Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
...een
DBL-(ALV-)/-Bestuursvergadering...een discussie van een paar weken is
beslecht.
Iedereen tevreden! …
Toch...Toch?
Of toch niet natuurlijk...
Wat? Nou; of
niet natuurlijk!
Ik hoorde pas donderdag -van Matthijs
Groot en Adriaan van der Bergen, op de tribune bij Forward Lease
Rotterdam ChallengeSports Basketball vs. Landstede Zwolle- toen ik ik
de vraag stelde; “Wat is er eigenlijk gisteren besloten op de
DBL-bestuursvergadering”.
“Nou, het blijft 20-0“
“Ok...“
Misschien vinden lezers het raar dat ik
het op dat moment nog niet wist. Nou dat zit zo: ik ben dan weliswaar
een echte basketball-liefhebber, en op mijn manier zeer betrokken,
maar ik heb op dit moment wel grotere problemen aan mijn hoofd dat op
het vinkentouw gaan zitten wachten tot er zwarte, grijze, dan wel
witte rook uit een schoorsteentje van het DBL-conclaaf in Almere
komt. Eigenlijk zal het me ook worst zijn wat er besloten werd; als
het maar een eind maakt aan een (alweer) imagobeschadigende discussie
die eigenlijk nergens over gaat. Maar toch ook weer wel; -of
eigenlijk over de manier waarop- vandaar dit stukje. Al zullen er
genoeg Donar-Fans zijn die het helemaal 'niet niks' vinden, zo'n 20-0
reglementaire nederlaag, terwijl de gemaakte fout geen enkele invloed
had op de wedstrijd en het resultaat van de wedstrijd. Of er ook
Aris-Fans zijn die het ook niet niets vinden, weet ik niet(Reageren?
Graag!)
Maar laten we wel zijn; als je Erik
Braal en Meindert van Veen op de bok hebt zitten, dan is zo'n 'Niet
vijf buitenlanders tegelijk op het veld-regeltje' dus blijkbaar
stukken ingewikkelder dan er gemakshalve werd aangenomen...
Nog een vraagje aan mijn lezers:
“Everybody Happy now?” (Reageren? Graag!)
Ikzelf had -vooral intuïtief- voor de
betreffende DBL-bestuursvergadering trouwens een voorkeur voor het
terugdraaien van de 20-0, en in plaats daarvan wel een stevige
maatregel, bij voorkeur een boete, er zou ook meer rekening gehouden
te dienen worden met 'de factor recidiveren'; dus per volgende
overtreding steeds zwaardere straf; dat zal ze leren... Maar, alle
gekheid op een stokje: als je het zo aanpakt, dan zit het binnen-
no-time bij iedereen in de haarvaten, en gaat het nooit meer fout.
Overigens, niet dat ik 'zo voor boetes'
ben; de bijnaam van de NBB als 'Nederlandse Boete Bond' is mij al
decennia lang een doorn in het oog -en nee, dat is niet de oorzaak
van het feit dat ik een oog heb waar ik bijna niets mee zie... Ik ben
het er fundamenteel mee oneens dat die boetes -voor tonnen- in de
NBB-begroting staan. En trouwens ook dat boetes een fundamenteel
onderdeel zijn van overheidsbegrotingen: dat vind ik FUNDAMENTEEL
VERKEERD! En volgens mij versiekt dat de verhoudingen in de
samenleving(maar dat is een andere discussie; kom ik misschien nog
weleens op terug...). In de NBB was ik zelfs meerdere keren van
'Boetcommissies' binnen Rayon West; volgens mij hadden we daar een
heel aardig systeem bedacht dat de eenwording binnen de NBB niet
heeft overleefd. Hopelijk zal het SportLink-systeem uiteindelijk ook
zorgen voor het verdwijnen van veel van de lullige boetes waar velen
in de verenigingen vast nog steeds niet blij zullen zijn.
Meer filosofisch: als je regels
aanneemt, moet je heel goed nadenken over hoe deze te handhaven, en
over eventuele straffen als ze worden overtreden. Niet handhaven is
desastreus; dan kan je beter geen regels hebben! Willekeurig
handhaven -soms wel, soms niet- zal op termijn veel tumult opleveren
op de plekken waar het gebeurt, en willekeurig bestraffen zal -zoals
nu al gebleken is- veel tumult achteraf opleveren.
Nog meer filosofie: we hebben het in
dit geval over Professionele Sport; dat geldt zeker voor Donar
Groningen, en voor nog enkele andere clubs in de DBL, en in iets
mindere mate voor de resterende clubs. De belangen zijn navenant
financieel of juist meer moreel/sportief: is het wel 'eerlijk'?
