Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Een oeroude(2005) Cartoon van 'De Tijd' is (ineens) weer actueel:
VVD'ers vol onbegrip dat 'het plebs' niet enthousiast is over het VVD-voornemen de Bijstandtrekkers te laten bloeden voor 19.000.000.000 extra Defensie-uitgaven
NSC-KANDIAAT ROSANNE HERZBERGER KRIJGT NU HOOGSTWAARSCHIJNLIJK DE KANS 'HET' BETER TE GAAN DOEN; IK BEN BENIEUWD
Er was eens een van Links tot Rechts zeer gewaardeerde columnist. Hij was wetenschapper, had een column in een seer gerespecteerde krant, trad op als commentator over velerlei onderwerpen in zeer diverse TV- & Radio-shows en bouwde voor zichzelf zo´n reputatie dat hij ministeriabel werd geacht, en aldus geschiedde... PvdA´er Ronald Plasterk - want over deze man heb ik het - werd bepaald geen succes als minister, ik schreef er --- Hier --- al eens iets over, maar gooide zijn geloofwaardigheid pas echt compleet op de mestvaalt vanaf het moment dat hij weer columnist werd, voor dagblad ´De T.´ maar liefst...in niets herken je in de Plasterk van vandaag de dag nog de bevlogen PvdA´er die hij ooit was, tenzij als zeer gefrustreerde, hoererende, ex-PvdA´er, van ´t soort waar er wel meer van rondlopen; die komen dan veelal uiteindelijk uit bij Rechts of zelfs Extremistisch Rechts...ik ga geen namen noemen - tenminste, nog niet - maar...
´Reageren? Graag!´
Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van vergelijkbare carrières die minder spectaculair fout lopen, of zelf best wel goed - ik denk hierbij aan de huidige demissionaire minister van Hoger Onderwijs Robbert Dijkgraaf, die zelfs in het rampzalige kabinet Rutte-IV best aardig overeind blijft - maar die is dan weer zo weinig tijd gegeven dat we nu nog niet, en misschien wel nooit zullen weten of hij een succesvolle minister genoemd zal mogen worden of niet.
Goed, na dit aanloopje dan over de vrouw die een nogal vergelijkbaar pad lijkt te gaan - met dat verschil dat zij als jonge wetenschapper en columnist juist behoorlijk Rechts begon.
Rosanne Herzberger staat op een dik verkiesbare plek op de Lijst Omtzigt / Nieuw Sociaal Contract. Dus een nieuwe ronde, nieuwe kansen om te kijken hoe haar pad zich zal voortzetten.
Ik al enkele malen eerder naar aanleiding van haar columns, je leest het --- Hier --- en --- Hier --- en --- Hier
--- deze terugzoekende blaak dat ik nog heel wat andere columns van haar met wat notities
voor een eigen Post in de pijplijn zitten - dus wie weet...wordt
wellicht vervolgd!
Rode draad door al die columns: ze is bepaald niet zuinig geweest met
kritiek op politici, of het nu kamerleden of bewindspersonen betrof. Ze
heeft de lat dus heel hoog gelegd voor zichzelf!
Herzberger schreef zelf ook weleens over Plasterk, bijvoorbeeld in --- Deze Column 'Geef-die-scholier-maar-een-duwtje (2012)' ---
FRAGMENT:
"....
Zelden ben ik het eens met Tweede Kamerlid Ronald Plasterk (PvdA), maar afgelopen zondag had hij toch een punt in Buitenhof,
toen hij voorstelde om zo’n bètastudie financieel aantrekkelijker te
maken. Ik zou zelfs verder willen gaan. Je kiest een aantal
studierichtingen uit waarvan we echt genoeg afgestudeerden hebben in ons
land. Elke student die deze studie kiest, laat je vanaf jaar één een
langstudeerboete betalen. Boodschap: elk jaar dat je aan deze studie
hebt besteed, is er één te veel, of althans, elk jaar dat jij maar
tweeduizend euro collegegeld hebt betaald en dus een bak met subsidie
voor jouw opleiding communicatiewetenschappen hebt ontvangen, is er één
te veel.
Presentatrice Clairy Polak van Buitenhof was, als vanzelfsprekend, volledig ontdaan door het voorstel van Plasterk. De gelijkheid zou in het geding zijn. Animal Farm,
bracht ze ontgoocheld uit – maar uiteindelijk mag een maatschappij best
zijn gemeenschapsgeld uitgeven aan de hand van haar behoeften. Hoeveel
bedrijfseconomen heeft een land écht nodig? Op een bepaald moment zijn
er toch gewoon genoeg communicatiewetenschappers? Het barst van de
organisatiepsychologen, adviseurs, coaches en trainers. Deze
‘mensenmensen’ zijn allemaal op zoek naar een werknemer om te
psychologiseren. Dit land bulkt van de mensen die alleen maar waarde
rondschuiven in plaats van waarde creëren. We leiden containers vol human resources managers
op. Zij moeten uiteindelijk allemaal voor grote instanties en
bedrijven, in dezelfde piepkleine vijver met ingenieurs, vissen naar die
enkeling die een beetje een degelijke assemblagelijn kan ontwerpen.
Dertigduizend mensen in Nederland studeren rechten. Waarom denk je dat
er zo veel regeltjes zijn in dit land? Waar moeten die mensen zich
anders mee bezig houden?....
..."
Maar de meest intrigerende column schreef ze - jaren geleden al - eigenlijk over zichzelf als onderdeel van een groep waar ze nu dus sinds kort bij hoort: ´Als het goed gaat, kloppen politici zich op de borst´ je kunt hem hieronder of op de site van NRC - waar zowel zij zelf als Plasterk ooit - columnist was teruglezen.
Ik volgde haar al lange tijd, nauwelijks nodig om te zeggen dat dat vanaf nu nog meer - met argus-oog, zou ik haast zeggen - het geval is...
...eens kijken of ze tenminste deze door haarzelf geschetste valkuil weet te vermijden!
AART DEKKER
*
Als het goed gaat, kloppen politici zich op de borst
‘Gatti knikt naar de contrabassen en weg stuiven de vijf tonen die
Mahler zo luid mogelijk en ‘wild’ gestreken wilde hebben.” Ik wantrouw
leiders. Daniele Gatti bijvoorbeeld, de nieuwe chef-dirigent van het
Concertgebouworkest die tijd ens zo’n concert de vreemdste bekken trekt
en met zijn armen zwaait alsof zijn leven ervan afhangt. Dat hij zijn
eigen signatuur heeft en hij het orkest vooraf instrueert hoe hij wil
dat Mahlers 2e symfonie klinkt in Amsterdam, dat is duidelijk. Maar op
het moment zelf? Wat als hij in de zaal was gaan zitten? Wat nou als het
orkest niet in vervoering wordt gebracht door het bezwerende spel van
de dirigent maar andersom?
