COLUMN AART DEKKER / ECONOMIE / VERKIEZINGEN: Smoes-, Graai- & In-flatie...komt in grote lijnen allemaal op hetzelfde neer... / N.A.V. 'Smoesflatie' - SP-TRIBUNE & GROENE Column Economie 'Smoesflatie' - COLUMNIST HAEGENS / HISTORIE EMILE ROEMER SP /

 

Tribune Juni 2023 (SP.nl)

Bron: CBS

*

SHARTIE AART DEKKER -  ECONOMIE

Smoes-, Graai- & In-flatie...komt in grote lijnen allemaal op hetzelfde neer...

N.A.V. 'Graaiflatie' - SP-TRIBUNE & GROENE Column Economie 'Smoesflatie' - Koen Haegens

De kapstok voor rechtse (en/of starre) economen om weer heel veel  - in de toekomst hoogstwaarschijnlijk opnieuw als 'rampzalig' geëvalueerd door veel van diezelfde economen -  bezuinigingsbeleid aan op te hangen  - we hoorden ze in de media immers als weer luidruchtig roeptoeteren dat 'de nieuwe regering flink moet gaan ingrijpen in de begroting, want anders...'

...want anders zou Nederland weleens boven de Eu-normen van 60% schuld en 3% overheidstekort kunnen uitkomen...

So what?

Ik herinner me  - wat in alle relevante media-items gewoon wordt weggelaten -  dat in een interview met SP-leider Emile Roemer toen hij in de zomer voorafgaand aan de Verkiezingen op 34-50 zetels stond (die '50' waren geen peilingen voor die volgende verkiezingen, maar werd door veel peilers als het maximale potentieel van de SP ingeschat, dat geef ik gelijk toe...maar toch!) hem gevraagd werd "En als u nu straks premier bent, en de SP-plannen leiden tot een groter tekort dat 3%, en de EU geeft Nederland een boete...wat doet u dan?"

Zijn antwoord luidde: "Dan betalen we die boete gewoon niet..."

Hoongelach alom, en dát was de eerste kerf in die premierwaardige hoge peilingen..!

Het 'Roemer-bashen' ging in de weken erna door; van alle kanten werd er op de door vriend en vijand als 'Meest betrouwbare politicus ooit' (van Nederland dan) gepeilde Sp-voorman ingehakt. Matthijs van Niekerk en DWDD gaven om die collectieve sloopoperatie af te maken o.a. Peter R. de Vries volledig de vrije hand en ammunitie om  - nota bene omwille van het feit dat Roemer de kans had aangegrepen als gastredacteur van de Telegraaf een paar pagina's in te vullen, net zoals al zijn politieke collega's -  hem compleet neer te sabelen. Diederik Samsom die samen met GL zes weken lang met Roemer alle podia was afgegaan om 'Tegen het Rechtse-rot-beleid' campagne te voeren  - ik meen me zelfs te herinneren dat PvdA, GL en Sp een lijstverbinding hadden! -  maakte de collectieve Lynchpartij en 'het Verraad op Links' vervolgens af door al voor de stembussen gesloten waren in bed te duiken en een coalitie te smeden die Rechtser Rotbeleid dan Ooit ging voeren; ja dat doorgeslagen bezuinigingsbeleid waarvan nu alom door economen wordt gezegd dat het veel te ver ging, de economie serieus en langdurig heeft geschaad, en dan de definitieve wind in de rug was van vele Rutte-schandalen zoals de Teoslagenaffaire, de Groninger Bodembeweging die Rutte nu zo 'verschrikkelijk' vindt, uitmondend in de Parlementaire Enquete-verhoren fraudebeleid die vandaag worden afgesloten en op zeker zullen leiden tot alweer een rapport waarin zal worden geconcludeerd dat alle Menselijke Maat zoek was/is, dat het Rechtse Rotbeleid fataal heeft uitgepakt voor honderdduizenden mensen, het vertrouwen in Democratie en Politiek tot onder nul heeft geduwd, de samenleving heeft gespleten, de Publieke Sector serieus en langdurig heeft uitgehold tot een punt dat deze niet zomaar meer is te herstellen en Extremistisch/Populistisch Rechts zwaar in het zadel heeft geholpen...

Roemer had natuurlijk voor de volle 100% gelijk, zoals de SP jaren na dato meestal gelijk blijkt te hebben, tot een gradatie dat zelfs ik als Sp-lid en -stemmer nogal eens moet concluderen dat de SP het op punten waar ik het aanvankelijk niet helemaal met de partijlijnen eens was, toch grotendeels bij het juiste einde bleek te hebben. Er heeft nog nooit een land EU-boetes betaald omdat het tekort tijdelijk boven de 3% uitkwam. En die 60% schuld? Er zijn serieuze economieën van grote landen  - neem bijvoorbeeld Japan, de USA, Italië e.v.a. -  waar de Nationale Schuld een veelvoud bedraagt van die 60%, en voor zover ik weet is er nog nooit zo'n land ten onder gegaan....kan het weleens een probleem(-pje) zijn? Natuurlijk! Maar hebben wij door die normen als keihard te hanteren dan problemen voorkomen? Dacht het niet!

Vele jaren lang wilde de Inflatie maar niet op het door de EU en Europese Bank gewenste 2% uitkomen; het leidde tot een beleid waarin geld 'gratis' werd (maar desondanks in Nederland de private armoede van hele volksstammen en de publieke armoede in allerlei essentiële sectoren als Zorg, Onderwijs, Rechtstaat, Natuur & Milieu, Defensie  - en dat lijstje is nog verder aan te vullen -  toenam).

 

En nu  - met graagte aangewakkerd door oorlogsmisdadiger Putin -  is die inflatie dus een tijdje (relatief) hoog..en direct springen de begrotings-haviken in hun conservatieve houden: bezuinigen!

Terwijl er geld verdiend wordt als zelden (of nooit) eerder...

Het zal de toon wel zijn, dat de door de SP gehanteerde term 'Graaiflatie' door de ' anti's ' wordt tegengesproken. Maar volgens mij is tegen het betoog van de SP (zie het artikel onderaan) geen speld in te brengen; de lonen (en dus ook pensioenen en uitkeringen) lopen tomeloos ver achter bij de ontwikkeling van de winsten en de grote vermogens. De SP heeft dus WEER GELIJK!

Econoom Koen Haegens heeft het in zijn Column 'Smoesflatie' in de Groene Amsterdammer  - direct hieronder - over vrijwel het zelfde, maar het klinkt misschien iets minder attaquerend?

 

Misschien moeten begrippen als Inflatie en Deflatie economisch maar eens diepgaand worden hervormd, net zoals het Rechtse Rotbeleid definitief als destructief en niet-effectief naar de prullenbak zou moeten worden verwezen. 

Het is tijd voor Sociaal, voor meer Samen, voor de Menselijke Maat,voor Groen, Duurzaam en Natuurlijk, en voor een hele nieuwe set aan Economische Begrippen...dan kunnen we misschien eindelijk weer eens een tijd op meer harmonische wijze vooruit...en herstelt het Vertrouwen in Democratie en de Politiek zich misschien ook ooit weer eens...

Maar dat begint dus allemaal met anders stemmen dan Nederland sinds jaar en dag doet; dus niet wéér massaal achter de volgende rechts-/populistische-spliter aanrennen die dan al wéér snel een eendagsvlieg zonder enige constructieve bijdrage blijkt te zijn, niet wéér op die hel- en verdoemenis-prekende rechts-conservatieve machtspartijen stemmen, maar wel stemmen op Sociaal, Progressief, Groen en Duurzaam. 

 

En ik denk dat daar voor nodig is dat de partijen die dat voorstaan een breder front zullen moeten vormen dan alleen PvdA/GL en verder 'op hoop van zegen...

