Posts tonen met het label Community. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Community. Alle posts tonen

zaterdag 27 augustus 2022

COLUMN AART DEKKER: 'A Giant Night of the Orange Lions' - een Idee /


Het idee voor/van dit stukje is niet nieuw, sterker nog; ik heb de essentie ervan jaren geleden – toen de Mannen Orange Lions hun wedstrijden nog speelden in de kleine zaal van de Sporthallen Zuid in Amsterdam – al eens aangereikt aan een van de grote mannen van het toenmalige NMT, een van de zakelijke redders van het Nationale Mannen Team toen dat dreigde te worden wegbezuinigd dus...


Vanavond – 27 augustus 2022 – beleeft het Nederlandse Basketball een uniek moment; ik volg het NT al meer dan 40 jaar intensief, mijn geheugen is volgens mij best redelijk, maar toch kan ik me niet herinneren dat Spanje – altijd al een Wereldtopper, maar zeker de laatste 15 jaar uitgegroeid tot de duidelijke Nr.2 van de wereld – voor een officiële wedstrijd naar Nederland kwam, en vanavond is dat dus een feit!


Toen ik mezelf ruim een jaar geleden ging verdiepen in 'the Road to the Fiba World Cup 2023' voor de Orange Lions zag ik een reëel pad naar het WK voor het Boegbeeld van het Nederlandse Basketball. Een Eerste Groepsfase met vier landen, waarvan een drie doorgingen naar de Tweede en laatste Groepsfase, met medeneming van de onderlinge winstpunten. Rusland? Lastig, maar niet ondenkbaar dat de Oranje Mannen er een keer tegen zouden kunnen stunten. Italië? Haalbaar om er tenminste één, maar misschien wel twee keer van te winnen. En IJsland? Hoezeer ik de IJslanders ook bewonder en vrees als tegenstander; als je wat wilt als Oranje Basketball, dan moet je daar gewoon van winnen...


En dan die Tweede Groepsfase. Spanje? Normaal gesproken onverslaanbaar, maar wel de mooiste tegenstander die je maar kunt treffen...Thuis spelen tegen Spanje; uniek! Oekraïne, Georgië en Noord-Macedonië? Allemaal lastig, maar écht goed spelende Orange Lions zouden er punten tegen moeten kunnen pakken...en als alles dan mee zou zitten...wie weet, misschien zou Oranje voor de tweede keer deelnemer van een WK kunnen worden...


Het schudde het idee dat ik al langer had wakker. Ik zocht alleen nog een goed moment om het op te schrijven...


Dat moment leek steeds niet optimaal, want Nederland gaf al in het Eerste Window twee mogelijke winstwedstrijden weg; zowel tegen IJsland thuis als in Italië uit, werd nipt en onnodig verloren. Daarna volgde het bizarre Window dat tweemaal Rusland zou brengen. Uit op de dag datPutin Oekraïne binnen viel, en dus ging de thuiswedstrijd niet door. Fiba wachtte vervolgens lang met de beslissing de Russen uit te sluiten van het vervolg. En in het laatste Window werd vervolgens nog nipter en meer onnodig van IJsland verloren en bleek Oranje kansloos tegen een herboren Italië.


En kort daarop werd het programma voor de Tweede Groepsfase bekend; Spanje bleek – vanavond dus – al direct de eerste thuiswedstrijd. Dat maakte mijn idee als serieus voorstel onmogelijk. Toch denk ik dat het als concept een belangrijke bouwsteen voor het Nederlandse Basketball zou kunnen worden, dus schrijf ik het dan nu maar op.


De NBB heeft al enige tijd al marketingconcept het idee van 'de Basketball Community' omarmd. Dit gaat er van uit dat het aantal mensen dat op enige manier in Basketball geïnteresseerd is vele malen groter is dan het aantal leden van de Bond. En dat als je die mensen op welke manier dan ook aan je kan binden, het Nederlandse Basketball commercieel veel aantrekkelijker kan worden dan het als relatief kleine ledenbond ooit zal zijn. Ik deel dat idee.


De vraag is wel 'Hoe?'


Hoe maakt je duidelijk aan potentiële marketing- en media-partners dat de NBB staat voor een grote groep mensen?


