OPEN BRIEF VOOR HET DBL BESTUUR / ELIMINATIE DUTCH WINDMILLS DORDRECHT: Q&A Over Wat, Hoe en Waarom van het uit de DBL-competitie Zetten van Dutch Windmills

Open Brief aan het DBL-bestuur

Uit eerdere verhalen van mijn hand is denk wel duidelijk dat ik van mening ben dat hoe de entree, de evaluatie en het afvoeren van Dutch Windmills Dordrecht zijn verlopen, in mijn ogen de schoonheidsprijs niet verdient. En dat is zachtjes uitgedrukt...

Wat mij dwarszit is dat het mij een raadsel is hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren, en zeker als ik het afzet tegen de financiële problemen in de laatste 10-15 jaar bij bijvoorbeeld Eiffel Towers/Den Bosch, Donar/Groningen en ABC Amsterdam? Ik kan me niet heugen dat die drie clubs ook maar ooit een wedstrijd buiten de deur zijn gehouden terwijl de financiële problemen bij elk van die clubs een veelvoud bedroegen van waar het nu in Dordt om ging... 

 

Daarnaast kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er nog wel een paar clubs waren waar bij het voldoen aan de criteria waar Dordt nu op is afgerekend vraagtekens te zetten zijn. Maar vooral: de mist waarin dit alles zich heeft afgespeeld, met als gevolg heel veel gespeculeer door Jan en alleman die zeker niet wisten van de klok en de klepel...

En het aantal vragen groeide en groeide de afgelopen weken bij mij alleen maar.

Daarom in deze open brief dus een aantal vragen waar ik van hoop dat het DBL-bestuur nu eens helder communiceert naar eenieder die daarin is geïnteresseerd hoe e.e.a. in elkaar zit en is gegaan.

Voor alle duidelijkheid: ik stel deze vragen als medewerker van de DBL-site en uit persoonlijke interesse, ze komen volledig uit mijn koker – als betrokken basketball-liefhebber – , en ik heb al weken geen contact meer gehad met de leiding van Dutch Windmills.

Dus: Geacht DBL-Bestuur:

Q-welke criteria hebben jullie eigenlijk voor deelname aan de DBL?

Q-op basis van welke regels hebben jullie Dutch Windmills uit de competitie gezet?

Q-waarom op dit (veel te) late moment? Wanneer is de beslissing eigenlijk precies genomen? Op welk moment is dat gecommuniceerd naar: Dutch Windmills zelf, de Media, het Publiek?

Q-waarom is de beslissing niet veel uitgebreider en beter gecommuniceerd naar Media en Publiek? Denkt uw bestuur dat de gemiddelde (echte) Basketball Liefhebber er ook maar iets van begrepen heeft?

Q-heeft uw bestuur eigenlijk nog wel kennis genomen wat er die laatste week, twee weken in het Dordtse gaande was om de club nog te redden? En zo 'Nee' waarom eigenlijk niet? Beseft uw bestuur welke financiële schade uw beslissing alle Stakeholders heeft berokkend?

Q-zou u eens toe kunnen lichten welk doel u met het uit de competitie zetten van Dutch Windmills dacht te dienen?

Q-hoe schat u de negatieve korte-, midden-lange- en lange-termijn gevolgen van deze affaire in voor het Nederlandse Basketball als geheel, en voor de DBL en haar leden in het bijzonder? En hoe schat u die in voor de plaatsen in Nederland waar op dit moment wordt gedacht en/of gewerkt aan het oprichten van nieuw DBL-deelnemers?

Met vriendelijke groeten,

met grote interesse uw reactie afwachtend,

AART DEKKER            

P.S. Dat het niet alleen in het basketball kan verkeren wat betreft financiële basis,

 bewijst ook dit verhaal van VK.nl:

 Typisch-gronings-de-redding-van-volleybalclub-lycurgus

ORANJE BASKETBALL / JEUGD EN MANNEN ORANGE LIONS: Deel-3 van 'Heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt' – Coach van Aris Leeuwarden / Q&A-INTERVIEW AART DEKKER / PROFESSIONEEL MANNEN BASKETBALL NEDERLAND & BELGIË /

 

Net als vorig seizoen werd Aris Leeuwarden coach Vincent van Sliedregt genomineerd voor Coach van het Jaar Nederland, het werd het weer net niet  - Doug Spradley van ZZ Leiden hield deze Persoonlijke Prijs in Leiden - maar het geeft toch aan dat 2022 geen uitschieter was voor de jonge coach.

Dit is Deel-3 van 'heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt'. 

In Deel-1  - je leest het   ---  Hier  ---  hadden we het over het seizoen 2022-2023 vooral van Aris Leeuwarden. 

In Deel-2- je leest het   ---  Hier  --- hadden we het meer over de ontwikkeling van de BNXT-League als geheel, de rol van de media, en wat specifieke zaken zoals Matthew Otten waarmee hij voorheen een tandem vormde bij Yoast United. 

 

Q-Hey Vincent:

Afgelopen zomer maakte je ook je debuut als Orange Lions Bondscoach Jeugd met de MU18. Dat is een stevige zomerklus als je ook bij een club veel taken hebt. Hoe kwam je op die plek terecht? Wat had je er van tevoren van verwacht? Welke verwachtingen kwamen uit, wat viel er mee en wat tegen? Bekeken vanuit je persoonlijke perspectief?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Dat is een interview op zich denk ik: de korte samenvatting is dat ik enorm dankbaar ben als ik Nederland mag vertegenwoordigen. Het eerste contact werd gelegd door Patrick Katman en daarop volgden gesprekken met Arik Shivek, die ik als erg leuk en interessant heb beleefd. Dat ze me vroegen zie dat als een eer, maar ik schrok een beetje van het gebrek aan organisatie. Daarop hebben we geprobeerd in te spelen met een topper van een manager in de persoon van Wieger Kamies, en door eerlijk te zijn naar de groep welke verantwoordelijkheden er allemaal nog lagen. Zoals wel vaker werden we ontmoet met fijne reacties op onze transparantie door spelers, ouders en mensen er omheen; die hebben ons zo goed en kwaad als mogelijk gesteund. Dat nam niet weg dat het een lastige klus was – onder zowel tijdsgebrek als door gebrek aan ervaring op internationaal niveau. Toch kijk ik met een enorm goed gevoel terug op die zomer. De uitdagingen en problemen die er bij kwamen kijken brachten zoveel groei en betekenis, dat we toch dankbaar achterom kijken.

Q-Hey Vincent:

En wat als je het bekijkt vanuit het team-perspectief? Wat was naar jouw mening de impact van de twee voorgaande corona-seizoenen waarin al het Orange Lions Jeugd-basketball zo goed als stil lag? Is je kijk op het Internationale Jeugd-basketball veranderd door deze ervaring? Je hebt ongetwijfeld veel met coaches van tegenstanders gepraat, wat heeft jou dat geleerd? Waar 'hoort' het Nederlandse Basketball te staan vanuit jouw perspectief?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Op mijn aller eerlijkst weet ik na slechts een toernooi nog niet genoeg om een internationaal perspectief te geven. Als we in onze eigen keuken kijken moeten we denk ik eerst de Quick-wins pakken qua tijd, planning en scouting. Dingen die niet perse geld hoeven te kosten. De nationale jeugdteams zijn een product van onze basketballcultuur, en je krijgt dan wat je verdient. We zagen menige jaloerse blikken van andere coaches als het aankwam op het fysieke en atletische talent wat we hebben. Maar onze basketballcultuur is niet sterk genoeg. Het ontbreekt op vele facetten waar als eerste discipline en verantwoordelijkheid moeten worden genoemd. We blijven altijd maar gesprekken aangaan en aandacht geven aan middelmaat. En veel minder aan karakter, waarna de internationale competitie ons dan met het resultaat daarvan confronteert. Dat is onderdeel van een grotere stroom lijkt het, maar feit blijft dat alles wat je aandacht geeft groeit. Durf tegen de stroom van narcisme in te vechten en biedt ambitieuze mensen verantwoordelijkheid als basketball collectief in Nederland, in plaats van sociale media posts, tripjes naar het buitenland en superteams.

Als we dat om weten te draaien, dan kan er een hoop beter, dan ligt het internationale podium vol met grotere voedingsbodems en sterke culturen waar je van kunt leren.

Q-Hey Vincent:

En wat als je het bekijkt vanuit het perspectief van het hele Orange Lions programma? De komende zomer ben je niet opnieuw hoofdcoach van een Jeugdselectie. Kan je aangeven waarom niet, en of je er rouwig om bent? Hoe zou het programma er – als het aan jou lag – uit moeten zien? En bij welke andere actoren zou er wat anders moeten, om nu eindelijk eens de staande doelstelling van 'Alle NT Jeugd permanent op A-Divisie-niveau´ te halen en te houden? Of denk je dat die doelstelling niet haalbaar is?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

De reden dat ik deze eer aan mij voorbij moet laten gaan is tweeledig; inmiddels is onze derde dochter in de wereld gekomen, en wil ik mijn gezin steunen en wat lucht geven – waar ik maar kan deze zomer. Zij offeren een hoop op zodat ik dit werk kan doen, en je kan niet altijd alleen maar nemen. Het is deze zomer dus tijd daar aandacht aan te geven. Daarnaast moeten we ook de onzekerheid van een aflopend contract erbij pakken.

Als onze voedingsbodem stijgt, we sterkere kernwaarden ontwikkelen in onze sport, en dat collectief aanbieden aan de komende generaties, dan is er veel mogelijk in Nederland. Maar dat betekent wel tegen de stroom invechten, en de vraag is of we het leiderschap in huis hebben dat dat durft en er de tijd voor krijgt.

Q-Hey Vincent:

Ik hoor nogal eens dat er niet voldoende Nederlandse spelers zouden zijn om tien BNXT-clubs kwalitatief te vullen. Nu heb jij een historie van in het Buitenland spelen, en je kent de Nederlandse BNXT-sectie inmiddels ook als je broekzak, daarnaast heb je een tijd bij Promotie-Divisie-team/-clubs gespeeld en gewerkt als coach. Ben je het eens met die geluiden dat 'er niet genoeg Nederlandse spelers beschikbaar zijn'? Is er niet voldoende talent, of is dat er wel, maar zijn er onvoldoende spelers met de juiste ervaring? Of duid je het anders? Waarom stromen er zelfs uit de Nationale Jeugd Teams relatief zo weinig spelers door naar BNXT-clubs? Of zitten ze daar wel een tijd voornamelijk op de bank, om vervolgens te stoppen of lager te gaan spelen? Waar schort het aan? Bekeken vanuit het gehele plaatje: moet er niet gewoon heel hard gewerkt worden aan het op poten krijgen van een serieuze (semi-)professionele Promotie-Divisie? Hoe duid jij het feit dat relatief veel spelers – zelfs uit de Promotie-Divisie en de jeugd– wel in het buitenland aan de bak kunnen, maar dat het in Nederland bij veel teams op Promotie-Divisie niveau lastig is een serieus Roster te vullen en programma te draaien?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Welvaart is een antwoord. Veel jongens zien in de reguliere maatschappij (terecht) een betere boterham, dan in een Internationale Basketball Hierarchy waar veel mensen inzitten die die welvaartsopties niet hebben en een hele andere intrinsieke motivatie hebben.

Daarnaast is inderdaad de stap van jeugdbasketball naar de BNXT een koude douche voor veel jeugdtalent. Heb je in je omgeving zes jaar lang gehoord 'hoe goed je wel niet bent', sta je in de BNXT-League opeens tegenover een geheel anders gemotiveerde Amerikaan, die jou als bedreiging ziet voor zijn ´way to make a living´... Het geduld om dat duel dag in-dag uit uit te vechten is weinigen toebedeeld. Ja ik ben een Broken Record, maar het gaat er dus om de juiste kernwaarden aan jongeren aan te leren; geduld, hard werken en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen dromen.

Maar zonder grap; de stap is erg groot, een tussenstap zou mooi zijn van de U18 naar een meer competitieve Promotie-divisie in plaats van de U22/DTL. Maar je kan van alles faciliteren, als zelfs C-Amerikanen – zoals ze wel eens genoemd worden – schijnbaar meer waarde toevoegen aan een team dan onze Nederlandse jeugdspelers...zijn al die coaches dan blind? Of moeten we dan meer verwachten van onze jeugdtalenten en ze beter voorbereiden op hoe groot die stap is?

Q-Hey Vincent:

Inmiddels duikt vaker en vaker de term 'Depth-chart' op. Als internationale scouts hanteerden Rob Meurs en ik indertijd een sterren-systeem, spelers die een dragende rol op een bepaald niveau aankonden kregen sterren – vijf sterren stond voor NBA of absolute top internationaal, vier voor Europees niveau of absolute top in Nederland, drie voor de kleinere clubs en competities, twee voor daar weer onder. Een ster kreeg je voor een bepaald basisniveau. Een of meer sterren aan het eind van deze code konden tussen haakjes staan, dat stond dan voor 'Upside'; potentieel dat een speler wel had, maar nog moest te zien ontwikkelen. Dus ***(*) is dan een speler die nu al BNXT-niveau aan kan, en uiteindelijk bij een optimale ontwikkeling een substantiële rol bij een topclub in de BNXT of elders in Europa zou kunnen gaan spelen. Een volwassen Orange Lion zou – om ook de Mannen Orange Lions permanent op EuroBasket te laten acteren, en liefst voorbij de groepsfase te zien komen – in dit systeem tenminste vier, liefst vijf sterren moeten hebben. Kortom, zou jij – met het inzicht van nu – jouw MU18-selectie van afgelopen zomer met dit systeem kunnen Raten bij wijze van aanzet tot een Orange Lions Depth-chart?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Hmm, pittige vraag wel. Laat ik voorop stellen dat ik niet direct zou zeggen dat er een 5 sterren kandidaat tussen zat, stroom maar door naar de NBA AllStar game.

Fysiek en atletisch zat er misschien wel 4- en zelfs 5-sterren-potentieel tussen. Maar daar tegenover staat dat qua werkhouding, ontwikkeld basketball-IQ en verdere karaktertrekjes er bij iedereen nog wel wat puntjes afgaan. maar misschien is dat juist het leuke en het frustrerende aan het Nederlandse Basketball. Er moeten dus heel veel sterretjes tussen haakjes in jouw systeem. Ik kom op de volgende Rating op basis van vorige zomer, het is aan deze jongens om het waar te maken of mijn verwachtingen zelfs te overtreffen.

Spelers die de Mannen Orange Lions (ooit) zouden moeten kunnen halen (en versterken):
Max Pikaar

Spelers die (ooit) de top bij Nederlandse clubs of een Europees niveau in het Buitenland zouden moeten kunnen halen:
Sydnee Bijlsma, Latif Diouf, Ryan van Eijck, Flint Waleson, Matthijs Verhallen, Florian Rijkers

Spelers die serieuze BNXT-spelers zouden moeten kunnen worden:

Jibbe Sikking, Pjotr Goes, Renars Vogelaar, Tjall de Vaal, Stef Bussels

Q-Hey Vincent:

Is het bondscoach zijn je wel dusdanig bevallen dat je denkt dat we je ooit nog terug zien als (Jeugd) Bondscoach (of Assistent)?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Sta ik altijd voor open.

