FOKKE & SUKKE / SINT & PIET(-EN DEBAT): FoSu Vinden Sinterklaas een Wegkijker - Pieten-Neutraliteit / 'AFZIEN 2016' / CARTOONS /

Van NRC.nl op 9 november 2019, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---

**

Zwarte Piet/ Roetveegpiet: boek Fokke & Sukke krijgt twee omslagen

• Wilfred Takken

8 november 2016

Leestijd 1 minuut 

Twee verschillende omslagen van Fokke & Sukke. Links als roetveegpieten, rechts als zwarte pieten.

 

Het nieuwe boek van Fokke & Sukke wordt ‘Pietneutraal’. De jaarlijkse bloemlezing Het afzien van 2016 verschijnt donderdag met twee verschillende omslagen: één met Zwarte Piet, en één met de Roetveegpiet.
Cartoonist Bastiaan Geleijnse licht toe:

“We willen niemand voor het hoofd stoten, dus we laten de keuze aan de lezers. Als je een Pietmensch bent, kies je voor de traditionele Piet; zo niet, dan kies je de Roetveegpiet.”

Volgens zijn collega Jean-Marc van Tol bevinden we ons in een ‘transitiefase’, wat het uiterlijk van Zwarte Piet betreft, en is nog niet te zeggen wat zijn uiterlijk zal worden:
“Het is altijd moeilijk om terug te blikken terwijl je midden in een revolutie zit; vandaar de twee covers.”
Co-auteur John Reid beraadt zich nog op de kwestie en doet later uitspraak.
Zwarte Piet, de knecht van Sinterklaas, ligt sinds 2011 onder vuur omdat hij een racistische karikatuur zou zijn. Volgens het ministerie van Sociale Zaken is 79 procent van de bevolking tegen verandering, en is 21 procent voor.

Lees ook over de verdeeldheid in het land: Kies nu je eigen piet maar

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 8 november 2016

BIJNA VOORBIJ (HET ZWARTE PIETENDEBAT 2017) / TE MOOI (OM NIET TE DELEN) / NRC COLUMNIST YOUP: 'Een pietzwarte Sint'

CITAAT:
"Helaas weet mijn buurmeisje nu ook dat de goede Sint nep is. Teleurgesteld vroeg ze gisteren aan mij: „Maar Dieuwertje Blok? Die bestaat toch wel?” "

Column

Een pietzwarte Sint

In het Italiaanse Bari bewaren ze in de basiliek de botjes van de heilige Sint-Nicolaas, die daar op alle plaatjes gitzwart is. Vind ik een geestig kleurtje in dit geval. In zijn tombe ontstaat volgens de overlevering een wonderlijke vloeistof, die jaarlijks door de rector van de basiliek wordt opgevangen. Dat doet hij in het bijzijn van heel veel kerkelijke hotemetoten, die de karaf met dat heilige goedje een voor een heel teder kussen. Dus zeg niet dat die priesters geen seksleven hebben. Later wordt het zogenaamde Santa Manna (zoals de afgetapte rommel heet) verdund met water en in beschilderde flesjes uitgedeeld aan de gelovigen. Men dicht het spul miraculeuze eigenschappen toe. Ik vermoed een soort viagra. 

Op de een of andere manier moest ik aan die flesjes denken toen ik die enge Praljak deze week zijn fatale slokje in die Haagse rechtbank zag nemen. De man was duidelijk een Shakespeare-kenner en hield van theater. Ik vond het een te mooi einde voor zo’n enge eikel.

Vroeg me wel af of het voor mij ooit een mooi slot van mijn leven zou zijn. Dat ik aan het eind van mijn allerlaatste voorstelling, liefst in een uitverkocht Carré, tijdens het slotapplaus een slokje neem. Domweg omdat ik niet door de Nederlandse bejaarden- en verzorgingshuizenhel wil. Hoe goed dat Rosa Spier Huis ook is. Gezellig als iedereen eerst nog denkt dat het een grap is. Een knipoog naar de dood van de Kroatische ex-generaal in 2017. Ze mogen hard lachen als ik neerval. Tot men de act wel lang vindt duren en er gevraagd wordt of er een dokter in de zaal is. Die kan even later niets anders constateren dan de dood. Het is maar een idee.

