maandag 3 november 2025
IN MEMORIAM Joost Prinsen (1942-2025): "Ben Ali Libi" voorgedragen door Joost Prinsen - Zelfs met zijn dood geeft hij nog een indringende boodschap af! / #DEMOCRATIE / LEGENDARISCHE VOORDRACHT GEDICHT WILLEM WILMINK / COMMENTAAR OVERBODIG /
woensdag 23 april 2025
SHARTIE AART DEKKER; HELD: 'Gaza Photographer Fatma Hassona(1999-2025) - LAFAARDS & MASSAMOORDENAARS: Netayahu, Putin, Trump... N.a.v: 'Fatma Hassona(1999-2025), fotograaf van het dagelijks leven in Gaza, wist dat haar dood onvermijdelijk was' (NRC, 19 april 2025)
Cannes Selects Film on Gaza Photographer Fatma Hassona; A Day Later, She's Killed in Israeli Strike
Documentaire 'Put your soul on your hand and walk' - Sepideh Farsi
„Mijn camera is mijn wapen, mijn kogels zijn geheugenkaarten.”
Fotograaf Fatma Hassona zag die kaarten als haar manier om zichzelf te beschermen, om de wereld te laten zien wat er in Gaza met haarzelf en anderen gebeurde.
„Met dit wapen verdedig ik mezelf en zorg ik ervoor dat mijn familie niet vergeten wordt.”
*
SHARTIE AART DEKKER; (Mijn) HELD:
'Gaza Photographer Fatma Hassona(1999-2025)
LAFAARDS & MASSAMOORDENAARS: Netayahu, Putin, Trump...(en... het kabinet Schoof!)
N.a.v: 'Fatma Hassona(1999-2025), fotograaf van het dagelijks leven in Gaza, wist dat haar dood onvermijdelijk was' (NRC, 19 april 2025)
En mateloze bewondering voor mensen als Fatma Hassona, die dag in dag uit - in haar geval vrijwel haar hele leven (van slechts 25 jaar) lang - goede moed weten te houden, (met regelmaat) vrolijkheid weten op te brengen zelfs,om door te gaan en niet alleen het leven te leven, maar zelfs daden van verzet weten te plegen en daar nog (iets van) resultaat mee weten te boeken ook...
AART DEKKER
Ook de volgende fotograaf in Gaza - die de rol van Fatma Hassona overneemt, zoals Omar El Quatta - zal door Israël vermoord worden, en de volgende, en de volgende, en...
*
NRC.nl:
Fatma Hassona(1999-2025), fotograaf van het dagelijks leven in Gaza, wist dat haar dood onvermijdelijk was
Fatma Hassona (1999-2025), fotograaf Fatma Hassona documenteerde de oorlog in Gaza, maar ook het dagelijks leven dat er doorgaat. Ze is gedood door een Israëlische luchtaanval, kort nadat ze had gehoord dat een documentaire over haar in Cannes zal worden vertoond.
Auteurs Lize Geurts
-
Gepubliceerd op 18 april 2025 (Originele artikel en nog veel meer van NRC --- Hier ---)
„Mijn camera is mijn wapen, mijn kogels zijn geheugenkaarten.” Fotograaf Fatma Hassona zag die kaarten als haar manier om zichzelf te beschermen, om de wereld te laten zien wat er in Gaza met haarzelf en anderen gebeurde. „Met dit wapen verdedig ik mezelf en zorg ik ervoor dat mijn familie niet vergeten wordt.”
Ze vertelt het in een interview met Quds News, een Palestijnse omroep voor jongeren, net nadat elf van haar familieleden omkwamen bij een Israëlische luchtaanval in januari van 2024. Afgelopen woensdag kwam Hassona zelf om het leven – ook bij een Israëlische luchtaanval, op haar huis in Gaza-Stad. Tegelijk met Hassona werden negen van haar familieleden gedood.