Mijn idee is simpel: 35.000-40.000 NBB-leden zijn dan weliswaar geen grote Bond vergeleken met de Grote Sportbonden in Nederland; als ze een aanzienlijk deel van die mensen in een fantastische entourage bij elkaar weet te brengen, dan maakt dat wel degelijk indruk. En aangezien hoe dan ook je eigen actieve leden toch de kern van zo'n Basketball Community moeten vormen zeg ik: breng een aanzienlijk deel van je leden bij elkaar als je Boegbeeld een belangrijke en aantrekkelijke wedstrijd speelt. Organiseer daar nog een en ander omheen om ook andere geledingen van je Bond zichtbaar te maken. Eenmaal per jaar een Signature Event waar je laat zien wat het potentieel van je sport is; met zo'n 10.000-20.000 Basketballers bij elkaar!


Ik realiseer me heel goed dat dit geen kwestie is van een zaal huren en een wedstrijd plannen; je zal lang van te voren met inschakeling van al je verenigingen moeten gaan werken aan het bij elkaar brengen van zoveel van je leden, en het organiseren van een aansprekend spektakel eromheen. Maar ik ben ervan overtuigd dat het kan, en dat de winst op diverse vlakken groot zal zijn. Voorbeelden dat dit zo werkt zijn in binnenland – zie de Korfbal Finale – als in het buitenland – The Night of the Giants in Antwerpen – met gemak te vinden...


Bij deze!


Verder wens ik iedereen een unieke ervaring vanavond:


19h00 TopSport Centrum Almere

Orange Lions vs. Spanje

op TV bij ZiggoSport

of via Livestream van Fiba: --- Hier ---


AART DEKKER

(De foto is overgenomen van 'The Night of the Giants', 2016)




 

 

zondag 7 augustus 2022

SHARTIE AART DEKKER / COMMUNICATIE NBB BASKETBALL COMMUNITY: 75 jaar Nederlandse Basketball Bond / CLIP(2min) HOOGTEPUNTEN ORANJE BASKETBALL /

75 jaar Nederlandse Basketball Bond

15 jul. 2022 (349 weergaven 7 aug jul. 2022?)

 De Nederlandse Basketball Bond bestaat 75 jaar! Alle basketballiefhebbers van harte gefeliciteerd! 🥳 75 jaar met vele eerste keren en mooie momenten in de basketbalgeschiedenis. Op naar de volgende 7️⃣5️⃣

SHARTIE AART DEKKER

GEDACHTEN BIJ DE COMMUNICATIE NBB BASKETBALL COMMUNITY

75 jaar Nederlandse Basketball Bond - CLIP(2min) HOOGTEPUNTEN ORANJE BASKETBALL

Ik bekeek zojuist het 2min clipje dat Ronald van Dam c.s. maakten t.g.v. het feit dat dit jaar het 75 jarig bestaan van het Nederlandse Basketball wordt gevierd. Die 75 lijkt een simpel feit; maar zoals alles in het Nederlandse Basketball ligt dat toch weer wat ingewikkelder dan het op het eerste gezicht lijkt; het moment waarop het Basketball in Nederland ontkiemde, het moment waarop er voor het eerst sprake was van een Nationaal Team Oranje (Mannen) Basketball, het moment waarop er voor het eerst een organisatieverband werd opgericht (de Amsterdamse Basketball Bond) en het officiële oprichtingsmoment van de NBB (Nederlandse Basketball Bond); het waren allemaal momenten, ze lagen chronologisch gezien niet allemaal in de volgorde die je met de kijk erop van nu zou verwachten, en dan heb ik het nog maar niet over het ontstaan de vele Kernen  - zeg maar lokale bondjes, veelal een flinke stad en omstreken) en de relatief recent met de Bond 'één geworden' Rayons  - zeg maar Regionale Bonden (van Kernen die al in een eerder stadium opgingen in de Rayons die ze oorspronkelijk in federatief verband als leden vormden -  Noord-Holland, West, Noord, Oost en Zuid.