En dan nog een filosofische vraag: we
hebben het hier over professionele sport. Onze benchmark is dan
natuurlijk de NBA, de ACB, of bijvoorbeeld de Israëlische League
-waar ze volgens mij ook zo'n regel hebben (gehad?)- hoe denkt u dat
een zaak als deze daar afgehandeld zou worden? Mijn gok: in de NBA
zou er een gigantische boete worden uitgedeeld, maar het resultaat
van de wedstrijd zou zeker niet gewijzigd worden..!
Heel concreet hebben we het hier over
een regel en belanghebbende clubs, waarvan de bestraffing uit kan
maken of een club wel of niet eerste, tweede of derde op de ranglijst
wordt -met navenant voordeel/nadeel in de Play-Offs- dan wel het
halen van die Play-Offs. De belangen liggen mijlenver uiteen; voor
Donar kan het uitmaken of de club wel of niet Kampioen wordt -met dan
in het volgende seizoen of de club in de ene of een andere Europese
Cup mee mag doen-, en een of meer thuiswedstrijden meer of minder in
de Play-Offs...en dan hebben we het over -zeker naar Nederlandse
Basketball-maatstaven- serieus geld!
Hoe pak je overtredingen van de
'Meer-dan-vier-buitenlanders-tegelijk-op-het-veld-overtreding, en
eventueel in de toekomst vergelijkbare regelwijzigingen dan wel aan?
In dit geval gold: het was een nieuwe regel, Donar had hem al eens
zonder straf overtreden, is de enige die op dit moment deze kan
overtreden -want de enige met vijf buitenlanders, de andere clubs
hebben geen geld, of willen het niet uitgeven aan een speler die je
niet altijd op het veld mag hebben staan-, en dat was wel al de
tweede keer, dus er moest iets gedaan worden. Mijn idee van een
juiste repercussie(zomaar een schetsje): 1e keer een waarschuwing, 2e
keer een aardige boete, 3e keer zware boete, 4e keer hele zware boete
en 2 punten in mindering, 5e keer...heeft u hem?
Maar voor Aris Leeuwarden -en niet die
club alleen!- ver de vraag of wel of niet de Play-Offs gehaald
worden...Sportief in het Nederlandse Basketball wel 'een dingetje',
maar dus ook -al is het op een heel ander financieel niveau- over
financiële belangen... Dus wat dit betreft; 20-0, dus Aris kreeg er
twee punten bij! Hebben ze die verdiend? Dacht het niet! Dus is de
oplossing van dat probleem: alleen twee punten in mindering voor de
club die een regel overtrad.
Met andere woorden: is deze zaak nu
afgerond?
Nou, dat staat dus nog te bezien; stel
nu eens dat straks -aan het eind van het reguliere seizoen- Donar net
deze winstwedstrijd tekort komt voor de eerste plaats? Dan zijn de
consequenties fors, en niet alleen voor Donar. Of dat Aris juist door
deze 20-0 winst een andere club uit de Play-Offs houdt?
Zijn alle betrokkenen dan zo
grootmoedig dat ze denken: “Nou ja, het is All in the Game, er is
toen recht gesproken...en daar was de kous mee af; mij hoor je er
niet over!“
Want zo zou het moeten zijn. Maar of
het ook zo zal gaan..?
Leestijd 4 minuten Originele artikel op NRC.nl --- Hier ---
Lichamen van Oekraïense burgers worden
opgegraven op het terrein van de kerk van Sint-Andreas in Boetsja,
een voorstad van Kiev. Foto Fadel Senna
De internationale reactie op de oorlog in Oekraïne is een
volgende fase ingegaan. Na de diplomatie, de sancties en de
wapenleveranties staat de schijnwerper sinds de moordpartij in
Boetsja en de belegering van Marioepol vol op rechtspleging. Zullen
de daders boeten voor hun misdaden? Of ontkomen de Russen in Oekraïne
even gemakkelijk aan gerechtigheid als in Syrië?
De terugtrekking van Russische troepen heeft de weg vrijgemaakt
voor onderzoeksteams van zowel Oekraïense als internationale
experts. Het openbaar ministerie van Oekraïne zoekt naar bewijzen
voor oorlogsmidaden en misdaden tegen de menselijkheid. Dan zijn er
onderzoekers van het Internationaal Strafhof in Den Haag en
onderzoekers van de VN die in een zogeheten ‘internationaal,
onpartijdig en onafhankelijk mechanisme’ werken, zoals dat voor de
oorlog in Syrië is opgezet.
De Amerikaanse president Joe Biden zette de kwestie van de
gerechtigheid dinsdag verder op scherp toen hij zei dat de daden van
Russische militairen in Oekraïne neerkomen op genocide. Het leidde
onmiddellijk tot reacties van politici in beide kampen. De Oekraïense
president Volodymyr Zelensky vond dat Biden „als een leider” had
gesproken. De Franse president Emmanuel Macron waarschuwde juist
tegen een „escalatie van de retoriek”.
