COLUMN AART DEKKER / VERKIEZINGEN 2023 / NSC-KANDIAAT ROSANNE HERZBERGER: ´Als het goed gaat, kloppen politici zich op de borst´ / KRIJGT NU HOOGSTWAARSCHIJNLIJK DE KANS 'HET'BETER TE GAAN DOEN; IK BEN BENIEUWD!

Rosanne Hertzberger: Als 't goed gaat, kloppen politici zich op de borst @ryhertzberger https://t.co/jBxjaE6kh2 pic.twitter.com/YKN1aet6Fe

— NRC (@nrc) September 17, 2016

 

 *

SHARTIE AART DEKKER - VERKIEZINGEN 2023

NSC-KANDIAAT ROSANNE HERZBERGER KRIJGT NU HOOGSTWAARSCHIJNLIJK DE KANS 'HET' BETER TE GAAN DOEN; IK BEN BENIEUWD 

Er was eens een van Links tot Rechts zeer gewaardeerde columnist. Hij was wetenschapper, had een column in een seer gerespecteerde krant, trad op als commentator over velerlei onderwerpen in zeer diverse TV- & Radio-shows en bouwde voor zichzelf zo´n reputatie dat hij ministeriabel werd geacht, en aldus geschiedde... PvdA´er Ronald Plasterk  - want over deze man heb ik het - werd bepaald geen succes als minister, ik schreef er   ---  Hier  --- al eens iets over, maar gooide zijn geloofwaardigheid pas echt compleet op de mestvaalt vanaf het moment dat hij weer columnist werd, voor dagblad ´De T.´ maar liefst...in niets herken je in de Plasterk van vandaag de dag nog de bevlogen PvdA´er die hij ooit was, tenzij als zeer gefrustreerde, hoererende, ex-PvdA´er, van ´t soort waar er wel meer van rondlopen; die komen dan veelal uiteindelijk uit bij Rechts of zelfs Extremistisch Rechts...ik ga geen namen noemen  - tenminste, nog niet - maar...

´Reageren? Graag!´

Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van vergelijkbare carrières die minder spectaculair fout lopen, of zelf best wel goed  - ik denk hierbij aan de huidige demissionaire minister van Hoger Onderwijs Robbert Dijkgraaf, die zelfs in het rampzalige kabinet Rutte-IV best aardig overeind blijft - maar die is dan weer zo weinig tijd gegeven dat we nu nog niet, en misschien wel nooit zullen weten of hij een succesvolle minister genoemd zal mogen worden of niet.

Goed, na dit aanloopje dan over de vrouw die een nogal vergelijkbaar pad lijkt te gaan  - met dat verschil dat zij als jonge wetenschapper en columnist juist behoorlijk Rechts begon.

Rosanne Herzberger staat op een dik verkiesbare plek op de Lijst Omtzigt / Nieuw Sociaal Contract. Dus een nieuwe ronde, nieuwe kansen om te kijken hoe haar pad zich zal voortzetten.

Ik al enkele malen eerder naar aanleiding van haar columns, je leest het  ---  Hier  --- en  ---  Hier  --- en  ---  Hier --- deze terugzoekende blaak dat ik nog heel wat andere columns van haar met wat notities voor een eigen Post in de pijplijn zitten  - dus wie weet...wordt wellicht vervolgd!

Rode draad door al die columns: ze is bepaald niet zuinig geweest met kritiek op politici, of het nu kamerleden of bewindspersonen betrof. Ze heeft de lat dus heel hoog gelegd voor zichzelf!

Herzberger schreef zelf ook weleens over Plasterk, bijvoorbeeld in   --- Deze Column 'Geef-die-scholier-maar-een-duwtje (2012)' ---

FRAGMENT:

"....