Sinds 7 oktober 2023 documenteerde Hassona de realiteit van Israëlische aanvallen op de Gazastrook: mensen die tussen verwoeste gebouwen door lopen, die tapijten gebruiken om de gebroken ramen van hun huizen af te dekken, de geblakerde gevel van het Al-Shifa-ziekenhuis in Gaza-Stad – foto’s die ze plaatste op haar Instagram-pagina, begeleid door Dust van Hans Zimmer.
Maar ze liet ook zien hoe het dagelijks leven van Palestijnen doorgaat. Met een portret van de pottenbakker die tussen de bombardementen door zijn kommen glazuurt. Jongens die voetballen op straat, vrouwen die uit het raam naar de zonsondergang kijken, een bezoek aan de markt. Lachende mensen die tijdens het bestand met Israël terugkeerden naar hun huizen in het noorden van de Gazastrook.
Hassona wordt in berichten over haar dood ‘The eye of Gaza’ genoemd – degene die alles zag op een plek waar journalisten schaars zijn. Omdat Israël buitenlandse verslaggevers niet toestaat verslag te doen, en omdat het voor journalisten in de Gazastrook levensgevaarlijk werk is. Sinds oktober 2023 kwamen in Gaza meer dan honderdzeventig journalisten om het leven. De foto’s die ze maakte kwamen op haar eigen sociale media-kanalen, maar ook in internationale media waaronder The Guardian terecht.
Fatima Hassouna
Foto uit de documentaire Put your soul on your hand and walk van Sepideh Farsi
Documentaire op Cannes
Foto’s die Hassona op haar Instagram-pagina deelde vóór 7 oktober 2023 laten iets zien van haar eigen leven. Ze deelt portretten van familieleden, van de trouwerijen en verlovingen die ze als jonge vrouw al fotografeerde. Hoe ze een boek leest op de campus van een technische hogeschool in Gaza-Stad waar ze studeerde. Ze deelde foto’s van haar afstuderen, in juli 2023.
Haar persoonlijke benadering behoudt ze wanneer ze plotseling oorlogsfotograaf wordt. In mei 2024 plaatst ze een video die gemaakt is op het dak van haar huis, een plek waar ze altijd graag zat. „Ik zat hier tussen de vele prachtige gebouwen en groene gebieden die mijn ogen rust gaven. Vandaag zit ik hier en overal om me heen is verwoesting. Het groen is grijs geworden, maar dat is oké. Ik kan blijven zitten zolang mijn ziel hier is”, schrijft ze erbij.
Hassona is het onderwerp van de documentaire Put your soul on your hand and walk van de Frans-Iraanse regisseur Sepideh Farsi. Een dag voor Hassona’s overlijden belde Farsi haar op met het nieuws dat de film op het filmfestival in Cannes vertoond zou worden in mei. De documentaire is gebaseerd op videogesprekken tussen Farsi en Hassona, waarin de fotograaf laat zien hoe haar leven in Gaza eruit ziet.
Huwelijk in april
Tijdens hun laatste telefoongesprek had Farsi Hassona uitgenodigd om naar Cannes te komen, vertelde ze donderdag aan de Amerikaanse nieuwssite Deadline. „Ze zei: ‘Ik wil wel komen, maar ik moet terug naar Gaza. Ik wil Gaza niet verlaten’.” Toen het Israëlische leger de bewoners van het noorden van de Gazastrook had opgedragen om te evacueren, had Hassona geweigerd te vertrekken.
Farsi vertelt over Hassona’s zus, die zwanger was. „Twee dagen geleden liet ze me in een videogesprek nog haar buik zien.” De documentairemaker zegt dat Hassona zich een paar maanden geleden had verloofd. Eind april zou ze trouwen.
Het Israëlische leger zegt dat het huis van Hassona gebombardeerd werd omdat er een Hamas-lid woonde. „Onzin”, zegt Farsi. „Het is helemaal onwaar. Ik kende de hele familie.”