Drie experts in het internationaal recht, telefonisch gevraagd,
zien de uitspraak van Biden en de reacties erop vooral als politiek
wapengekletter. „Op de rechtsgang zal zijn uitspraak geen effect
hebben”, zegt Valerie Oosterveld, hoogleraar aan de Canadese
Western Law-universiteit. „Een aanklager zal zich hierdoor niet
laten afleiden”, zegt David Crane, voormalig hoofdaanklager van het
Speciaal Tribunaal voor Sierra Leone.
Of sprake is van genocide in de juridische zin van het woord, is
vers twee. Oosterveld zegt voorzichtig dat er in het oorlogsgebied
„sommige aanwijzingen voor zijn”. Helen Duffy, hoogleraar
internationale mensenrechten te Leiden, zegt dat genocide „niet zo
duidelijk, maar niet onmogelijk” is. Crane ziet in de beelden en
berichten „eerder soldaten en commandanten die op eigen houtje
moorden. Oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid? Vast en
zeker. Genocide? Lastig te bewijzen en ik denk van niet.”
Wat maakt het eigenlijk uit hoe je het noemt, zegt Crane erbij.
„In Marioepol zijn tienduizend burgers omgekomen. Kan het hun
familie schelen of dat een oorlogsmisdaad of genocide was?”
De uitspraak van Biden heeft vooral een politieke bedoeling, denkt
Crane: druk zetten op Poetin. Andere landen en leiders duidelijk
maken dat wat hij doet, niet kán. Crane zegt zelfverzekerd: „Ik
ben de enige aanklager die een zittend staatshoofd heeft aangeklaagd
en met succes, president Charles Taylor van Liberia, voor het Sierra
Leone-tribunaal.” Hij is even optimistisch over de kans op
gerechtigheid in dit geval: „Poetin is binnen een jaar
aangeklaagd”, zegt hij. „Hij kan nog altijd een staatshoofd zijn,
maar hij is zijn legitimiteit al kwijt en zijn positie wordt alleen
maar zwakker.” Oosterveld ziet nog een ander positief gevolg van de
uitspraak van Biden: hij helpt de politieke wil te versterken om de
daders te vervolgen.
Versterking van het Strafhof
Donderdag kwam de minister Wopke Hoekstra (Buitenlandse Zaken,
CDA) op bezoek bij zijn Amerikaanse collega Antony Blinken. Na afloop
zei hij tegen Nederlandse journalisten dat hij blij was dat de
Amerikanen willen helpen bij het versterken van de rol die het
Internationaal Strafhof kan spelen bij het onderzoek in Oekraïne.
„Juist omdat de VS enige afstand hebben tot het Strafhof.”
Formeel erkennen de VS het Strafhof niet. Dat had voorheen alles
te maken met de oorlogen waarin de VS zelf verwikkeld waren.
Deelnemers aan de geheime oorlog van de CIA in de jaren na de
aanslagen van 11 september 2001 konden profiteren van een wettelijke
bescherming die uitlevering van Amerikaanse verdachten aan het
Strafhof onmogelijk maakten. President Donald Trump tekende zelfs een
decreet voor sancties tegen Strafhof-medewerkers die onderzoek wilden
doen naar misdaden van de VS of bondgenoten, zoals Israël.
Of de VS ook financiële hulp aan het Strafhof zullen geven, zoals
Hoekstra begin deze week wel kreeg van Europese landen, wilde de
minister niet zeggen. „Dat is aan de Amerikanen om zich over uit te
laten.”
Versterking van het Strafhof is in dit verband geen luxe, zeggen
de drie rechtsgeleerden. „Met het huidige budget kan het hof vijf
of zes mensen per jaar vervolgen”, zegt Valerie Oosterveld. „Er
is geen budget voor onverwachte gebeurtenissen als deze oorlog”,
zegt David Crane. „Het Strafhof heeft bovendien een bredere
opdracht dan alleen deze oorlog”, onderstreept Helen Duffy.
Crane is voorstander van de instelling van een Speciaal Tribunaal
voor Oekraïne, naar analogie van eerdere tribunalen voor
bijvoorbeeld Joegoslavië en Rwanda. Hij is betrokken bij gesprekken
die daarover op dit moment gaande zijn. Minister Hoekstra zegt
desgevraagd dat hij daar niet voor voelt. „Wij denken dat het de
beste kans op gerechtigheid is om het Strafhof hier een rol in te
laten spelen. Als je iets nieuws gaat optuigen, loop je het
levensgrote risico dat je verzandt in procedures, met landen die aan
de verkeerde kant staan. Die zo’n tribunaal zullen proberen te
blokkeren.” Eerdere tribunalen werden doorgaans opgezet met
instemming van de VN-Veiligheidsraad. Daar zit Rusland in als
permanent lid met vetorecht. Crane en Oosterveld zeggen dat er ook
andere manieren zijn om een Speciaal Tribunaal op te richten, waar de
Veiligheidsraad niet aan te pas komt.