Met dat mysterieuze Santa Manna gaat het in ieder geval niet lukken. Daar zou juist leven in zitten. Dat tappen van dat vocht uit die tombe gebeurt tijdens de Nicolaasfeesten, die jaarlijks van zes tot en met negen mei gehouden worden. Ze zeulen dan ook het beeld van de zwarte Sint door de nauwe straatjes van de Italiaanse havenstad, waarna hij ook nog even in een bootje een stukje de zee opgaat. Daarna wordt hij twee dagen tentoongesteld op het plein waarna hij weer teruggaat naar zijn plek in de kerk. Daar blijft hij tot zes december, de dag waarop ze weer een rondje met hem door de stad lopen. Dat gaat er minder feestelijk aan toe, maar er wordt even hard in hem geloofd als in de lente. Tijdens die Nicolaasfeesten komen er ook heel veel Russen omdat de heilige Nicolaas voor hen heel belangrijk is. Hij was een Byzantijnse bisschop. Dus misschien gaan Thierry en Trump er ook nog wel een keer naartoe. 

Ik ga zeker een keer want mijn geloof is rotsvast. Toen mijn ouders mij 56 jaar geleden vertelden dat Sinterklaas niet bestond ging ik dan ook niet akkoord met deze mededeling. Het was gewoon niet waar. Hij bestond wel. En ik wilde er niet over discussiëren. Nee, die Sint van vorig jaar was niet onze buurman en die Pieten waren ook echt. Dat waren niet mijn grote neven. En die cadeautjes kwamen van de boot en niet uit de speelgoedwinkel in de Nassaulaan. Uiteindelijk ben ik twee jaar later, toen er op een gegeven moment drie Sinterklazen door het kleine centrum van Bussum liepen, stampvoetend akkoord gegaan met de gruwelijke waarheid. Hoewel? Elke nacht hoorde ik overduidelijk paardenhoeven op het dak. Die hoorde ik trouwens gisternacht ook nog.

Ik geloof in Sinterklaas. Dit weekend sjouw ik door de Amsterdamse binnenstad om inkopen te doen. Nee, niet via internet!!! Cadeautjes moeten persoonlijk bepoteld en goedgekeurd zijn. Maandag is de dag voor minimaal zeventien gedichten. Geen gemakkelijke vierregelige tutrijmpjes, maar stevige verhalen. Voor iedereen een persoonlijke oudejaarsconference. Met altijd een positieve ondertoon. Want Sint is een vriend en houdt van iedereen.

En dan is-ie woensdagochtend weer weg. Zomaar. Of ik dat jammer vind? Ja. Heel jammer. Ik vind het zo’n leuke tijd. En ik wil in de sinterklaasperiode eigenlijk alleen maar met gelovigen praten. En met niemand anders.

Helaas weet mijn buurmeisje nu ook dat de goede Sint nep is. Teleurgesteld vroeg ze gisteren aan mij: „Maar Dieuwertje Blok? Die bestaat toch wel?”

Nog veel meer 'Youp' op NRC.nl:   ---  Hier  ---

***

En nu NRC over meer wezenlijke zaken: 'De-sint-ontmaskerd-moet-je-het-kind-wel-laten-geloven'


CITAAT uit dit artikel van NRC.nl:

"......