Op haar Facebook-pagina, waarop ze dagboekstukjes schreef over vrienden, passages over de dood bij haar foto’s van nabestaanden die huilen, schreef Hassona vorige zomer ook over haar eigen dood, „die onvermijdelijk is”. „Als ik sterf, wil ik een luidruchtige dood”, staat er. „Ik wil geen nieuwsflits zijn, of een nummer in een groep. Ik wil een dood waarvan de wereld zal horen, een nalatenschap die voor altijd blijft bestaan – dat het verstrijken van de tijd mijn foto’s niet kan begraven.”
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 19 april 2025.
dinsdag 14 november 2023
TOPMUZIEK! Wende - Troostzoekers | NPO Radio 2 NOG EEN MAANDJE...WENDE LIVE; KIJK ER NU AL NAAR UIT! /
Wende - Troostzoekers | NPO Radio 2
12 nov 2023 #wende #muziekcafe
Abonneer je nu op het kanaal NPO Radio 2 Muziek en kijk alle live-optredens van artiesten bij NPO Radio 2!
Volg ons ook op:
Facebook:
/ nporadio2
Instagram:
/ nporadio2
Twitter:
/ nporadio2
Spotify: https://open.spotify.com/user/radio2nl #wende #troostzoekers #muziekcafe
zondag 17 september 2023
SHARTIE AART DEKKER / V.W.M.B.T DE BESTE ARTIESTE VAN NLD: Wende op Lowlands 2023 / INTENSITEIT VUUR PASSIE POËTISCH / BANG/ANGST MOED LEF LEVEN /
Wende - live at Lowlands 2023
*
CITAAT WENDE: ´We leven in een tijd van gezien worden...maar wie kijkt er dan nog?´
SHARTIE AART DEKKER
Voor.Wat.Mij.Betreft DE BESTE ARTIESTE van Nederland
Wende op Lowlands 2023
ULTIEME INTENSITEIT, VUUR, PASSIE, POËTISCH over Angst vs. Durf en Lef om te Leven
(AD)
dinsdag 22 augustus 2023
zondag 6 augustus 2023
GROENE MEMORIAM LEON VERDONSCHOT & 3x 'Troy': Sinéad O'Connor (8 december1966–26 juli 2023) – Pitchfork; 'She sings and you cannot look away' / PINKPOP & PARKPOP /
Sinéad O'Connor - Troy (Pinkpop Festival 1988)
Het einde Sinéad O’Connor(8 december1966–26 juli 2023) Leon Verdonschot – Pitchfork; 'She sings and you cannot look away'
Sinéad O’Connor had een stem die je dwong te luisteren, zowel op het podium als daarnaast. Ze werd een mikpunt van vrouwenhaat en seksisme.
2 augustus 2023 – verschenen in nr. 31 Originele column op Groene.nl --- Hier ---
Sinead O'Connor - Troy (Official Music Video)
De registraties van Troy, in 1988. Sinéad O’Connor had in november van het jaar ervoor haar debuutalbum uitgebracht, The Lion and the Cobra, een verwijzing naar de psalmen in de Hebreeuwse bijbel. Opgenomen toen ze zwanger was van haar eerste kind. Opníeuw opgenomen, om precies te zijn: O’Connor vertrouwde de producer niet die haar platenmaatschappij haar had opgedrongen en begon op eigen kosten de opnamen opnieuw, waardoor de 21-jarige zangeres haar carrière startte met een schuld van honderdduizend pond.De grote doorbraak kwam pas twee jaar later met het voor vier Grammy Awards genomineerde volgende album, en dan met name de door Prince (die ze één keer ontmoette, waarbij ze letterlijk slaande ruzie kregen) geschreven wereldhit Nothing Compares 2 U. Maar The Lion and the Cobra bevatte al een staalkaart van de stijlen die O’Connor later allemaal zou uitwerken, bijeengehouden door haar stem, die het Amerikaanse muziekwebzine Pitchfork perfect samenvatte: ‘She sings and you cannot look away.’
De kracht van die stem viel in een studio niet volledig te vangen, daarvoor moest je haar live zien. De live-opnamen van Troy uit 1988 tonen haar jong en zonder veel ervaring voor massa’s van tienduizenden mensen, zoals het veld van Pinkpop. Ze pakte die enorme velden volledig in, in haar eentje met haar akoestische gitaar.
Het is simpelweg onmogelijk je ogen van haar af te houden. De halve popmuziek hangt aan elkaar van nummers over dit onderwerp, een echtbreuk, en zeker in het decennium hierna gebeurde wat O’Connor hier doet – fluisteren, schreeuwen, dan weer fluisteren – in zo ongeveer elke hit. Maar hier wordt de breuk niet gedipt in zalvende woorden, en hier staat geen format of formule op het podium, hier staat iemand bij wie elke zin trilt van lading.
Als ze ‘God, I love you’ fluistert, vervolgens haar ogen priemt en dan ‘I’d kill a dragon for you, I’ll die’ eruit schreeuwt, moet je werkelijk van top tot teen uit cynisme zijn opgetrokken om nog enige twijfel te voelen.
Wat ze hier doet, haar mond opensperren en alles eruit gooien, ook de inktzwarte deceptie (‘Make no difference what you say, you’re still a liar’), precies dat wilde haar platenmaatschappij niet zien op haar platenhoes. Geen schreeuwende vrouw: daar houden de mensen niet van.
Ze pakte de velden met tienduizenden mensen volledig in
De terecht veelgeprezen documentaire Nothing Compares van Kathryn Ferguson over Sinéad O’Connor was een documentaire over de zangeres, maar ook een over vrouwenhaat en seksisme. De beelden van O’Connor die door een mensenmenigte in Madison Square Garden wordt uitgejoeld, minutenlang, zijn een even ondraaglijke als treffende illustratie van misogynie. En dan waren dit nota bene fans van Bob Dylan, tegen wil en dank icoon van de protestgeneratie. Op dat podium stond O’Connor in een lange traditie, die zich van heksenverbrandingen uitstrekt richting de trollenhaat tegen vrouwen met een mening. Sinéad O’Connors leven stond in het teken van verzet tegen precies die onderdrukkingsmechanismen. Ook daarvoor gebruikte ze die indrukwekkend luide stem.
Haar verzet tegen het seksueel misbruik van de katholieke kerk, de aanleiding voor haar ontvangst in Madison Square Garden, leidde niet tot een blijvende verwijdering van georganiseerde religie. In de jaren negentig werd ze in de Orthodox Catholic and Apostolic Church tot priester gewijd, twee decennia later bekeerde ze zich tot de islam.
In 2007 vertelde ze in The Oprah Winfrey Show over haar bipolaire stoornis, en over haar zelfmoordpogingen. Een tweede juk: én vrouw in een industrie waar het in haar tijd nog geaccepteerd werd dat een platenmaatschappij een zangeres een abortus probeert aan te praten, én worstelend met mentale problemen in een tijd waarin dat, zeker bij publieke personen, eerder op hoongelach dan op begrip kon rekenen.
Ze werd woensdag dood gevonden in haar nieuwe huis in Dublin, ruim een jaar na de zelfmoord van haar zeventienjarige zoon Shane. Wanneer ze exact is overleden, en waaraan, is nog onduidelijk.
Na haar dood werd ze overladen met lof. Tot ergernis van haar generatiegenoot Morrissey, ex-zanger van The Smiths, en al een leven lang onderwerp van vele controverses.
In een lange blog schrijft hij: ‘Er bestaat een zekere muziekindustriehaat voor zangers en zangeressen die “niet in het plaatje passen”. Die ontvangen nooit lof tof tot hun dood – wanneer ze eindelijk niet meer kunnen terugpraten. Nadat ze zeven miljoen albums voor ze had verkocht, werd ze gedumpt door haar label. De pers noemde haar naargeestig, dik, shockerend, krankzinnig… o, maar niet vandaag! Muziekindustrie-ceo’s die haar niet wilden uitbrengen staan nu in de rij om haar een “feministisch icoon” te noemen. Ze weigerde om in een hokje te worden geduwd, en ze werd vernederd, zoals de enkeling die de wereld werkelijk in beweging zet altijd vernederd wordt.’
In 2021 vroeg The New York Times haar nog eens terug te blikken op het live op tv verscheuren van een foto van paus Johannes Paulus II. Had ze er inmiddels spijt van? Nee. Hoe vond ze haar actie nu, decennia later? ‘Briljant.’
Sinéad @ Parkpop 2013,
The Netherlands
nov 2013 Sinéad O'Connor @ Parkpop NL, 2013
Source: www.omroepwest.nl
woensdag 12 juli 2023
SHARTIE AART DEKKER / AANRADER! / FANTASTISCH INTERVIEW PODCAST: Willemijn Veenhoven interviewt Leon Verdonschot over o.a. Ronnie Flex & de liefde / KUNSTSTOF /
"The older you get, the more it means" - Bruce Springsteen
— Radio Kunststof (@RadioKunststof) July 3, 2023
Luister het hele gesprek met @LeonVerdonschot en Willemijn Veenhoven terug via https://t.co/beJMNrJMia pic.twitter.com/QMCxUrh8O4
*
SHARTIE AART DEKKER - FANTASTISCH INTERVIEW PODCAST
Willemijn Veenhoven interviewt Leon Verdonschot over o.a. Ronnie Flex & de liefde
Ik zat in de auto - voor mij de momenten waar ik het meeste radio luister - en viel middenin het Kunststof-interview van Willemijn Veenhoven met Leon Verdonschot, toevallig twee van de 'Media-mensen' die ik het leukst en meest interessant vind.
Het eerste deel - dat ik dus gemist had en nu aan het inhalen ben - ging over het nieuwste boek van duizendpoot Leon Verdonschot; een boek over de rapper Ronnie Flex. Óók leuk en interessant...
Maar in het tweede deel ging het over Verdonschot zelf, zijn fanschap van Bruce Springsteen, en (vooral) over zijn liefdesleven. En dat werd dus - ook omdat Willemijn op dreef was, en de twee een overduidelijke geweldige klik hebben - één van de leukste interviews die ik in lange tijd zag, hoorde of las.
Een echte Aanrader dus!
Je kunt het beluisteren via de bovenstaande Twitterlink, of via de Podcasts van Kunststof --- Hier ---.
(AD)
Meer kunststof op de site van Kunststof.
*
dinsdag 11 juli 2023
EVEN NADENKEN en RELATIVEREN(FEITEN-CIJFERS)...Kinder Vakantie-Dagen/-Kampen Vluchtelingenwerk Nederland OVER O.A. DEZE OVER DEZE MENSJES GING HET DUS ALLEMAAL DE AFGELOPEN DAGEN...
www.vluchtelingenwerknederland.nl
Cijfers over vluchtelingen: Nederland, Europa & wereldwijd
vluchtelingenwerk.nlhttps://www.vluchtelingenwerk.nl › nieuws-en-kennisDe publicatie geeft een uitgebreid overzicht van de meest actuele cijfers uit openbare bronnen over vluchtelingen en asielzoekers in Nederland, Europa en ...- In 2021 vragen 24.686 asielzoekers voor het eerst een asielverzoek aan in Nederland. In 2020 ging het om 13.673 nieuwe asielverzoeken.
woensdag 14 juni 2023
SHARTIE AART DEKKER / NBA KAMPIOEN DENVER NUGGETS: David ´Dr. Dunkenstein/Skywalker´Thompson - Het voordeel van zo´n nieuwe Kampioen is dat je weer eens andere Helden van vroeger te zien krijgt / NBA HISTORIE / MIJN JEUGDHELD /
David Thompson - 1976 ABA Slam Dunk Contest
January 27, 1976 - David Thompson finished as the likely runner-up to Julius Erving in front of his hometown crowd at the 1976 ABA Slam Dunk Contest.