Alle drie zien de experts het belang van een coördinerende rol
voor het Strafhof, maar ze zien ook een tekort. Het Strafhof heeft
bij zijn oprichting geen rechtsmacht waar het aankomt op crimes
of aggression. Het feit dat Rusland een niet-uitgelokte oorlog
tegen Oekraïne heeft ontketend, is het begin van alle misdaden die
daar zijn begaan. „En het brengt je meteen bij de top: Poetin en
zijn besluit tot invasie”, zegt Duffy.
Duffy ziet bij de oorlog in Oekraïne een „uitzonderlijke mate
van samenwerking” bij het onderzoek naar oorlogsmisdaden en
misdaden tegen de menselijkheid. Intussen hebben 41 landen zich
bereid verklaard onderzoek te doen voor zaken die bij het
Internationaal Strafhof zouden kunnen eindigen.
Het verheugt haar en stemt tegelijkertijd tot nadenken. Waarom
juist deze oorlog? „Er zijn zo veel conflicten waar de misdrijven
onbestraft zijn gebleven, zoals de Russische misdaden in Syrië en de
Amerikaanse in de oorlog tegen terreur.” De eerdere Amerikaanse
houding ten aanzien van het Strafhof heeft de legitimiteit ervan
ondermijnd, zegt Duffy, en ze hoopt dat dit nu verandert.
Volgens haar ligt de oplossing vooral in het versterken van het
Strafhof en in een uitbreiding van het mandaat, waardoor ook crimes
of aggression zouden kunnen worden vervolgd. „Op die manier
hoeft de internationale gemeenschap niet elke keer een nieuw vehikel
in elkaar te zetten om een nieuwe oorlog te onderzoeken. Dan worden
alles misdaden even krachtig vervolgd, zonder aanzien van de
nationaliteit van de verdachte.”
Internationaal recht Drie experts
David Michael Crane was van 2002 tot 2005
hoofdaanklager van het Speciaal Tribunaal voor Sierra Leone. Hij is
met pensioen en als fellow verbonden aan de rechtenfaculteit
van de Universiteit van Syracuse in New York.
Valerie Oosterveld is hoogleraar aan de Canadese
Western Law-universiteit. Eerder was ze voor haar land lid van
regeringsdelegaties bij besprekingen inzake het Internationaal
Strafhof.
Helen Duffy is hoogleraar internationale
mensenrechten aan de Universiteit Leiden. Voorheen was zij werkzaam
bij het Joegoslaviëtribunaal en bij Human Rights Watch.
Een en ander neemt trouwens niet weg dat ik van mening ben dat ALLE politici die zich schuldig maken aan Oorlogsmisdaden bij het ICT zouden moeten worden aangeklaagd, en als het even kan ook veroordeeld natuurlijk...bijvoorbeeld:
En (helaas) komen er nog heel veel andere zogenaamde 'leiders' in aanmerking voor vervolging...
DIT HAD EEN VOLLEDIGE COLUMN MOETEN WORDEN, MAAR...DAT KAN NIET ZONDER...
Kritische topsporters Belarus – w.o. Basketbalster Katsjaryna Snytsina – in de knel: ‘Ik kon alleen maar denken: waarom houden jullie je mond?’
Ik heb een week (of misschien twee) met dit onderwerp in mijn hoofd gelopen, maar - achteraf gezien - was dat veel te gemakkelijk gedacht... Er zitten nogal wat verhalen in mijn hoofd, en vaak is een kleine aanleiding - een stukje in de krant, een onderwerp op TV, Radio of Internet, een ontmoeting, een woord, klank of beeld of wat dan ook - genoeg om een verhaal of column te triggeren; mijn brein werkt namelijk nogal associatief en als zo'n verhaal, anekdote of andere herinnering te typeren is met een mooie titel, beginzin of slogan, dan kan het zijn dat een verhaal. column of 'Shartie' - een kort kerachtig stukje - eenmaal achter een PC of Laptop gezeten er zo uitkomt. Veel gemakkelijker dan een (wedstrijd-)verslag of een een ander 'verhaal in opdracht' waarbij ik vooraf al weet dat er een stuk (meestal van bepaalde omvang) van mij verlangd wordt. Vandaar mij voorliefde voor (korte) Columns en/of zelf geïnitieerd stuk...