„Het is mijn eigen fout”, zegt José Mourinho, trainer-coach van
Manchester United na de verloren derby tegen Manchester City. Afgelopen
donderdag verloor hij weer, ditmaal tegen Feyenoord. Na het fiasco van
Van Gaal krijgt ook Mourinho het sterrenteam niet aan het winnen en dat
wijt hij aan zichzelf. Maar niemand weet of dat terecht is. Misschien
als Mourinho niet driftig langs de lijn had gestaan maar op de tribune
een potje candy crush had gespeeld, was zijn team wel tot scoren
gekomen.
„Prachtige cijfers.” Zo reageerde Asscher op de nieuwste
werkgelegenheidscijfers. Die lieten weer een mooie stijging zien. 20.000
minder werklozen dan in juli, de laagste cijfers sinds de piek van
februari 2014. „Maar”, voegde hij eraan toe, „we zijn nog niet klaar”.
Asscher is zo’n opgestroopte mouwenman. Net als Justin Trudeau,
Barack Obama, Jesse Klaver. Met zo’n frisse ‘we zetten de schouders
eronder’-houding. Ik vind dat soort doenerigheid griezelig. „Weet u waar
ik naar toe wil met dit land?”, zegt een politicus dan. Dan denk ik:
jij gaat helemaal nergens naar toe met ons land. Jouw taak is op de
winkel te passen, hier en daar wat aan de knoppen te draaien en
Nederlanders niet te veel voor de voeten te lopen.
Wij schrijven heel veel toe aan politici en politici schrijven op hun
beurt weer veel toe aan hun beleid. Dat geldt wereldwijd trouwens. Bill
Clinton roept enthousiast op verkiezingsbijeenkomsten dat de
Amerikaanse economie met democratische presidenten in het Witte Huis
telkens meer groeit en meer banen creëert dan met een Republikein aan
het roer. Toeval, zeggen economen die die bewering onderzochten. Clinton
profiteerde tijdens zijn eigen termijnen vooral van de technologische
bubbel. Die bubbel barstte net toen Bush aantrad, waarna hij ook nog 11
september voor zijn kiezen kreeg en een financiële crisis. Tijdens Obama
was er maar één weg, en die ging omhoog. Niet alleen in Amerika.
Wereldwijd staan leiders zich op de borst te kloppen dat dankzij hun
kundige en daadkrachtige leiding de economie weer in de lift zit. Stuk
voor stuk dirigenten die meedansen op de muziek.
In een land kan je geen gecontroleerde experimenten doen. Je kunt
niet in een parallelle werkelijkheid bekijken wat er was gebeurd als de
Nederlandse regering de hele dag een beetje had zitten candy crushen.
Misschien was de werkeloosheid dan ook wel teruggelopen. Dat er enorm
veel is getrokken en geduwd door Rutte om de werkloosheid binnen de
perken te houden, is duidelijk. Er verdwenen enorm veel banen,
bijvoorbeeld in de thuiszorg. Tegelijkertijd kwam er ook 600 miljoen
euro beschikbaar voor allerhande leerwerkplekken en omscholingstrajecten
om ervoor te zorgen dat werknemers in dienst bleven en zich in de
toekomst weer nuttig konden maken.
Begrijp me niet verkeerd: die gesubsidieerde scholing lijkt mij een
prima besteding van belastinggeld. Opleiding is core business van de
overheid. Het is een goed idee om in tijden van werkloosheid mensen te
stimuleren om nog eens wat bij te leren in plaats van te wachten op een
nieuwe baan. In een hoogtechnologische economie als de Nederlandse is
niemand kwetsbaarder dan ongeschoolde arbeiders. De effecten zijn
moeilijk meetbaar. Misschien zorgde die omscholing voor beter inzetbaar
personeel en lagere werkloosheid. Misschien had je er net zo goed
honderd ecoducten van kunnen aanleggen. Of gewoon alle werkenden een
cadeaubon van tachtig euro kunnen geven om bij Blokker of V&D uit te
geven.
Ooit hoorde ik een voetbalcoach op de radio toegeven dat het best
verstandig was om juist als je team voor staat, extra veel theater te
maken langs de lijn. Dan associëren de mensen jouw gezicht met succes en
kun je bij een volgende club meer geld vragen. Nederlandse politici
zijn van oudsher niet zulke borstkloppers, maar toch is voorzichtigheid
geboden. Zeker nu het verkiezingstijd is. De komende maanden worden de
mouwen weer wat verder opgestroopt en staan onze leiders weer driftig
langs de lijn met hun armen te zwiepen. Vooral als het goed gaat, let
maar op.
We waren benieuwd naar hoe Shivek´s
jeugd was, uit wat voor een familie hij stamt, hoe hij begon met
basketball en hoe het kwam dat en op welke leeftijd hij begon met
coachen.
Hij vertelt een mooi verhaal. Beginnen met sporten op
doktersadvies, de gymleraar die vond dat hij moest basketballen.
Hij kreeg niets cadeau, zijn vader liet hem hard werken in het
familiebedrijf toen hij een scooter wilde.
Volgde een studie tot ingenieur waardoor hij relatief laat het leger in ging.
Al tijdens zijn tijd in het leger kon hij met
coachen van jeugdteams – vanaf U12 steeds een leeftijd hoger –
zijn geld verdienen en deed hij zijn eerste coach/opleiding.
Op heel jonge leeftijd – hij speelde in de
tweede divisie, die in Israël professioneel is – werd hij tot coach gebombardeerd
van het team waarin hij daarvoor zelf speelde.
Tweede divisie
werd de hoogste divisie, en toen hij met Eilat voor het eerst van
Maccabi Tel Aviv won kreeg hij het stempel ´goede coach´. Hij ging
naar Ranana en daarna naar Hapoel Tel Aviv, en steeds was er succes
met uiteindelijk de eerste keer uitverkiezing tot Coach van het Jaar.
Hoe speelde Arik Shivek het klaar zich zo voorspoedig te ontwikkelen van een beginnende coach tot een topcoach?
Het ontwikkelen van een eigen filosofie kost veel tijd. Een bevriende NBA-coach leerde hem daarbij een belangrijke les.