Q-Hey Vincent:

Onder leiding van Arik Shivek en Adriaan van der Bergen is er inmiddels een Masterplan Oranje Lions Basketball geschreven. Heb jij hier al inzicht in gehad? Wat vind je ervan? Welke punten op hoofdlijnen onderschrijf je, welke niet/of vind je niet reëel en wat ontbreekt er wat jou betreft aan? Denk je dat er nu eindelijk eens (flinke) stappen zullen worden gemaakt? En hoe denk je dat eventueel succes daar, de clubs van BNXT gaat helpen?

 

Antwoord Vincent van Sliedregt: nee ;)

Q-Hey Vincent:

De Mannen Orange Lions zijn aan het einde van een jarenlange cyclus tegen het Wereldniveau aan; ze speelden vorige maand het laatste Window in de Tweede Qualifier Groep – dat wil zeggen de beste/laatste 24 van Europa die in de race waren voor WK-kwalificatie – en bovendien voor de tweede keer in zeven jaar de Eindronde van EuroBasket. Ook werd er in 2022 een schier oneindige wedstrijden gespeeld tegen Europese Toplanden. Het beeld: zeker competitief, maar op het eind van veel spannende wedstrijden – of het nu Nr. 1 in de wereld (Spanje), of teams als IJsland (ongeveer even hoog op de ranglijst als Nederland) betrof – op het eind kwam Nederland steevast wat tekort. Hoe heb jij dit bekeken? Wat leert het jou? En wat verwacht jij van de nabije toekomst nu er inmiddels alweer een Bondscoach aan de kant is gezet, en je collega-coach Radenko Varacic als interim-bondscoach de laatste twee Windows afwerkte met ene vrijwel geheel vernieuwde selectie, en op korte termijn een nieuwe Bondscoach zal moeten worden aangesteld? Hoe ziet jouw ideale 'Master-coach' van het Oranje Basketball eruit? Zijn er verder nog zaken die je kwijt wilt als het om de Mannen Orange Lions gaat?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Als het mag wil ik een klein beetje onbegrip uiten voor het beleid om te ontwikkelen, het Nederlands Mannenteam is het allerhoogst haalbare in ons land en daar hoort bij dat je altijd voor maximaal presteren gaat. Ik snap niet hoe je dit uitlegt aan een onze beste spelers die nu thuis hebben gezeten. Het is een voorbeeld van aandacht op de verkeerde plek. Ik hoop dat ze kiezen voor een coach die de spelers, cultuur en competities kent en geen vreemdeling is, en dat de Orange Lions competitief zijn, daarnaast samenhorigheid, nederigheid durf en verantwoordelijkheid ook het hoogste in het vaandel hebben staan. Zij zijn immers de dragers van onze basketballcultuur als rolmodellen.

Vincent, bedankt voor jouw kijk op deze facetten van het Nederlandse Basketball. Inmiddels is de BNXT gevorderd tot de laatste wedstrijd voordat de Play-offs gaan beginnen. Aris gaat als vijfde aan die Play-offs beginnen en ontmoet daarin om te beginnen Landstede Hammers. Ik wens jullie daar veel succes! Wellicht kunnen we later nog eens een vervolg op deze drie afleveringen maken om het seizoen te completeren.

AART DEKKER

 

 

 

 

 

Dit was Deel-3 van 'heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt'.

 In de volgende aflevering(-en) – ===.

In Deel-1  - je leest het   ---  Hier  ---  hadden we het over het seizoen 2022-2023 vooral van Aris Leeuwarden.

In Deel-2- je leest het   ---  Hier  ---  hadden we het over het seizoen 2022-2023 vooral van Aris Leeuwarden. In Deel-2 hebben we het meer over de ontwikkeling van de BNXT-League als geheel, de rol van de media, en wat specifieke zaken zoals Matthew Otten waarmee hij voorheen een tandem vormde bij Yoast United.

 

AART DEKKER

 

 

BNXT BASKETBALL: Deel-2 van 'Heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt' – Coach van Aris Leeuwarden / Q&A-INTERVIEW AART DEKKER / PROFESSIONEEL MANNEN BASKETBALL NEDERLAND & BELGIË /

 

 Coach Vincent van Sliedregt – Aris Leeuwarden

vorig seizoen genomineerd voor Coach van het Jaar 2022 

Dit is Deel-2 van 'heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt'. In Deel-1  - je leest het   ---  Hier  ---  hadden we het over het seizoen 2022-2023 vooral van Aris Leeuwarden. In Deel-2 hebben we het meer over de ontwikkeling van de BNXT-League als geheel, de rol van de media, en wat specifieke zaken zoals Matthew Otten waarmee hij voorheen een tandem vormde bij Yoast United.

Q-Hey Vincent:

Over BNXT volgend seizoen. In insiders-kringen – en zeker ook bij een aantal clubs – worden de verscherpte BNXT-eisen voor volgend seizoen gevreesd. Hoe zit dat voor jullie, zijn jullie verzekerd van het budget en het voldoen aan de andere aangescherpte eisen door Aris? Wat vind jij van de BNXT-League en -organisatie nu – na anderhalf seizoen? Wat had je verwacht, wat valt er tegen en wat mee? Zijn er dingen waarvan jij denkt dat ze gemakkelijk te realiseren zouden moeten zijn en die relatief veel resultaat zouden kunnen sorteren? Wat verwacht jij op korte en middellange termijn van de BNXT-League en -organisatie? En wat zouden de – Nederlandse – clubs zelf meer en beter kunnen/moeten doen? Is er nog een onderwerp dat wat jou betreft aangekaart zou moeten worden aangaande BNXT?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

BNXT werkt in ieder geval verfrissend en brengt weer verandering in de Nederlandse basketballwereld die toch wel wat gesetteld voelde voor deze League begon. Er is heel veel te leren en te ervaren, en voor een groeiende organisatie als de onze biedt dit heel veel kansen om stappen te maken. Wat dat betreft dus een positieve beleving tot nu toe. Er zijn nog wel kinderziektes en het is inderdaad de vraag of alle Nederlandse clubs kunnen aanhaken bij die begrotingseisen. Hier lukt dat voor komend seizoen, en wij zijn in ieder geval al druk bezig met de toekomst en we zijn enthousiast.

Q-Hey Vincent:

Al sinds mensenheugenis wordt er in het Nederlandse basketball-wereldje geklaagd, gediscussieerd en geroepen hoe het beter zou moeten en/of kunnen waar het gaat om de aandacht van de – vooral landelijke media – in Nederland. Ooit vertelde Gert Schurer – heel lang een van de dragende personen op de achtergrond bij Aris Leeuwarden – mij – en dat was nádat Aris al eens de Finale van de Play-offs speelde tegen ZZ Leiden: “NOS Sport is hier nog nooit geweest!” Als je dan al zolang een serieuze Eredivisieclub bent, dan doet dat wel pijn... Sindsdien hou ik het zo goed als dat gaat bij, maar volgens mij staat die reeks nog steeds? Kan je aangeven wat de uitwerking daarvan is, en hoe het de ontwikkeling van het Basketball in Leeuwarden en Friesland als geheel zou kunnen helpen als jullie wel eindelijk eens landelijk media-aandacht zouden krijgen? Ben je het eens met mijn stelling dat het Nederlandse Basketball wat betreft media inmiddels zo'n beetje totaal regionaal is geworden?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Klagen heeft geen zin. Zolang wij als sport zo klein zijn dat we niet de aantrekkingskracht hebben op mensen die wel slim genoeg zijn om al die punten te realiseren of verbeteren, dan krijg je wat je verdient. Ik kan het in ieder geval niet oplossen, maar probeer simpelweg meer mensen in mijn regio enthousiast te krijgen om te komen kijken en/of zelf te gaan basketballen. Ik denk dat het uiteindelijk toch op een Numbers-game aankomt. Aan de aantrekkelijkheid van de sport kan het niet liggen, dat zien we aan hoe de sport globaal scoort. Daarnaast liggen er enorme kansen op openbare platformen waar je de hele wereld kan bereiken. Zoals wel vaker denk ik dat het antwoord in een goed verhaal zit, in hard werken en innoveren.

Q-Hey Vincent:

Die media-aandacht is natuurlijk cruciaal bij het vol krijgen van de zalen, en de aanwezigheid van een – liefst enthousiast en vocaal aanwezig – publiek is een deel van het product, heeft invloed op de beleving en prestaties van spelers, team en organisatie – nog even los van het feit dat het ook voor inkomsten zorgt. Mijn indruk is dat de loop er wat publiek betreft inmiddels wel steeds beter inkomt in de Kalverdome. Klopt dat? En welke effecten ervaar jij daarvan? Welke regionale media spelen hun rol in het Friesse wel goed? Komt jullie publiek vooral uit de regio Leeuwarden, of ook van verder weg? Kan Aris de rol van locomotief in het op gang krijgen van het Basketball in heel Friesland goed invullen? Wat zijn je ideeën en wensen op dat gebied?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Deels beantwoorde ik dat denk ik al in je vorige vraag, maar om er verder op in te gaan:
– ik leen deze even van Ikea – ´tijd en aandacht maken alles mooier´. Het heeft een verhaal nodig waar mensen bij willen horen, en een groeiende groep mensen die zich daar graag mee identificeren en daar tijd en aandacht aan willen geven. Als club doe je dat door consequent te zijn en na te denken over je branding. De media verslaat simpelweg waar de aandacht van de meeste mensen naar uit gaat lijkt me. Misschien heb ik een te simpel beeld er van, maar ik ben dan ook alleen maar basketballcoach.

Lokaal lukt het ons in ieder geval goed om mensen duidelijk te maken dat er wat hier gebeurt. Dat dat in de rest van de basketballwereld – of bij de NOS – nog niet wordt gezien is heel begrijpelijk, gezien het gebrek aan visie waar veel clubs bij vlagen last van hebben en daar viel Aris in het verleden onder. Het kost tijd om dat imago te veranderen, en ook daarin moet je vooral naar jezelf kijken; hoe je je bereik kan verbeteren en mensen wel weet te raken.

Q-Hey Vincent:

Aris is de eerste club waar je op het hoogste mannen-niveau hoofdcoach werd. Hiervoor was je assistent bij Matthew Otten bij Yoast United. Met in het laatste seizoen heel veel succes. Hij werd de coach van Donar Groningen – een club waar hij ook al als speler succes had gekend, en jij ging dus naar die andere club in het Hoge Noorden. Voor hem verliep het nogal fataal – het vorige seizoen was al moeizaam, maar werd tegen het einde nog een beetje recht gebreid – maar dit seizoen begon rampzalig ondanks dat hij in samenspraak met TD Drago Pasalic een vrijwel geheel nieuwe ploeg had samengesteld; uiteindelijk werd hij relatief snel ontslagen. Jij daarentegen lijkt een continu stijgende lijn te pakken te hebben. Vanuit jouw perspectief, wat is het verschil? Waarom lukte het hem met voor Nederlandse begrippen toch heel veel middelen niet, en jou met juist beperkte middelen beter dan verwacht? En welke conclusies trek je daaruit wat je eigen toekomstplannen betreft? Zie je jezelf nog wel langer bij Aris blijven? Aan welke voorwaarden moet je zelf, en aan welke een eventuele volgende club, voldoen alvorens je een overstap zou overwegen te maken? Op welke gebieden wil je jezelf ontwikkelen en zijn er speciale facetten waar je aan werkt? Hoe doe je dat?

Antwoord Vincent van Sliedregt:

Ik ben bang dat dit allemaal vragen zijn waar ik zelf ook nog geen duidelijk antwoord op heb. Laat ik voorop stellen dat ik enorm dankbaar ben dat ik bij zowel Armand Salamon – bij Feyenoord Basketball – als bij Otten als assistent groei en succes heb mogen meemaken. Ik ken Matthew als enorm mooi mens en een van mijn beste vrienden. Hij gaat terugkomen als een betere coach en heeft de juiste instelling om hier van te leren.

Over mijn eigen toekomst hebben we met ons gezin besloten om te kijken hoever er gegroeid kan worden en te kijken waar de grenzen zijn. Simpelweg elke dag je stinkende best doen en wat komt, dat komt. Waar het meeste vooruitgang ligt is in discipline, net zoals iedereen die dit leest. Je bezit nooit alle kennis; ik weet net genoeg om te weten dat er nog zoveel te leren is. Het gaat erom de juiste balans te behouden met gezin, ontspanning en andere interesses, mijn valkuil is dat ik soms wat obsessief kan zijn. Daarnaast heb ik de nare kwaal dat het mij slechts twee jaar heeft gekost om te leren praten, maar dat het me al 35 jaar kost om te leren wanneer ik mijn kop moet houden.

Dit was Deel-2 van 'heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt'. In de volgende aflevering(-en) – die de komende dagen zullen volgen – bespreken we Oranje Basketball en in het bijzonder zijn ervaringen als Orange Lions MU18-coach in de zomer van 2022.

In Deel-1  - je leest het   ---  Hier  ---  hadden we het over het seizoen 2022-2023 vooral van Aris Leeuwarden. In Deel-2 hebben we het meer over de ontwikkeling van de BNXT-League als geheel, de rol van de media, en wat specifieke zaken zoals Matthew Otten waarmee hij voorheen een tandem vormde bij Yoast United.

AART DEKKER

 

BNXT BASKETBALL: Deel-1 van 'Heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt' – Coach van Aris Leeuwarden / Q&A-INTERVIEW AART DEKKER / PROFESSIONEEL MANNEN BASKETBALL NEDERLAND & BELGIË /

 

Coach Vincent van Sliedregt – Aris Leeuwarden

'De Grote Vier' – Heroes Den Bosch, Zorg en Zekerheid Leiden, Donar Groningen en Landstede Hammers Zwolle – met daarna een strijd tussen wisselende teams om plek-5 – die meestal toch binnengehaald werd door Zeeuw & Zeeuw Feyenoord Basketball Rotterdam – dat waren toch zo'n beetje de krachtverhoudingen de laatste jaren in de DBL. Waarbij die vijfde plaats met de start van de BNXT League vorig seizoen natuurlijk aanzienlijk zwaarder ging wegen; het maakt nogal wat uit of je de Belgische Top-5 tegen gaat komen in de Elite-Gold, of de nummers 6 t/m 10 – al is het krachtverschil in België aanzienlijk kleiner dan tussen de top en de staart in Nederland, en daarmee Goud halen in België van zwaarwegender belang dan hier; er zullen er bij de Nederlandse 6 t/m 10 zijn die stilzwijgend blij zijn met Zilver om zo niet tien wedstrijden lang spitsroeden te moeten lopen tegen de Belgische zwaargewichten. Maar in dit tweede BNXT-seizoen heeft Aris Leeuwarden gedaan wat vorig seizoen – onder toen eerste-jaars-hoofdcoach Vincent van Sliedregt – nog net niet lukte; het stond de hele Domestic Fase ruimschoots binnen de Top-5, en alhoewel het nog even spannend leek te gaan worden, handhaafden de Friezen die fraaie plek nu wel. Een mooie gelegenheid om de inmiddels tweede-jaars-coach eens door te zagen met heel veel vragen. Hij beantwoordde ze al voor de tweede fase van start ging, maar door omstandigheden zet ik ze nu pas on-line.