AART DEKKER

*

Column Economie

Smoesflatie

Koen Haegens

19 april 2023 – verschenen in nr. 16 De originele Column op Groene.nl lees je   ---  Hier  ---

Van centrale bankiers wordt gezegd dat ze steevast bezig zijn de vorige crisis te bestrijden. Ere wie ere toekomt: daar blinken sommige media pas écht in uit. Het is niet eens de laatste crisis die zij erbij slepen. Te veel journalisten, de goede niet te na gesproken, lijken wat hun economische analyse betreft te zijn blijven hangen in de jaren tachtig van de vorige eeuw.

In de kredietcrisis leidde dat tot – soms openlijke, soms stilzwijgende, maar altijd misplaatste – steun voor het aloude recept van bezuinigingen en loonmatiging. Nog altijd worstelen de zorg, het onderwijs en de Belastingdienst met de gevolgen van dat beleid. Zelfs in de lockdowns sprak hier en daar uit de kolommen heimwee naar de aangehaalde broekriem. Dat het overgrote deel van de serieuze economen dit afraadt, is geen bezwaar. Er valt altijd wel een voormalig centraal bankier of een oud-oud-oud-minister van Financiën te vinden die je standpunt bevestigt.

Nu is het een ander spook uit het verleden dat door de krantenkoppen waart: de loon-prijsspiraal. ‘Hoge inflatie en forse loonstijgingen zijn een gevaarlijke cocktail’, waarschuwde het AD afgelopen maand nog. ‘Economen vrezen voor loon-prijsspiraal door hoge inflatie en forse loonstijgingen’, maakte omroep WNL ervan. De Nederlandsche Bank concludeerde vorig jaar weliswaar al dat de kans daarop ‘klein’ is, maar de titel boven het nieuwsbericht wekte ook hier weer een andere indruk: ‘Vermijden loon-prijsspiraal vergt aandacht van overheid, centrale banken en sociale partners.’

Eerst de feiten. De reële lonen, dus rekening houdend met de gierende inflatie, staan flink in de min. Burgers zien de prijzen in de supermarkt omhoog vliegen. Hun koopkracht stijgt echter niet mee. Niks geen loon-prijsspiraal dus. Wat dan wel? Aan de vooravond van de coronacrisis, eind 2019, hadden beursgenoteerde ondernemingen in de eurozone al een gemiddelde winstmarge van 7,2 procent. Inmiddels is dat 8,5 procent. In de Verenigde Staten vestigden de vijfhonderd grootste bedrijven zelfs een nieuw record. Samen harkten zij het onwaarschijnlijke bedrag van 1800 miljard dollar binnen. Ze weten hun winst dus niet alleen op peil te houden, ze doen er doodleuk een schepje bovenop.

Zo dolen wij simpele zielen rond in de prijzenmist

Na de vakbonden en wat kritische economen signaleren nu eindelijk ook het Internationaal Monetair Fonds en de Europese Centrale Bank dat we kampen met ‘graaiflatie’. ECB-bestuurder Fabio Panetta sprak onlangs van een winst-prijsspiraal. Slechts de helft van de binnenlandse prijsdruk zou afkomstig zijn van de factor arbeid, ook al beslaan lonen het overgrote deel van de productiekosten. De rest van de inflatie hebben we te danken aan de onstilbare honger van bedrijven en hun aandeelhouders naar méér. Denk aan Unilever (25 procent meer winst in 2022) en Heineken (+31 procent).

De voor de hand liggende verklaring is marktmacht. Door een gebrek aan concurrentie zijn te veel bedrijven geen ‘prijsnemer’ maar ‘prijszetter’. Wie internet wil, komt vrijwel automatisch uit bij KPN of Ziggo. Het betalingsverkeer wordt gedomineerd door ING, Rabobank en ABN Amro. Op de markt voor brievenbuspost is PostNL heer en meester. Die ongelijke economische verhoudingen waren er al vóór de huidige inflatiegolf, natuurlijk. Het is het psychologische aspect dat veranderd is. Klanten zijn het zicht kwijtgeraakt op wat een normale prijs is. Wordt de kaas bij Albert Heijn duurder door stijgende loonkosten, een hogere energierekening, de oorlog in Oekraïne? Of maakt de supermarktketen misbruik van alle verwarring? ‘Excuseflation’, heet dat laatste. In goed Nederlands: smoesflatie.

Zo dolen wij simpele zielen rond in de prijzenmist. Zoekend, tastend, vol ingehouden woede en argwaan aan de kassa of ons niet stiekem een poot uitgedraaid wordt. Het huidige inflatiebeleid bewandelt zo bezien een omweg. Met renteverhogingen wordt gepoogd de werkgelegenheid, bestedingen en investeringen af te remmen. Een overheid die de meest drieste prijzen aan banden legt, zou wél snel helderheid scheppen, maar ik vermoed dat dat een brug te ver is voor de gevestigde economische orde.

Laat staan voor de media. De komende weken presenteert het Nederlandse bedrijfsleven zijn nieuwste kwartaalresultaten. Reken op nog meer megawinsten. Dat er een verband is tussen die jubelcijfers en de inflatie zal met een beetje mazzel zelfs doordringen tot de economische journalistiek – hopelijk niet pas over een jaar of veertig.

Reageren? Haegens@groene.nl

*

Dit artikel uit het Leden-magazine van de SP - Tribune - is ook --- Hier --- te lezen.

GROENE-OPINIE / COLUMN ´In Den Haag´ / STIKSTOF, RABO en de BOEREN: Rokkenkapitalisme

 

Groene Amsterdammer In Den Haag Originele post   ---  Hier  ---

Rokkenkapitalisme

De Tweede Kamer wil dat de Rabobank haar verantwoordelijkheid neemt voor de stikstofcrisis; ze zou mee moeten betalen aan de transitie. En wat doet de Rabobank?

Merijn Oudenampsen beeld Milo

31 augustus 2022 – verschenen in nr. 35 

Het Nederlandse laagland verscheen opeens als een duizelingwekkend alpenlandschap. De grootste pieken van Europa bevonden zich hier. Ik bekeek een driedimensionaal kaartje van de Europese stikstofuitstoot. Er waren wel andere uitschieters te vinden in Noord-Italië, België en West-Duitsland, maar de Nederlandse uitstoot was van een andere orde. In die zin is de stikstofcrisis een Nederlandse eigenaardigheid, het gevolg van de uitzonderlijke mate waarin de landbouw hier is geïntensiveerd.

De logica van de stikstofcrisis is echter vrij universeel. Sterker nog, het zal mij niet verbazen als de nabije toekomst zich voordoet als een eindeloze opeenvolging van vergelijkbaar politiek drama. De parallellen met de klimaatcrisis zijn legio. Zo circuleren er op sociale media krantenberichten van dertig jaar terug, waarin politici en wetenschappers zich uitspreken tegen de bandeloze hoeveelheden mest die toen al over het land werden uitgereden. We waren gewaarschuwd, ook op dit dossier. Het bewustzijn dat er grenzen zijn aan wat de natuur aan kan, ontstaat pas als die grenzen al ruimschoots zijn overschreden. En zelfs dan is het voor velen aantrekkelijk om domweg te blijven ontkennen dat die grenzen er zijn. ‘Het is moeilijk om een man iets te doen begrijpen, wanneer zijn salaris afhankelijk is van zijn onbegrip’, schreef de Amerikaanse schrijver Upton Sinclair al eens.

Cruciaal is de rol van het bankwezen. In de NRC verscheen een opiniestuk van Karin van Boxtel en Casper van der Kooi waarin zij stelden dat de uitkoop van boeren in feite een bail-out is. Niet zozeer van die boeren zelf, maar van de Rabobank die zo’n 85 procent van de Nederlandse agrarische sector financiert en daar zo’n veertig miljard aan leningen heeft uitstaan. Vorig jaar maakte de bank 3,7 miljard euro winst. Decennialang heeft de Rabobank boeren aangezet om verder op te schalen en te intensiveren. Veel boerenbedrijven zitten daardoor diep in de schulden. De 7,5 miljard die de overheid opzij heeft gezet voor de uitkoop van boeren dreigt zo bij de financiële architect van de stikstofcrisis terecht te komen. Niet de vervuiler betaalt, maar de vervuiler krijgt betaald.