Voor dit stuk geldt dat ik direct - toen ik het Volkskrant-artikel hieronder las - wist 'Hier wil ik wat mee!' Ik wist zelfs in grote lijnen al wel zo'n beetje wat; ik ben in de periode dat ik Internationaal Jeugdbasketball scoutte voor mijn 11 jaar geleden helaas omgekomen vriend Rob Meurs, alle spin-off-activiteiten die ik naar aanleiding daarvan heb gedaan en de (Jeugd-)EK's en andere grote evenementen die ik sindsdien nog heb verslagen, ben ik heel wat Wit-Russen tegengekomen; veel van hen zullen niet direct een gesprek aanknopen, mocht dat wel (mij) gebeuren dan kon het zomaar voorkomen dat ik als het gesprek wat serieuzer werd het gesprek naar politiek stuurde, en dan merkte je al snel dat dat iets is wat een Wit-Rus zich kon veroorloven; en dat werd mij dan wel heel snel duidelijk - waarop ikzelf inbond en dacht 'Oh, ok; hier doe ik deze persoon geen plezier mee', en dat stuurde ik het gesprek wel terug naar minder glad ijs... Er is dan ook nooit een situatie een situatie geweest waarin welke Wit-Rus dan ook iets tegen mij heeft gezegd dat hem/haar in moeilijkheden had kunnen brengen als ik het opgeschreven had...
En op een gegeven moment was mij dat zo duidelijk dat ikzelf al heel voorzichtig was in gesprekken met mensen uit Belarus, wat op zichzelf natuurlijk ook weer betekende dat ik me in de buurt van Wit-Russen iets anders gedroeg/meer beperkte dan normaal was voor mij, en dat ik dus in een iets andere State-of-mind was dan in gezelschap van al die andere Europeanen die ik ook tegenkwam.
In dit verhaaltje dus geen mix van smeuïge verhalen en anekdotes die ik eerst dacht te gaan schrijven; ik wil vanuit Nederland niets doen waar ook maar iemand ook maar een klein probleem door zou kunnen krijgen, terwijl juist uit het onderstaande blijkt dat die potentiële problemen bepaald niet klein, maar zelfs levensgroot kunnen zijn.
Één anekdote dan toch, want die was wel onvergetelijk en schaadt niemand..: ik combineerde een Hemelvaartvakantie in Zweden met een bezoek aan vrienden in Finland, en een terugreis via mijn oude coach Maarten van Gent in Estland. Al in Zweden had ik met onze ongelukscamper - wij waren bij de aankoop van een particulier aan alle kanten opgelicht, en dat had buiten veel stress en negatieve energie al behoorlijk wat extra kosten aan het ding kwijt geraakt - bij het voorzichtig passeren van een vrachtwagen die eigenlijk op die plek niet had mogen staan, een nogal fataal schamp-contact gehad met een in hoog gras verscholen zwerfkei. Daarbij kwam het stuur - dat indirect vast zat aan de op een stalen dragende balk vast-gelaste stalen bumper - ondanks dat ik zeer voorzichtig optrok uit stilstand, naar binnen, brak mijn duim en daarna liep het wiel aan tegen de verbogen bumper. De provisorische reparatie kostte me de volgende dag bijna een dag, mijn duim ging pas in het gips toen ik een kleine drie weken later thuiskwam en de duim nog steeds even pijnlijk was. Achteraf gezien had ik het pl&ur!sding zoals Maarten mij al voorstelde lekker in Estland moeten laten opknappen en later die zomer weer op moeten halen voor een vakantie, maar mijn inschatting was dat die optie mij thuis niet in dank zou worden afgenomen - mede omdat die vakantie niet heel erg ver was - thuis moest hij nog door de APK en daar werd hij afgekeurd, waardoor wij hem voor een habbekrats verkochten en wij die zomer camperloos moesten besteden. Overigens was 'het wrak' niet dusdanig slooprijp dat het ook daadwerkelijk naar de sloop is gegaan; bij mijn laatste naspeuringen bleek de camper nog steeds ergens rond te rijden...
Ik had me in de meer dan drie-duizend kilometers 'na het steentje' dan ook geen moment onveilig gevoeld... Dan nu Belarus; om een of andere reden reed Maarten van Gent de ongeveer 2200km vanuit Estland met me mee terug naar Nederland - sterker nog: ik schat dat hij er minstens 1500 van aan het stuur zat. Maar niet op 'het moment'...