Zelden ben ik het eens met Tweede Kamerlid Ronald Plasterk (PvdA), maar afgelopen zondag had hij toch een punt in Buitenhof, toen hij voorstelde om zo’n bètastudie financieel aantrekkelijker te maken. Ik zou zelfs verder willen gaan. Je kiest een aantal studierichtingen uit waarvan we echt genoeg afgestudeerden hebben in ons land. Elke student die deze studie kiest, laat je vanaf jaar één een langstudeerboete betalen. Boodschap: elk jaar dat je aan deze studie hebt besteed, is er één te veel, of althans, elk jaar dat jij maar tweeduizend euro collegegeld hebt betaald en dus een bak met subsidie voor jouw opleiding communicatiewetenschappen hebt ontvangen, is er één te veel.

Presentatrice Clairy Polak van Buitenhof was, als vanzelfsprekend, volledig ontdaan door het voorstel van Plasterk. De gelijkheid zou in het geding zijn. Animal Farm, bracht ze ontgoocheld uit – maar uiteindelijk mag een maatschappij best zijn gemeenschapsgeld uitgeven aan de hand van haar behoeften. Hoeveel bedrijfseconomen heeft een land écht nodig? Op een bepaald moment zijn er toch gewoon genoeg communicatiewetenschappers? Het barst van de organisatiepsychologen, adviseurs, coaches en trainers. Deze ‘mensenmensen’ zijn allemaal op zoek naar een werknemer om te psychologiseren. Dit land bulkt van de mensen die alleen maar waarde rondschuiven in plaats van waarde creëren. We leiden containers vol human resources managers op. Zij moeten uiteindelijk allemaal voor grote instanties en bedrijven, in dezelfde piepkleine vijver met ingenieurs, vissen naar die enkeling die een beetje een degelijke assemblagelijn kan ontwerpen. Dertigduizend mensen in Nederland studeren rechten. Waarom denk je dat er zo veel regeltjes zijn in dit land? Waar moeten die mensen zich anders mee bezig houden?....

..."

Maar de meest intrigerende column schreef ze  - jaren geleden al - eigenlijk over zichzelf als onderdeel van een groep waar ze nu dus sinds kort bij hoort: ´Als het goed gaat, kloppen politici zich op de borst´ je kunt hem hieronder of op de site van NRC  - waar zowel zij zelf als Plasterk ooit -  columnist was teruglezen.

Ik volgde haar al lange tijd, nauwelijks nodig om te zeggen dat dat vanaf nu nog meer  - met argus-oog, zou ik haast zeggen -  het geval is...

...eens kijken of ze tenminste deze door haarzelf geschetste valkuil weet te vermijden!

AART DEKKER

 *

Als het goed gaat, kloppen politici zich op de borst

• Muziek
• Jose Mourinho
• Barack Obama
• Bill Clinton
• Amsterdam
• Daniele Gatti
• Feyenoord
• Jesse Klaver
• Justin Trudeau
• Manchester City
• Republikein
• Verenigde Staten
• Witte Huis

• Rosanne Hertzberger

16 september 2016  De originele Column in het Archief van NRC.nl is  ---  Hier  --- te vinden.

 

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

‘Gatti knikt naar de contrabassen en weg stuiven de vijf tonen die Mahler zo luid mogelijk en ‘wild’ gestreken wilde hebben.” Ik wantrouw leiders. Daniele Gatti bijvoorbeeld, de nieuwe chef-dirigent van het Concertgebouworkest die tijd ens zo’n concert de vreemdste bekken trekt en met zijn armen zwaait alsof zijn leven ervan afhangt. Dat hij zijn eigen signatuur heeft en hij het orkest vooraf instrueert hoe hij wil dat Mahlers 2e symfonie klinkt in Amsterdam, dat is duidelijk. Maar op het moment zelf? Wat als hij in de zaal was gaan zitten? Wat nou als het orkest niet in vervoering wordt gebracht door het bezwerende spel van de dirigent maar andersom?