Ik kan het me goed voorstellen dat individuele boeren de stikstofcrisis niet zagen aankomen. Maar de Rabobank is al meer dan dertig jaar op de hoogte van wat de bank traditiegetrouw het ‘mineralenoverschot’ noemt. De Tweede Kamer riep dan ook onlangs in een motie op om te onderzoeken hoe de bank gedwongen kan worden om mee te betalen. ‘Rabobank heeft de afgelopen jaren de sector willens en wetens de verkeerde kant op geduwd’, stelde pvda-Kamerlid Joris Thijssen. ‘Ze mogen nu meebetalen aan de noodzakelijke transitie.’ De bank wijst elke verantwoordelijkheid van de hand.

‘Je kunt kiezen: ophouden met dat gezeur over biologische landbouw, of direct weer opstappen’

Het zal juridisch hout snijden, moreel is het een ander verhaal. De bank heeft politiek gezien altijd een stevige vinger in de pap gehad. De Rabobank en het cda waren lange tijd twee handen op een buik. Vooral de gewezen Rabobank-topman Herman Wijffels gold in de jaren tachtig en negentig als een invloedrijke cda-ideoloog. Onder zijn bewind voerde de Rabobank succesvol campagne tegen voorstellen van vvd-landbouwminister Jozias van Aartsen (1994-1998) om de varkensstapel met een kwart terug te brengen.

Interessant genoeg was Wijffels ook de grote voorganger van het duurzaam ondernemen, koopman en dominee ineen. Op zijn initiatief nam de Rabobank het voortouw in het maatschappelijk verantwoord ondernemen. Wie Wijffels’ biografie leest – De opdracht, geschreven door Jan Smit – ontdekt dat Wijffels een uitzonderlijk zachtmoedig activist was. Wijffels stelde Triodos-oprichter Bart Jan Krouwel aan. Diens pleidooi voor biologische landbouw bleek intern bij de Rabobank niet bijzonder populair. ‘Je kunt kiezen: een kop koffie en ophouden met dat gezeur over biologische landbouw, of direct weer opstappen’, kreeg Krouwel te horen van de directeur Landbouw. ‘We moeten geen klanten verliezen door idealisme.’ Toen hij Wijffels vroeg om zijn gewicht in de schaal te leggen, weigerde deze: ‘Nee, draagvlak creëren, draagvlak creëren.’ Een kwart eeuw later is dat draagvlak er nog steeds niet. De grens tussen duurzaam ondernemen en greenwashing is vaak lastig vast te stellen.

In feite zijn de Rabobank-leningen aan uit te kopen boeren stranded assets. De term duidt op ‘vuile’ investeringen die door klimaatbeleid en overheidsregulering opeens veel minder waard zijn. Banken hebben wereldwijd enorme hoeveelheden stranded assets op hun balansen staan. Ze hebben daardoor, net als de Rabobank, een concreet belang om regulering af te zwakken. Het basale probleem is dat er grote belangen gemoeid zijn bij de bestaande vuile industrieën en dat de belangen van de groene industrie die nog moet komen alleen in abstracte zin bestaan. Enkel grote potten publiek geld zullen de boel in beweging kunnen brengen. In IJsland noemt men dit ‘rokkenkapitalisme’: een verwijzing naar banken en bedrijven die zich in crisistijden achter de rokken van de staat verschuilen.

De hoogtijdagen van het neoliberalisme lijken daarmee voorbij. De staat is terug van weggeweest. Of de wereld daarmee ook rechtvaardiger wordt, valt nog te bezien.

Socioloog en politicoloog Merijn Oudenampsen zal eens in de drie weken In Den Haag schrijven

Cartoon van 'Milo' voor 'de Groene'

Meer Cartoons van de Groene Amsterdammer   ---  Hier  --

Maar meer over de artiest en meer Cartoons/Beeld van 'Milo'   ---  Hier  ---

 

Nr. 35 / 2022

(AMERIKAANSE) TEGELTJES-WIJSHEDEN OVER BELASTINGEN VOOR DE RIJKEN EN ANDERE (ON-)GELIJKHEID

 

EU-TOP / EVEN NUANCEREN / NRC COLUMNS & PODCASTS: Prima Donna Rutte & 'De prijs van 4 kopjes koffie, dottore Rutte' & (Duitsland is) Niet meer bang voor schuld / HOORT U HET OOK EENS VAN EEN ANDER /

NRC Opinie

De prijs van vier kopjes koffie, dottore Rutte

• Caroline de Gruyter

3 juli 2020

Leestijd 2 minutenUit het voorstel van de Europese Commissie over het corona-herstelfonds blijkt dat Nederland, op grond van de impact van de coronacrisis, 6,2 miljard euro aan extra subsidies zou krijgen. Zo staat het op de site van de Commissie. Op grond van bbp en inwonertal zou Nederland eigenlijk 13,2 miljard moeten krijgen. Het verschil (13,2 miljard min 6,2 miljard) is 7 miljard. Dat kun je zien als de Nederlandse investering in ‘Europese solidariteit’. Dat klinkt enorm. Maar de terugbetalingsperiode voor die 7 miljard is vastgesteld op dertig jaar: van 2028 tot 2058. Dat is 233.333.333 euro per jaar. Als je dat deelt door 17.282 miljoen inwoners, kom je uit op 13,47 euro per inwoner per jaar. Met een inflatiecorrectie van 1,4 procent is dat 9,54 euro de man. 

Dat is evenveel als „de prijs van vier kopjes koffie” per jaar, concludeerde laatst een artikel op de opiniepagina van de Belgische krant De Standaard. Vanwege de prijs van vier kopjes koffie per persoon zit politiek Nederland nu hoog in de gordijnen en dreigt het de Europese Unie in een diepe crisis te storten.

Volgens het artikel, waar onder meer voormalig Europees president Herman van Rompuy zijn naam onder zette, is „de voorstelling dat er gigantische stromen gratis geld aan het Zuiden gedoneerd zullen worden, simpelweg fout.” Niet alleen zou Nederland relatief meer Europese coronasubsidie krijgen dan Duitsland, Denemarken of Ierland, die minder hard geraakt zijn in deze crisis. Maar als je kijkt naar andere nettobetalers aan de EU – Frankrijk, Duitsland en België –, zie je dat de ophef die er in Nederland over is, daar uitblijft. Politici die masterclasses ‘belastingontduiking in Italië’ geven, heb je daar evenmin. 

Natuurlijk is het corona-herstelplan ontworpen voor Italië. De Italiaanse staatsschuld was vóór corona al torenhoog. Door extra uitgaven van de staat, en doordat de economie een mokerslag heeft gekregen, gaat die schuld binnenkort exploderen tot een onhoudbaar niveau. Iedereen weet dat. Maar tot nu toe houden de financiële markten zich koest. Geen wonder. De Europese Centrale Bank, die in de eurocrisis pas na 2,5 jaar echt in actie kwam (met Draghi’s „Whatever it takes” in 2012), ging er ditmaal meteen voorliggen. De Commissie versoepelde de staatssteunregels en schortte de strenge regels over begrotingstekort en staatsschuld direct op. En Merkel en Macron kwamen langszij met het coronaherstelfonds, dat de Commissie nu heeft uitgewerkt. Het idee erachter was simpel: investeerders zullen Italië niet aanvallen, als ze weten dat ze het met heel Europa aan de stok krijgen.

Premier Rutte – „Il dottore Strarigore” – verklaarde gisteren in Corriere della Sera dat hij nog altijd voor „100 procent leningen” gaat. En dat Italië „moet leren zichzelf overeind te houden”. Hij noemde dat „solidariteit”. Maar helaas, investeerders hanteren een andere definitie. En diegenen die niet tot de vrekkige vier behoren (ruim 90 procent van Europa) eveneens. Als de rest van Europa Italië niet beschermt, al kost het maar vier kopjes koffie, maken de markten Italië kapot. En de eurozone erbij, plus een groot deel van de interne markt of wat daar dan nog van over is. De EU en de eurozone leunen op Italië. 

Natuurlijk mogen we Italië vragen het geld verantwoord te besteden, en eindelijk te hervormen. Dat betwist niemand.

Als regeringsleiders in juli geen akkoord bereiken, schieten ze zichzelf in de voet. Uitstel, tijd rekken, is geen optie. Dat is dé les van de eurocrisis. Als we eerder een noodfonds hadden gehad, hadden Ierland en Portugal er niet eens gebruik van hoeven maken. Nu, tijdens de endgame, is zulk getalm fataal. 

Angela Merkel, de eeuwige treuzelaar, begrijpt dat eindelijk. Nu Rutte nog.

Caroline de Gruyter schrijft wekelijks over politiek en Europa.

**

LEES OOK:

Niet meer bang voor schuld

• Caroline de Gruyter

29 mei 2020

Leestijd 2 minuten 

 

In maart verzette Angela Merkel zich tijdens een Europese top nog heftig tegen eurobonds. Ze liet de Italiaanse premier weten dat hij geen dingen moest blijven vragen „die er toch niet komen”. Merkel wilde landen in de coronacrisis evenmin extra subsidie geven uit de Europese begroting. Vraag maar leningen bij het noodfonds, zei ze – dat is ervoor.

Ze zegt nu compleet het omgekeerde. Die draai had ze nooit kunnen maken als Duitsland zelf niet óók was veranderd. 

De Duitse politiek en samenleving zijn opvallend positief over het corona-reconstructieplan dat Merkel en de Franse president Macron vorige week presenteerden. Er heeft zich daar een stille revolutie voltrokken: Duitsers zijn hun angst voor schuld aan het kwijtraken..............
..........
....

De hele Column lees je op NRC.nl  ---  Hier  ---

**

NRC Podcasts:

Mark Rutte: de prima donna van het Europese theater

Het is een opmerkelijk gevolg van de coronacrisis: opeens is premier Mark Rutte de prima donna in een groot Europees theaterstuk.

• Clara van de Wiel

17 juli 2020

NRC Vandaag

Mark Rutte: de prima donna van het Europese theater

• Share
• Subscribe
  • Apple Podcasts
  • Spotify
  • Stitched
    
• Download
• Description

00:00 / 20:12

Vandaag wordt hoog spel gespeeld in Brussel. Alle Europese regeringsleiders komen bij elkaar, fysiek, voor het eerst sinds de coronauitbraak. Ze willen de EU uit het economische dal trekken dat door het virus is veroorzaakt. Er is geld, er ligt een plan, maar niet alle lidstaten kunnen zich daarin vinden. Het grootste obstakel: Mark Rutte.

Presentatie: Thomas Rueb
Productie: Henk Ruigrok van der Werven
Montage: Yeppe van Kesteren

Lees ook het stuk dat Clara van de Wiel schreef in aanloop naar de EU-top: De druk op Rutte neemt toe. Gaat-ie om?

Eerder maakten we een podcast naar aanleiding van de EU-begroting en de (on)mogelijkheden van 27 verschillende belangen: Het slagveld van de EU-begroting

Luister ook de de podcast over de woede van Zuid-Europa die Nederland zich op de hals haalde in april dit jaar: Europa is boos op Nederland

DE GROENE OPINIE / STUDIESCHULDEN & BAAN-/LOOPBAAN-ONZEKERHEID JONGEREN: 'Met dank aan vader en moeder - ' Studenten moeten hun werkende leven kunnen beginnen zonder studieschuld'

Omdat het een belangrijke kwestie is, vooral voor de jeugd en de jongeren, en omdat ik niet het idee heb dat die in grote getale dit soort stukken/de Groene Amsterdammer lezen -dat zouden ze trouwens beter wel kunnen doen!- hieronder een Column van April 2017 uit mijn (onafhankelijke) lijfblad.

Het origineel, en nog veel meer 'Groene' lees je   --- Hier  ---

In het nieuws Met dank aan vader en moeder

In het nieuws

door Casper Thomas beeld Milo

12 april 2017

Bijna honderdduizend oud-studenten kunnen niet voldoen aan hun maandelijkse verplichting om een deel van hun studieschuld terug te betalen. Uit cijfers die dagblad Trouw had opgevraagd bij het leenloket van de overheid, de Dienst Uitvoering Onderwijs, bleek dat het aantal achterstallige betalingen de afgelopen jaren is verdrievoudigd.
Wie kampt met een betalingsachterstand heeft óf een hoge schuld óf een te laag inkomen. Dat lijken twee manieren om hetzelfde te zeggen, maar voor de oud-studenten met schulden zijn het twee aparte problemen. Om met de zware schuldenlast te beginnen: verrassend is dit niet. Toen in 2014 de studiebeurs werd ingeruild voor een ‘studievoorschot’ voorspelde het cpb dat een gemiddelde student met een schuld van 24.000 euro zou komen te zitten. Wie zijn hele studententijd op kamers woont, weinig tijd heeft voor een bijbaan en niet wordt gesponsord door ouders gaat al snel richting het dubbele daarvan. Met een beetje pech begint een jong stel het werkende leven met samen een ton schuld.
En let op: dankzij de lage rente is lenen nu nog extreem goedkoop. Die studieschuld gaat een stuk zwaarder wegen als de rente zou stijgen. Wie een idee wil hebben waar deze situatie toe kan leiden, kan naar de Verenigde Staten kijken waar studeren op basis van privéschuld al veel langer de norm is. De studieschuldenberg bedraagt daar inmiddels 1,4 biljoen dollar en vormt daarmee een bedreiging voor de economie, net zoals de hypotheekschulden tien jaar geleden. Amerikaanse praktijken? De gemiddelde oud-student staat daar voor 34.000 dollar in het krijt, niet eens zoveel meer dan zijn Nederlandse evenknie.

Een gemiddelde student zou met een schuld van 24.000 euro komen te zitten

Dan het te lage inkomen. Een diploma blijft een goede garantie op werk, maar het type baan dat je kunt verwachten in ruil voor een ‘investering in jezelf’ is veranderd. Er is werk, maar wel op tijdelijke basis en dat wordt meestal minder goed betaald. Vooral het aantal pas afgestudeerde flexwerkers groeide de afgelopen jaren, voor de oudere groepen is er veel minder veranderd. Daarmee is de huidige generatie jonge werkenden de windvaan van een nieuwe arbeidsmarkt waarin onzekerheid de norm is.
Het resultaat hiervan is onlangs opgetekend door de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid: ‘levenslooponzekerheid’, die zich toont in het uitstellen van het zelfstandig wonen, het eventueel kopen van een huis en het stichten van een gezin. In hun rapport Voor de zekerheid haalt de wrr de Duitse gezinsminister Manuela Schwesig aan. Die zei eens dat tijdelijke contracten hetzelfde doen als de anticonceptiepil: voorkomen dat er kinderen worden verwekt.
Opnieuw geldt dat wie hulp van zijn ouders krijgt de dans kan ontspringen. Het geld dat momenteel de stedelijke huizenmarkt in Nederland opfokt, bijvoorbeeld, is voor een belangrijk deel afkomstig van ouders die hun nageslacht alvast een voorschot geven op de erfenis. Dit is onderdeel van het ‘eindeloos ouderschap’ dat journalisten Anneke Groen en Herman Vuijsje beschrijven in hun pas verschenen boek met die titel. Deze ‘ouders van de altijddurende bijstand’ passen op de kleinkinderen (spaart dure opvang), helpen bij financiële tegenvallers of nemen hun nageslacht weer in huis.
Lief van die ouders, maar ook hier tekent zich een maatschappelijke verandering af. Verticale solidariteit tussen generaties is bepalender voor je levenskansen dan de horizontale solidariteit waarmee de babyboomers zelf opgroeiden. Wie boft beschikt tot halverwege het eigen volwassen leven over een ouderlijk opvangnet dat behoedt voor de eventuele negatieve gevolgen van onzeker werk en schuldenlast. Bij anderen waait de ‘levenslooponzekerheid’ vol in het gezicht. Eigenlijk heeft iemand die kampt met een betalingsachterstand drie problemen: te veel financiële verplichtingen, te onregelmatig inkomen en ouders met een te kleine portemonnee. Voor die groep is het geen onredelijke eis dat ze hun werkende leven kunnen beginnen zonder studieschuld.

Casper Thomas (1983) is sinds 2010 redacteur van De Groene Amsterdammer, waar hij de portefeuille ‘denkers’ beheert. Meer

***

Stel, je komt door het bovenstaande fatale Flutte-/Rutte-beleid -vlak daarbij trouwens ook niet het D66 van Pechtold uit- teveel in de schulden terecht. Dan kan het gevolg zijn dat je in de armoede terecht komt. En wat gebeurt er dan?

Daar gaat het volgende Groene-artikel over: 'Voor-een-dubbeltje-op-de-laatste-rij- Armoede zie je terug in de hersenen'. En dat is voor degenen die het betreft dramatisch, maar voor de samenleving als geheel ook een kostbare affaire; typisch gevalletje van waar 'Goedkoop uiteindelijk Duurkoop blijkt te zijn', dom en asociaal beleid dus! Typisch Rutte en de VVD...

GOED VOORBEELD VOOR: ONZE OVERHEID/POLITIEK: Estland met zijn E-Overheid, Schept wellicht Eigen Cryptomunt

Estland -een van de Baltische Staten die zich tegen 1992 losmaakte van de omgevallen Sovjet-Unie- is een klein land, niet zozeer wat betreft Oppervlakte -die is met 45.339 km² (4,6% water) tegenover Nederland met 41.543 km² (ruim 18% water) zelfs groter dan ons eigen land- maar wel wat betreft Bevolking -1.258.545 (2016)(27,8/km² (2016)), tegenover Nederland 17.016.967 (2016)(409,6/km² (2016)) in zowel absolute als in relatieve zin klein- en vooral wat betreft Economie -BNP $ 22.7 miljard(2016) tegenover Nederland $880,4 miljard(2014)- (de gegevens komen van Wikipedia.org).

Daarnaast is het een jonge Natie die zichzelf sinds het vallen van de Muur helemaal opnieuw heeft moeten uitvinden, met alle complicaties waarmee het ook te maken had; bijvoorbeeld een groot aandeel aan Russen in de bevolking, die lang niet allemaal blij waren met het feit dat ze ineens niet meer bij het door Russen gedomineerde Sovjet-rijk hoorden, maar een minderheid waren geworden in een land dat liefst niet zoveel meer met Rusland te maken wilden hebben, en zich veel meer ging richten op Europa.

Door mijn verleden als scout en door mijn vriendschap met mijn oude coach Maarten van Gent -die al voor het vallen van de Muur in Estland woonde, en dat nog steeds doet- is Estland een van de landen waar ik best vaak ben geweest, en die ik wat intensiever volg dan veel andere landen. Ik denk dat de Nederlandse Overheid er goed aan zou doen om dat relatief kleine landje -en de politieke en bestuurlijke keuzes die daar werden en worden gemaakt- goed te bestuderen; want in de korte tijd sinds 1992 is Estland ons in een aantal opzichten al voorbij gestoken, en heeft het sommige problemen -zoals bijvoorbeeld de financiële crisissen die sinds 2009 er in Nederland zwaar hebben ingehakt- domweg beter opgelost dan Nederland.

Aanleiding voor deze korte post over Estland is het onderstaande bericht.


Overgenomen van de dagelijkse email van BusinessInsider.nl; de belangrijkste dingen die je moet weten (vandaag).

Foto: bewerking Business Insider

Goedemorgen! Dit zijn de belangrijkste dingen die je vandaag moet weten.

1. Dat Estland vooroploopt qua digitale ontwikkelingen is bekend. In de Baltische staat kun je stemmen via internet of digitaal staatsburger worden. Nu overweegt Estland een nieuw initiatief: een eigen cryptomunt. De Estcoin maakt het mogelijk om te investeren in de digitale ontwikkelingen van het land. Op termijn moet de munt een alternatief zijn voor de euro. Ethereum-oprichter Vitalik Buterin is enthousiast en adviseert de Estse overheid.

***

Nog een artikel over dit onderwerp:  'facto.nl/e-overheid-estland/'

Heel veel meer:   ---  Hier  ---

De Financiële Crisis, Simpel Uitgelegd door Radar (TROS)

Deel-1:


Deel-2:


Deze programma's wonnen een TV-prijs op het Festival van Saint Tropez.

Ideeën voor een betere politiek en toekomst: Ad Melkert over Links

Ideeën




NRC 21 november 2013,
Melkert: Europese norm voor werkloosheid

Oud-PvdA-leider Ad Melkert studeerde afgelopen jaar met een commissie op ‘linkse oplossingen’ voor de crisis.

Foto NRC / David van Dam
door Thijs Niemantsverdriet

Er moet een Europese norm van maximaal 5 procent werkloosheid komen die even zwaar weegt als de afspraak over 3 procent begrotingstekort. Dat bepleit oud-PvdA-leider Ad Melkert in een advies aan zijn partij. Het afgelopen jaar studeerde Melkert met een commissie op ‘linkse oplossingen’ voor de crisis.
Hij bepleit een ‘humanisering’ van de economie: minder nadruk op groei en winst, meer oog voor werkgelegenheid, duurzaamheid en innovatie. In een gesprek met NRC Handelsblad toont Melkert zich kritisch over het regeerakkoord van Rutte II, dat volgens hem gebaseerd is op de gedachte dat na economische neergang automatisch weer groei volgt.

“Het regeerakkoord van VVD en PvdA was een belangrijke poging om er na jaren van politieke instabiliteit samen uit te komen. Maar tussen de regels lees je de gedachte dat er na economische neergang vanzelf weer een opgang zal komen. Dat traditionele recept werkt niet meer.”
Het advies is Melkerts eerste klus voor de PvdA sinds zijn vertrek uit de politiek in 2002, toen hij als lijsttrekker een historische verkiezingsnederlaag leed.

Lees meer over:
Ad Melkert
economie
regeerakkoord
werkgelegenheid
werkloosheid


‘De economie is er voor de maatschappij’
Ad Melkert: „Wat soft wordt gevonden, kan een harde economische waarde hebben. Bijvoorbeeld kunst en cultuur.”


Interview

Ad Melkert De oud-PvdA-leider presenteert linkse oplossingen voor de crisis. „Misschien dat sommigen dit soft vinden.”
Door onze redacteur Thijs Niemantsverdriet | pagina 6 - 7
Den Haag. Lang hoefde Ad Melkert niet na te denken toen hij een jaar geleden een telefoontje kreeg van PvdA-voorzitter Hans Spekman: of hij een onderzoek naar ‘linkse oplossingen’ voor de crisis wilde leiden. Hij was aangenaam verrast. Want, zo zegt hij met enig sarcasme, „mijn deur is de afgelopen tien jaar niet platgelopen door de partij”.
Vandaag presenteert Melkert (57) de conclusies van zijn commissie. Het is zijn eerste klus voor de PvdA sinds zijn smadelijke aftocht van het politieke toneel in 2002. Melkert woont nog steeds in Washington DC, de stad waar hij na het ‘Fortuynjaar’ naartoe verhuisde. Hij leidt een bestaan als rondreizend consultant.
Melkerts diagnose: het gaat, vijf jaar na het uitbreken van de crisis, nog niet goed met de Nederlandse en Europese economie. „Het structurele herstel valt tegen.”
De aanpak van het kabinet-Rutte II is nog niet voldoende, vindt Melkert. „Het regeerakkoord van VVD en PvdA was een belangrijke poging om er na jaren van politieke instabiliteit samen uit te komen. Maar tussen de regels lees je de gedachte dat er na economische neergang vanzelf weer een opgang zal komen. Dat traditionele recept werkt niet meer.”
Het moet dus anders. Melkert en zijn commissie bepleiten een ‘humanisering’ van de economie: minder nadruk op groei en winst, meer oog voor werkgelegenheid, duurzaamheid en innovatie. Opvallend is de nadruk die hij legt op de ‘zachte’ kanten van de economie: het belang van zorgtaken en een gelijke rolverdeling tussen mannen en vrouwen. Ook bepleit hij meer aandacht voor sociaal-emotionele intelligentie. „Wat er in je dagelijks leven gebeurt, heeft invloed op je werk. Je kunt het niet kwantificeren, maar we moeten er wel wat mee. Bijvoorbeeld door de werkvloer te onthiërarchiseren.”
Als dit hoort, denk je: de technocraat Melkert is soft geworden.
„Als mensen zeggen: Ad Melkert is in de afgelopen jaren older and wiser geworden – niet sadder and wiser – dan heb ik daar geen bezwaar tegen. Misschien dat sommige mensen dit soft vinden. Maar wat soft wordt gevonden, kan een harde economische waarde hebben. Bijvoorbeeld kunst en cultuur. Kunstenaars hebben ons wat te bieden, ze houden ons een spiegel voor. Kunst kan inspiratie bieden voor hoe een organisatie moet werken.”
Wat is u in die tien jaar vanuit de VS meest opgevallen aan Nederland?
„Gek genoeg: de rol van de staat. De Amerikaanse centrale bank en het ministerie van Financiën zijn onmiddellijk bovenop de crisis gaan zitten. In Nederland heeft de overheid ook verantwoordelijkheid genomen in de bankencrisis, maar is daar weer mee opgehouden. De reflex is: hoe kunnen we ABN Amro zo snel mogelijk weer naar de beurs brengen? Maar is dat wel zo vanzelfsprekend? Ik vind juist dat de overheid zijn rol in systeembanken als ABN moet vergroten. Als je als bank too big to fail bent, moet daar ook wat tegenover staan. Een bank die nu weer zonder enige bemoeienis naar de beurs wil, zou er niet op moeten kunnen rekenen dat de overheid de volgende keer bijspringt.”
In uw rapport staan veel woorden als ‘planmatig’ en ‘verplichting’. Vindt u dat de PvdA zijn oud-linkse veren weer moet opplakken?
„Integendeel. We stellen innovatie centraal, dat is juist zeer vooruitstrevend. Het verhaal is eigenlijk heel eenvoudig: de afgelopen 25 à 30 jaar hebben de markten veel meer de ruimte gekregen, en dat is in een aantal gevallen niet goed gegaan. De economische orde moet weer dienstbaar zijn aan maatschappelijke doelstellingen, in plaats van andersom.”
Maar moet de PvdA nou een linkse partij zijn, of niet?
„Dat vind ik te veel denken in schema’s. Ik koester mijn idealen, maar hou wel mijn hoofd erbij.”
Toen bekend werd dat u weer een klus voor de PvdA ging doen, regende het negatieve reacties op internet. Wat vond u daarvan?
„Er is in Nederland een enorme doorstroom van politici. Mensen zijn een tijdje Kamerlid of minister, en dan moeten ze weer weg. Zo gaat er veel ervaring verloren. In Amerika gaat dat heel anders. Daar geven oudgedienden vaak belangrijke adviezen.”
U zou de nieuwe Nederlandse eurocommissaris willen worden.
„Het belangrijkste is dat Nederland opnieuw een goede portefeuille weet binnen te halen in de Europese Commissie, het liefst in de economische hoek. Dan zal vanzelf wel blijken wie dat gaat doen. En als ik al interesse zou hebben, zou ik dat hooguit tegen Rutte of Samsom zeggen. Niet tegen u.”
PvdA Programma naar links
Het rapport van de commissie-Melkert moet de basis vormen van het nieuwe PvdA-verkiezingsprogramma. Behalve een Europese norm voor maximaal 5 procent werkloosheid bepleit Melkert onder meer een verschuiving van belasting op arbeid naar vermogen en consumptie, een quotum voor vrouwen op topposities, ‘doelgerichte migratie’ van hooggeschoolde arbeidskrachten en een vierdaagse werkweek voor mannen én vrouwen.


Ook een van Nederlands Beste Columnisten, Bas Heijne in NRC, heeft hier e.e.a. over te vertellen; en natuurlijk heeft hij grotendeels gelijk. Zijn analyse: de PvdA zelf is deel van het probleem, en heeft de lijn die Melkert nu voorstelt juist de laatste jaren verlaten... Daar ben ik het helemaal mee eens; ik denk dan ook dat Spekman (de voorzitter van de PvdA) eigenlijk een SP'er is/zou moeten zijn. En dat andere kopstuk, politiek leider Samson? Meer Groen Links, beetje D66 ook, zo lijkt het me...

De column op NRC.nl:
Vergezicht
Goed idee van PvdA-voorzitter Spekman om Ad Melkert te vragen een onderzoek te doen naar „linkse oplossingen” voor de crisis. De afgelopen decennia is de burger immers verworden tot een optel- en aftreksom. Alle immateriële dromen en verlangens over mens en maatschappij zijn door het populisme op de flanken gekaapt. Tijd voor het nieuwe verhaal. De homo economicus moet weer gehumaniseerd worden; er moet aandacht zijn voor dat subtiele weefsel dat we een samenleving noemen. Melkert, geïnterviewd in deze krant: „Wat er in je dagelijkse leven gebeurt heeft invloed op je werk. Je kunt het niet kwantificeren, maar we moeten er wel wat mee.” Eigenlijk is het heel simpel: „De economische orde moet weer dienstbaar zijn aan maatschappelijke doelstellingen, in plaats van andersom.”

Een verhaal is niet zo moeilijk.
Een geloofwaardig verhaal wel.
Vinger omhoog als je het er mee eens bent. Hé, iedereen?
Ik gun Melkert zijn opdracht, zeker gezien de agressie die zijn „terugkeer” losmaakt bij mensen die het nog steeds niet kunnen verkroppen dat hij in 2002 vies naar Pim heeft gekeken heeft – dezelfde mensen die nog steeds niet kunnen slapen van de ontploffende Exota-flessen van Marcel van Dam. Hoe leeg kan je leven zijn. Maar als ik me niet vergis is de koers die Melkert bepleit, nu juist die koers die de PvdA de afgelopen jaren grotendeels verlaten heeft, zeker in het huidige kabinet.
Een verhaal is niet zo moeilijk. Een geloofwaardig verhaal wel.
Het probleem met de PvdA is dat die partij zelf symptoom is geworden van de crisis. Dat geldt zeker ook voor andere partijen, maar in geen andere partij zie je zo mooi verbeeld waar het aan schort – het glanzende ideaal tegenover de al te menselijke praktijk. Dat is altijd zo in de politiek, maar problematisch wordt het wanneer de praktijk zich rechtstreeks tegen het ideaal keert. Neem wat recente PvdA-schandaaltjes – stuk voor stuk klein bier, maar ze hebben een grote resonans.
Juist in een tijd waarin het draagvlak voor Europa verstevigd moet worden, waarin een nieuw elan gevraagd wordt om de doodgebloede Europese gedachte leven in blazen, rollen de Europarlementariërs van de PvdA vechtend over straat. De sfeer in de fractie blijkt niet te harden – de solidariteit die van de kiezer gevraagd wordt, blijkt intern ver te zoeken. Het is ego tegen ego. De rechter moet eraan te pas komen.
Juist in een tijd waarin er om nieuw elan gevraagd wordt om het ideaal van een tolerante, pluriforme samenleving weer geloofwaardig te maken, blijkt de voormalige Seyit Yeyden, PvdA-voorzitter van de Rotterdamse deelgemeente Feijenoord, die nog maar afgelopen zomer aftrad na een vernietigend rapport, waarin hij beschuldigd werd van vriendjespolitiek richting Turkse organisaties en politieke intimidatie, gewoon weer op de conceptkieslijst van de „gebiedscommissie” van de deelgemeente te staan. Huh? Volgens de kandidatencommissie heeft Yeyden de afgelopen vier maanden „het nodige geleerd”.
Vorige week werd in de gemeente Noordoostpolder de PvdA-wethouder Wouter Ruifrok naar huis gestuurd, omdat hij in de afwikkeling van een lokaal renovatie-fiasco informatie aan de raad had onthouden. Deze zomer kwam dezelfde wethouder al in het nieuws omdat hij zich op kosten van de gemeente ingeschreven had voor de cursus ‘Mijn gevoel voor realiteit’. Die cursus had als doel „persoonlijke ontplooiing voor managers” en kostte tienduizend euro. Juist in een tijd waarin mensen al genoeg persoonlijk ontplooid zijn, juist in een tijd waarin de managers-praat de relatie tussen burger en overheid danig verziekt heeft, juist in een tijd waarin er een felle reactie is tegen de ego-cultuur binnen overheid en semi-overheid, gaat de wethouder op cursus.
Woede over dit soort incidenten wordt in weldenkende kringen te snel afgedaan als stemmingmakerij – in iedere mand zit immers wel een rotte appel. Eén opgeblazen incident zegt niets over het geheel. Voor je het weet maak je deel uit van de jankende meute die alle politici als oplichters en zakkenvullers ziet – en heus, dat is niet zo, er wordt veel zinnig en goed werk verricht.
Maar dat is het punt helemaal niet. In deze kleine kwesties zitten grote zaken verborgen – Europa, de samenleving van de toekomst, de relatie tussen overheid en burger. Genoemde incidenten hebben gemeen dat bestuurders de publieke zaak ontrouw zijn, waardoor het achterliggende ideaal gecorrumpeerd wordt. Het weefsel wordt erdoor aangetast. En juist dat is geen klein bier. Dat is een vertrouwenscrisis.
Het rapport van Melkert, meldt deze krant, vormt de basis van het nieuwe verkiezingsprogramma van de PvdA. Heel goed, er is een vergezicht. Nu het inzicht nog.

Citaat: Wouter Koolmees neemt het op voor Dijsselbloem, en ...

„Als u iemand anders weet om het in de schoenen te schuiven, ook prima. Maar wie is dat dan?”

Paul Witteman in Pauw & Witteman (VARA) tegen Tweede Kamerlid Wouter Koolmees (D66) die het niet fair vindt om alleen met de vinger te wijzen naar minister Jeroen Dijsselbloem (Financiën, PvdA) voor fouten van de Eurogroep met betrekking tot Cyprus, 19 maart. (NRC Opinie 23-3-2013)

Kijk, ik ben het vaak niet eens met Jeroen Pauw, met zijn bijna populistische opstelling, waarbij je soms denkt: 'Zeg het dan, jij bent er (toch) een van Wilders...', met zijn soms quasi-intelligente opmerkingen en vragen die, als je erover nadenkt, oliedom zijn... En dan naast hem partner Paul Witteman, aan wie de tand des tijds ook aardig knaagt, dus die ook al geen tegenwicht geeft tegen Popie-Jopie Pauw.

Maar in dit geval vind ik zijn prikkende vraag wel terecht. Waarom? Omdat er in opiniërend Nederland, sinds Jeroen (what's in a name?) Dijsselbloem internationaal zwaar onder vuur ligt vanwege zijn geschutter als Euro-voorman, iets gevaren lijkt als 'Handen af van ONZE Jeroen', of 'onze Jeroen wordt veel te hard aangepakt, da's zielig, we moeten hem te hulp schieten!' Onzin natuurlijk: 'If you can't tsnad the heat, stay out of the kitchen!'. Dijsselbloem mikte hoog, de regering is ervoor gewaarschuwd, ze moesten zonodig, en nu is er kritiek, terechte kritiek. en een echte oppositieman, wat Koolmees zou moeten zijn (D66 mocht immers, net als bijvoorbeeld de SP, niet meedoen!), dan moet je aanvallen. Maar ja, waarschijnlijk hoopt D66 nog steeds straks (ooit) wel mee te mogen doen; en voor dat geval moeten we vooral de mannetjes van Flutte-II niet al te hard aanpakken, het kon straks eens tegen je werken...

Zwakke regering, zwakke oppositie, dan krijg je een stinkende prutzooi...

Soberheid, glaasjes ranja en flutbestuur...

English: Queen Beatrix of the Netherlands in Vries Français : La reine Beatrix des Pays-Bas à Vries. Nederlands: Koningin Beatrix der Nederlanden in Vries (Photo credit: Wikipedia)

Het lang-, maar toch nog onverwachte- nieuws breekt, voor ons 'normale mensen' dan, want ons mp'tje-de tweede (Mark Flutte himself) wist het natuurlijk wel wat eerder; hij had zich er dus op voor kunnen bereiden... Direct na de toespraak van Koningin Beatrix, waar om 19:00h toch 7 Miljoen kijkers voor klaar waren gaan zitten (wie zei er dat nieuws niet snel gaat?) mocht Markje dus ook aan de bak. Na een aantal zaken die een premier bij dit soort gelegenheden moet zeggen, al kan ik me mensen voorstellen die dan met warmere en minder obligate woorden zouden zijn gekomen, 'moest' hij er ook nog wat actueels (en persoonlijks) aan toevoegen; "Het zou een 'sobere' plechtigheid worden want...het is crisis..."!? Toen ik hem dat hoorde zeggen begon het bij mij al een beetje te kriebelen. De volgende dag in de Kamer voegde hij eraan toe dat "...het toch ook wel een beetje feest mocht zijn; we hoefden het feest 'heus niet op een glaasje ranja sec uit te zitten'..." Pardon!?! Wat bedoelt hij nu eigenlijk?
De klap op de vuurpijl was 'dat er geen geld uitgegeven hoefde te worden aan een Nationaal Cadeau'..."...dit op verzoek van de Vorstin zelf...", 'die blijkbaar ook wel door had dat het land op zwart zaad zat, en dat ons mp'tje zulks niet aan het volk zou kunnen verkopen!...'

Wat hebben wij toch een leeghoofd, met slechts oog voor eigen positie en belangen, als 'leidertje'. Hoe moet Nederland ooit de, grotendeels zelf gefabriceerde, 'crisis' te boven komen met een politicusje aan het hoofd die niets zelf kan bedenken, behalve veelal foutieve eigen electorale belangen, en 'ons' continu crisis aan probeert te praten en verder als een windvaan aan een hoge mast heen en weer draait?

Als het niet zo bedroevend was, dan zou het beschamend zijn...

En wat een verschil met onze Koningin die in een moeilijke situatie, wel meestal de juiste wijze van opstellen, goede woorden, en menselijk gevoel weet uit te dragen; en dat al 33 jaar en op haar bijna 75e nog steeds! Je zou je bijna gaan generen voor je 'leidende politicus', nou ja, dat deed ik al, en de Majesteit is wel wat gewend...

Rutte-2 volgens Ruben Oppenheimer in NRC

De aankondiging, de precieze woorden van 't mp'tje, en verdere feiten rond de Troonwisseling in NRC

Als de Nood het Hoogst is...(is redding (soms) nabij)...

We hebben in Europa, maar niet alleen hier(!), te maken met een flinke puinhoop; de ene financiële crisis na de andere, matig functionerende democratie en politiek, allerlei morele aspecten in de samenleving en economie die flink scheefgegroeid en in de versukkeling geraakt zijn, en dit zijn dan nog slechts enkele punten van crisis (het milieu, de ecologie, energie, zijn zo nog wat andere zaken die nodig groot onderhoud verlangen.