Zoals wel vaker in in Nederland; een knap ingewikkelde Geschiedenis van ontstaan en Ontwikkeling die zich niet altijd rimpelloos voltrok - en dat is dan een understatement... Waarbij je bij bepaalde stappen ook weleens terugkijkt en denkt 'Goh, had dat niet beter anders / gemakkelijker gekund?'

Maar goed, de geschiedenis is de geschiedenis, en mijn indruk is dat de NBB de intentie heeft die 75 jaar niet alleen niet ongemerkt voorbij wil laten gaan, maar op de intentie heeft om een aantal zaken die in het verleden niet geheel optimaal zijn verlopen in dit licht tenminste ten dele te willen rechtzetten.

Maar het bovenstaande is niet de kern van wat ik in dit korte stukje wil belichten; dan is juist de richting die is gekozen voor de toekomst van het Nederlandse Basketball en hoe we vorderen op dat ingeslagen pad.

Geheel terecht heeft het NBB-Bestuur geconcludeerd dat de omvang van de Bond (lees Ledenaantallen) - en vooral de perceptie daarvan bij de buitenwereld  - noem bijvoorbeeld de potentiële commerciële en maatschappelijk partners, en de (Nationale) Media waarvan de sport, de bond en al haar geledingen toch vooral afhankelijk zijn om nieuwe zaken, groei en kwalitatieve groei tot stand te brengen - niet past bij de daadwerkelijke interesse in de sport, laat staan bij het potentieel dat de sport wat betreft status als wereldwijd één van de drie grote Team-/Balsporten heeft.

Om onszelf als veel grotere sport te definiëren dan het sinds jaar en dag relatief aantal bij de bond aangesloten leden  - laat ik als bandbreedte markeren; tussen de 32.000 en 45.000 -  is gekozen voor het begrip 'Community'; dat deel van de bevolking dat zich op een of andere wijze met de sport verbonden voelt, dan wel erin geïnteresseerd is te 'binden' en als kwantitatief doel daarvoor 500.000 te kiezen.

(Te) ambitieus? Ambitieus zeker, maar 'te'? Nee dat denk ik zeker niet. Ik scherm al sinds mijn 'Haagse tijd'  - zo tussen 1990-2015 met een aantal mensen dat je als 'geïnteresseerd', of zelfs min of meer 'betrokken' zou kunnen typeren van 800.000. Dat was geen natte vingerwerk, maar was gebaseerd op best wel goed en langjarig onderzochte feiten..!

Maar goed, dat doel staat al wel weer een paar jaar  - waarbij natuurlijk genoteerd dient te worden dat bijna twee-en-een-half jaar corona bepaald belemmerend heeft gewerkt! -  maar ik heb nog geen indicaties dat het voortvarend groeit; die 'verbonden Community'...

Het bovenstaande clipje brengt in kort bestek een aantal memorabele momenten van het Nederlandse Basketball onder de aandacht. Je kunt natuurlijk altijd twisten over welke momenten wel opgenomen zijn, en welke weggelaten zijn. Maar dat ga ik hier en nu niet doen...

Wat mij frappeert en bezorgd maakt is dat het clipje  - tenminste op Youtube, ik heb geen zicht op mogelijke andere platforms -  na zes weken slechts minder dan 350 keer bekeken is. Dat is ruwweg zo'n 1% van de harde kern van de gewenste Community  - de actieve geregistreerde Leden van de NBB -  en dan vraag ik mezelf af  - maar zeker ook de mensen die dichter bij het Bestuur, Beleid en de Communicatie van de NBB staan dan ik - 'Hoe kan dat? Waarom zó weinig? Zie ik iets over het hoofd?'

Die gedachten kwamen dus bij mij op bij en na het zien van de clip...

Maak me wijzer!

(AD)


vrijdag 9 juli 2021

'DIT IS AMERIKA' / NRC BOEKEN-RECENSIES: 'Prachtige en schokkende (foto-)boeken over de onderklasse van Amerika' / KUDO 2020 /

 #ChildishGambino #ThisIsAmerica #GuavaIsland

Childish Gambino - This Is America (Official Video)

6 mei 2018

Official Video for "This Is America" by Childish Gambino 
 
Listen to Childish Gambino: https://ChildishGambino.lnk.to/listenYD 
Watch more Childish Gambino videos: https://ChildishGambino.lnk.to/listen...

 *

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/05/15/hoezo-is-amerika-so-great-a3999781

Recensie

Prachtige en schokkende boeken over de onderklasse van Amerika

Amerika Een fotograaf en een journalist schreven ieder een fascinerend boek over de Amerikaanse onderklasse. Het levert een heel ander Amerika op dan we meenden te kennen.

Een van de foto’s uit het boek Dignity van Chris Arnade.

Een van de foto’s uit het boek Dignity van Chris Arnade. Foto Chris Arnade

Het is me altijd onduidelijk geweest wat Hillary Clinton bedoelde toen ze in 2016 zei dat Amerika „already great” was. Het was vast bedoeld als opbeurende en patriottistische repliek op het door Trump neergezette beeld van Amerika als vermorzeld land, maar het klonk wereldvreemd, geprivilegieerd en, eerlijk gezegd, waanzinnig.

Hoe waanzinnig bedenk ik me al bladerend door Dignity. Seeking Respect in Back Row America van fotograaf Chris Arnade (1965). Hij is een voormalig Wall Street-bankier die eerst uit interesse afreist naar de zwakste buurten van Brooklyn en zich later, nadat hij zijn baan heeft opgezegd, helemaal stort op wat hij ‘back row America’ noemt, de onderkant van de samenleving. In Dignity combineert hij foto’s met essayistische reportages.

Hij laat zien dat er niets ‘great’ is aan Amerika. Niet aan de bovenkant, maar daar kom ik zo op, en zeker niet aan de onderkant.

Het pijnlijkst zijn Arnades foto’s van door drugs vernielde levens en gezichten. Jaarlijks overlijden ruim zestigduizend Amerikanen aan een overdosis – mede daardoor dáált de levensverwachting van witte Amerikanen, maar Arnade heeft zulke cijfers niet nodig om de crisis te laten zien. Hij fotografeert de verweesde gezichten van een gezin dat leeft uit een winkelwagen. Van een jong stelletje dat verslagen in de camera kijkt, in de hoek liggen bierblikjes, op de grond pleisters die het bloeden van de naald moeten stoppen.

Wat een armoedig, vervallen land. Wie dit Amerika wil begrijpen, schrijft hij, moet in de McDonald’s gaan zitten. Wat er nog over is van gemeenschappen zit dáár. McDonald’s als gemeenschapscentrum in steden waar het enige sociale verband nog ellende lijkt te zijn. Arnade praat er met, en fotografeert, daklozen, drugsverslaafden, tienermoeders, bingo-spelende bejaarden, enzovoort.

Dat is wat Dignity zo sterk maakt: het toont Amerika voorbij de verhulling van massacultuur als ware het nog steeds een ongekend rijk land, voorbij de pretenties van politici ook, voorbij de illusies dat het land al great is – of het zomaar weer kan worden. Om rapper Childish Gambino aan te halen: ‘This is America’, in al haar lelijkheid en ellende.

Het is even laf als onmogelijk om politiek uit zo’n verhaal te houden. Dit is geen boek dat de opkomst van Trump wil verklaren, schrijft Arnade aan het begin. Maar je kunt de sociale crisis in Amerika ook niet los zien van Trump (en van Clinton, trouwens), denk ik.

Diagnose

De diagnose van Arnade is dat ‘back row America’ en ‘front row America’, de culturele, politieke en economische elites, uit elkaar zijn gegroeid. De bovenkant kijkt met afgunst naar beneden, de onderkant returns the favour. Arnade pleit voor meer begrip tussen de twee. Maar zou ‘meer met elkaar praten’ echt de oplossing zijn voor de dramatische economische omstandigheden waarin mensen aan de onderkant leven? Die hebben weinig aan goede gesprekken en alles aan een hoger minimumloon, aan gemeenschappen die weer floreren en aan een overheid die zich om hen bekommert.

Dat brengt me bij Amity and Prosperity. Het is vast beroepsdeformatie, maar tijdens het lezen dacht ik steeds: hoe fantastisch moet het als journalist zijn om een boek te schrijven over thema’s als ‘vriendschap’ en ‘welvaart’ dat zich afspeelt in twee gehuchten die precies zo heten? Eliza Griswold (The New Yorker) had dat geluk en schreef een boek dat zich meet met de beste journalistieke boeken die de laatste jaren de teloorgang van Amerika beschreven, zoals Janesville en The Unwinding.

Griswold (1973) beschrijft verhalend de strijd van Stacey Haney, een verpleegster met twee kinderen, die in een oude boerderij woont in Amity, Pennsylvania. Rijd door staten als Pennsylvania en West Virginia en je ziet zulke gehuchten overal. ‘Small town USA’, romantiseert countryster Justin Moore het: ‘everybody knows me and I know them; and I believe that’s the way we were supposed to live’.

Evengoed is dat het Amerika van vervallen huizen en leegstaande fabrieken die als mausolea langs de weg staan. De banen verdwenen en daarmee de welvaart en, zou je met enige overdrijving kunnen zeggen, de Amerikaanse droom. Maar dan!

Boren en delven

Zoals in veel van dit soort gemeenschappen lijkt fracking, het met zware trillingen uit de aarde delven van schalieolie en -gas, uitkomst te bieden. Stacey Haney hoort het van buurtgenoten: laat frackingbedrijf Range boren op je land en je krijgt er goed voor betaald. Kan ze met dat geld dan wél de eindjes aan elkaar knopen?

Wellicht, maar je wordt er ook ernstig ziek van. Plots sterven de dieren van Haney en worden haar kinderen ziek. Het water, ontdekt ze, is vergiftigd.

Maar wie is verantwoordelijk? Het bedrijf Range ontkent alles, laat onderzoeken manipuleren en doet, gesteund door de overheid, niets voor ze.

Haney besluit terug te vechten en gaat een jarenlange juridische strijd aan om haar kinderen en haar gemeenschap te redden. Hoewel, ‘gemeenschap’; haar buren zijn minder enthousiast over haar strijd. Zij verdienen goed geld aan de vergoedingen die de fracking-industrie ze betaalt voor het gebruik van hun land. Daarmee gaat het boek eigenlijk over het tegenovergestelde van vriendschap en welvaart; om verraad en verval.

Amity and Prosperity is het verhaal van een gecorrumpeerde overheid die zich laat leiden door de belangen van grote bedrijven, van een economisch systeem dat zich niets aantrekt van de ecologische en sociale schade die het veroorzaakt – het verhaal van het moderne Amerika dus.

En dan zie je dat het Amerika dat Chris Arnade fotografeert en beschrijft grotendeels hetzelfde is als dat van Amity and Prosperity. Het zijn gebroken levens en gemeenschappen, in een gebroken samenleving, in een land waarvan je je kunt afvragen of het nog geheeld kan worden. Dat is waarom een politieke buitenstaander die belooft het systeem op te blazen voor veel Amerikanen aantrekkelijker is dan een kandidaat die al decennia tot de (gecorrumpeerde) politieke klasse behoort – een klasse die kiezers belooft de Amerikaanse droom weer tastbaar te maken, maar zich onderwijl onderwerpt aan de wensen van het kapitaal. De kracht van Dignity en Amity and Prosperity is dat ze precies dat verraad laten zien.

 

Chris Arnade: Dignity. Seeking Respect in Back Row America. Penguin Putnam, 304 blz. € 26,99

●●●●

 

Eliza Griswold: Amity and Prosperity. One Family and the Fracturing of America. Headline Publishing Group, 336 blz. € 25,99

●●●●●

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 15 mei 2020

 

woensdag 13 januari 2021

BASKETBALL BIJ DE BUREN BELGIË / BRUSSEL BBALL-COMMUNITY / 3X3: Bball in the Sky: 'We beleven een gouden tijdperk voor Brussels basketbal' / BIJZONDER PROJECT STREETBALL & KUNST /

Bball in the Sky: 'We beleven een gouden tijdperk voor Brussels basketbal'


vrijdag 4 mei 2018

TEAM TEN DREAMERS THE HAGUE / LANG GELEDEN / TROTS! - Maandag 4 Mei, wat was ik trots en ontroerd!