„Het is mijn eigen fout”, zegt José Mourinho, trainer-coach van Manchester United na de verloren derby tegen Manchester City. Afgelopen donderdag verloor hij weer, ditmaal tegen Feyenoord. Na het fiasco van Van Gaal krijgt ook Mourinho het sterrenteam niet aan het winnen en dat wijt hij aan zichzelf. Maar niemand weet of dat terecht is. Misschien als Mourinho niet driftig langs de lijn had gestaan maar op de tribune een potje candy crush had gespeeld, was zijn team wel tot scoren gekomen.

„Prachtige cijfers.” Zo reageerde Asscher op de nieuwste werkgelegenheidscijfers. Die lieten weer een mooie stijging zien. 20.000 minder werklozen dan in juli, de laagste cijfers sinds de piek van februari 2014. „Maar”, voegde hij eraan toe, „we zijn nog niet klaar”.

Asscher is zo’n opgestroopte mouwenman. Net als Justin Trudeau, Barack Obama, Jesse Klaver. Met zo’n frisse ‘we zetten de schouders eronder’-houding. Ik vind dat soort doenerigheid griezelig. „Weet u waar ik naar toe wil met dit land?”, zegt een politicus dan. Dan denk ik: jij gaat helemaal nergens naar toe met ons land. Jouw taak is op de winkel te passen, hier en daar wat aan de knoppen te draaien en Nederlanders niet te veel voor de voeten te lopen.

Wij schrijven heel veel toe aan politici en politici schrijven op hun beurt weer veel toe aan hun beleid. Dat geldt wereldwijd trouwens. Bill Clinton roept enthousiast op verkiezingsbijeenkomsten dat de Amerikaanse economie met democratische presidenten in het Witte Huis telkens meer groeit en meer banen creëert dan met een Republikein aan het roer. Toeval, zeggen economen die die bewering onderzochten. Clinton profiteerde tijdens zijn eigen termijnen vooral van de technologische bubbel. Die bubbel barstte net toen Bush aantrad, waarna hij ook nog 11 september voor zijn kiezen kreeg en een financiële crisis. Tijdens Obama was er maar één weg, en die ging omhoog. Niet alleen in Amerika. Wereldwijd staan leiders zich op de borst te kloppen dat dankzij hun kundige en daadkrachtige leiding de economie weer in de lift zit. Stuk voor stuk dirigenten die meedansen op de muziek.

In een land kan je geen gecontroleerde experimenten doen. Je kunt niet in een parallelle werkelijkheid bekijken wat er was gebeurd als de Nederlandse regering de hele dag een beetje had zitten candy crushen. Misschien was de werkeloosheid dan ook wel teruggelopen. Dat er enorm veel is getrokken en geduwd door Rutte om de werkloosheid binnen de perken te houden, is duidelijk. Er verdwenen enorm veel banen, bijvoorbeeld in de thuiszorg. Tegelijkertijd kwam er ook 600 miljoen euro beschikbaar voor allerhande leerwerkplekken en omscholingstrajecten om ervoor te zorgen dat werknemers in dienst bleven en zich in de toekomst weer nuttig konden maken.

Begrijp me niet verkeerd: die gesubsidieerde scholing lijkt mij een prima besteding van belastinggeld. Opleiding is core business van de overheid. Het is een goed idee om in tijden van werkloosheid mensen te stimuleren om nog eens wat bij te leren in plaats van te wachten op een nieuwe baan. In een hoogtechnologische economie als de Nederlandse is niemand kwetsbaarder dan ongeschoolde arbeiders. De effecten zijn moeilijk meetbaar. Misschien zorgde die omscholing voor beter inzetbaar personeel en lagere werkloosheid. Misschien had je er net zo goed honderd ecoducten van kunnen aanleggen. Of gewoon alle werkenden een cadeaubon van tachtig euro kunnen geven om bij Blokker of V&D uit te geven.

Ooit hoorde ik een voetbalcoach op de radio toegeven dat het best verstandig was om juist als je team voor staat, extra veel theater te maken langs de lijn. Dan associëren de mensen jouw gezicht met succes en kun je bij een volgende club meer geld vragen. Nederlandse politici zijn van oudsher niet zulke borstkloppers, maar toch is voorzichtigheid geboden. Zeker nu het verkiezingstijd is. De komende maanden worden de mouwen weer wat verder opgestroopt en staan onze leiders weer driftig langs de lijn met hun armen te zwiepen. Vooral als het goed gaat, let maar op.

*

ENKELE ANDERE COLUMNS VAN ROSANNE HERZBERGER;

za · 23 september 2023

We lieten de verwoestende kracht van het geld toe

Deze algemene beschouwingen zag je de grote ruk naar links in zijn volle glorie. Zelfs de rechtseriken van het parlement hebben het over bestaanszekerheid en de verhoging van het minimumloon.

za · 16 september 2023

Biohacken ‘flauwekul’? Wat heeft de huisarts zelf dan te bieden bij spanningsklachten?

Er was maar één ding waar Rosanne Hertzberger zich meer aan ergerde dan aan het programma 'The Biohack Project'. „Dat waren de commentaren van de publieke inquisiteurs, die optraden namens de geneeskunde en de wetenschap.”

za · 9 september 2023

Een beetje realiteitszin zou fijn zijn in de verkiezingscampagnes

Het hoopvolle, het doenerige, het goedzakkerige van Nederland - de toon van de verkiezingsprogramma's staan me dit jaar plotseling tegen.

za · 2 september 2023

De wereld staat in de fik maar in Nederland stellen we het blussen nog even uit

Het is een goed idee de komende tijd te realiseren dat politici steeds minder in de melk te brokkelen hebben. Veel van de knopjes waar zij aan kunnen draaien zijn kapot of in handen gegeven van rechters, Brussel of de wetenschap.

za · 26 augustus 2023

Elk team kent wel zo’n jonge ‘beroeps’, wiens leiderschap je het beste even kunt uitzitten

De moderne leidinggevenden gaan naar trainingsinstituut de Baak, waar ze voor 12.000 euro zich bekwamen in persoonlijk leiderschap. Van een aantal oud-cursisten hoorde Rosanne Hertzberger hoe hen werd gevraagd jeugdervaringen te delen.

za · 19 augustus 2023

Twitter verlaten, het enige juiste besluit

Het is behoorlijk klassiek despotengedrag dat Elon Musk vertoont, schrijft Rosanne Hertzberger. En die infantiele spelletjes, daar weigert ze langer in mee te gaan.

vr · 11 augustus 2023

Geen genade voor Shell

Het gebeurt niet vaak dat je zo’n loepzuiver voorbeeld ziet van de verwoestende kracht van kapitalisme dat puur op aandeelhouders is gericht als bij Shell. „Hoe lang duurt het verdienmodel van olie verbranden nog?”

vr · 4 augustus 2023

Waterbeheer: o zo belangrijk, en toch komen politieke partijen met hun stokpaardjes

De waterwerken zijn in slechte staat, ziet Rosanne Hertzberger. Noodpompen zijn defect. „Het zou zo mooi zijn als de heren en dames op de verkiezingslijsten beloven aan de kiezer dat ze maar één prioriteit hebben, en dat is herstel van fatsoenlijk waterbeheer in de regio.”

za · 8 juli 2023

Vóór digitale privacy? Wat ben je, een terrorist of pedofiel?

„Weet jij wie digitale privacy óók belangrijk vinden? Pedofielen en terroristen.” Met die drogredenering wordt nieuwe EU-wetgeving verantwoord waarbij versleutelde berichten worden gescreend op verdachte content, ziet Rosanne Hertzberger.

 

RAAK! / COMMENTAAR OVERBODIG / NEDERLAND KRIJGT DE POLITICI DIE HET VERDIENT: 'Wij zijn een land van brave hendriken' / COLUMNIST ROSANNE HERTZBERGER / NRC-OPINIE / DEMOCRATIE /

 

Cartoon van 'Hajo' voor NRC.nl, meer Hajo voor NRC   ---  Hier  ---

Nog meer Hajo   ---  Hier  --- &  voor Live-cartooning  ---  Hier  ---

*

Wij zijn een land van brave hendriken

Rosanne Hertzberger 

NRC.nl 3 april 2021

Toen er in de Tweede Kamer deze week complete transparantie in het verkenningsproces werd geëist, dacht ik meteen terug aan de zorgen uit de afgelopen jaren over het disfunctioneren van de Tweede Kamer. Opeenvolgende Kamercommissies concludeerden dat de Tweede Kamer telkens te schichtig op ‘ophef’ reageert en vervolgens met onwerkbare eisen komt.

Nogal typisch om de geheimhouding rondom verkennende gesprekken en onderhandelingen op te heffen. Juist die zijn gebaat bij beslotenheid, omdat mensen zich kwetsbaar moeten kunnen opstellen.

Toch stopt ook de luxe van beslotenheid ergens. Namelijk wanneer er dingen worden besproken die echt niet door de beugel konden.

Voor beslotenheid is er een soort minimaal vertrouwen nodig dat er geen antidemocratische of andere ongrondwettelijke zaken worden besproken.

Stel dat er gesprekken worden gevoerd met de PVV over hoe je het leven van de islamitische minderheid zuur gaat maken – dat blijft niet binnenskamers. Verkenningen over hoe je vervelende democratisch gekozen elementen uit de Kamer wegmanipuleert vallen ook in die categorie. Dat is ongrondwettelijk. Dan stopt het.

Misschien is het goed om nog even te benadrukken waarom gesprekken achter de rug van Pieter Omtzigt precies zo’n probleem zijn. Geen verkeerd geïnterpreteerde pluim. Geen incident, maar onderdeel van een patroon. Het ‘probleem Omtzigt’ werd bijvoorbeeld eerder uitgebreid in de ministerraad behandeld in de zomer van 2019. De schrikbarende omvang van de Toeslagenaffaire was toen net duidelijk geworden, ook voor Rutte. Er was wekelijks overleg van een crisisteam over al die onschuldige brave burgers die tot fraudeur waren bestempeld en wier gezinnen compleet waren geruïneerd. Allemaal mede aan het licht gebracht door lastige vragen van Omtzigt. Maar niet alleen de crisis werd besproken. Ook de vragenstellers zelf stonden hoog op de agenda van de ministerraad. Hoe kon hij gemanaged worden? Getemd? Gedresseerd? Het stoppen van de invorderingen en uithuisplaatsingen van onschuldige mensen stond lager op de prioriteitenlijst, want dat lukte pas in november 2019, wederom door aandringen van Omtzigt.

Shoot the messenger, was deel van de aanpak van het kabinet. Maak de klokkenluiders kapot (missie geslaagd).

Na de val van het kabinet gingen dezelfde hoofdrolspelers ongestoord verder waar ze gebleven waren. Ook te midden van een pandemie, te midden van een afbrokkelende rechtsstaat, was wederom een kernvraag: wat doen we met Omtzigt?

Weet u, wij zijn een land van goedzakken. Een land van brave hendriken die netjes elke ochtend aan hun bureau aanschuiven om vlijtig hun werk te doen. De grote meerderheid van dit land doet zijn best, komt op tijd, zet zich in, ook als de baas niet kijkt. Als we zeggen: kom niet op straat na negen uur, gehoorzamen we. Als we zeggen: vaccineer je met een gloednieuw middel, antwoorden we: linker- of rechterarm? Als we zeggen: ga stemmen, komt bijna 80 procent van dit land opdraven. Akela, wij doen ons best, wij dob dob dob.

Het betekent wel dat de meeste Nederlanders hetzelfde eisen van het landsbestuur in Den Haag. We verwachten een soort zelfreinigend vermogen van de macht, althans, ik verwacht dat, en ik heb reden om aan te nemen dat velen met mij dat soort minimum standaarden erop na houden.

Het houdt in dat als er onder jouw leiding dingen echt heel erg fout gaan je de eer aan jezelf houdt. Als je het vertrouwen in de rechtsstaat ernstig aantast, dan trek je zelf je conclusies. Ongeacht wat de kiezer daarvan vindt. Zo liet Lodewijk Asscher bijvoorbeeld het niet aan de kiezer over, hij vond zijn eigen conclusies belangrijker. Wiebes achtte de kabinetsval niet voldoende en weigerde nog langer zijn post demissionair te bekleden.

Rutte dacht nooit aan opstappen – toen niet, en nu niet. Ook nu wederom is gebleken hoe hij zijn belangrijkste Angstgegner uit de Kamer probeerde te krijgen. De kiezer moest erover besluiten, en nu zwaait hij met zijn democratisch mandaat van bijna 2 miljoen stemmen.

Maar weet u, het gaat niet alleen om de kiezer. Kijk rond in de wereld en zie welke schurken allemaal een democratisch mandaat hebben. Het gaat ook om integriteit, om een basaal vertrouwen, dat ook als er niemand kijkt er geen misselijke trucjes worden uitgehaald.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

*

Meer Columns van Rosanne Hertzberger op NRC.nl:

Opinie

Deze verkiezingen voelen als een keerpunt

• Rosanne Hertzberger  5 maart 2021 

In aanloop naar de verkiezingen van 2012 beklaagde ik mij over alle politici die riepen dat ze ergens heen wilden met dit land. Je gaat helemaal nergens heen met dit land, schreef ik. Je mag op de winkel passen, je bent straks de boswachter van het Zwarte Woud. Je mag hooguit wat onderhoud plegen, hier wat snoeien, daar wat planten, en voor de rest moet je vooral met je tengels van dit land afblijven.

De overtuiging dat een overheid klein diende te zijn, zat diep in mijn vezels. Elke euro die wordt uitgegeven moet iemand eerst ergens verdienen. Links was voor hogere belastingen: meer uitgeven en minder verdienen. Rechts voor lagere belasting: minder uitgeven en meer verdienen. Mijn stem was economisch rechts. De belangrijkste taak van politici was om Nederland vooral niet te veel voor de voeten te lopen, vond ik.

Vind ik dat nog steeds? Ik geef hier openlijk toe dat ik van mening ben veranderd. We hebben de uitwassen van een disfunctionele overheid het afgelopen jaar te duidelijk gezien. Crises in de geestelijke gezondheidszorg, de jeugdzorg, de volksgezondheid. Er leven te veel kinderen in armoede en er zijn te veel mensen te rijk geworden. Er zijn te veel kinderen die niet behoorlijk kunnen lezen, schrijven en rekenen. Te weinig mensen willen verpleegkundige, docent of agent worden. Te veel mensen kunnen zich het toegangskaartje tot de rechtsstaat niet veroorloven. Er zijn te weinig huizen gebouwd en er is te veel flexibiliteit op de arbeidsmarkt. En tot overmaat van ramp......................

..............

...

Lees de complete originele Column op NRC.nl   ---  Hier  ---

 *

Alle Columns van Rosanne Hertzberger op NRC.nl   ---  Hier ---

Reageren op: Opinie van Rosanne Hertzberger in NRC

Ik erger me nogal eens aan deze jongedame met haar column in NRC. Vreemd, omdat ik me i.h.a. aardig kan vinden in het gemiddelde redactionele stuk in die krant. Wellicht is het haar jeugdige onbezonnenheid, misschien ook houdt zij er een heeeeel ander mens- en wereldbeeld op na. Vandaar dat ik haar columns, mits tijd etc, eens wat nadrukkelijker ga bekijken, en evt. becommentarieeren, wellicht dat ik dan binnekort de reden van mijn wrevel boven water heb, en met reden kan besluiten haar opinie als niet relevant kan afdoen (wat de tijd van het lezen en bedenken, dan wel de energie van de ergernis zou besparen), of zal ik haar stukjes met andere ogen kunnen gaan lezen... Mijn commentaar en conclusies staan (vet) in haar (cursieve) tekst.