Zo vanzelfsprekend is het sinterklaasgeheim niet

Ouders als Evelien Matthijssen zijn in de minderheid. Hoe meer druk er op de traditie komt, hoe sterker we de mythe verdedigen, lijkt het. Als het einde van Zwarte Piet in zicht is, laten we Sinterklaas dan in vredesnaam veiligstellen. De omerta doorbreken – bij kinderen die niet van jezelf zijn – geldt als een doodzonde.
Maar zo vanzelfsprekend is het sinterklaasgeheim niet, lieten twee Groningse wetenschappers zien in hun onderzoek naar de pedagogische geschiedenis van de zoete leugen. Halverwege de negentiende eeuw hoorde het nog bij een verlichte opvoeding om eerlijk te zijn over Sinterklaas. „Alleen onverstandige ouders kwamen met ‘allerlei zotteklap’ aanzetten over Sint Nicolaas op een paard over de daken en kruipend door schoorstenen”, beschrijven socioloog Diana van Bergen en historisch pedagoog Mineke van Essen. Een halve eeuw later dacht het grote publiek er, dwars tegen de verlichting in,.........Het hele artikel: 'De-sint-ontmaskerd-moet-je-het-kind-wel-laten-geloven'

DEBAT ZWART/WIT DISCRIMINATIE EN RACIAL PROFILING / STEPHEN CURRY GS WARRIORS MVP 2015-2016 / COMMENTAAR: 'Light-skinned vs. dark-skinned'

Cartoon overgenomen van Forbes.com, is een jaar oud, je vindt hem   ---  Hier  ---

De rest van deze post is: REPOSTED 3 juni 2017

Het ontbreekt me op dit moment aan tijd om zelf een flink stuk te schrijven over het opgelaaide debat over discriminatie van allochtonen/nieuwe nederlanders dat door de gebeurtenissen rond Sylvana Simons en Typhoon weer veel losmaakt. Maar dat debat zal niet een een, twee weken voorbij zijn; ik kom er later op terug.

Nu stuitte ik op dit verhaal over de MVP van het NBA Seizoen 2015-2016, dat er ook mee te maken heeft. Dus dat wil ik alvast delen...

Het origineel - en veel meer - vind je   --- Hier  ---, en het komst van de site 'undefeated.com'



COMMENTARY

Light-skinned vs. dark-skinned

Stephen Curry’s prominence resurfaces issues of colorism among blacks  

NOTE: This is the first of two consecutive commentaries by Michael Eric Dyson on Stephen Curry, his family and their influences on questions of race, color, family and faith.

It was a brisk May night in Oakland, California, when the Golden State Warriors vanquished the Portland Trailblazers to snag a second consecutive berth in the 2016 Western Conference finals.

Before the game, reigning MVP Stephen Curry once again hoisted the Maurice Podoloff Trophy recognizing him as the league’s most-heralded player. As the glee gently took hold in the locker room and spilled into the hallway outside, I spoke to Curry and most of his family — his father, the 16-year NBA veteran Dell, his enchanting mother Sonya, his brother and current NBA player Seth, and his resourceful wife Ayesha. I discussed with them a wide range of issues — faith, fatherhood, feminism, and family values — seeking to gauge how they affect Curry and his loved ones.

Now that the Warriors are entering the NBA Finals to play the Cleveland Cavaliers, Curry’s profile as the league’s best player will be further elevated.

But there is a vexing issue I didn’t raise with Curry and his family — an issue that his celebrity has shined new light on: the difference one’s visibility makes to the race, and to the larger world, if one is light-skinned or dark-skinned.

The politics of shade have shadowed black folk from the time we set foot in North America. Curry’s fame has upped the ante: Suspicion surrounds him because of his light skin, and because he’s been lauded by both the NBA and media establishments. The subliminal message has become explicit: Curry is a brother we may not be able to embrace because the powers that be embrace him too. Curry is not the first black man who makes some black folk uneasy because America loves him as much as we do, but he may be the most popular contemporary figure evoking that dilemma. And Curry’s color is at the heart of that dilemma.

There’s little question that Curry’s skin has inflamed a racial wound that may be invisible to folk outside the culture: the plague of colorism, or skin tone, that has yet to be conquered. Curry’s light skin and its relation to — some would argue the crucial reason for — his broad cultural appeal has not gone unnoticed.

