, onderweg is er de band waarmee hij
de afgelopen jaren talloze kilometers aflegde om zijn muziek te delen.
Dus uhhh...in de Tweede Reprise, de 'Witte Helmen hebben (nog) geen Nobelprijs voor de Vrede gewonnen - dus hebben ze onze steun nog eens dubbels zo hard nodig:
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden