William
Anthony Parker II is een beroemdheid in Frankrijk, een held in de
NBA-wereld, veelvuldig kampioen, multimiljonair, eigenaar van een
professionele basketbalorganisatie in Lyon.
Hij is de zoon van een Amerikaanse vader die in Haarlem en Leiden
basketbal speelde, en een moeder die fotomodel werd en die Nederlandse
is, uit een sportief succesvolle familie stamt en die op enig moment van
de EK-wedstrijd Frankrijk-Servië op de VIP-tribune opspringt en
luidkeels en breed gesticulerend 'Tony, Tony, Tony' begint te
schreeuwen.
Bijna 26.000 toeschouwers in de zaal volgen haar. In Lille weet iedereen wie ze is.
In 1979 kwam Tony Parker sr. spelen in Haarlem. Hij was slank, snel,
geestig en had een kippenren vol vrouwen om zich heen hangen. 'De
grootste charmeur ooit', werd er over hem gezegd.
Een jaar later werd hij naar de vereniging Parker Leiden gehaald; vooral
vanwege zijn achternaam. Clubeigenaar Robert Bockweg zette zich af
tegen het in het Nederland van toen niet mogen noemen van sponsornamen
en dreigde alleen maar spelers met de achternaam Parker op te stellen.
Het bleef bij Tony, die ook in Leiden zeer populair werd en er Pamela
leerde kennen, dochter van tenniskampioene Jetty Baars-Wienese (titel in
1961) en nichtje van Olympisch roeikampioen Jan Wienese (titel in
1968).
Sportieve genen genoeg, zou je zeggen voor een opmerkelijke erfopvolging
die op 17 mei 1982 in Brugge geboren werd. Vader Tony sr. was inmiddels
doorverhandeld naar Avanti Brugge en speelde even later voor Dieppe in
Frankrijk.
Vanaf dat moment begint de Franse tak van de successtory die rond Tony
jr. hangt en die hem gemaakt heeft tot één der bekendste topsporters in
Frankrijk en later in de USA. In Nederland kan hij rustig en niet
aangesproken over straat gaan.
Tony jr., die zegt zijn Hollandse familie meegemaakt te hebben toen hij
jong was en zich terdege bewust te zijn van de afkomst van moeders
zijde, groeide als Fransman op, samen met twee jongere broers. Vader
Tony en moeder Pam(ela) gingen vrij snel uit elkaar, maar bleven zich
separaat bemoeien met veel dat Tony jr. deed.
In Lille, bij het EK basketbal, waren beiden onlangs zeer duidelijk,
maar niet samen aanwezig; in de slipstream van hun bekende kind. In
vooral Frankrijk en in San Antonio (waar Tony jr. als NBA prof speelt)
is bekend dat junior zijn ouders op aandoenlijk fraaie manier compleet
onderhoudt, en dat hij ook goed voor zijn broers zorgt.
Zo gaf hij zijn broertjes de leiding van een zeer populaire sportbar in
San Antonio, genaamd 'Nueve Lounge'. Na een jaar succesvol ondernemen
liet Tony jr. de tent snel sluiten omdat er te veel drugs in het pand
rondgingen en hij geen imagoschade kon lijden als wereldberoemde
NBA-star, die toch al een vaste bespeler van de roze pagina's in vele
kranten in de USA en Frankrijk was.
Opgevoed op het Franse topsport-instituut INSEP - een initiatief van het
ministerie voor Jeugd en Sport, zeer succesvol in het constant
afleveren van jonge kampioenen - was Parker jr. al vroeg een
basketballende bezienswaardigheid, hoewel hij klein van stuk was en
bleef (1.88 meter).
Met zijn moeder in Frankrijk en zijn vader in Chicago leefde hij tussen
twee culturen, sprak hij twee talen, leefde hij twee levens. In 2001
vertrok hij naar de NBA, negentien jaar jong en nauwelijks getest voor
dat zware werk.
Zonder meer mag gesteld worden dat hij het op sportief vlak 'gemaakt'
heeft. Hij werd een energievolle spelverdeler die de lenigheid van zijn
vader paarde aan de waarschijnlijk toch bij zijn moeder aanwezige
duurzaamheid en de gave niet snel op te geven.
Parker behaalde met zijn Spurs vier NBA titels, was vijf maal All Star,
werd in Frankrijk twee maal tot sportman van het jaar verkozen en haalde
met de Franse nationale ploeg drie kleuren medailles binnen tijdens
diverse EK's, waaronder goud in 2013.
En, opmerkelijk, maar al te waar: hij beheerste naast de sportpagina's
ook de roze (of roddel) pers in beide landen. Een droomhuwelijk tussen
twee mooie en succesvolle mensen (Parker met 'Desperate Housewife' Eva
Longoria), een daarop volgende scheiding en het melden van allerlei
scheve schaatstochten, het vinden van een nieuwe partner en vooral veel
triviale berichtgeving uit de geheime nissen van het leven, verwerkte de
kleine basketballer moeiteloos, zo leek het, want er kwamen vaak
rechtszaken met angstig hoge sommen gelds voor.