We waren heel Estland, Letland en bijna heel Litouwen al door, toen we afspraken eerst ergens langs de weg wat warms te eten en dan nog een flinke ruk Polen in te maken alvorens te gaan slapen. Op een gegeven moment stonden er wel (voor de Litouwse/Poolse grens ongebruikelijke /hele) lange rijen vrachtwagens, grotendeels in beide richtingen langs de weg gestald. Ook liepen er nogal wat chauffeurs langs die weg; we begonnen onraad te ruiken...maar goed, het was donker, je gaat niet in het niets keren op zo'n (helemaal niet zo brede - weg.
En toen was daar ineens de grens, en nog sterker het gevoel dat er iets niet klopte...
Ik heb ooit weleens gelezen dat, hoe sterker de dictatuur, hoe hoger de petten van het geuniformiseerde 'gezag' ...
'De pet' die mij tot stoppen maande was een hele hoge, en van enige vriendelijkheid was ook (oogaanschijnlijk) geen enkele sprake...
Ik draaide mijn raampje open en vroeg: 'Poland..?'
Met zijn barste stem kwam het antwoord: 'Belarus'..!
En de instructie kwam met een gebaar met één vinger: 'Rechtsomkeert jullie, jullie komen er hier niet in!!'
Onze vergissing kwam waarschijnlijk vaker voor, want ik kon direct mijn U-turn maken...
Dichter bij Belarus - Wit-Rusland - was ik nog nooit geweest, en dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven... Maar de ietwat surrealistische herinnering blijft...
Lees vooral het onderstaande artikel van de Volkskrant over Topbasketballster Katsjaryna Snytsina en vele andere Topsporters; wat het leven in een dictatuur werkelijk inhoudt; een Aanrader!
(AD)
Op de eerste foto hierboven (klein, links) zien we Lukasjenko - de Dictator zelve met een douane-pet op. De andere twee laten de 'imponerend hoge - petten zelf wat beter zien. (Foto's overgenomen van: Belarus.by, belarusinfocus.info en eutodya.net
Kritische topsporters Belarus – w.o.
Basketbal-ster Katsjaryna Snytsina – in de knel: ‘Ik
kon alleen maar denken: waarom houden jullie je mond?’
De repressie van het bewind van president Loekasjenko werd in
augustus ook veel topsporters in Belarus te gortig. Sindsdien
bevinden ze zich in een benarde positie. ‘Als je ziet dat er in de
straten van jouw land bloed vloeit van onschuldigen, dan moet je echt
nadenken welke versie van je land je precies wilt vertegenwoordigen.’
Ze speelde tussen haar zestiende en vijfendertigste voor het
nationale team, kwam uit op Olympische Spelen en
wereldkampioenschappen en was het gros van die tijd onbetwist
aanvoerder. Tijdens haar laatste wedstrijd, afgelopen februari, was
ze bovendien nog de beste speler van het veld. Maar als haar team
morgen de laatste poulewedstrijd op het Europees Kampioenschap
basketbal in Valencia speelt , laat Katsjaryna Snytsina de televisie
uit.
(Het verhaal van de Volkskrant gaat onder de video verder)
Het Gezicht en de Stem bij het verhaal: Katsiaryna Snytsina
Sterker nog: ze wil er geen seconde meer van zien. Nadat ze deed
wat ze deed, werd ze namelijk niet alleen uit de groeps-chat van het
nationale team gezet, ze werd zelfs zo onder druk gezet dat ze zich
gedwongen voelde haar land te verlaten.
‘Als ik nu terugga naar Belarus, weet ik vrij zeker dat ik wordt
opgesloten’, zegt Snytsina vanuit Vilnius, de hoofdstad van het
buurland waar ze eerder dit jaar naartoe vluchtte. ‘Ze zeggen wel
eens: sport is geen politiek. Maar dat is niet zo. Sport is juist
politiek. Wij zijn niet alleen inwoners van ons land, we zijn er
vertegenwoordigers van. En als je ziet dat er in de straten van jouw
land bloed vloeit van onschuldigen, dan moet je echt nadenken welke
versie van je land je precies wilt vertegenwoordigen.’
Het begon allemaal afgelopen augustus toen de Belarussische
president Aleksandr Loekasjenko de verkiezingen vervalste waarna er
enorme protesten uitbraken. Vanwege het harde optreden van
Loekasjenko vielen er sindsdien tientallen doden, werden honderden
mensen gearresteerd en zijn in de gevangenissen zeker duizend
gevallen van marteling geregistreerd, en honderden gevallen van
verkrachting.
Geschrokken door de bruutheid van die acties, besloot ook de
sportwereld zich uit te spreken. Sporters zijn immers een belangrijk
propagandamiddel in de voormalige Sovjetrepubliek. Vrijwel alle
Belarussische sporters zijn in dienst van het leger of een van de
ministeries en Loekasjenko viert medailles op grote toernooien
doorgaans alsof het militaire overwinningen zijn.