*
SHARTIE AART DEKKER - NBA KAMPIOEN DENVER NUGGETS
David ´Dr. Dunkenstein´Thompson
Het voordeel van zo´n nieuwe Kampioen is dat je weer eens andere Helden van vroeger te zien krijgt
NBA HISTORIE - MIJN JEUGDHELDEN
(AD)
MEER
Throwback: Julius Erving vs David Thompson Duel Highlights 1978.01.29 76ers at Nuggets - EPIC DUEL!
Skywalker VS IceMan: The Most EPIC Scoring Battle Ever
13 sep 2019 #NBA #GeorgeGervin #DavidThompson
A story about the greatest scoring night in NBA history, and in depth explanation of a battle that took place between two often forgotten legends of the 1970s.
Skywalker: The David Thompson Story | NBA Documentary | Michael Jordan's Idol
maandag 27 maart 2023
SHARTIE MEMORIAM AART DEKKER: Bie's niet meer - Wim de Bie 1939-2023 / HET MOOISTE LIEDJE: 'Zoek Jezelf'
HET MOOISTE LIEDJE:
van Van Kooten & De Bie: 'Zoek jezelf'
*
SHARTIE AART DEKKER
Bie's niet meer
Wim de Bie 1939-2023
Op 16 en 17 mei 1983 werden in Carré Amsterdam twee benefietavonden gehouden onder
de naam "Een gebaar voor Amnesty International", met belangeloze medewerking van tientallen artiesten. De presentatie was in handen van Freek de Jonge, Kees van Kooten en Wim de Bie.
Ook Doe Maar deed mee aan deze benefietavond en fungeerde als "huisorkest".
In deze clip de samenwerking tussen Doe Maar en van Kooten en de Bie als de Positivoos.
Met het nummer "Of Hij bestaat, kan niemand zeggen".
Uitgezonden door de VPRO op woensdag 25 mei 1983.
(AD)
*
Bieslog: wimdebie.blogspot.com
NRC:
maandag 20 februari 2023
SHARTIE AART DEKKER / IK ZAG 'Sparks - Château d'Hérouville'(1uur) /EN GING WEER PLAT VOOR DEZE LEGENDARISCHE BAND! / met 'OOR'-artikel van 2022 /
Sparks
This Town Ain't Big Enough For Both Of Us
Top of the Pops 27-12-1974
IK ZAG 'Sparks - Château d'Hérouville'...
...EN GING WEER PLAT VOOR DEZE LEGENDARISCHE BAND!
Sparks - Château d'Hérouville
live session - @arteconcert
film
Sparks-docu toont de enorme invloed van de broers
12 mei 2022
Ron en Russel Mael zijn samen al vijftig jaar Sparks, de beste band die – bijna – niemand kent. Muzikanten dragen hen op handen, zo blijkt wel weer uit de nieuwe documentaire The Sparks Brothers.
Broers in bands, dat geeft trammelant. Daar kunnen Ray en Dave Davies van The Kinks en de Gallagher-broers van Oasis over meepraten. Ron en Russell Mael niet; die maken sinds 1971, meer dan een halve eeuw, popmuziek in alle kleuren van de regenboog. Of eigenlijk, pastiches van popmuziek; van glamrock tot synthpop, van powerpop tot techno, van lounge tot vaudeville. Uit duizenden herkenbaar door de hoge stem van Russell, de jongste. Ron, de oudste, is de poker face achter de piano.
Van trends hebben ze zich nooit iets aangetrokken. Het gloriejaar van Sparks was 1974, toen hun brille voor een kort moment samenviel met de mode van dat moment en de grillen van de hitparade. Hun vertolking van This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us op het Britse Top of The Pops – en in Nederland TopPop – maakte net zo’n deuk als David Bowie’s Starman van twee jaar daarvoor. De komende muziekgeneratie was op slag betoverd.
This Town was het eerste plaatje van Vince Clarke, de latere songschrijver van Depeche Mode en Erasure. Muzikanten van Duran Duran, New Order, Sex Pistols—allemaals fan. Simple Minds openen hun huidige tournee met Sparks. Voor ze opkomen klinkt So May We Start, uit de Sparks-musical Annette.