Hij bleef, helemaal in Frankrijk, een graag geziene society-gast en, ook
weer opmerkelijk, hij troonde zijn ouders heel vaak in zijn kielzog
mee. Bij rode-loperseances en openingen, shows of presentaties van
sjieke horloge-, auto- of kleding-merken was T.P. (zijn bijnaam in beide
culturen) een vaste gast. In zijn directe omgeving: moeder Pamela en
vader Tony sr., een schier onbreekbare formule.
Het knappe van het leven dat hij in Frankrijk leidde, was wel dat hij
goed bleef presteren in zijn sport, ondanks alle gedoe. Hij was de
geboren voorganger voor 'les Bleus', de Franse nationale basketbalploeg,
hij speelde samen met opmerkelijk veel 'donkere' jongens uit de
banlieus, de arme voorsteden, die net als hij uit gebroken huwelijken en
verschillende culturen voortkwamen.
Voor vele van die spelers was T.P. hét grote voorbeeld; een taak waarvan
hij zich met verve en veel inzet kweet. Hij mocht dan van
Nederlands-Amerikaanse afkomst zijn en in België ter wereld zijn
gekomen, hij was voor en boven alles Fransman en hij zou dat tonen, zo
had hij in verschillende statements beloofd.
Tot de avond van de 17de september, toen Frankrijk, in een zinderende
halve finalewedstrijd, verslagen werd door de latere Europese kampioen
Spanje, en Tony Parker, met zijn ouders op de tribune, schipbreuk leed.
Frankrijk miste hierdoor directe plaatsing voor de Olympische Spelen.
Waar insiders al een tijdje op zinspeelden, gebeurde. De 33-jarige
spelverdeler ontbrak het aan scherpte en vooral doelmatigheid. Zijn
schoten (vier rake op zeventien pogingen) misten doel, zijn aanvallende
acties droegen een opgefokt en geforceerd karakter en daags erna kopten
de meeste kranten in Frankrijk S.O.S-berichten richting Tony Parker jr.
Een veel voorkomend woord in die koppen: 'cruel', oftewel wreed.
Wreed omdat de kwikzilveren speler zijn snelle eerste stap kwijt was,
wreed omdat hij geen plan B noch scorend vermogen in huis had en vooral
wreed om te zien hoe de hele selectie mét Parker ten onder ging. Men was
zijn voorgangersrol zeker tien jaar gewend geweest: als T.P. het niet
kon, wie dan wel?
Moeder Parker, voor de Franse pers: Madame Pamela Firestone, zegt tegen
Trouw: "Heus, hij komt terug. Ik ken hem toch. Hij gaat zijn revanche
halen, let maar op. Hij leidt Frankrijk nog wel naar Rio de Janeiro. Dit
is een dikke tegenvaller voor Frankrijk, maar helemaal voor Tony zelf
en zulke situaties kent hij bijna niet."
Een dag later geeft T.P., ten overstaan van een groot perspubliek, een
college in positief denken. Ja, hij heeft de kranten gelezen, hij heeft
de commentaren gehoord en hij heeft slecht geslapen. Dat uitgerekend
hij, de gangmaker, topscorer en motor van de ploeg, op het moment
suprême de weg kwijt raakte en als een aangeslagen amateur denkfouten
ging maken, deed hem zeer.
Ten overstaan van een batterij van zeker twintig televisiecamera's en
wel honderd journalisten beloofde hij aan 60 miljoen Fransen dat hij
zijn ziel en zaligheid eruit gaat spelen om via een moeilijk
pré-olympisch toernooi in juli 2016 toch nog naar de Olympische Spelen
te gaan.
In de grote perszaal knikte zijn vader en klapte zijn moeder in haar handen: "Bravo, T.P."
Zelfs de felste critici van 'les Bleus' en ook de meest modeste volgers
en ook vuilspuiters hielden de dop op de pen. T.P. kreeg nog één kans om
voor de nationale basketbaltrots en de eer van het vaderland te gaan
spelen.
Een Amerikaanse vader, overigens smetteloos goed gekleed, en een
Hollandse moeder in de uitdossing van een verlate hippie, keken en
luisterden trots toe.
Ze knikten: het zou goedkomen - everything's gonna be alright.
**
Het Originele verhaal van Mart Smeets op
Trouw.nl lees je ---
Hier ---
Meer Basketball van Trouw ---
Hier ---
Meer van Mart Smeets op Trouw.nl ---
Hier ---
Zoon-ne goeie hebben wij nog nooit gehad – 1
Posts