“James Harden doesn’t stand a chance to win the MVP,” a college professor on the West Coast proclaimed in his class when I visited his school in 2015, referring to Curry’s closest competitor for the award. “He’s too dark and ‘too black.’ ”

It should be noted that not all the mentions of Curry’s light skin are as dramatic or negative. Curry appeared on a panel with Harden of the Houston Rockets, Anthony Davis of the New Orleans Pelicans and Kevin Durant of the Oklahoma City Thunder in 2014 to promote the release of the NBA2K video game, where Durant recalled first meeting Curry when they were both 10 years old while playing on the AAU circuit.

Stephen Curry of the Golden State Warriors poses for portraits as part of 2015 All-Star Weekend at in New York.

NATHANIEL S. BUTLER/NBAE VIA GETTY IMAGES

“I thought he was white,” Durant said. “He was this yellow kid, right? I’m just being real now, right? Where I come from, in the hood, we don’t see that. We don’t see the light-skinned guys around. It was all guys like me.” As the darker-skinned Durant told the story, Curry was engulfed in guffaws as he rested his left hand on Harden’s back, who was bent over in laughter. There was clearly no offense meant or taken.

Still, there is a premise or two suppressed in the logic of Durant’s remarks. First, “ ‘hood” and “dark” imply an inverse relation to “light” and “suburban,” or somewhere that is definitely not the ghetto. Class distinctions abound in Durant’s observations.

“I thought he was white,” Durant said. “He was this yellow kid, right? I’m just being real now, right? Where I come from, in the hood, we don’t see that. We don’t see the light-skinned guys around. It was all guys like me.”

Second, “ ‘hood” in the coded speech of black identity means “real.” Durant channels what passes for common sense among many blacks: that a “real” black may be the darker one, and the lighter black is suspect and inauthentic because his or her skin reflects symbolic, if not literal, ties to the white world. There would be no light skin if there weren’t white skin in the game — either through the raping of black women on slave plantations, or in less-volatile relations between black men and white women.

The retired Philadelphia 76ers superstar Allen Iverson recently took to the airwaves to laud Curry. “That light-skinned dude,” Iverson said in praising Curry’s skills as the radio host laughed. “I never seen anything like this in my life. I was a certified serial killer. But this dude has it all.” Iverson, like Durant, was clearly displaying affection for Curry. Still, the comments of both stars reveal a third suppressed premise of race: that light-skinned players have different — read lesser — athletic ability, the reason in part that Durant and Iverson were both surprised by Curry’s skills.

Earlier this year, Los Angeles Lakers legend Kobe Bryant admonished his lighter-skinned teammate Jordan Clarkson for driving to the basket like a “light-skinned dude,” presumably soft and hesitantly, leading Clarkson to comment that “I’ve got to start doing it like a dark-skinned [dude]” — presumably hard and authoritatively.

The retired Philadelphia 76ers superstar Allen Iverson recently took to the airwaves to laud Curry. “That light-skinned dude,” Iverson said in praising Curry’s skills as the radio host laughed. “I never seen anything like this in my life. I was a certified serial killer. But this dude has it all.”

The hidden injuries of race come into view beneath the banter of athletes. Many blacks beyond the sports arena are far less playful about the matter of skin tone.

“I would like to think that Steph Curry’s apparent marketability has nothing to do with it, but if I made that false assumption, that would be as silly as me thinking that Beyoncé is the top woman in music because she actually sings better than Jill Scott or Jennifer Hudson,” TayJordan wrote on the website theBlackJuice.com. “I mean who cannot notice the media’s clear favorability to Stephen Curry? He’s of fair complexion … and his eyes are a pretty cool color, too.”