Over zijn geheim... ´Er zijn mensen die me ´crazy´ vinden, of zelfs schizofreen, maar ik denk ik de goede beslissing nam om twee gezichten te hebben - een als ik coach, en een in het leven daarbuiten - dat was mijn aanpak toen ik mijn eigen vrienden moest gaan coachen, en ik doe het nog steeds zo´.
Wees helder en voel je nooit te goed om om
advies te vragen. Als je ervaren coaches om goede raad vraagt, zullen ze
die meestal geven. Op zijn beurt zal hij een collega altijd helpen, als
het maar even mogelijk is.
Hij stipt het fenomeen ´druk´ aan.
´Als je coach van het Nationale Team van Israël bent, dan voel je
de druk van 9 miljoen mensen op je rug. Heb je dat eenmaal
meegemaakt, dan valt het daarna meestal mee...´
Zijn buurman - de legendarische coach Ralf Klein - leerde hem een belangrijke les. ´Aanpassingsvermogen is alles. Één keer ergens succes hebben betekent niets. Je bent pas echt een goede coach als je meerdere keren, met steeds weer andere mensen en in andere culturen, succes hebt in een voor jou herkenbare stijl.´
We hebben het over een andere legende - de legendarische volleyball-coach Ari Sellinger die de basis legde voor het Nederlandse Olympische Volleyball-goud.
Shivek leert ons een woordje Hebreeuws. Ari betekent ´Leeuw´. Waarop we constateren dat we met een Arie Aart, een Arik en een Aart bij elkaar, nogal wat leeuwen bij elkaar hebben...
We vragen hem naar de hoogtepunten en dieptepunten in zijn carrière. Arik vertelt over de hoogtepunten. De twee ´onmogelijke´ Kampioenschappen met Eilat waar zijn team iets deed dat nog nooit gebeurd was in Israël - Maccabi verslaan met 3-2 na een 0-2 achterstand.
Om het jaar erna nog zo´n kunststukje uit te halen met Rishon LeZion - dat ´andere Oranje´ - in een heel ander Playoff-format. Deze keer werd Jeruzalem in een zee van rood verslagen.
Prelude: UPDATED Column
'Mastercoach'
door Aart Dekker
In welke rol van Arik Shivek het meeste
kunnen betekenen voor het Nederlandse Basketball? Als Hoofd-OLA,
Aanjager van het Masterplan Basketball, Bondscoach Mannen en Coach
van de Coaches!
Deze Column is in licht
aangepaste vorm ten opzichte van de eerdere versie --- Hier
--- te lezen. Online sinds 19 mei 2023
Deel-1: Waarom dit
interview? Waarom kwam Shivek terug naar Nederland?
Wat behelst zijn huidige taak als
Hoofd-coach van de Orange Lions Academy Mannen (OLA)? Wat is OLA
eigenlijk? Hoe werkt het en waar staat OLA nu nationaal en
internationaal? Mening over controverses en het imago van OLA?
Online sinds 19 mei 2023 en ---
Hier --- te lezen.
Deel-2: Anderen over
Shivek(1) – OLA-staffers en -spelers over Arik Shivek.
Hoe is hij als persoon, als coach, als
coach van de coaches en visionair? Hammerstein,
Peters, Ngouateu, De Vaal en Lemes.
Deel-3: Hoe werd Shivek
coach en hoe ontwikkelde hij zich tot een Top-coach? “Hoe
word je een goede coach?”
Arik Shivek over zijn jeugd, zijn start
als coach, leren en het vragen van advies. Over het noodzakelijke
vermogen je aan te passen aan situaties, mensen en culturen. Ari
betekent ´Lion´. En de successen in Israël.
Deel-4: Zijn komst naar
Nederland. Coachen in de (A)HBW en zijn komst naar ABC Amsterdam
Arik verlaat Israël en komt naar
Amsterdam, en wat Piet Meijer daar mee te maken had. Over coachen op
de AHBW en de impact op zijn carrière en de betekenis van de AHBW in
Israël en Nederland.
On-line: rond 24 mei 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-5: Coachen bij
Amsterdam, Antwerpen, wederom Amsterdam en Mons.
Over de successen met de Astronauts van
ABC Amsterdam, en het 5-jaren-plan om bij de Europese Top te gaan
horen. Over scheve ogen tegenover ambitie, succes en solidariteit en
het stijgen van het algehele niveau als er een team domineert.
On-line: rond 26 mei 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-6: Anderen over
Shivek (2) en publicatie(s) over de periode van Deel-5.
Ferry Steenmetz, en anderen.
Een NRC-verhaal met Roel Pieper over de
ambities van Amsterdam
On-line: rond 28 mei 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-7: Het Masterplan
en het opleiden van coaches. De essentie van het Masterplan.
Hoe leidt men in Israël coaches op?
Over het managen van Nationale Jeugd Teams in Nederland en Israël.
Over het opleiden van coaches in Nederland – ´er moet veel
veranderen!´ De essentie van het Masterplan. En hoe Nederland
Internationaal Topbasketball kan terugkrijgen...promoot het (beter)!
On-line: rond 30 mei 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-8: Clinic(s)
waarin Shivek de speelstijl neerlegt voor het Nederlandse
Basketball
...deze zou in ieder geval bij alle
Nationale Teams de basis van het spelconcept moeten zijn. (Deze zijn
al te vinden via de NBB-kanalen)
On-line: rond 1 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-9: De Toekomst van
het Nederlandse Basketball: meer divers basketball, de rol van de
media en accommodaties en het belang van Samenwerking.
De rol die schoolbasketball speelt in
Israël en de noodzaak van balans brengen voor spelers die op
meerdere niveaus-in meerdere teams (tegelijk) spelen. Het verschil in
media-aandacht in Israël en Nederland. Het belang van samenwerking.
Het belang van meer en betere Basketball-arena´s.
On-line: rond 3 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Epiloog
What's next for Arik Shivek? En eventueel laatste ontwikkelingen.
Arik Shivek over
zijn plannen voor de toekomst.
On-line: rond 5 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
(*) Over automatische vertaling in YouTube:
Om ondertitels bij de
video’s te zien:
klik onderin de YouTube player
op het CC icoon.
Via het tandwiel icoon
kun je de gewenste taal kiezen.
Watching the videos
with subtitles:
click the CC icon in the bottom
part of the YouTube player.
Leuk Interview van Steven Verseput, NRC Sport, met Sean Cunningham en Jason Dourissea, een dag of tien geleden. Omdat de meeste van mijn volgers het artikel niet gelezen zullen hebben...bij deze:
Het Originele artikel op NRC.nl met de foto's op groot formaat vind je --- Hier --- Meer Basketball van NRC --- Hier ---, bekijk vooral ook even de Sportfoto's van de Week, met een schitterende NCAA-foto!
‘Als je de NBA niet haalt, moet je een beetje nederig zijn’
Sean Cunningham en Jason DourisseauBasketballers
De NBA was te hoog gegrepen. Nu spelen de
twee Amerikanen, met Nederlands paspoort, voor het eerst Europese
play-offs met het Groningse Donar. „Er zijn spelers die de genetische
loterij hebben gewonnen. Je kunt lengte niet leren, right?”
Steven Verseput
De Amerikanen Sean Cunningham (links) en Jason Dourisseau,
spelers van basketbalclub Donar. „Er is veel onbenut potentieel hier,
zonde. Er moet geïnvesteerd worden, financieel en qua infrastructuur.”
Foto’s Kees van de Veen
Drukte op het hoofdkantoor van de Groningse basketbalclub Donar
in Martiniplaza, maandagmiddag. Coach Erik Braal bekijkt beelden van de
komende tegenstander, een NOS-crew monteert een item over de club en
beneden in de hal wordt het houten parket aangelegd voor een van de
grootste wedstrijden uit de clubgeschiedenis. Jason Dourisseau (34) en Sean Cunningham (31) leunen achterover in
een stoel. De eerste is aanvoerder en heeft een iconische status in
Groningen. Hij won hier vier landstitels, in Martiniplaza is een tribune
naar hem vernoemd. De tweede is een gewaardeerde, hardwerkende kracht. „We hebben
eigenlijk nooit problemen met die jongens. Superprofs”, zegt Martin de
Vries, bestuurslid technische zaken. „Nooit wat op aan te merken.”
Dourisseau en Cunningham praten rustig, met zware stem. Ze spreken Groningen uit met een zachte, ingehouden g.
Dourisseau: „Groningen is a fan-tas-tic place to play. We hebben een geweldige fanbase.” Cunningham: „Exactly.”
Dourisseau: „De sfeer in Martiniplaza is ongelofelijk als het vol
is. Natuurlijk, in de NBA heb je stadions met 20.000 plekken. Ik kijk er
ook graag naar. Maar ik ben blij dat ik hier ben.”
Dinsdagavond speelt Donar voor het eerst in play-offs in Europees
verband. In de achtste finale van de FIBA Europe Cup, dat wordt gezien
als de vierde Europese competitie, treft het de Roemeense club
Cluj-Napoca. Volgende week is de return in Roemenië. Het is voor het
eerst sinds 2009 dat een Nederlandse club in Europese play-offs uitkomt,
destijds was het Amsterdam.
Foto Kees van de VeenDourisseau en Cunningham zijn in Amerika geboren en opgegroeid, maar
spelen onder de Nederlandse vlag.
Dourisseau is getrouwd met een
Groningse, ze hebben een kind en kochten een huis in het dorp Harkstede.
Dourisseau – uit Omaha, Nebraska – deed zijn inburgeringscursus en
kreeg in 2015 een Nederlands paspoort. „Ik voel mij ook zeker
Nederlands.”
Cunningham, opgegroeid in Los Angeles, heeft een Nederlands paspoort
doordat zijn moeder Nederlandse is. Beiden kwamen enkele duels in actie
voor de nationale ploeg.
Hoe is het om in Groningen te spelen, terwijl de NBA [Noord-Amerikaanse basketbalcompetitie] jullie jeugddroom was?
Cunningham: „Zolang ik de sport kan spelen waar ik van hou, is het
niet moeilijk mij te focussen. Ik vind het wel heel interessant om naar
de NBA te kijken, hoe ze teams samenstellen, hoe spelers worden
ingepast, wat wel en niet werkt bij ploegen.”
Dourisseau: „Het belangrijkste is dat ik kan basketballen. Als kind
wist ik dat als je de NBA niet haalt, er nog zo’n zeventig landen zijn
met professionele competities. Ik ben begonnen in Duitsland en daarna
speelde ik in IJsland, dan moet je een beetje nederig zijn. Ik vind het
leuk hier. Maar ik weet dat het niet het hoogste niveau is.”
Welke kwaliteiten misten jullie om de NBA te halen?
Cunningham: „Je moet niet alleen goed zijn, soms is er meer nodig.
Met mijn lengte moet je een beetje geluk hebben. Mijn fysieke coach in
Amerika zei toen ik jong was: je bent 6 ft 3 in [zo’n 1,90 meter], hoe lang is dat nou? Dat is niet echt speciaal.”
Dourisseau: „1 procent van de basketballers wereldwijd haalt de NBA.
Er zijn zeker spelers in de NBA die de genetische loterij hebben
gewonnen. Ze zijn langer, groter. Je kunt lengte niet leren, right?
En lengte is een onderdeel van het spel. Er zijn ook spelers, zoals
Kyrie Irving: die is niet de grootste, sterkste, snelste, maar hij is
wereldklasse qua balbehandeling, scoren. Om op dat niveau te komen, zijn
de verschillen niet enorm, maar er zijn bepaalde dingen die je van de
rest scheiden.
De Foto's bij dit artikel zijn allemaal gemaakt door Kees van de Veen; bekijk ze --- Hier --- op het grote formaat.
„En als je eenmaal daar komt, heb je spelers die wegvallen, die komen
naar Europa, of gaan naar China. En dan heb je wisselspelers, zo’n
zeven man in een selectie, die zijn goed, maar ze vervullen een bepaalde
rol in het team, zij zijn niet noodzakelijk de beste spelers ter
wereld. En dan heb je het beste van het beste, LeBron James, Kyrie
Irving, James Harden.”
Tot tien, vijftien jaar geleden reisden er soms Amerikaanse
basketballers naar Nederland die hier ook voor het avontuur en het
feesten kwamen, vertelt Bas Kammenga, voorzitter van de
supportersvereniging van Donar. „Hét voorbeeld van zo’n figuur is Mack
Tuck. Dat was een center uit Amerika, die stond bij wijze van spreken
dronken op het veld, nog van de avond ervoor. Hij liet in wedstrijden
fantastische dingen zien, maar was soms ook periodes afwezig en niet in
goede conditie.” Dat soort spelers zie je hier niet meer, zegt Kammenga.
„Deze generatie Amerikanen zijn echt topsporters.”
Nederland is een land met veel lange mensen, vinden jullie het niet vreemd dat we niet meer presteren in basketbal?
Cunningham: „Als ik in Amerika ben kijk ik over iedereen heen, als ik
hier dan weer het vliegtuig uitstap, staat iedereen op ooghoogte. Het
is een beetje gek. Lengte is belangrijk, maar het is geen grote sport
hier.”