 

Q-Hey Vincent:

Voor het tweede seizoen op rij verrassen jullie de Nederlandse en Belgische basketballwereld in de Domestic Fase van de BNXT League door mee te doen in de strijd om de vijf plekken in de BNXT Elite Gold – met de vijf beste Belgische en de Top-5 Nederlandse clubs. Vorig seizoen had ik mijn in Dokkum woonachtige ooit basketballende neef al verteld 'Als Aris Leeuwarden straks tegen Charleroi of Oostende speelt, dan kom ik naar Friesland en gaan we samen kijken!' maar misten jullie nipt de boot. We zijn alsnog gekomen toen jullie het Thuisvoordeel van Donar Groningen hadden gestolen door in de eerste uitwedstrijd van de Nederlandse Play-offs te stunten tegen die grootmacht, maar het Friese publiek moest dus nog een jaartje wachten op de gelegenheid een ongekende optocht van vijf Belgische Topploegen – clubs zoals de record-kampioen Filou Oostende, Antwerp Giants, en Charleroi dus! – in de Kalver Dome te kunnen gaan zien spelen. Dit seizoen hebben jullie de hele Domestic Fase ruimschoots in de Top-5 gestaan, maar op de valreep leek het toch nog spannend te worden tussen jullie en Feyenoord Basketball, en met daar de oude rot Toon van Helfteren op de bok, zullen velen hebben gedacht dat het hem wel weer zou lukken... Jullie hadden het geheel in eigen hand; de laatste pot tegen – alweer die Noordelijke Rivaal – Donar winnen zou genoeg zijn geweest voor die felbegeerde Gouden Spot. De Rotterdammers ook – want ze hadden onderling voordeel tegen Aris – maar die moesten hun resterende twee wedstrijden winnen, waarvan de laatste uitwedstrijd in Den Bosch tegen het nog ongeslagen Heroes al werd dik werd verloren, en trouwens ook de laatste thuiswedstrijd tegen BAL. Dus ging jullie laatste thuis-derby tegen Donar 'slechts' om de vierde plaats in een goed gevuld Kalverdijkje. Voor velen waarschijnlijk toch weer verrassend; jullie maakten er met met 88-80 winst een Clean-sweep van tegen Donar en werden daarmee in de tussenstand gedeeld derde met Landstede – onderling hebben zij voordeel – maar vóór nummer vijf Donar, wat wellicht later in het seizoen thuisvoordeel oplevert in de play-offs om de Nationale titel. Een prachtige afsluiting van de BNXT Domestic Fase dus. Hadden jullie vooraf getekend voor dit resultaat? Wanneer zagen jullie dat jullie een dit seizoen solide Top-5-team zijn? Vonden jullie het zelf even spannend als de buitenwereld deze Donar-Aris-Feyenoord-strijd zag?

 

Antwoord Vincent van Sliedregt: 

Laten we voorlopig nog maar met beide benen op de grond blijven; er is nog heel veel te doen om Friesland op alle niveaus, en ook als organisatie, onszelf als 'Gold' te zien. Sportief gezien is de eerste zwaluw dus wel al gesignaleerd, maar die Top-5 halen en vervolgens ook echt meedoen, zijn ook nog verschillende zaken. Desalniettemin genieten we van de cultuur hier, en de fijne mensen om ons heen. Dat is enorm waardevol, en daar willen we voorzichtig mee omgaan, terwijl we verder bouwen. Als coach zou ik nooit tekenen voor een Top-5; persoonlijk wil ik maar één ding, en dat is winnen – als resultaat van de groei die we teweeg brengen – die Elite Gold halen is dus geen doel op zich. We kijken vooral naar onszelf, en hoewel spelers en fans die spanning vast wel ervaren, probeer ik alleen bezig te zijn met hoe we elke kans om te groeien benutten.

Q-Hey Vincent:

Het krachtverschil tussen de absolute Topclubs in Nederland – welke zou jij trouwens als zodanig bestempelen, en waarom? En hoe zou je de andere Nederlandse clubs wat dat betreft categoriseren? – lijkt dit seizoen misschien wel groter dan ooit. In België leek dat aanvankelijk ook sterker dan eerdere seizoenen te gelden, maar mijn indruk is dat – 'de normaal' – daar lopende het seizoen ietwat is hersteld. Ik heb begrepen dat er bij een aantal Nederlandse 'Silver'-coaches enige vrees leeft voor een te groot krachtverschil met de aanstaande Belgische tegenstanders in de gecombineerde fase. Hoe zit dat voor jou/jullie, zeker nu jullie dus de Belgische Top-5 gaan treffen?

Antwoord Vincent van Sliedregt: 

Het lijkt erop dat we hier een herhaling van zetten gaan doen. Het zal me een worst zijn hoe iedereen daar naar kijkt en wat mensen topclubs vinden. Ons werk is om elke dag vooruit te gaan, en er is geen club in de hele BNXT die perfect is. Natuurlijk kun je wel leren van wat die clubs goed doen, en welke fouten ze maken. Er is wel een ondergrens waar we met Aris krap aan aan voldoen – qua financiën, diepte van het team en faciliteiten – om een volwaardig team te zijn in deze competitie. Zonder een competitieve 5-tegen-5 op de training – wegens gebrek aan personeel of niveau, of zonder een compleet plaatje aan faciliteiten – ben je bij voorbaat wel al erg in het nadeel. daar is België als competitie over de breedte klaarblijkelijk verder mee.

Q-Hey Vincent:

We spraken elkaar vorig seizoen uitgebreid tijdens de Play-offs. Je inschatting was toen dat er in Leeuwarden weleens een dusdanige leegloop zou kunnen komen, dat je dit seizoen misschien wel op een paar spelers na met een geheel nieuwe ploeg zou moeten beginnen. Dat lijkt mij toch nog aardig meegevallen? Hoe is het gelukt om de blijvers vast te houden? En hoe is het je gelukt opnieuw zo'n competitieve ploeg bij elkaar te krijgen?

Antwoord Vincent van Sliedregt: 

Vier spelers zijn bij ons gebleven, waarvan drie belangrijke Nederlandse spelers in de rotatie. Mijns inziens ligt de sleutel van onze rekrutering in de waarheid vertellen; waar we staan, wat er nog te doen is, welke verantwoordelijkheid er allemaal nog op te pakken valt. Dat trekt een type mensen aan waar je snel diepgang mee kunt bereiken en dat kritisch is op de eigen prestaties. Dan vormt zich een cultuur van mensen die bang zijn voor de juiste dingen; spijt dat je niet meer hebt gedaan, en van gemiste kansen. Geen angst om op je bek te gaan; dus durf en werklust komen dan boven drijven. Dat is de halve strijd die je in de zomer al kan winnen. Dat weten natuurlijk wel meer coaches; dus je moet simpelweg harder zoeken en meer werk verzetten die mensen te vinden.

Q-Hey Vincent:

Hoe heeft het seizoen tot nu toe zich voor jullie ontwikkeld? Mijn gevoel is dat jullie zo'n beetje iedere enigszins winbare wedstrijd ook daadwerkelijk hebben binnengehaald, dat jullie enkele keren – vooral in het begin? – stevig hebben gestunt, maar dat het in de meeste wedstrijden tegen ploegen die eigenlijk aan hun stand verplicht waren van jullie te winnen, er na soms grote voorsprongen uiteindelijk een kantelpunt kwam waarin jullie die voorsprong niet konden consolideren. Bij dat laatste denk ik bijvoorbeeld aan de thuiswedstrijd tegen ZZ Leiden. Schets het seizoen eens in: Stunts – Reguliere Wins & Losses – Tegenvallers?