Loekasjenko’s baby’s
‘Een keer wonnen we een wedstrijd van Rusland’, zegt
basketballer Snytsina. ‘En precies dat moment had Loekasjenko een
vergadering met Poetin. We hebben later gehoord dat hij die
vergadering even onderbrak om tegen Poetin te zeggen: ‘mijn meisjes
hebben die van jou verslagen’. Hij was echt trots op ons. We waren
zijn baby’s. Zo stonden we ook bekend: Loekasjenko’s baby’s’.
In totaal besloten tweeduizend sporters en coaches zich via een
open brief uit te spreken tegen het geweld in hun land. Ook Snytsina,
zelf in dienst van het ministerie van Sport, zette haar krabbel.
‘Daarvóór was ik echt totaal niet geïnteresseerd in politiek’,
zegt ze. ‘Op Loekasjenko na kende ik geen enkele politicus bij
naam. Ik heb zelfs nog nooit in mijn leven gestemd. Maar toen ik voor
het eerst beelden zag van het bloed in de straten van Minsk begon er
iets te broeien.’
Loekasjenko, die samen met zijn zoon ook voorzitter is van het
Nationaal Olympisch Comité, reageerde woest op de brief. Hij stuurde
zijn geheime dienst bij honderden topsporters langs voor een
zogenoemd ‘opvoedgesprek’ waarbij de sporters gedwongen werden
hun recht op demonstratie voortaan op te geven en moesten beloven
nooit meer met journalisten te praten zonder toestemming van het
ministerie.
Ontslag of erger
Sporters die dat weigerden, waaronder Snytsina, werden direct
ontslagen, of erger: sommigen moesten het land ontvluchten en weer
anderen, onder wie olympisch medaillewinnaar op de tienkamp, Andrej
Krawtsjanka, eindigden in de cel. In Tokio zullen daarom naar
verwachting slechts 130 Belarussische atleten deelnemen, tegenover
180 in Rio.
‘Juist als sport zo belangrijk is voor een regime, is sport ook
een ideale manier om dat regime pijn te doen’, zegt voormalig
handballer Aliaksandr Apeikin. Samen met zwemster en voormalig
wereldkampioen op de korte- en langebaan Alexandra Herasimenia,
richtte hij in nasleep van de repressiegolf de Belarusian Sport
Solidarity Foundation (BSSF) op, een club die onderdrukte
Belarussische sporters vanuit het buitenland probeert te helpen.
Zeker honderd ontslagen sporters kregen de afgelopen maanden geld
overgemaakt van BSSF, bijvoorbeeld om alsnog een vliegticket te
kunnen boeken naar een Olympisch kwalificatietoernooi. BSSF kan dat
betalen dankzij donaties of door veilingen. Zo veilde Snytsina haar
bronzen medaille van het EK in 2007 teneinde een aantal van haar
gevluchte collega’s te helpen.
Persona non grata
Neem judoka Aliaksandr Vakhaviak, een zwaargewicht die eerder dit
jaar nog tegen Henk Grol vocht, maar sinds hij zijn politieke mening
kenbaar maakte persona non grata werd in Belarussische sportkringen.
Hij verloor zijn status als topsporter, net als zijn baan bij het
ministerie van Binnenlandse Zaken en mocht niet meer meetrainen met
het nationale team. ‘Er kwamen mensen naar mij toe die zeiden dat
als ik mijn handtekening introk, alles weer normaal zou zijn. Maar
dat heb ik nooit serieus overwogen’, zegt hij. ‘Dan had ik
mijzelf verraden.’ Dankzij het geld van BSSF kon hij alsnog een
trainingsstage in Turkije beleggen waardoor hij toch nog kans maakt
zich te plaatsen voor de Spelen.
Belarussisch recordhouder steeplechase Svetlana Kudelich had
minder geluk. Zij werd na de brief niet alleen ontslagen bij het
ministerie waar ze werkte, ook werden haar al haar nationale records
en titels afgenomen, waardoor ze onvoldoende punten had om deel te
nemen aan kwalificatietoernooien. ‘Twintig jaar carrière, opeens
weg’, zegt ze. ‘Maar toch heb ik geen spijt. Ik wil niet alleen
een sporter zijn. Ik wil een vrij persoon zijn. In een vrij land
bovendien. En ik wil dat mijn kinderen kunnen opgroeien in een vrij
land.’