Dourisseau: „Voetbal is koning hier. Voor de jeugd is het zo: als je
hard werkt en profvoetballer wordt, ben je financieel zeker. Dat is
hetzelfde als je als kind in Amerika de NBA haalt. In Nederland heb je
de DBL [Dutch Basketball League], maar daar word je niet rijk van. Het
is zonde, want er is veel onbenut potentieel hier. Er moet geïnvesteerd
worden, financieel en qua infrastructuur. Foto Kees van de VeenDourisseau (sinds 2006) en Cunningham (2010) verblijven al lang in
Europa. Ze kijken met verbazing naar het Amerika onder president Trump.
Spelers als LeBron James en Stephen Curry spraken zich uit tegen Trump, is dat typisch voor de Amerikaanse sportcultuur?
Dourisseau: „Ik respecteer het dat ze dat hebben gedaan.
Bijvoorbeeld Michael Jordan zei nooit iets politieks, omdat hij bezorgd
was over de samenwerking met sponsors. Het is een stap terug in de
tijd, naar Kareem Abdul-Jabbar en Bill Russell. Zij stonden in de jaren
zestig op voor de burgerrechten. In die tijd was het veel gevoeliger,
ook voor henzelf. Ze hadden de moed om hun platform en status te
gebruiken om zich uit te spreken, dat is geweldig. Om te spreken voor
mensen die geen stem hebben.”
Correctie, 6 maart, 10:10 uur: in een eerdere versie stond abusievelijk de naam van Bas Kammenga verkeerd. Dit is aangepast.
Ik heb zelf wat andere zaken aan mijn hoofd, dus met volle aandacht een half uurtje een video bekijken moet ik wat spreiden in de tijd. Maar voor mijn lezers/volgers die die tijd er nu in kunnen steken wil ik deze video -die door ene Gerrit Hammink bij mij bezorgd werd- natuurlijk wel z.s.m. onder de aandacht brengen...
Shane Hammink begon zijn College-carrière bij de school waar zijn vader Geert groot werd - LSU in het Diepe Zuiden van de USA- al werd diens tijd daar enigszins ruw gebroken en gevoed door de komst van ene Shaquile O'Neal... Toen hij daar toch niet helemaal doorbrak kwam hij terecht bij Valparaiso, een veel kleinere school in het Midden-Westen. Daar ging het goed in het seizoen 2016-17. Dat bewijst onderstaande video, met extra info.
En nu maar hopen dat Shane ook de volgende stap kan maken, naar een goede professionele carrière en als succesvol Oranje Basketball International!
PLAYER ANALYSIS
Full name: Shane Hammink
Born: 1994
Position: SG/PG
Height: 200 cm
Weight: 95 kg
Nationality: NED/US
Team: Valparaiso
National Team: Netherlands
Aart Dekker was coach, voornamelijk in
het jeugd-basketball, totdat hij door zijn vriend Rob Meurs werd
overgehaald om Internationaal Jeugdbasketball te gaan scouten. Dat
deed hij tussen 1999-2011. Nadat Rob Meurs, pionier en een van de
guru's in de wereld van het Internationale, Amerikaanse College- en
Internationale NBA-basketball als scout en talent-evaluator, in 2010
omkwam bij een motorongeluk, deed hij een stapje terug op
scouting-gebied. Maar eens een scout, altijd een scout; Aart blijft
dus jonge spelers (ook) bekijken als scout, talent-evaluator en
talent-ontwikkelaar. En dat betekent: inschatten van het potentieel
van een talentvolle speler, en nadenken over wat ervoor nodig is dat
talent optimaal te ontwikkelen. Voor een optimale ontwikkeling is het
maken van goede keuzes essentieel, en juist daar gaat het heel vaak
mis...
Rob Meurs en Aart Dekker waren samen
vele honderden keren betrokken geweest bij het voorlichten van
spelers over die keuzes. Voor veel van die spelers pakte het goed
uit, zij hadden prachtige carrières, maar er zijn vanzelfsprekend
ook veel gevallen bekend waar die keuzes minder goed uitpakten. Van
beide soorten voorbeelden valt heel veel te leren voor mensen die hun
keuzes nog moeten gaan maken.
Dit verhaal, er zullen er nog veel
volgen, is bedoeld jonge spelers (en hun ouders!) na te laten denken
over het maken van die keuzes. Het dient ook als voorbeeld.
Afgelopen zomer werd Aart gevraagd of
hij kon Rik Pijp kon helpen, die graag naar Amerika zou gaan om
college-basketball te gaan spelen. Aart, Rik en zijn ouders zijn een
aantal maanden intensief bezig geweest met het beantwoorden van de
(o.a.) de volgende vragen: wat zijn mijn mogelijkheden, hoe krijg ik
zoveel mogelijk opties om mijn talent ten volle te ontwikkelen, en
hoe pak ik dat aan? Daarna maakte Rik samen met zijn ouders de keuze
om voor Rotterdam Basketball College te gaan spelen.
De columnist Aart Dekker en Rik Pijp
gingen onlangs bij elkaar zitten om het verhaal van Rik Pijp, en wat
zich allemaal heeft afgespeeld sinds een zekere dag in juni, op te
tekenen in een interview. Het verhaal is tevens het eerste interview
met deze jonge speler van Rotterdam Basketball College I en II, die
voor veel volgers van het DBL-basketball uit het niets kwam. Rik Pijp
speelt bovendien tijdens de Basketball Days in Zwolle (vanaf Tweede
Kerstdag) in Jong Oranje. Het verhaal is van Rik, de bewoordingen
(deels ook) van de hand van Aart Dekker.
Rik Pijp is 20 jaar oud, 2.07 lang,
speelt op de PF/C posities, en komt uit Groningen. Echt bekend was
hij nog niet in Nederland, en eigenlijk ook niet in Groningen, maar
hoopt daar de komende jaren verandering in te brengen.
Je zou
het raar kunnen noemen dat hij (nog) zo onbekend is. Tenminste, als
je ervan uit gaat dat een 20-jarige getalenteerde speler van 2.07m in
veel andere landen – of in ieder geval in andere plaatsen – ,
toch al wel enige bekendheid zou genieten. Immers vaak worden lange
en redelijk getalenteerde jonge basketballers in echte
basketball-landen een stuk beter gevolgd door media,
mede-basketballers, coaches, en zelfs ook door het
basketball-publiek, dan in Nederland en Groningen het geval
is.