STEREOTYPES ABOUT COLOR HARM BLACKS IN HIDDEN WAYS

Iverson and Durant’s comments, as well as those on the Internet, nod to a pecking order where lighter-skinned blacks were perched atop the racial hierarchy of rewards. “Light, bright and damned near white” is an expression that captures the superior social appeal of fair-skinned blacks, who were believed to be biologically and culturally closer to white culture. Lighter-skinned blacks were deemed to be smarter and more culturally refined; darker blacks were believed to be dumber and cruder.

Blacks have often internalized in our minds and cultures the vicious stereotypes associated with skin color. We have often circulated harmful beliefs about ourselves that are tied to skin tone: deferring to some blacks because their skin is lighter, demonizing other blacks because their shade is darker.

I remember several years ago speaking at a higher education conference where I was praised by a black attendee for being much lighter in person than I appeared on television. I argued in a CNN documentary on black America that I thought my imprisoned brother Everett, equally as bright as me, but darker-skinned, wasn’t nearly as encouraged in his studies as I was. And I witnessed firsthand how whites, and many blacks, too, disparaged my blue-black father, Everett Sr., for no other reason than his dark skin.

Intraracial politics of color can have an opposite, if not equally punishing, effect. The resentment by darker blacks of the perceived and quite real advantages accorded to lighter blacks has sometimes led to a wholesale repudiation of all fairer-skinned blacks. There is, however, a big difference between asking for racial transparency in light privilege, and the unvarying treatment of fairer-skinned blacks as automatically guilty of exploiting their status.

But let’s be honest: Often, one needs to do no more than be light-skinned to reap the rewards of light privilege in a culture that remains profoundly color-struck. Yet there are many lighter blacks who have sought to unmask the privileges that come their way and to discourage a society built on a pervasive color hierarchy.

Then too, the unconscious correlation of skin tone with mental or physical ability is a bugaboo that cuts both ways. Curry is assumed to be white, or to “play white,” because he lacks commanding physical presence, because he’s more finesse than forceful, and because he’s a towering shooter, a trait some more readily associated with white players such as Atlanta Hawks forward Kyle Korver and Curry’s coach Steve Kerr, than free agent Ray Allen, retired Indiana Pacer Reggie Miller or Curry’s father Dell. Such anecdotal observations about Curry’s nonblack style of play are easily challenged with the argument that Curry’s “handles” are uber-black — as in Curly Neal, Harlem Globetrotter black. There’s no shame, but plenty of “ghetto,” in his game.

Stephen Curry, No. 30 of the Golden State Warriors, shoots against the Oklahoma City Thunder during Game 4 of the Western Conference Finals during the 2016 NBA Playoffs on May 24 at Chesapeake Energy Arena in Oklahoma City.

ANDREW BERNSTEIN/NBAE VIA GETTY IMAGES

There is also a worrisome, knee-jerk reaction to the skin tone issue, a reaction, however, that is certainly not equal to the unconscious preference for lightness-as-whiteness but which roils beneath the surface and occasionally flares. It is the belief that all lighter blacks are willingly and consciously complicit in the color hierarchy that offers undeniable rewards to fair-skinned blacks.

Often, without proof, lighter blacks are indicted for the sin that their skin suggests they’ve committed — the sin of collusion with white society to derive advantage from their elevated status. In such a view, their choices are narrowed to either eagerly embracing light privilege, or disdaining light skin as the mark of racial heresy — a sign of the denial of authentic blackness at the level of the epidermis.

This troubled logic leads us to conclude, for instance, that Beyoncé must want to be white because of the acclaim she wins for her talents — a belief fueled by rumors that her magazine covers are getting lighter and lighter over the years. Given Scandal actress Kerry Washington’s recent complaint about being photo-edited on the cover of Adweek, and the brouhaha over Serena Williams’ photo-edited image in People magazine, darker-skinned female celebrities are prey to the cultural desire to lighten their skin or reshape their bodies.

The recent case of rapper Lil Kim dramatically lightening her skin — and the retired Dominican baseball star Sammy Sosa doing so before her — reminds us of the perils of self-hate in its most common expression among blacks: finding a way to lighten one’s skin, and therefore, lighten one’s load as a human being “damned” to darkness.