Antwoord Vincent van Sliedregt: 

Dat is dus weer lastig, we proberen namelijk buiten het tactische en personele, ons niet te veel bezig te houden met welke club, stunten of tegenvallers, topclubs en Must-wins. Hou het bij jezelf en leer van je fouten. Natuurlijk was de seizoens-opener tegen Yoast voor de vele spelers met een Yoast-verleden pijnlijk (ongeveer 15 punten voor aan de start van Q4 en uiteindelijk 92-94 verlies), maar ook dat heeft er juist weer toe geleid dat er op de training weer stappen werden genomen. Voor mij persoonlijk was in een volle topsporthal in Rotterdam (mijn thuisstad) een draai om de oren krijgen (87-70) van meester Toon ook even slikken. Maar juist die video moet je vaker terug kijken dan de andere. Af en toe is nederigheid door verlies, precies wat je nodig hebt om bij jezelf te rade te gaan over wat er beter kan, nadat je je door winnen laat verleiden je eigen ego te geloven. Ik was er weer ingetrapt.

Q-Hey Vincent:

Kan je voor de Algemene Basketball Liefhebbers die jullie nog niet – zo vaak – bezig hebben gezien dit seizoen eens een 'Kijkwijzer' geven – als voorbereiding op de aankomende wedstrijden? Wie zijn je spelers, welke rol spelen ze, op wie moeten de Echte Liefhebbers zich vooral eens concentreren om te begrijpen waarom jullie ploeg het met een relatief beperkt budget toch zó goed doet? En welke spelers zijn de spelers die het spelletje van Aris aantrekkelijk maken?

Antwoord Vincent van Sliedregt: 

Hopelijk kunnen mensen waarderen hoe we – ondanks onze onervarenheid – toch snel tot steeds betere beslissingen komen. Het Basketball-IQ van de spelers bloeit bij vlagen op, en dat resulteert op zulke momenten in een hoeveelheid assist- en scorings-percentages die je normaal ziet bij teams met een gemiddeld hogere leeftijd. Voorop in dat aspect van het spel lopen spelers als Tim Hoeve en Kristin Palsson – die dat vaak doen met de bal in hun handen – waar – wat minder opvallend – Tom Kubank, Reinder Brandsma en Shaq Doorson juist van de bal af veel weten te creëren. Daarnaast proberen we dus verdedigende rotaties teweeg te brengen om onze driepunt-schutters Catch& Shoot-opties te geven. Kaleb Warner, Bob Berghuis, Tom, Kristin en Tim kunnen dat allemaal prima. Keevan Veinot is de Go-to-guy die vaak gevraagd wordt Plays te maken, en daar mag Ron (Cameron) Satterwhite zich ook onder rekenen – al doet die het vaker met de assist. Aan de andere kant van de vloer – in de verdediging – proberen we tactisch slim ons gebrek aan lengte onder de borden op te lossen, en daar is Shaq natuurlijk onze enige troefkaart. Daarnaast hebben we veel veelzijdige verdedigers, en kunnen we dus naar hartenlust switchen en agressief zijn, en proberen we te bepalen welke opties we weg willen nemen op basis van personeel en scouting.

Q-Hey Vincent:

Jullie hebben dus de Elite Gold Fase gehaald. Wat mag het publiek in die tien wedstrijden van jullie verwachten? En waarom moet die Kalverdome 'gewoon' iedere keer uitverkopen?

Antwoord Vincent van Sliedregt: 

Wij willen ons verhaal van 'durf, gezamenlijke kracht en hard werken' blijven vertellen. En dat is ook het enige wat men moet verwachten van ons team; elke dag, niet alleen die tien wedstrijddagen... Natuurlijk hoop ik dat dat resoneert bij de mensen. We hebben – zoals ik al eerder zei – een mooie groep mensen die juist daarvoor komen, dat publiek groeit, winst of verlies; dat zijn de toeschouwers die je wilt, die je club steunen omdat ze ergens voor staan waarmee je je identificeert. Voorspellingen en doelstellingen laat ik over aan de vele glazen bollen die ons Basketball-landje rijk is.

Dit was Deel-1 van 'heel veel vragen aan Vincent van Sliedregt'. In de volgende afleveringen – die de komende dagen zullen volgen – kijken we wat verder vooruit dan dit seizoen, bespreken we de ontwikkeling van zowel de BNXT-League als Aris Leeuwarden daarbinnen en hebben we het onder andere over Jeugd/Talent en Oranje Basketball en en wat specifieke zaken zoals Matthew Otten waarmee hij voorheen een tandem vormde bij Yoast United.

AART DEKKER

MANNEN ORANGE LIONS: Van het EK van 1983 via 2022 naar de Toekomst - Hey Mark, Hey Lezer / NATIONAAL TEAM MANNEN BASKETBALL /

 Internationals van verleden, heden en toekomst. Foto; Oranje Basketball

Het stuk hieronder schreef ik al in juni en was – onder het motto van zonder verleden geen goed beeld van het heden, laat staan een reëel zicht op de toekomst – bedoeld als terugblik naar een mooie periode van het Nederlandse basketball en in dat licht een preview op het afgelopen weekend afgesloten EuroBasket 2022 en een poging verder vooruit te kijken. Het werd getriggerd door een vooruitblik van Leon Kersten en was daarom gericht aan hem. Zijn antwoord was begrijpelijk, maar een streek door de rekening; hij had geen beeld van de aanstormende jeugd en kon mijn vraag dus niet beantwoorden. Dus zocht ik naar een manier om verhaal en afsluitende vraag toch te kunnen gebruiken, en dat lukte me best lang niet. Het toernooi was al op gang toen mij een aardige oplossing daagde; ik ging de lezer – u dus1 – aanspreken, en nog later bedacht ik dat Mark de Vries – die al meer dan een seizoen in de Facebookgroep 'Dutch Basketball Network' de wetenswaardigheden van veel jonge Nederlandse basketballers in het buitenland bijhoudt – de aangewezen persoon was om mijn vraag te beantwoorden. Mark bleek in Praag de Orange Lions aan het supporten te zijn, dus stelde ik het verhaal nog even verder uit. Inmiddels beantwoordde hij mijn vraag; zijn antwoord is aan het slot van het onderstaande verhaal te vinden. Ten slotte moest ik beslissen hoe het verhaal aan te passen aan de gebeurtenissen in de bijna drie maanden sinds ik het schreef. Ik heb besloten het in grote lijnen te laten zoals ik het toen opschreef; aan de ene kant omdat het dusdanig zou veranderen dat veel van wat het in mijn ogen de moeite waard zou verdwijnen, aan de andere kant omdat het misschien juist wel leuk is om te laten zien hoe ik de situatie drie maanden geleden zag.

Leon Kersten blikte in zijn stuk 'Sterren op het menu' voorzichtig vooruit naar EuroBasket 2022 in september.

Mij viel wat betreft de groepsindeling de gelijkenis op met het EK van 1983 waar Nederland met de Vierde Plek het hoogste ooit scoorde.

Toen speelde Nederland tegen Israël, Duitsland, Polen, Tsjecho-Slowakije, en de Sovjet-Unie...

Het was mijn eerste EK, en we zaten in Caen/St. Malo met een groepje van enkele tientallen die-hards; ik was meteen verkocht!