Onomato Pia
Het zal niet helemaal toevallig zijn dat uitgerekend regisseur Edgar Wright de broers op een sokkel zet met zijn documentaire The Sparks Brothers. Zijn actiethriller Baby Driver, uit 2017, is gemonteerd op een reeks rock- en dansnummers. De muziek bepaalt tempo; het is virtuoos en het werkt. Zijn meest recente speelfim, Last Night in Soho, is gebaseerd op het gelijknamige nummer van jaren zestig hitmakers Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich. De werelden van Wright en Ron & Russell lopen parallel.
The Sparks Brothers (2021)
Official Trailer
#TheSparksBrothers #Sparks #EdgarWright #SummerOfSparks
Zo inventief als Wrights speelfilms zijn, zo gewoon is zijn documentaire: 140 minuten met pratende hoofden en historische clips. Niet dat dat erg is, want zijn onderwerp is al grillig en speels genoeg. Typerende kenmerken van de Mael-broers: intelligent, creatief, avontuurlijk en bovenal geestig. Op hun 25 studioalbums wemelt het van nummers over meisjes en vrouwen. Die hebben namen als Barbecutie, Suzy Safety, Nicotina en (op A Steady Drip, Drip, Drip uit 2020) Onomato Pia. En dan is er natuurlijk Annette.
Synthpop
‘De Sparks zijn tegenwoordig een self-contained unit‘, vertelden de broers mij in 1979, toen de hitsuccessen een herinnering waren. Ze hadden net een nieuw album uit, No 1 in Heaven, geproduceerd door Giorgio Moroder. Het was I Feel Love dat hen de weg wees. ‘We wilden alleen toetsen en drums gebruiken’, zei Ron. ‘We zijn de studio ingestapt zonder enig idee wat het zou worden en na afloop keken wij Giorgio aan en Giorgio keek ons aan: wat hebben we hier in vredesnaam? We waren verbluft. Voor die muziek was nog geen categorie uitgevonden.’
No 1 in Heaven is, met de wijsheid van achteraf, de ground zero van wat sinds de jaren tachtig synthpop is gaan heten. Ze zullen het nooit bekennen, maar de Pet Shop Boys hebben alles afgekeken van Sparks. Vince Clarke heeft er nooit geheimzinnig over gedaan en op het Sparks-album Plagiarism uit 1997 doen onder meer Erasure en Jimmy Saville mee. In 2015 maakten Ron & Russell met Franz Ferdinand een gezamenlijk album onder de noemer FFS. Wrights documentaire maakt duidelijk dat voor een generatie muzikanten de Sparks net zo belangrijk zijn als David Bowie. Alleen weet – bijna – niemand dat.
Queen
I Feel Love heeft ook Jim Kerr geïnspireerd en Russell Meal zingt mee op het nieuwe Simple Minds-album, dat dit najaar zal verschijnen. ‘Hij heeft zijn zangpartijen gestapeld’, vertelt Kerr. ‘Net als Queen’, zeg ik. ‘Queen heeft gespeeld in het voorprogramma van Sparks. Luister naar A Woofer In Tweeter’s Clothing en je hoort Queen.’ ‘Is dat die Sparks-plaat met Girl From Germany?’, wil Kerr weten. ‘Ja, die. Uit 1972, een jaar voor het debuut van Queen. Luister naar Beaver O’Lindy en je hoort Queen.’
The Sparks zijn het desem in het deeg van de popmuziek. Onmisbaar, zonder op te vallen. Verantwoordelijk voor When Do I Get To Sing ‘My Way’, het perfecte popliedje. Eens gehoord, nooit meer uit je hoofd.
THE SPARKS BROTHERS is 12 en 18 mei nog te zien in LAB-1, Eindhoven en binnenkort te streamen via Apple TV+.
Deel dit artikelGerelateerd nieuws
Meest gelezen artikelen
De nieuwe OOR is uit! Bestel ‘m nu in onze shop
Bassist Paul Van Bruystegem stapt uit Triggerfinger