LIGHT OR DARK, BLACK SKIN MATTERS

There are surely welcome cracks in the edifice of light privilege alongside the demand for a more complicated and nuanced understanding of race and shade.

Beyoncé has emerged as a prominent feminist and a strong advocate for black pride and political freedom — much like other lighter-skinned celebrities of the past, including actress Lena Horne and singer Harry Belafonte. And light-skinned leaders such as New York politician Adam Clayton Powell Jr. and Muslim leader Malcolm X in the past, and Nation of Islam leader Louis Farrakhan and former NAACP president Benjamin Jealous in our day, have not only fought racial injustice, but have provoked reflection on how black folk have been, and too often remain, color-struck.

This recognition doesn’t deny the legitimacy of light-skinned privilege and the need to combat its dangerous premises — and the benefits and advantages it offers to those of us who are lighter. But it also suggests caution in ascribing to lighter blacks complicity with a color regime that in different and unequal fashion has harmed all blacks.

Of course, the reason that such quarrels over the politics of black skin matter is because Curry is arguably the most uniquely gifted and widely celebrated player in the league today. It will undoubtedly not help him win a single game, but he must be credited with perhaps his biggest assist: getting under our skin and forcing us to openly and honestly address an ancient injury to our black psyches. When it comes to blackness, Curry may be light-skinned, but he’s no lightweight.

Michael Eric Dyson, Georgetown University Sociology professor, and author of 18 books, most recently The Black Presidency: Barack Obama and the Politics of Race in America, is a former shooting guard who hooped on the outside courts in Detroit with his cousin Bobby Joe, a local playground legend.

UP NEXT FROM CULTURE

• 1

  Light-skinned vs. dark-skinned

  By Michael Eric Dyson
• 2

  What’s behind Steph Curry’s MVP life

  By Michael Eric Dyson

COLUMNIST ROLAND DUONG / DEBAT NEDERLAND ZWARTE PIETEN - DISCRIMINATIE / EVEN NADENKEN: 'Doe je best'

Overgenomen van de site van de ASN-Bank, originele column lees je   ---  Hier  ---

Doe je best.

‹ Terug naar alle blogposts

Roland Duong

Journalist, programmamaker en schrijver

Geplaatst op wo 25 mei

Door Roland Duong. Journalist, programmamaker en schrijver. Duong gebruikt de journalistiek om consumenten te laten zien wat er écht te kiezen valt. Met programma’s als Keuringsdienst van Waarde en De Klerewereld.

Elke stap die we zetten in onze consumptiemaatschappij is bezaaid met zonde. Er is werkelijk geen ontkomen aan. Je hoeft maar een blik om je heen te werpen en je ogen vallen op goederen die tot stand zijn gekomen met uitbuiting en milieuschade. De klerenom je lijf: onderbetaalde arbeid uit Bangladesh. Je smartphone: bevat metaal uit mijnen uit bloederige conflictgebieden. De speklap in de koelkast: de co2 uitstoot voor het produceren van vlees laat zeespiegels stijgen.

Leven met de Zonde
Dit zou eigenlijk de gouden eeuw moeten zijn van de christelijke religie die is geobsedeerd met de zondige mens. Want zondigen doen we allemaal. Niemand ontkomt eraan. Het is ironisch te constateren dat toen de mensen leden aan intense armoede de afgelopen eeuwen, en geen geld of tijd hadden om überhaupt een vlieg kwaad te doen, ze moesten biechten bij pastoor en hun slechtheid dag en nacht ingepeperd kregen door de dominee. En nu we collectief zwelgen in een decadentie waar zelf keizer Nero jaloers van zou worden, schuiven we de verantwoordelijk van ons af.
 