Experts hebben er te veel verstand van

BIJ NADER INZIEN
Rosanne Hertzberger | 22 december 2012 | pagina 2 - 3
Vroeger was ik weleens bang dat de melodieën op zouden raken – dat op een gegeven moment alle combinaties van noten al een keer gebruikt zouden zijn en er nooit meer een nieuw muziekstuk geschreven zou kunnen worden.
Ik was ook weleens bang dat de opinies opraken. Dat over een aantal jaar elke column is geschreven en niemand ooit nog iets nieuws vindt. En dat het dan stil wordt in Nederland.
Het zijn kinderangsten. Het wordt helemaal niet stiller in Nederland, integendeel. Er lijkt alleen maar meer opinie bij te komen, meer berichten op fora, meer tweets, blogs, columns en stukken. Persoonlijk ben ik verheugd over deze ontwikkeling. Ik ben dol op de clashes tussen wereldbeelden van mensen die in hetzelfde land naar dezelfde televisie kijken, maar niet iedereen deelt mijn enthousiasme.

Denkfout: de mensen kijken niet meer allemaal naar dezelfde televisie, ze leven zelfs niet meer allemaal in hetzelfde landje....

Sommige mensen maken zich zorgen dat de feiten verloren gaan in de zee van opinie. Ze vinden dat de experts vaker aan het woord moeten zijn, en dat de leek dan even zijn mond moet houden. Daar kwam ook dit jaar het commentaar op mijn columns geregeld op neer. „Als Rosanne eens wat meer zou lezen. Als ze zich eens wat meer zou verdiepen in de materie.”

Ach kijk; ik ben niet de enige met irritatie tijdens het lezen...

Nu is het een slimme truc om de persoon met wie je van mening verschilt een gebrek aan kennis te verwijten, maar er zit ook een kern van waarheid in. Wat weet ik nou eigenlijk? Ik lees een beetje en luister naar het NOS Radio 1 Journaal. Elke week typ ik weer een stukje over zaken waar ik maar een beetje verstand van heb: asielzoekersbeleid, abortus, de monetaire unie, inkomstenbelasting, armoede, de verkiezingen in de Verenigde Staten. Ik ben een exponent van die vermaledijde meningendemocratie. Telkens vind ik gewoon maar wat.
Nu gaat het een beroepskletser als ik voor de wind in zo’n meningendemocratie, maar ook als ik me alleen aan de ontvangende kant van opinie zou begeven, zou ik het een slecht idee vinden om het debat over te laten aan experts. Er zitten namelijk grote nadelen aan het oordeel van experts. Ze vinden hun eigen vakgebied bijvoorbeeld altijd erg belangrijk. Kunstkenners zullen allemaal tegen rigoureuze bezuinigingen op het kunstbudget zijn. Natuurexperts vinden dat er meer geld naar natuur moet. Experts bij Unicef vinden dat er meer geld naar ontwikkelingshulp moet. ‘Hef mijn vakgebied op, wij zijn niet meer nodig’, is een zeldzame opinie onder experts, hoewel dat in sommige gevallen best een verdedigbaar besluit kan zijn.

Ach kijk; relativeringsvermogen! ...er is hoop...

Een ander voorbeeld is Coen Teulings, de cijfertjesman van het Centraal Planbureau, die ook deze week weer buitengewoon politieke en subjectieve conclusies verbond aan zijn nieuwste macro-economische vooruitzichten. Met al zijn kennis, kunde en ervaring pretendeert hij te weten wat het beste is voor Nederland: dat het kabinet niet extra moet bezuinigen. Iedereen die tot een andere conclusie komt, zou eens moeten lezen wat Teulings allemaal heeft gelezen – zo komt zo’n opmerking over.