Groningen gaat door voor 'Basketballstad Nr.1' in
Nederland, de locale GasTerra Flames zijn in het Noorden belangrijk.
Rik speelde 4 jaar in opleidingsteams van die club. Het lijkt logisch
dat zo'n club dan serieus met zo'n talent aan de gang gaat. De
realiteit is helaas dat er meestal wel enkele jeugdspelers een tijdje
meedraaien bij het vlaggenschip, maar dat er zelden of nooit iemand
echte kansen krijgt, laat staan dat een Groningse jeugdspeler zich
ontwikkelt tot een belangrijke speler bij 'de Flames'. Na vertrek uit
de stad blijken een aantal van die 'bankvullers' uit Groningen zich
elders wel degelijk tot nuttige, of zelfs goede DBL-spelers te
ontwikkelen. Rik heeft zelfs nooit maar een keer bij het Groningse
topteam meegetraind en een serieus gesprek over zijn toekomst als
basketballer in Groningen heeft ook nooit plaatsgevonden. Toen een
jaar of wat geleden de Catalaanse coach Pep Claros coach werd (als
opvolger van Ton Boot) hoopten Groningse talenten dat het beter zou
worden; “was hij immers niet afkomstig van Badalona, een van de
beste talent-ontwikkelende clubs in Europa, die voor een goed deel
speelt met zelf ontwikkelde spelers in het Eerste Team!?”
Die hoop vervloog snel, maar flakkerde
weer op toen Ex-Bondscoach Marco vd Berg, immers een Groninger die,
als NBB-voorman, jarenlang van de daken schreeuwde 'hoe hij baalde
van het beleid van de Nederlandse FEB-clubs?' Hij wilde kansen voor
de jeugd en minder 'middelmatige Amerikanen'! Nou daar kwam niet veel
van terecht; nog nooit waren er zoveel Amerikanen en zo weinig kansen
voor Nederlandse, laat staan Groningse, jeugdspelers als onder zijn
bewind!
Onder de laatste coach, Hakim Salem,
binnengehaald (zo hoopten de Groningse talenten) vanwege zijn
ervaring in het werken met, en inpassen van Jong Talent, werd het
nauwelijks beter. Rik heeft hem een keer gesproken, en wist dus wie
Rik Pijp was, dus had Rik hoop dat Salem hem in de gaten zou houden.
Het was het laatste dat hij hoorde; noch Salem, noch de club Flames
liet verder iets van zich horen...
Rik weet heel goed dat hij
een laatbloeier is. Het was hem al vele duidelijk dat hij lang zou
worden. En dat lange jongens vaak veel tijd nodig hebben om zich te
ontwikkelen wist hij ook; hij misschien nog wel een beetje meer dan
de gemiddelde 'Big'. Maar de andere kant: hij is lang, kan zich
redelijk goed bewegen, is niet echt langzaam en kan aardig springen.
Toen Aart Dekker navraag deed bij onder andere Rik's jeugdcoach Hein
Gert Triemstra, toch niet de eerste de beste, gaf die aan een zekere
mate van gelijkenis te zien tussen de 'Big-men Skills en Shooting
Touch, van Rik Pijp met die van een hele jonge Rik Smits. En uit de
mond van Triemstra betekenen deze woorden echt iets; hij zou namelijk
nooit 'zomaar iets' zeggen en is niet de eerste de beste. Toen Rik
Pijp hoorde dat Triemstra dat had gezegd, moest hij wel even slikken,
want uit zichzelf zou hij er niet over piekeren zichzelf te
vergelijken met de 'Levende Legende Rik Smits', maar uiteindelijk was
het natuurlijk wel leuk om te horen; een welkom steuntje in de rug!
Vier jaar speelde Rik in de MU18 en
MU20 van GasTerra Flames. Hij leerde er veel van coaches als
Triemstra, Bart Prak en Anjo Mekel, zegt 'hen ben ik veel dank
verschuldigd!' Maar hij voelde aankomen op een dood spoor terecht te
komen in Groningen; geen uitnodiging eens bij 'het Eerste' mee te
komen trainen, of zelfs maar eens te komen kijken, geen gesprek over
zijn toekomst...
De enige Groningse seniorencoach die de
moeite nam om met Rik te praten was Hans Nieboer, voormalig Assistent
Bondscoach en nu de coach van het Eerste van de studenten van Groene
Uilen. Die spelen Promotie Divisie, en toen Nieboer hem vertelde dat
Rik bij hem welkom was, had hij in ieder geval de zekerheid tenminste
Promotie Divisie te kunnen spelen; dat voelde in ieder geval als een
zeker steuntje in zijn rug. Maar eigenlijk wilde Rik toch meer: “elke
dag trainen, twee keer per dag als het maar even mogelijk is, en met
en tegen betere spelers spelen, spelers die de top willen halen, net
als ik, en dat wordt toch lastig in een studenten team waar de
prioriteiten anders liggen.”
Rik vertelde dat hij in 2011 al
bezig geweest om zich te oriënteren op de mogelijkheden om naar een
college/universiteit in de USA te gaan. “Ik ben op een
voorlichtingsavond van Ustudy geweest, en ik heb toen ook met coaches
en organisaties gesproken. Ben ook naar een kamp geweest in Spanje,
waar ook Amerikaanse collegecoaches waren. Er was wel wat interesse.
Maar het gevoel was nog niet (helemaal) goed; ik ging ook twijfelen
of ik er al aan toe was, zowel als basketballer als als persoon.
Uiteindelijk heb ik toen besloten eerst maar eens een jaartje op
mezelf te gaan wonen en een hogere studie op te pakken, dat werd
Sportmanagement aan de Hanze Hogeschool van Groningen.”
Na afloop van het seizoen 2011/2012
sprak hij uitgebreid met zijn ouders, en dacht eens goed na. Hij
zocht ook contact met een aantal coaches en spelers waarvan hij dacht
dat ze hem eerlijk zouden vertellen wat hun kijk op Rik, en zijn
mogelijkheden was. De conclusie? “Ik dacht wel klaar te zijn voor
te zijn voor 'een grote stap', zowel als speler als als persoon. Dus
hakte ik de knoop door: ik wil, als het kan, naar Amerika! Ik vroeg
toen aan Matthijs Groot (o.a. teammanager van het Nationale Heren
Team en co-coach van de mannen van Apollo Amsterdam), of hij mij kon
helpen. Hij verwees me naar jou (AD).”