Maar juist 'Als de nood het hoogst is, is redding (soms) nabij'! Goede voorbeelden die de uitzondering zijn op de ogenschijnlijke 'Regel', zijn meestal best te vinden. Met andere woorden: als problemen echt doorgrond worden, en men echt met open vizier op zoek gaat naar oplossingen, zelfs als die niet direct in de eigen kraam te pas komen (of die nu religieus, politiek, moreel is, of welk ander dogma dan ook) dan is de problemen oplossen helemaal niet zo moeilijk.
De nood is hoog in Spanje!
In het veelgeplaagde Spanje, in de problemen gekomen door de uit Amerika overgewaaide Bankencrisis en onverantwoord in- en uitleengedrag van particulieren, private partijen, binnen- en buitenlandse banken en regionale en locale politici, zijn van Links tot Rechts ook goede voorbeelden te vinden. Gedeelde elementen hierbij zijn vooral het gebruik van 'common sense', gewoon helder denken en je verstand en fatsoen gebruiken... Een tijd geleden schreef ik over en verwees ik naar een Communistisch Stadje in Spanje dat de gehele bevolking aan het werk wist te houden, iedereen onderdak en goed in zijn/haar vel. Vandaag verwijs ik naar een artikel uit NRC, waaruit blijkt dat ook een redelijk 'Rechts' ingesteld Stadje de financiën binnen no-time op orde kan krijgen...

In één dorpje in Spanje gaat het goed...

Torrelodones.
Door onze correspondent Merijn de Waal | NRC 24 september 2012 pagina 8 - 9
Het wordt het ‘Wonder van Torrelodones’ genoemd. Duizenden Spaanse gemeenten hebben grote problemen financieel overeind te blijven. Maar Torrelodones, een slaapstadje van 23.000 inwoners in de bergen ten noorden van Madrid, sloot vorig jaar af met een begrotingoverschot van 5 miljoen euro. En dat terwijl de gemeente niet geregeerd wordt door een van de traditionele politieke partijen, maar door een collectief van dorpsbewoners.
Het Wonder bleek deze zomer een onweerstaanbaar verhaal voor Spaanse media. In enquêtes noemen Spanjaarden ‘de politiek’ al ruim een jaar het op twee na grootste probleem waar hun land mee kampt – na de hoge werkloosheid en de economische crisis. In Torrelodones bleken amateurs deze drie zorgen in nog geen jaar op te lossen, meldde het ene na het andere tv-programma en dagblad jubelend na een bezoek aan het dorp. Burgerpartij Vecinos por Torrelodones wordt sindsdien plat gebeld door Spanjaarden die haar voorbeeld wilden volgen.
„Gewone politici bezuinigen door naar de grote uitgavenposten te kijken, zoals zorg en onderwijs”, legt wethouder Ángel Guirao uit op een terrasje voor het gemeentehuis van Torrelodones. „Door op zorg en onderwijs een paar procent te bezuinigen weten ze gemakkelijk een fors bedrag binnen te halen. Maar ze breken tegelijkertijd wel de verzorgingstaat af. Wij hebben juist álle uitgaven bekeken. En wat blijkt: op heel veel kleine zaken besparen levert ook een fiks bedrag op. We houden nu geld over om schoolgebouwen op te knappen.”
Guirao vergelijkt het nieuwe begrotingsbeleid met dat van een gewoon gezin. „Toen we in de zomer van 2011 aantraden hebben we de gemeentebegroting tegen het licht gehouden zoals veel burgers momenteel naar hun eigen huishoudboekje kijken. Een gezin bezuinigt ook niet door in één keer zijn huis op te geven. Het besluit geen rundvlees, maar kip te gaan eten. En niet meer elke dag, maar soms ook kikkererwten, net zo voedzaam en ook lekker.”
De nieuwe bestuurders bezuinigden bijna drie ton door de zes politiek benoemde adviseurs en topambtenaren van de burgemeester te ontslaan. Hun eigen salaris verlaagden ze met 10 tot 20 procent. Een deel van de wethouders hield zijn oude baan (universitair docent, psycholoog, communicatiedeskundige) aan en ontvangt daarom slechts een deeltijdloon. De semigepantserde dienstauto (à 2.000 euro per maand) van de vorige burgemeester en zijn politie-escorte werden wegbezuinigd. De gewoonte om op de gemeentecreditcard buiten de deur te ontbijten en lunchen werd verboden.
Het blijken symbolisch belangrijke maatregelen. Burgers op straat zijn bijna zonder uitzondering te spreken over de nieuwe bestuurders. „Ik moet zelf tegenwoordig harder werken voor minder geld, dan verwacht ik dat mijn politici dat ook doen”, zegt inwoner Juan de la Torre, een financieel consultant. De gepensioneerde Rosa Martínez zegt: „Onze politici zeggen dat we de broekriem moeten aanhalen, omdat we als land boven onze stand hebben geleefd. Dat mag zo zijn, maar dan eis ik van hen ook dat er geen cent meer verspild wordt.”
Op het Wonder valt wel wat af te dingen. Wie de laatste begrotingen er op naslaat, ziet dat het dorp altijd al financieel gezond was. De schuldenlast (12 miljoen, circa 45 procent van de jaarlijkse inkomsten) is voor Spaanse begrippen laag. En ook in 2010, het laatste jaar waarin het dorp nog in handen was van de centrum-rechtse Volkspartij (PP), had het een overschot, van een kwart miljoen. Het overschot vorig jaar was vooral te danken aan eenmalige meevallers op onroerend goed en het feit dat de centrale regering alle ambtenaren een salariskorting oplegde.
Torrelodones is ook geen doorsnee gemeente. Net als andere bergdorpen ten noorden van de hoofdstad was het van oudsher het weekeindverblijf van de Madrileense bourgeoisie. Tegenwoordig wonen er leden van de hogere middenklasse en de zakelijke en culturele elite. De vrijstaande huizen kosten er met gemak anderhalf miljoen. Het dorp kampt met typische luxeproblemen: zo raakte het gemeentezwembad in onbruik doordat veel nieuwbouwhuizen tegenwoordig een zwembad in de tuin hebben.
Dat dit atypische dorp nu toch als landelijk voorbeeld wordt omarmd, valt vooral te verklaren uit het groeiende anti-establishment in Spanje. Veel burgers vinden dat politici (en bankiers) deze crisis ongeschonden doorkomen, terwijl zijzelf de rekening betalen. Ook zijn ze moe van de polarisatie tussen de twee grote politieke partijen. En ze bekritiseren het kiesstelsel, dat vooral op nationaal niveau nieuwkomers en kleine partijen sterk benadeelt.
„De vorige burgemeester had het dorp tot privébezit gemaakt. We hebben de mensen daarmee beledigd”, zegt Javier Laorden, de lokale voorman van de PP in Torrelodones. Zijn partij, die nu op landelijk niveau regeert, werd in mei 2011 na twee decennia uit het gemeentehuis gestoten. De nieuwe machthebbers vindt Laorden „prudente bestuurders, ze letten op het geld en vertillen zich niet aan grote projecten. Maar bovenal weten ze hun beleid geniaal te communiceren. In Torrelodones wordt nu weer gezond bestuurd, zoals in veel meer gemeentes onder druk van de crisis gebeurt. Alleen in ons dorp is het wereldnieuws.”
Wethouder Ángel Guirao beaamt dat de ervaring van Torrelodones niet gemakkelijk te kopiëren is naar andere plaatsen, laat staan naar de landelijke politiek. De partij kwam voort uit een actiecomité dat zich verzette tegen een groot nieuwbouwproject in natuurgebied. In veel andere gemeenten bestond zulke oppositie tijdens de vastgoedhausse niet of bleek ze tevergeefs. Ongebreidelde nieuwbouw was jarenlang de motor van de Spaanse economie en werd gezien als vooruitgang. In het hoogopgeleide en rijke Torrelodones slaagde het verzet wel.
Guirao: „Wij hebben door onze acties jarenlang een vertrouwensband met de bevolking kunnen scheppen. Op landelijk niveau bereik je dat natuurlijk nooit.” Daarnaast hoeven de lokale politici geen mening te hebben over kwesties die de landelijke politiek wel verdelen. „Onze partij verenigt mensen van links tot rechts. We hebben dus geen abortusstandpunt. We hebben vele abortusstandpunten.”
Toch valt er volgens Guirao wel een les te trekken uit de opkomst van zijn partij. „Het falen van de bestuurlijke elite is voor veel burgers vaak een excuus zelf niet te veranderen. Klagen over die verdomde politici is immers comfortabeler. Ik hoop dat ons voorbeeld dit fatalisme doorbreekt.”