Meester-strateeg Vladimir Heger – hij overleed vorig jaar, lees vooral het prachtige In memoriam dat Jacob Bergsma toen over hem schreef – had het helemaal uitgestippeld: winnen van de eerste drie landen en de twee andere wedstrijden laten lopen, en dan door onderlinge resultaten als tweede eindigen, wat toen – gelijk voor het laatst! – de Halve Finale en de wedstrijd om het Brons betekende...

Aldus geschiedde: als ik het me goed herinner startte hij alle drie de wedstrijden met een 'verse' – en bij de tegenstanders onbekende Center; Roland van der Bergh, Henk Pieterse en Rob van Essen. Helemaal exact achterhalen lukte me dit niet; de statistieken waren toen stukken beperkter dan nu.

Het verloop van het toernooi:

Israel

72–78

Netherlands

Scoring by half: 31–43, 41–35
Pts: Berkowitz 24		Pts: Cramer 16

26 mei 1983 14h30 < Boxscore >

West Germany	67–79	Netherlands
Scoring by half: 34–36, 33–43
Pts: Blab 22		Pts: Plaat 24

27 mei 1983 14h30 < Boxscore >

Czechoslovakia	90–63	Netherlands
Scoring by half: 54–27, 36–36
Pts: Kropilák 32		Pts: Wiel 14

28 mei 1983 20h30 < Boxscore >

Soviet Union	112–63	Netherlands
Scoring by half: 54–37, 58–26
Pts: Tarakanov 24		Pts: Plaat 12

29 mei 1983 16h30 < Boxscore >

Netherlands	73–62	Poland
Scoring by half: 37–32, 36–30
Pts: van den Bergh 15		Pts: Mulak 12

30 mei 1983 14h30 < Boxscore >

Eindstand Groepsfase: Group B

Team	Pld	W	L	PF	PA	PD	Pts
Soviet Union	5	5	0	482	375	+107	10
Netherlands	5	3	2	356	403	−47	8
West Germany	5	3	2	384	395	−11	8
Israel	5	2	3	386	398	−12	7
Poland	5	1	4	357	382	−25	6
Czechoslovakia	5	1	4	405	417	−12	6

Group A

Team	Pld	W	L	PF	PA	PD	Pts
Italy	5	5	0	468	387	+81	10
Spain	5	4	1	421	393	+28	9
Yugoslavia	5	3	2	426	418	+8	8
France	5	2	3	399	408	−9	7
Greece	5	1	4	384	430	−46	6
Sweden	5	0	5	371	433	−62	5

De Halve Finales:

Soviet Union	94–95	Spain
Scoring by half: 50–54, 44–41
Pts: Sabonis 24		Pts: Sibilio 26

1 juni 1983 20h30 < Boxscore >

Italy	88–69	Netherlands
Scoring by half: 46–38, 42–31
Pts: Villalta 20		Pts: Kuipers 14

2 juni 1983 20h30 < Boxscore >

Medal Games:

Soviet Union	105–70	Netherlands
Scoring by half: 51–33, 54–37
Pts: Sabonis 28		Pts: Cramer, Plaat 14

3 juni 1983 20h30 < Boxscore >

Spain	96–105	Italy
Scoring by half: 38–45, 58–60
Pts: San Epifanio 21		Pts: Villalta 20

4 juni 1983 20h30 < Boxscore >

Drie keer gewonnen en vier keer verloren; maar wel mooi Nr. 4 van Europa!

Het was het daverende begin van een paar mooie jaren, waarin het Nederlandse Basketball een glorieuze toekomst leek te hebben en steevast van de partij was op EK's. Wat mij betreft lag de top – achteraf bekeken – in 1986; met een fantastische Challenge-Round in Antwerpen waar Oranje – nog steeds onder leiding van Maestro Vladimir Heger – zich ongeslagen – een hele bijzondere prestatie die niet door iedereen op waarde werd geschat – plaatste voor het EK in 1987. Na dat toernooi werd Heger aan de kant werd geschoven – voor mij nog steeds een onbegrijpelijke move – en vertrok Nederland een aantal weken later onder leiding van Ruud Harrewijn naar het WK in Spanje. Daar werd volslagen onnodig kwalificatie voor de Tussen- en Eindronde gemist. Ik durf de stelling echt wel aan dat met rust in de tent en 'Oom Vladi' aan het roer Nederland in de Top-10 van de wereld zou zijn geëindigd...ik matig mezelf dat inzicht aan omdat er (met mij) maar een paar Nederlanders bij die Eindronde in Madrid aanwezig waren en dus weinigen in het vaderland daar ook maar iets van hebben gezien...

Hoe het Nederlandse Basketball zich zou hebben ontwikkeld, was het wel tot het einde aanwezig geweest bij dit eerste WK met 24 deelnemende landen? Wie het weet mag het zeggen; de langzame maar gestaag doorzettende neergang die zich daarna zeker twintig jaar voltrok lag echt niet (alleen) aan de ene gemiste kans...maar aan de andere kant: kwaad had zo'n topprestatie ook niet gekund, zo dunkt het mij...

Mijn ervaringen/waarnemingen tijdens veel van de EK's/EuroBasket Toernooien in die decennia sinds 1983 leerden mij dat het voor een (relatief) klein Basketball-land dat op een Eindtoernooi terecht komt, helemaal niet slecht is als je de eerste keer met één overwinning wegkomt. En mocht je je voor het volgende plaatsen met bijvoorbeeld twee...en zo verder. Het was dus niet zo vreemd gedacht dat Leon Kersten uiting van 'bijvoorbeeld twee keer winnen...en dan in de eliminatiefase terecht komen'. Hij suggereerde in je stuk als meest haalbare overwinningen voor Nederland op de aankomende EuroBasket 'bijvoorbeeld Israël en Finland'...

Mijn reactie was; 'Ik zou de Finnen niet teveel prikkelen – zeker niet als Bossche Beatwriter en met Maxhuni als trouwe volger; ik heb vele Finse Nationale (Jeugd-)Teams zien spelen, het kunnen ontzettende vechters zijn! En zeker Israël is niet de eerste die bij mij opkomt als 'pakbaar', ik heb opgevangen dat Israël heel hoge verwachtingen heeft van juist deze EuroBasket..! Het schema is de Orange Lions ook niet heel gunstig gezind; maar de Oranje Mannen hebben wel al vaak laten zien zich uit lastige situaties terug te kunnen vechten. Ik hoop zelf een beetje op overwinningen op Tsjechië – ondanks dat dat het thuisland is – en Polen, en als het dan heel lekker gaat misschien inderdaad op Finland. Met twee overwinningen kan je trouwens heel hoog scoren een een groep met veel middenmoters, maar je kan net zo gemakkelijk laatste worden in de groep...'

Toen ik me vorig jaar ging verdiepen in 'the Road to the World Basketball Championship 2023' bekroop mij trouwens een hoopvol gevoel. Ik kon Nederland zich wel zien plaatsen voor de tweede Qualifiers-reeks – dat is inmiddels dankzij 'die andere Vladimir' al een feit – met medeneming van twee, misschien wel drie of vier winstpartijen. En gezien het veld in de complementaire groep, dichtte ik Oranje dan reeële kansen toe op het voor de tweede keer bereiken van het WK! Maar dan moet je natuurlijk niet beginnen met twee verlieswedstrijden met ieder 2 punten verschil tegen IJsland en Italië... Toch geldt ook hier: 'Stranger things have happened'...

Dus dacht ik...

Q: Hey Mark de Vries / Hey Lezer, 

de meesten van jullie zijn natuurlijk stukken jonger dan ik, en kennen deze geschiedenissen alleen uit de (Jaar-)boeken (van Mart Smeets c.s.) en andere overleveringen. Maar toch: reageer hier eens op?