Er volgden een aantal (telefoon-)
gesprekken. Rik: “Je vroeg me de oren van het hoofd! Wat ik wilde,
en waarom. Waarom ik gedaan had wat ik had gedaan, en waarom andere
dingen juist niet. Het werd me al snel duidelijk dat we er samen hard
aan zouden moeten werken. Je vertelde me direct heel duidelijk dat:
het erg laat was om deze zomer nog
goed ergens aan de bak te komen voor het seizoen 2012/2013 en dat,
zelfs als we er alles aan zouden doen, we nog geluk nodig zouden
hebben!
dat het geen kwestie zou zijn van
'even regelen' en dan 'nog goed terecht komen ook!'
dat ik, alhoewel ik dacht goed
nagedacht te hebben, nog veel beter op een rijtje moest zien te
krijgen wat ik nu eigenlijk (precies) wilde; je bestookte me met
vragen als 'Waar in Amerika of Canada wil je spelen? Op welk niveau?
Division 1, D2 of D3? Of ik er over had nagedacht naar een Junior
College te gaan? Hoe belangrijk het voor me was minuten te krijgen?
Bij wat voor een soort team en coach? Of ik er tegen dacht te kunnen
om (eerst) veel/vooral op de bank te zitten en pas later misschien
wat meer te gaan spelen? Welke studie ik wilde gaan volgen? En op
welk niveau dan? Op wat voor een soort school ik me thuis dacht te
gaan voelen? En op welk type niet? En zo nog veel meer! Dat viel wel
even tegen, maar ik wist al snel voor mezelf dat je vragen terecht
waren.
Je vroeg me ook: 'Wat ik kon laten
zien als coaches/scholen interesse zouden hebben in een speler van
2.07 lang'. Ik begreep dat er video nodig was.
En: 'Of mijn papieren in orde
waren?'
En of ik eventueel geholpen zou
zijn met een gedeeltelijke 'scholarship' full scholarship als
basketballer, en of mijn ouders eventueel ook een gedeelte zouden
kunnen bijbetalen?
Een confronterende vraag was:
"Stel nu eens dat het niet lukt (voor volgend seizoen) in
Amerika aan de bak te komen; wat dan?"
Rik kwam er (dus) achter dat hij op
veel van die vragen eigenlijk (nog) geen antwoorden had (geheel of
gedeeltelijk). Hij kwam op de proppen met een '5-minuten High-Light
filmpje' van zichzelf. Maar ik maakte hem direct duidelijk dat dat
niet voldoende was om coaches een goed beeld van Rik Pijp te geven.
Er bleek ook wel de nodige video van wedstrijden te zijn, maar geen
coach in Amerika gaat vele uren wedstrijdbeelden doorploegen voordat
hij al enige interesse in een speler heeft. Rik besloot om voor
zichzelf een webpagina te maken met info en video over zichzelf, en
om zijn beste wedstrijden samen te vatten in stukken video die wel
voor veel coaches te behappen zouden zijn. Dit kostte al met al een
flink aantal dagen. Rik vroeg mij om e.e.a. te bekijken en te
beoordelen of er nu wel voldoende materiaal was. Dat bleek niet
helemaal zo te zijn; er kwam o.a. niet voldoende duidelijk uit de
verf wat Rik allemaal in zijn mars had. Daarop besloten we dat we dan
maar extra video moesten maken:
video van een 'Work-out' waarin
allerlei technische en atletische vaardigheden de revue passeerden
meer beelden van partijtjes op een
instuif
Daarvoor kwamen Rik en zijn vader Henk
(die de video zou schieten), Aart Dekker en Camil Hadzic (die
helemaal geen video van zichzelf had, en deze net als Rik nodig had)
naar de Apollohal in Amsterdam, waar volgens Matthijs Groot wel
ruimte daarvoor was. Dit leverde wel bruikbare video op om een indruk
te geven van de 'skills' van Rik en Camil, maar de Instuif-partijtjes
waar beiden vervolgens in meededen waren niet van de benodigde
kwaliteit. Rik maakte een filmpje van zijn 'skills-session' en voegde
deze toe aan zijn webpagina.
Inmiddels waren weken verstreken. Dat
de juiste video essentieel was bleek toen ik (AD) een paar honderd
coaches in de USA en Canada mailde. Al eerder had ik een aantal goede
contacten, waarvan ik vermoedde dat ze interesse zouden kunnen
hebben, en waarvan ik wist dat ze veel waarde zouden hechten aan het
inmiddels door mij geschreven scoutingrapport over Rik Pijp zouden
hechten. Er de nodige interesse los, meerdere scholen waren nog op
zoek naar een speler van Rik's lengte en positie, maar de inmiddels
beschikbare video (vijf minuten High Lights, en wat stukken van/hele
wedstrijden bleken uiteindelijk voor de meeste coaches niet genoeg,
of een deel van de staf wilde 'de gok' wel nemen, maar kon vervolgens
de andere coaches niet overtuigen; dan werd toch liever de keuze
gemaakt voor een speler die ze al 'live' hadden zien spelen, die ze
al kenden, waarmee ze al eerder in contact waren. Er bleven een
beperkt aantal mogelijkheden over; in Canada, en op een lager niveau
dan D1 in de USA.
Ondertussen hadden we ook 'Plan-B'
verkend: ik had Rik doorgezaagd met vragen over studie en idee van
eigen kunnen, en hij had alles (in samenspraak met zijn ouders)
beantwoord. Mijn beeld van zijn mogelijkheden was dusdanig goed dat
ik hem andere opties voorlegde:
wat denken jullie van andere
mogelijkheden in Europa, en
zou spelen in Nederland, bij een
DBL-club die ook een Tweede Team in de Promotie-Divisie heeft een
optie zijn?
Daar kwam uit dat van deze twee opties,
de tweede als alternatief voor Amerika/Canada, de familie Pijp ook
goed in de oren klonk. Dus belde ik links en rechts wat rond, en gaf
Rik het advies om ook zelf een aantal hem bekende mensen bij een
aantal DBL-clubs te contacten.
Ondertussen was Rik in gesprek met de
overgebleven opties 'over de grote plas'. Een voor een vielen die af.
Soms omdat er kanten aan zaten die Rik en zijn ouders niet
aantrekkelijk vonden, soms omdat de interesse uiteindelijk niet sterk
genoeg bleek. Tenslotte waren er twee Universiteiten over in Canada
die echt serieuze interesse hadden, en waar Rik wel naartoe zou
willen gaan. Vice versa werden allerlei extra vragen gesteld en
beantwoord, en papieren en officiële stukken opgevraagd en door
gemaild. Inmiddels was de zomer al een heel eind op streek. Deze
Canadese scholen stelden aan nog wat extra voorwaarden te moeten
voldoen om Rik (snel) speelgerechtigd en aan de studie te krijgen.