Het is weer 4 Mei, dus vliegen de spotjes ons om de oren waarin wij worden aangezet tot 'respect' voor de twee minuten stilte op Nationale dodenherdenking. Ik kan me niet goed herinneren of dat soort spotjes 'vroeger' ook werden uitgezonden, en met vroeger bedoel ik dan voor het moment waarop, zoals vaak, 'de Marokkanen' (en dan vooral de jongeren onder hen) eropaan begonnen gekeken te worden omdat er op dat moment enkele 'etterbakjes' ergens met rouwkransen van Dodenherdenking meenden te moeten gaan voetballen.

Het gebeurde niet zo vaak, maar na jaren waarop Dodenherdenking altijd op andere dagen viel dan op één van onze trainingsavonden, was het dan zover: hij zou samenvallen met onze drukste, en meest massale trainingsavond, de maandagavond in Sporthal de Houtzagerij. Natuurlijk bespraken wij binnen ons kleine bestuur wat we die avond zouden doen. Niet trainen was geen optie, dus moesten we op een of andere wijze de twee minuten stilte inpassen in de avond. De vraag was natuurlijk of al die jonge allochtonen, uit alle windstreken afkomstig die twee minuten stilte goed op zouden pakken, of ze allemaal zouden begrijpen waarvoor die twee minuten staan en of ze een pauze zouden accepteren. Het was niet altijd gemakkelijk om de 80-90 aanwezigen op een bepaald moment iets te laten doen wat afweek van waarvoor ze kwamen (meestal: gewoon lekker ballen).

Met de coaches die om 8 uur hun training aan het afwerken waren was afgesproken dat ze de training stil zouden leggen zodra daartoe centraal het teken gegeven zou worden. Zij hielden daarmee rekening in de opzet van hun training. Bij de Instuif was geen trainer die daarvoor kun zorgen, dat was dus even spannend.

Tegen acht uur gaven Jan en ik gezamenlijk het sein: een lange harde fluittoon met daarna met volle kracht de boodschap "Acht uur, twee minuten stilte voor Dodenherdenking!". Iedereen kwam tot stilstand, ballen werden weggelegd, de meesten zochten een plekje om te zitten, een bank of gewoon op de grond. Anderen bleven staan. Maar er was meteen rust en al snel een voor deze plaats en tijd ongewone diepe stilte. Niemand maakte ook maar het kleinste geluid, het was niet anders dan een Dodenherdenking bij welk monument dan ook. De hele hal verstilde en het was indrukwekkend!

Tijdens de twee minuten kwam de ontroering bij mij binnen: wat was ik trots op 'onze jongeren'!. Ik dacht ook: zie je wel, geen centje pijn! Als je respect geeft, dan komt dat meestal ook gewoon terug! In onze groep zaten allochtonen van 'iedere soort', er waren ook Marokkanen bij, Turken, Antillianen, Surinamers, Afrikanen; je kon het (bij wijze van spreke) zo gek niet bedenken of ze waren erbij, velen van hen ook niet in Nederland geboren en/of opgegroeid. Maar het respect was er gewoon, en het werd een mooie en bijzondere ervaring; ik denk voor (bijna) iedereen...

AART DEKKER 



Naast deze Blog heb ik er nog een paar waar ik slechts af en toe iets opzet, maar die ik nog niet promoot. Eentje is geheel geweid aan onze Basketball Vereniging Team Ten Dreamers The Hague(TTD), de club waar ik -en met mij heel wat andere mensen- een jaar of tien mijn ziel een zaligheid in stopte.

Al een paar jaar geleden schreef ik de volgende herinnering op; en vanavond is het uitgelezen moment die post onder de aandacht te brengen.
 
Het Origineel van deze Post stond al langer op deze Blog: 'TTD the Legend of The Hague'. Daar staan nog een aantal verhalen over onze mooie club.

Heb je ook een Mooie Herinnering, een leuke Anekdote of een Verhaal dat je wilt delen op deze TTD-Blog? Laat het me weten; ik schrijf het wel voor je op, of werk jouw notities uit als je dat wilt. Kant en klare verhalen zijn natuurlijk helemaal welkom! Laat de Herinneringen aan onze mooie club niet langzaam uitdoven; blaas ze nieuw leven in door ze te delen!

(AD)