Interessant; ook ik ergerde me nogal eens aan Teulings...aan de andere kant, de man zit niet voor niets op zijn baan; hij is ervoor om gegevens te verstrekken die de besluitvorming ondersteunen...
Ik had moeite met zijn insinuerende presentatie van de doorrekeningen van de diverse Verkiezingsprogramma's waarbij hij, enerzijds de SP ten onrechte (als je de kleinere lettertjes van de doorrekeningen bekeek) in slecht daglicht plaatste, terwijl hij aan de andere kant toestond dat de PVV onvolledige gegevens aanleverde en hen toch 'volledig' mee liet draaien in het doorlichtingscircus... M.a.w: ik vond dat hij manipulatief bezig was..!

Ik geloof hier niet in. Begrotingspolitiek is – net als strafrecht en asielzoekersbeleid en ontwikkelingshulp en al die andere twistpunten – méér dan cijfers, meer dan kennis alleen. Het zijn ook buitengewoon politieke onderwerpen waarin je wereldbeeld, je rechtvaardigheidsgevoel en je overtuigingen een rol spelen. Belezen leken mogen, nee moeten zich mengen in dat debat. Teulings zou juist wat terughoudender moeten zijn. Met zijn autoriteit kan het zomaar overkomen alsof één politieke partij het bij het rechte eind heeft, en de rest gewoon nog iets harder moet studeren op de cijfers om tot dezelfde verstandige beleidskeuzes te komen.

Hier lijkt het wellicht alsof columniste en ik het eens zijn...en deels is dat misschien zo. Maar eigenlijk pleit zij misschien zelfs voor het achterwege laten van CPB-berekeningen, als dat zo is kunnen we het CPB net zo goed afschaffen, of als anonieme adviesclub van de regering laten werken. Maar het idee is nu juist dat wij, met de politiek, meer inzicht krijgen dan zonder CPB het geval zou kunnen zijn. Dat is een nobel en productief uitgangspunt. Ligt het probleem er niet veel meer in dat Teulings, die ook nog eens als actief PvdA'er te boek staat, zichzelf als politicus naast de politici opstelde? Ik lees verder...

Nederlanders zouden zich niet moeten laten afschrikken door dit soort experts. Er zijn talloze debatten waar je je met een beetje algemene kennis en een paar uurtjes bijlezen met gemak in kunt mengen. Ik hoop dat steeds meer Nederlanders hardop lastige vragen durven stellen. De onzin, de drogargumenten en de extremisten filtert onze bullshitdetector er wel uit.

Ach kijk, hier doemt het probleem op uit de mist; mevrouw heeft het (bijna) net zo hoog in de bol als de door haar bekritiseerde Teulings, ze is zo intelligent, een paar uurtjes lezen en ze weet het net zo goed als politici EN CPB... Zo intelligent ben ik helaas niet...

Ik hoop helemaal niet dat de opiniestroom wordt getemperd, integendeel – ik hoop dat we uitbarsten in een kakofonie van argumenten en stellingen en tweets en dat iedereen zich vol enthousiasme mengt in het debat.
Ik hoop dat het nooit stiller wordt in Nederland.

Mijn conclusie n.a.v. deze column: Er is wel heel veel opinie (misschien WEL TEVEEL!) maar ja: hoe stop je overtollige opinie in een democratische samenleving?) in Nederland, en 'de mensen kijken helemaal niet allemaal dezelfde TV, lezen al helemaal niet dezelfde kranten en bladen, en krijgen dus ook niet allemaal dezelfde informatie. Sterker nog: er is zoveel aanbod dat niemand meer alles tot zich kan nemen, hoe intelligent men ook is, zelfs columniste kan dat niet, ongeacht haar hoge intelligentie en onuitputtelijke energie... Ze is wel erg overtuigd van eigen capaciteiten, inzicht en onderscheidingsvermogen...wellicht is dat het wat mij zo irriteert aan haar stukjes... Maar ik zal haar nog een (aantal) kans(-en) geven... Wordt vervolgd!