Na haar laatste wedstrijd voor het Belarussisch basketbalteam,
afgelopen februari, heeft Katsjaryna Snytsina nog een keer een
vriendschappelijke wedstrijd bekeken, in aanloop naar het EK van dit
weekend. Maar al na twee minuten besefte ze dat het klaar was; dat de
strijd naast het veld soms belangrijker dan die erop. ‘Ik zag
vrienden, mensen met wie ik vijftien jaar heb samengespeeld en ik kon
alleen maar denken: waarom houden jullie je mond? Je weet toch wat er
met je collega’s is gebeurd? Wat er met je land gebeurt? Ik heb de
tv uitgezet en zei tegen mijzelf: ik denk niet dat ik ooit nog zal
kijken. In ieder geval niet zolang Loekasjenko president is.’
Ik heb niet veel vrienden, maar wel veel kennissen. Onder die laatste groep zitten er veel die geloven in God. Omdat ik sommigen al dertig jaar of langer ken, hebben we vaak over hun geloof gediscussieerd. Daaruit heb ik de conclusie getrokken dat zij - allemaal redelijk intelligente mensen - niet van hun geloof af te brengen zijn, en ik niet van mijn ongeloof.
Sterker: ik vermoed dat Geloof in je genen zit. Bekend is het verhaal van de twee joden in het concentratiekamp. Ze weten beiden dat ze moeten sterven. De een gaat bidden. Dan vraagt de ander: 'Waarom bid je?' Zegt de ander: 'Om God te danken.' 'Waarvoor?' 'Ik dank God dat ik niet zo ben als zij.' Een mooi verhaal, vooral ook omdat het precies aangeeft wat ik wil beweren: zelfs wanneer je zelf het bewijs bent geworden dat een barmhartige God niet bestaat, zoeken gelovigen nog hun toevlucht tot Hem. Sommige denkbeelden draag je met je mee als een arm, misschien zelfs wel een extra arm of een been, en die wil je dus niet missen. Vermoedelijk heb ik ook van die extra armen en benen, maar het moeten bij mij wel kunstarmen en -benen zijn, want ik heb veel denkbeelden afgezworen. Afgelopen zaterdag zat ik in de tram en reed langs de Beurs, waar er gedemonstreerd werd in het kader van Occupy Wall Street. Ik weet niet precies waartegen werd gedemonstreerd - daar is moeilijk achter te komen - maar het was ongetwijfeld tegen het ongebreidelde kapitalisme, tegen de banken die de schuld zijn van de huidige crisis en waartegen niets wordt ondernomen, want ze krijgen daar nog steeds bonussen, en tegen de mogelijkheid dat mensen zich idioot kunnen verrijken ten koste van anderen. De demonstratie zag eruit als een oude Dylan-song, waar ik trouwens nog steeds graag naar luister. Maar terwijl ik verder naar het Centraal Station tramde, dacht ik weer: waarom kan ik het niet meer? Waarom kan ik niet meer denken zoals deze demonstranten? Natuurlijk, ik vind die bonussen ook belachelijk, tenzij iemand een bonus krijgt waardoor we uit de crisis komen. Je beloont slecht gedrag. Maar goed beschouwd schijnt de oplossing van de huidige economische crisis te zijn dat we Griekenland en die andere landen die het moeilijk hebben ook een bonus geven (extra geld, schuldensanering) voor slecht gedrag, precies zoals de banken bonussen hebben gegeven voor het slechte gedrag van hun bestuurders. Ik krijg dat niet goed bij elkaar in mijn hoofd. Geef bankdirecteuren geen bonus meer, prima, maar geef dan ook geen bonus aan landen die ons bedonderd hebben. Of geef zo'n land een bonus voor slecht gedrag - vind ik ook goed - maar ga dan niet a priori tekeer tegen bonussen voor een financieel expert bij een bank die uitstekend werk aflevert. Als mijn werkster zomaar iets extra's doet, beloon ik haar. Dan geef ik haar een bonus. Ik merk dat mijn werkster dat leuk vindt. Ikzelf heb nog nooit een bonus gekregen voor wat ik doe: het schrijven van stukjes. Ik zou dat (uiteraard) wel willen, maar toch gek vinden. Wat is het principiële verschil tussen de bankdirecteur die een bonus krijgt, mijn werkster, mij en Griekenland? Ik zou me in mijn oordeel kunnen laten leiden door rechtvaardigheid. Maar dan kom ik er niet uit. Mijn werkster geen bonus geven, is namelijk ook rechtvaardig. Ook met een beroep op 'moraliteit' kom ik er niet. Wat is er moreel fout aan het vragen van een bonus? Ik weet het niet. Steeds vaker denk ik dat 'eigenbelang eerst' een goed uitgangspunt is. Dat vindt mijn werkster leuk, de bankdirecteur, Griekenland en ik ook. Over 'eigenbelang eerst' heeft Dylan nooit gezongen. Toch wordt dat door de demonstranten bij de Beurs ook nagestreefd.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data84689888-7c0a13.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Posts