We kunnen er toch ook niks aan doen? Kunnen we er ook weinig aan doen ? Zijn het de ondernemingen die met hun immense marktmacht de consumenten geen keuze laten en de markt overspoelen met duizenden goederen waar de geur om heen hangt van dubieuze praktijk? Het is de eeuwige kipofhetei vraag. Zijn consumenten verantwoordelijk of de producenten? De multinationals die de aarde en haar bewoners voor eigen nut uitwonen?

Ich habe es nicht gewuBt
Ik vind dat de consument zich niet langer kan verschuilen voor zijn verantwoordelijkheid.In deze tijd van internet waarin je met enkele muisklikken je op de hoogte kan stellen van misstanden in elke sector van de globale economie kan niemand meer zeggen: ich habe es nicht gewuBt. Iedereen die ondanks deze overweldigende hoeveelheid informatie ongegeneerd blijft meedraaien in de consumptiemaatschappij is medeplichtig aan dubieuze praktijken.
 

Leuk is het niet. Moeten accepteren dat je niet vrijuit gaat.

Het Sinterklaasdilemma
Komend weekend ga ik met mijn zesjarige dochter naar de Intertoys. Ik ga voor haar een klein schattig knuffeldiertje kopen waar ook die geur van dubieuze praktijk omheen hangt. Waarschijnlijk door een rechteloze Verweggistaneze arbeider in elkaar genaaid. Toch ga ik het doen. Omdat ik haar een zo ongecompliceerd mogelijke jeugd wil geven.Ik wil haar onschuld nog niet bezoedelen met de wreedheid van het menselijke bestaan. Stel dat ik haar die informatie geef over uitbuiting en sweatshops: wat zal dat doen met haar gemoed? Wat zal ze ervan zeggen tegen haar vriendinnen?
 

Het is het Sinterklaas dilemma: opvoeden met de leugen, of de waarheid vertellen zodat het feest voor haar is verpest en ze het feestje gaat verpesten voor al haar klasgenootjes? Dat nooit! Ik koop weinig speelgoed, maar af en toe moet het. Iedere ouder begrijpt dit. Ik zit al een half jaar te dubben wanneer ik haar zal confronteren met die arbeider uit Verweggistan. Maar nu nog niet. Is dit verantwoord? Ik vind van wel. Ik doe mijn best in dit leven. Ik denk er diep en hard over na hoe het beste te doen. Ik handel naar mijn overtuiging. Het niet kunnen ontkomen aan zonde is onderdeel van die overtuiging. Het verdriet mij. Het doet mij pijn. Ik accepteer dat en leef verder naar best vermogen. Is dat voldoende? Dat weet ik niet. Maar ik ben wel een tevreden en vaak gelukkig mens. Omdat ik mijn best doe. En dat kan niemand anders voor mij beoordelen.

Foto door © Michiel Cotterink

FILM NIEUWS OSCAR UITREIKING / HUMOR / DISCRIMINATIE / DEBAT / GEEN COMMENTAAR: USA Heeft nu ook zijn Zwarte-Pieten-Debat - 'Chris Rock is nu zélf de racist'

Chris Rock Opens the Oscars with A Killer Monologue

 

Complex 

1.178.331

Originele artikel op Trouw.nl, met links naar nog veel meer aan de Oscars - maar ook de Nederlandse Filmwereld -, en natuurlijk Leonardo DiCaprio, gerelateerde artikelen:   ---  Hier  ---

Chris Rock is nu zélf de racist

Joris Belgers − 01/03/16, 12:27  − bron: AP

Joris Belgers − 01/03/16, 12:27  − bron: AP

© afp. De gewraakte grap met Aziatische kinderen door Chris Rock op het Oscargala.

Uitgerekend een zwarte komiek was de eer ten deel gevallen afgelopen zondagavond de Oscaruitreiking te presenteren, die dit jaar werd overschaduwd door #OscarsSoWhite. Rock werd na afloop alom geprezen hoe hij met humor erin slaagde het gevoelige onderwerp van racisme in de filmindustrie in zijn presentatie te hebben verwerkt. Maar nu, daags na de Oscaruitreiking, wordt Rock zélf vanuit verschillende hoeken van racisme beticht.