De weg terug naar dat niveau is moeilijk en zal wellicht – zelfs onder een goed gesternte – nog (heel) wat tijd vergen. Maar speel eens voor 'Onverbeterlijke Optimist' – en treed in de voetsporen van Charis Sideris en mijzelf – schets eens jouw aller-aller-optimistischte scenario dat je je voor kunt stellen? EuroBasket 2022 is voorbij en in de Qualifiers voor de FIBA WBC 2023 zijn de Orange Lions inmiddels kansloos? Dus moeten we het vizier verder op de toekomst richten. Waar zou Nederland met optimaal spel en een gezonde dosis mazzel kunnen in 2023? en in 2025, 2026 en 2032?

Ik ben benieuwd!

Groeten,

AART DEKKER

Hey Aart,

Waar zou Nederland met optimaal spel en een gezonde dosis mazzel kunnen staan in 2023? 2025, 2026 en 2032?

Fijn dat je me vraagt om vooruit te kijken. Want terugkijken naar de gloriejaren van ons Nationaal Team vind ik volkomen zinloos. De wereld zag er zo anders uit. Europa had minder landen en alleen daardoor was er al minder concurrentie. Dan kom je vanzelf op een hogere plek op de Europese ranglijst. Leuk hoor die nostalgie, maar wat toen was, is met 'het heden' niet vergelijkbaar.

Nu Eurobasket 2022 achter ons ligt verwacht ik dat een groot deel van deze selectie niet lang meer voor de Orange Lions zal spelen. Die selectie heeft nagenoeg iedere wedstrijd bewezen dat ze kunnen meespelen met de top en subtop van Europa. De basis is echter nog te smal, waardoor het veel energie kost om dat niveau een hele wedstrijd of een heel toernooi vol te houden. Natuurlijk hadden we daarbij pech met de handblessure van Yannick Franke. Dat had ons net even wat extra's kunnen geven voor één of twee overwinningen.

Ik voorspel een aflossing van de wacht, waarbij ik hoop dat de ervaring van spelers als Worthy de Jong, Shane Hammink, Mo Kherrazi, Roeland en Olaf Schaftenaar wordt overgedragen op de spelers die de komende 5 tot 10 jaar ons land zullen vertegenwoordigen. Het zou zo maar zo kunnen zijn dat Charlon Kloof en Leon Williams er over 4 jaar ook niet meer bij zijn, omdat ze dan geen professional meer zijn. Maar die kunnen de komende jaren nog van enorme waarde zijn in het veld.

Het zou mooi zijn als we de komende jaren een vaste plek in de top 10 tm 20 van Europa kunnen bemachtigen. Als we dan af en toe eens een top-10 land kunnen verrassen doordat we boven ons uitstijgen, is dat de slagroom op die taart. Als je steevast de eerste knock-outronde van een Europees kampioenschap haalt dan ben ben je tenminste top 16. Dat lijkt me al een mooie eerste stap!
Dat kan als de spelers een hechte en goed samenwerkende groep vormt die elkaar de punten gunt en samen winnen als primair doel stelt. We hebben meer flow nodig en dat vraagt om een goede afstemming tussen spelers.

Vrijwel ieder topland heeft tegenwoordig één of meer dominante NBA-spelers en zonder zo'n speler is het vrijwel onmogelijk om steevast top 16 te halen. Als in de rest van het team ook nog één of meer Euroleague- of EuroCup-spelers hebt kom je al een heel eind.

Op dit moment hebben we die niet. Natuurlijk zijn er een aantal spelers die de komende jaren zomaar eens in een NBA- of Euroleagueteam terecht zouden kunnen komen. Maar voordat die dominant zijn zullen ze nog een paar jaar moeten rijpen. Denk daarbij aan Yannick Franke, Emmanuel Nzekwesi, Jesse Edwards, Yannick Kraag, Matt Haarms, Rienk Mast, Quinten Post en Keye van der Vuurst de Vries. Ik kan er nog wel een aantal noemen. Het belangrijkste is dat voor de meeste van deze spelers geldt dat ze nog een paar jaar op hun college- en profteam moeten rijpen. Ervaring opdoen in het veld is cruciaal. Ze moeten dus veel speeltijd krijgen!

Ik denk dat we een groep van wellicht wel 30 spelers nodig hebben, aangezien juist NBA-, Euroleague-, EuroCup- en NCAA-spelers in de windows tijdens het reguliere basketbalseizoen beperkt beschikbaar zullen zijn.

Er liggen mooie jaren in het verschiet als we een aantal zaken slim gaan organiseren. Door te zorgen dat die grote spelersgroep elkaar goed leert kennen, zodat de spelers goed met elkaar leren samenwerken. Dat was de kracht van de groep die Eurobasket 2015 haalde: een kleine hechte groep spelers die in een vaste samenstelling speelde.

Ook moet het kwaliteitsverschil tussen de spelers voor dezelfde positie kleiner worden. Dat maakt je minder kwetsbaar met doorwisselen en je hebt nu eenmaal een stevige rotatie van minimaal een man of acht nodig. Zeker op een toernooi.

In de tactische aanpak lijkt er wat meer evenwicht mogelijk in ons spel. We waren de afgelopen jaren vooral afhankelijk van het scorend vermogen van de spelers op de 1, 2 en 3-positie. Daar komen nu een aantal talenten bij die op de 4 en 5-positie spelen. Sterker nog: ik denk dat de keuze van de grote mannen wel eens luxer zou kunnen zijn dan op de 1, 2 en 3 positie.

Om er voor te zorgen dat die grote spelersgroep met potentiële Orange Lions elkaar leert kennen zou ik spelers zo snel mogelijk na hun seizoen bij elkaar brengen. Dan kunnen ze trainen met elkaar en elkaar stimuleren om hun lat hoger te leggen. Zet daar mensen om heen die hun spel op hun positie kunnen verbeteren, maar ook hun samenwerking vergroot. Maar ook ervaren spelers en oud-spelers die weten wat het is om zich te meten met de Europese en zelfs wereldtop.

Hiermee vergroot je de invloed op de brede ontwikkeling van de spelers en de binding op de momenten dat ze niet bij hun eigen club of school spelen. Sommige spelers zijn al half april klaar en starten dan pas weer in augustus bij hun team. Dat schema loopt voor collegespelers anders dan voor professionals. Dus als ze een plek hebben waar ze met goede begeleiding en goede medespelers kunnen werken aan hun spel gaan we meer stappen maken. Dan kunnen ze ook met een gerust hart op vakantie, omdat ze weten waar ze daarna kunnen gaan werken aan de voorbereiding van het volgende seizoen.

Natuurlijk is dit maar een onderdeel van een succesvolle Orange Lions. Want ook coaching, tactische analyse en andere randvoorwaarden zoals vliegtijden, beenruimte, voeding, geestelijke en fysieke begeleiding zijn factoren waar vast nog iets te verbeteren valt. En ook daar moeten we niet afhankelijk willen zijn van een klein clubje mensen. Ik kan daar niet veel over zeggen, omdat ik me daar onvoldoende in verdiept heb.

Als we elke keer 2% beter worden en dat 50 keer doen, dan worden onze kansen op een vaste top 16-plek gegarandeerd groter.

Mark de Vries

 

Bedankt Mark!

En dan nu dus dezelfde vraag:

 

Hey Lezer,

zet een een roze bril op en schets eens een optimistisch scenario voor de komende jaren voor de Mannen Orange Lions. Naar welk niveau zou het team de komende jaren kunnen groeien, en met welke spelers zie je dat bijvoorbeeld gebeuren? Welke stappen zijn daarvoor nodig?

Ik ben benieuwd!

AART DEKKER