Uiteindelijk duurde het Rik en zijn
ouders te lang voor er absolute duidelijkheid kwam. Als alternatief
was ondertussen Rotterdam Basketball College als aantrekkelijkste
mogelijkheid gekozen. Rik en zijn vader gingen het gesprek aan met de
toenmalige directeur Chris Vriens en Ruud Bijl, die namens Rotterdam
op jacht waren naar spelers die hun Eerste (en Tweede) Team zouden
kunnen bemannen met voldoende getalenteerde studenten. Deze
gesprekken verliepen voorspoedig, en er werd een afspraak gemaakt
voor een 'proefweek' met trainingen en oefenwedstrijden. In die week
kwam Colorado University, geen kinderachtige school(!), langs voor
een oefenpot. Rotterdam speelde met een bijeen geschraapte groep
spelers uit het Eerste en Tweede van vorig seizoen, nieuwe spelers
uit eigen jeugd en van elders. Rik was er daar een van. Na slechts
twee trainingen met die groep begon men aan de oefenwedstrijd. Rik
liet daarin zien dat hij echt mogelijkheden heeft (hij scoorde o.a.
een punt of 10, pakte wat rebounds en liet zich ook op andere
gebieden zien). Daarop besloot Rotterdam dat ze graag met Rik in zee
wilden, mits ook op studiegebied 'een match' te maken was, en Rik
bereid was vooral in het Tweede zijn minuten te verwachten en de
mogelijkheid dat hij wellicht nog niet (direct) zoveel speeltijd zou
krijgen in het Eerste Team te accepteren. Dit alles bleek het geval.
Rik hakte vervolgens de knoop door niet
langer te willen wachten op, en werken aan de Canadese opties, en
belde deze af.
De rest is geschiedenis!
Inmiddels is er zoveel tijd verstreken,
dat het ook mogelijk is om een voorlopige conclusie te trekken: is
Rik tevreden met de keuzes die hij heeft gemaakt? En hoe bevalt het
spelen, studeren en leven in Rotterdam hem?
Rik: “Ik ben meer dan tevreden met
hoe het gaat in Rotterdam. Ik had nooit verwacht in het begin van het
seizoen zelfs wedstrijden te moge starten. En ik had ook echt niet
verwacht soms zelfs bijna in de dubbele cijfers te scoren w.b.t.
punten, en ook mijn andere wapenfeiten waren boven de verwachtingen
die ik had voor het begin van het seizoen. In het Tweede speel ik erg
veel, en wordt een flinke inbreng van mij verwacht! Op een gegeven
moment kreeg ik wel wat overbelastingsverschijnselen, maar gelukkig
is de pijn aan mijn knieën vooralsnog tijdelijk geweest. Helaas
trainen we nog niet in de ochtenden, dat zou ik wel toejuichen...
Randy Wiel blijkt, zoals jij (AD) me al schetste een perfecte coach
voor mij te zijn; ik leer erg veel van hem, en zijn aanpak bevalt me.
Ik vind het natuurlijk wel jammer dat mijn speeltijd in Team-1, na de
komst van Echolls, een stuk minder en minder constant is. Soms heb ik
echt het gevoel dat, als ik er meer in zou staan, ik het team zou
kunnen helpen en mooie cijfers zou kunnen laten zien. Maar klagen
erover? Dat niet; de club en coach hebben me eerlijk verteld dat dit
waarschijnlijk zou gebeuren. Ik hoop coach Wiel er op de training van
te overtuigen dat hij me gerust meer in kan zetten. Wat betreft mijn
eigen spel zijn er een aantal punten waar ik me zo snel mogelijk moet
verbeteren: ik moet fysiek sterker worden, mijn voetenwerk moet
beter, en ik moet meer schotdreiging krijgen. Maar daar werk ik hard
aan!
“En”, zegt hij tenslotte, “ik had
nooit, maar dan ook echt nooit(!) verwacht dat ik zo snel al de kans
krijg om op een groot Internationaal Toernooi als de Basketball Days
in Zwolle te mogen spelen. Ik snap best dat als er een 'echt'
Nederlands Team zou zijn geselecteerd, ik die kans niet zou hebben
gekregen. Maar nu hij er is...grijp ik deze natuurlijk dankbaar aan!
Even is hij stil, en dan zegt hij: “Heb
je op Basketballplus.nl gezien dat er een poll voor 'Rookie van het
seizoen' staat?” “Nee”, is mijn antwoord(AD). ”Ik sta daar
tweede, achter Berend Weijs...wat vind je daar nu van..?”
Rik had beter eerder kunnen gaan werken
aan een eventuele gang naar Amerika. Ik ben ervan overtuigd dat hij
dan mogelijkheden zat zou hebben gehad om uit te kiezen, en dat er
dan op dit moment ergens een collegecoach zichzelf gelukkig had
geprezen met die lange Nederlander die hem als een lot uit de loterij
is toegevallen.
Maar gegeven de omstandigheden, is zijn
keuze voor Rotterdam de juiste gebleken!
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Leuk Interview van Steven Verseput, NRC Sport, met Sean Cunningham en Jason Dourissea, een dag of tien geleden. Omdat de meeste van mijn volgers het artikel niet gelezen zullen hebben...bij deze:/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/03/cunningham-dourisseau-donar_26137774.jpg)
Dourisseau: „1 procent van de basketballers wereldwijd haalt de NBA.
Er zijn zeker spelers in de NBA die de genetische loterij hebben
gewonnen. Ze zijn langer, groter. Je kunt lengte niet leren, right?
En lengte is een onderdeel van het spel. Er zijn ook spelers, zoals
Kyrie Irving: die is niet de grootste, sterkste, snelste, maar hij is
wereldklasse qua balbehandeling, scoren. Om op dat niveau te komen, zijn
de verschillen niet enorm, maar er zijn bepaalde dingen die je van de
rest scheiden. 
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/03/cunningham-dourisseau-donar_26137750.jpg)
Dourisseau: „1 procent van de basketballers wereldwijd haalt de NBA.
Er zijn zeker spelers in de NBA die de genetische loterij hebben
gewonnen. Ze zijn langer, groter. Je kunt lengte niet leren, right?
En lengte is een onderdeel van het spel. Er zijn ook spelers, zoals
Kyrie Irving: die is niet de grootste, sterkste, snelste, maar hij is
wereldklasse qua balbehandeling, scoren. Om op dat niveau te komen, zijn
de verschillen niet enorm, maar er zijn bepaalde dingen die je van de
rest scheiden. 
Posts