Some of Chris Rock's Best Oscar Jokes

 

Associated Press

572.043

• Oef, kinderen gebruiken voor een racistische grap? Niet oké.

Meteen in de openingsmonoloog ging Rock er vol in. Aan de ene kant maakte hij harde grappen over acteurs Will Smith en zijn vrouw Jada Pinkett-Smith, die de Oscars uit protest hadden geboycot. Maar hij noemde Hollywood ook een racistisch bolwerk: het was niet voor het eerst dat er geen zwarte acteurs in de belangrijkste categorieën waren genomineerd. Dat racisme was in het verleden trouwens veel erger, zei hij, alleen waren de zwarten toen te druk met te worden verkracht of gelyncht, om zich druk te maken wie er met de prijs voor beste korte buitenlandse documentaire vandoor zou gaan.

Maar ook waren er grappen die in minder goede aarde vielen. Op een gegeven moment haalde Rock drie Aziatische kinderen het podium op, keurig in pak gestoken, met aktetasje en brilletje, eentje ervan met een Joodse achternaam. De zogenaamde accountants van de Oscarjury. Want, inderdaad, Aziaten en Joden zijn altijd goed met geld en wiskunde, toch?

Aziatische stereotypen
Rock verergerde de grap door te melden dat als iemand er aanstoot aan zou nemen, diegene daarover kon tweeten met de smartphone, immers ook in elkaar gezet door diezelfde Aziatische kinderhandjes.

Oef, kinderen gebruiken voor een racistische grap? Niet oké, meende de Taiwanees-Amerikaanse actrice Constance Wu. Een commentator van de Huffington Post merkte op hoe Aziatische Amerikanen de afgelopen jaren steeds vaker slachtoffer worden van racistisch geweld. Ook komiek Ali G. haalde zich de woede op de hals met zijn suggestieve oneliner over waarom er Oscars waren voor 'little yellow people with tiny dongs - you know, the minions'. Ja, haha, de tekenfilmfiguurtjes, maar eigenlijk bedoelt hij natuurlijk Aziatan, snapte het lachende publiek.

Je druk maken over heersende stereotypes over Afro-Amerikanen strookt niet bepaald met het in stand houden van vergelijkbare stereotypen van ándere minderheden, meende de belangengroepering Asian Americans Advancing Justice (AAAJ). Daarmee stipt ze aan waar de ophef nou eigenlijk echt om draait.

'De discussie is niet zwart-wit'
De racismediscussie in de Verenigde Staten is niet het monopolie van gediscrimineerde zwarten, menen critici. AAAJ-directeur Mee Moua noemde de Oscar-presentatie door Rock tegenover persbureau AP een tegenslag voor diversiteit."Rassenverhoudingen zijn niet binair, ze zijn niet zwart-wit", waarbij ze de grap met de Aziatische kinderen aanhaalde.

En ook de Mexicaanse regisseur Alejandro Iñárritu waarschuwde bij het in ontvangst nemen van de Oscar voor beste regisseur al vanaf het spreekgestoelte dat de rassendiscussie zich niet beperkt tot de zwarte huidskleur.

Later legde de regisseur zijn, door aanzwellende muziek weggemoffelde, statement uit, waarbij hij de #OscarsSoWhite-beweging ervan betichte onvoldoende te beseffen dat de Verenigde Staten een 'multi-gemengd-land' vormen. "Onze generatie moet zich bevrijden van álle vooroordelen en er voor zorgen dat huidskleur voor eens en altijd zo onbelangrijk wordt als de lengte van ons haar."

Oscars 2016: Chris Rock Best & Worst Moments

 

Clevver News 

2.339.429

2016 Oscars - Full Show Recap & Highlights

 

Jon 

102.642

Het verslag van CNN.com van de Oscar Ceremony vind je --- Hier ---